เพื่อนใหม่

คณะนิเทศศาสตร์ เอกศิลปการแสดง

"สวัสดี..."

ฉันสะดุ้งเมื่อมีเสียงทุ้มๆ ดังขึ้นข้างตัว ผู้ชายสูงโปร่งหน้าตาดีกำลังยืนยิ้มให้ฉันจนตาหยี

"..คะ? "

"ขอนั่งด้วยคนนะ เปิดเทอมวันแรกไม่มีเพื่อนน่ะ"

"อ่อ ได้เลย"

"เราชื่อจัสมิน ยินดีที่ได้เรียนเอกเดียวกันนะ"

"เราชื่อข้าวเหนียว ยินดีเช่นกัน"

"เสียดายเนอะ ที่นี่ไม่มีรับน้องเหมือนมหาวิทยาลัยอื่น เราคงจะสนิทกับเพื่อนยากเลยทีนี้"

"ไม่หรอกถ้าเรียนด้วยกันยังไงก็สนิทกันอยู่แล้ว"

"นั้นสิ ฮ่าๆ "

วันนี้ทั้งวันฉันแทบจะไม่มีเพื่อนใหม่เลยนอกจะจัสมินแต่ละคนในเอกดูเป็นลูกคุณหนูไฮโซใช้กระเป๋าแพง ๆ ต่างจากฉันที่มีฐานะธรรมดา แม่ฉันเป็นนักเดินทางท่องเที่ยวแล้วเขียนลงบล็อก ส่วนมากก็ไม่ได้กลับบ้านละฉันก็เป็นลูกคนเดียวเลยไม่รู้วิธีทำความรู้จักคนอื่นเลยยังโชคดีที่มีจัสมินไม่อย่างนั้นฉันคงหาเพื่อนได้ยากแน่ๆ

"เลิกเรียนแล้วข้าวจะไปไหนต่อเหรอ"

"เอิ่มม...คงกลับเลย"

"ให้เราไปส่งไหม? "

"ไม่เป็นไร ขอบคุณมาก"

"โอเค งั้นพรุ่งนี้เจอกัน"

ฉันโบกมือให้จัสมินแล้วเดินมุ่งหน้าไปที่เรือนกระจก ฉันอยากรู้ว่าช่วงเวลาใกล้ค่ำแบบนี้พวกผีเสื้อยังจะผสมเกสรดอกไม้กันอยู่หรือเปล่า ฉันน่ะชอบพวกดอกไม้และผีเสื้อมากแต่ฉันดันเป็นคนปลูกอะไรไม่ขึ้นปลูกอะไรก็ตายไปหมด

"...เงียบจัง"

มองในเรือนกระจกในเวลานี้ยังคงดูสวยอยู่มากเพิ่มมาคือมีไฟสีส้มส่องแสงอยู่ตรงกลางเรือนกระจกให้เดาคงเป็นมุมโต๊ะนั่งผ่อนคลายแน่ๆ แค่จินตนาการว่าได้นั่งจิบชากลางสวนดอกไม้นานชนิดมีผีเสื้อหลากสีบินไปมาอวดปีกสวยมันต้องรู้สึกดีมากแน่ เลย

"มาทำอะไรอีก..."

"เฮือก! "

ฉันสะดุ้ง เมื่ออยู่ๆ มีเสียงเข้มดังขึ้นข้างหู นี่มันอีตาพี่คนเมื่อเช้านิ เขามาทำไมดึกขนาดนี้ไม่กลับบ้านอีก

"ทำไมไม่กลับบ้านอีกพรุ่งนี้ไม่เรียนหรือไง"

"แล้วพี่ละมาทำไม"

"กลับได้ละ..."

เขาไม่ตอบแต่จับเข้าที่ข้อมือของฉันแล้วลากให้ออกห่างเรือนกระจก โดยไม่ฟังเสียงโวยวายของฉันเลยเขาจะทำอะไรไม่ดีกับฉันหรือเปล่า ○~○

"จะพาไปไหน"

"..."

"ปล่อย! "

ฉันพยายามดึงแขนตัวเองออกมาแต่เหมือนเจ้าตัวไม่รู้สึกอะไรเลย เอาวะ ออกแรงที่เดียว!

"ปล่อย! โอ๊ย! "

"...=_="

ฉันออกแรงสะบัดมือเขาอยู่ๆ ข้อเท้าเจ้ากรรมก็มาพลิกจนฉันล้มลง ส่วนตัวต้นเหตุกลับยืนมองฉันนิ่งๆ

"นี่! ใครใช้ให้มาลากคนไม่รู้จักกันแบบนี้ห๊ะ! "

"เธอเองมากกว่า นี่ฉันพูดไปแล้วนะว่าอย่ามาที่นี่อีก..."

เขากดเสียงลงต่ำจนน่ากลัว แล้วอยู่ๆ ก็ก้มมาช้อนตัวฉันขึ้น

"เฮ้ๆ ทำอะไรเนี่ย! "

"อย่าดิ้น...เจ็บอีกฉันไม่รับผิดชอบแล้วนะแล้วก็ช่วยเงียบๆ ฉันรำคาญ"

สายตาคมกริบนั้นจ้องฉันอย่างดุๆ เขาน่ากลัวชะมัดเวลาดุแบบนี้ ฉันได้แต่เงียบตลอดทางเขาพาฉันมายังมินิมาร์ทข้างทางและสั่งให้ฉันห้ามลุกไปไหนจนกว่าเขาจะซื้อของเสร็จ

"หิวจัง...=_="

"กินสะ บ้านอยู่ไหน"

เขาส่งขนมปังให้แล้วล้มตัวลงจับเบาๆ ที่ข้อเท้าฉัน อย่าบอกว่าเขากำลังจะนวดให้ฉันนะ โหคนที่ดูดุๆ ไม่น่ามีมุมนี้เลย

"มะ ไม่ต้อง ฉันกลับไปทำที่บ้าน"

"กินไปละเงียบ รำคาญ"

"งะ... "

เขานวดข้อเท้าฉันด้วยยาแล้วค่อยๆ พันมันด้วยผ้าสีไข่สำหรับแก้ปวด ก่อนจะเช็กดูความเรียบร้อยของผ้าดูก็รู้ว่าเขาคงเป็นคนที่ละเอียดและเจ้าระเบียบแน่นอน

"บ้านเธออยู่ไหน"

"อ่อ แถวนี้แหละ...งั้นฉันกลับแล้วนะขอบคุณมาก"

ฉันลุกยืนและพยายามเดินกลับบ้านด้วยตัวเองจริงๆ บ้านฉันอยู่แถวมหาวิทยาลัยนี่เองเลยไม่จำเป็นต้องใช้รถ

ปรือ!

"หวอ! "

ตัวฉันถูกช้อนขึ้นสูงจากคนเมื่อครู่ฉันได้แต่มองหน้าเขาที่ตอนนี้มีแสงสีส้มของหลอดไฟสาดกระทบหน้าหล่อๆ นั้น ทำไมถึงได้หล่อขนาดนี้นะ

"มีทางแยกเลี้ยวหรือตรงไป"

"ส่งแค่นี้ก็ได้ฉันเดินไหว"

"เลี้ยว...หรือ...ตรงไป"

"เอิ่มตรงไป"

เขาอุ้มฉันมาถึงหน้าบ้านแล้วยังสั่งให้ฉันไขกุญแจเพื่อให้เขาได้อุ้มฉันเข้าไปส่งถึงข้างในซึ่งแน่นอนว่าไม่ ใครจะบ้าให้ผู้ชายที่รู้จักกันแค่วันเดียวเข้าบ้านกันถึงหน้าตาเขาจะบ่งบอกชัดเจนว่าไม่ชอบฉันก็เถอะ

"เปิด..."

"บ้าหรือไงใครจะให้คนที่ไม่รู้จักเข้าบ้าน ปล่อยฉันลง"

"เปิด...ประตู"

เอาอีกแล้วเขาใช้เสียงนี้บังคับฉันอีกแล้วแต่ไม่รู้เหมือนกันทำไมมือฉันกลับดึงกุญแจบ้านออกมาให้เขาง่ายๆ โถ่ ยัยข้าวเหนียว

"ฉันส่งเธอที่โซฟานะ"

"ค่ะ"

"ฉันหวังว่าพรุ่งนี้เธอจะไม่ได้เจอเธอที่เรือนกระจกอีก"

เขาพูดแล้วเดินออกไป

1 วันต่อมา

ฉันบอกเธอแล้วว่าอย่ามาอีก ฉ่า~

วันที่ 2

อย่ามาอีก ฉ่า

1 อาทิตย์ต่อมา

ฉ่าๆ ฉ่าาาา~

เอาเป็นว่าทุกเย็นเวลาที่เขาเห็นฉันมาแอบนั่งดูผีเสื้อที่นี่เขาจะใช้สายยางฉีดน้ำใส่ฉันทุกวันแต่วันนี้คงไม่ได้เปียกเพราะอยู่ๆ จัสมินก็ลากฉันมาห้างเป็นเพื่อนเพราะเขาต้องมารอรับพี่สาวแล้วจะพาฉันกลับไปส่งบ้านโดยมีข้อเสนอจะเลี้ยงข้าวฉันแทน ไม่ได้เห็นแก่กินนะแต่อยู่คนเดียวก็ต้องประหยัด แฮ่ๆ

"นี่จัสมินนายจะเล่นเกมชนะฉันเอาโล่ใช่ไหมอ่อนให้บ้างก็ได้"

"บอกแล้วไงให้เรียกจัสเฉยๆ ไม่ชอบจัสมินอีกอย่างนะเธอชนะฉันไปสองรอบแล้ว ฉันยอมไม่ได้"

"นายนี่นะ แล้วตกลงพี่สาวนายอยู่ไหนละ"

"แปปนะ อ่อนั้นไง"

ฉันมองตามมือของจัสมิน พบว่าภาพผู้หญิงสาวสวยกับผู้ชายรูปร่างคุ้นตากำลังมองมาที่เรา นั้นมันตาพี่ที่ในเรือนกระจก เขาคบกับพี่สาวจัสมินเองเหรอแล้วทำไมหน้าเขาถึงได้ดูเบื่อขนาดนั้น

"เย้ พี่ฉันกวักมือเรียกจะไปไหม"

"ดูเหมือนแฟนพี่นายกับพี่นายจะทะเลาะกันอยู่มันจะดีเหรอ"

"ฮ่าๆ บ้านั้นไม่ใช่แฟนพี่ฉันวันนี้พวกเขาแค่มาดูตัวตามที่ผู้ใหญ่เขาสั่งน่ะ ไปกันเถอะ"

"ดะ เดี๋ยว! "

จัสมินลากฉันเดินเข้าไปร่วมโต๊ะกับทั้งสองคนจนได้แล้วฉันควรทำหน้ายังไงเนี่ย

:ฟอร์น

ก่อนหน้านั้น

ผมนั่งรอคู่นัดดูตัวมาได้หนึ่งชม.เต็ม

น่าเบื่อจริงๆ ยัยคุณหนูพวกนี้ถ้าไม่ติดว่าคุณอาสั่งมาผมคงไม่เอาเวลามาทิ้งกับเรื่องแบบนี้แน่

"ขอโทษนะคะ..."

=_= ผมเงยหน้ามองตามเสียงภาพตรงหน้าคือสาวลูกครึ่งผมบลอนด์ใส่ชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มแต่งหน้าเหมือนจะไปเล่นงิ้วปากแดงอย่างกับกินเลือดคนมา ที่ช้าเพราะเรื่องพวกนี้สินะ เหอะ! ...ไร้สาระ

"เชิญนั่ง..."

"คะ? ..."

"จะนั่งไหม ไม่นั่งผมจะได้กลับ=_="

"อ่อ ค่ะ ขอโทษที่มาช้านะคะ"

"ผมไม่ได้สนอยู่แล้ว เจอกันแล้วพอใจหรือยังจะได้กลับ เสียเวลา"

"เอิ่ม... ฉันชื่อโรสค่ะ แล้วนี่คุณฟอร์นทานอะไรหรือยังค่ะ"

"ครับ"

ผมตอบตัดบททำให้คนตรงหน้าขมวดคิ้วทำหน้าไม่พอใจจนเห็นได้ชัด แต่ผมก็ไม่สนใจเบี่ยงหน้ามองไปทางโซนเกมของห้าง

"นั่นมัน..."

ภาพที่ผมเห็นคือยัยเด็กดื้อที่ชอบไปโผล่ที่เรือนกระจกกำลังหัวเราะสนุกสนานอยู่กับผู้ชายลูกครึ่งคนหนึ่งซึ่งตอนนี้นายนั้นกำลังโบกมือมาทางผมกับโรสทำให้ยัยเด็กนั้นหันมามองผมแบบอึ้งๆ บังเอิญจริงๆ

"นั้นน้องชายโรสเองค่ะ เขามารอรับโรสกลับพร้อมกันน่ะค่ะ แต่..ผู้หญิงคนนั้นโรสไม่เคยเห็นมาก่อนเลย"

"..."

หมายความว่าสองคนนี้ไม่ได้เป็นแฟนกัน อย่าบอกน่ะว่าเปิดเทอมไม่นานมากับผู้ชายแล้วเหรอเนี่ย เลือกคนรวยสะด้วยอ่อยเก่งจริงๆ ยัยเด็กแก่แดด

"ฟอร์นค่ะ ...ฟอร์นค่ะ"

"ว่า..."

"เอิ่ม คือโรสเห็นคุณมองผู้หญิงคนนั้นสักพักแล้ว"

"เรียกเขามา..."

"คะ? "

"เรียกน้องคุณมานั่งร่วมโต๊ะกับเราสิ"

ผมยิ้มมุมปากเมื่อโรสกวักมือเรียกน้องชายและยัยเด็กนั้นให้มาร่วมโต๊ะกับเราโดยดี ผมอยากรู้นักว่ายัยเด็กนั้นจะปากเก่งต่อหน้าผู้ชายหรือเปล่า

"สวัสดีครับพี่ฟอร์น พี่โรสนี่ข้าวเหนียวเพื่อนของผม"

เพื่อน...เพื่อนที่ไหนมาเที่ยวกันสองคน =_=

"ข้าวเหนียว นี่พี่ฟอร์น เป็นคู่ดูตัวพี่สาวเรา และพี่โรสพี่สาวเราเอง"

ยัยข้าวไหว้โรสแล้วยิ้มให้ก่อนที่จะหันมาไหว้ผมด้วยสีหน้าเรียบเฉย เหอะ! หน้าตากวนประสาทชะมัด

"เชิญนั่งสิวันนี้ผมเลี้ยงเอง"

ผมบอกแล้วจ้องหน้าข้าวให้เลือกนั่งข้างผมแต่เธอกลับเดินไปนั่งข้างโรสแทน ยัยนี่ดีแต่ทำอะไรขัดคำสั่งผมสะทุกอย่างแบบนี้มันทำให้ผมรู้สึกโมโหจริงๆ ตลอดเวลาที่เรานั่งทานข้าวกันเสร็จผมคอยดูท่าทางของยัยข้าวเป็นพักๆ แต่เด็กนั้นก็พยายามทำเหมือนไม่เห็นผมตลอดเวลาไม่ว่าผมจะจ้องเธอแค่ไหนก็ตาม

เด็กคนนี้แปลกสะจริงตอนอยู่ที่เรือนกระจกก็พยายามจะเข้าหาผม แต่พอมาอยู่กันแบบนี้กับทำเหมือนไม่รู้จัก จะเอายังไงกันแน่นะ?

หลังจากทานเสร็จเราทั้งสี่คนก็เดินมาที่โรงรถ ผมคิดว่าผมมีเรื่องต้องคุยกับเด็กนี่สะหน่อยทำตัวติดผู้ชายแบบนี้ปีหน้าคงไม่ได้ทุนอีกหรอก เกรดก็คงไม่ถึงแน่ๆ

"ข้าวเดี๋ยวเราไปส่งพี่ที่บ้านแล้วกลับไปส่งนะ"

"ไม่ต้องให้ข้าวไปกับผม ข้าวขึ้นรถฉันมีเรื่องจะคุย"

โรสกับจัสมินนิ่งไปคงไม่คิดว่าผมกับข้าวรู้จักกันมาก่อนส่วนยัยตัวแสบกับมองผมอย่างไม่พอใจ คงไม่พอใจที่ผมทำแบบนี้เพราะกลัวเสียคะแนนสินะ ดี! เพราะผมจะทำให้เธอไม่เหลือสักคะแนนเลย

"เอิ่ม...โรสว่าคุณไปส่งโรสแล้วให้น้องชายโรสไปส่งเพื่อนเขาดีกว่านะคะ"

"ไม่...ผมบอกแล้วว่ามีเรื่องต้องคุยกับเด็กนี่"

"แต่...."

"ข้าว ...ขึ้น...รถ"

ผมตวัดสายตาดุๆ ไปมองยัยตัวเเสบ เธอมีท่าที่กลัวผมนิดหน่อยและยอมเดินขึ้นรถผมโดยดี ผมรู้จุดอ่อนของยัยนี้ตั้งแต่วันแรกที่เจอแล้ว เธอกลัวสายตาของผมไงละ กลัวถูกผมดุมากงั้นผมจะดุจนไม่กล้าทำนิสัยอ่อยผู้ชายอีกเลย

"จบเรื่องนะ แยก! "

"แต่.."

ผมไม่สนเสียงโรสแล้วรีบขับรถหนีออกมา ตลอดทางยัยข้าวนั่งนิ่งเงียบจนผมทนไม่ไหวเป็นฝ่ายพูดออกมาแทน

"เปิดเทอมไม่นานได้อ่อยผู้ชายได้แล้วเก่งดีนิ"

"ฉันไม่ได้อ่อย นั้นน่ะเพื่อนฉัน"

"แล้วทำไมมาด้วยกันสองคน..."

"แล้วทำไมฉันต้องบอกพี่ด้วยล่ะนี่มันเรื่องส่วนตัวแล้วพี่จะมาดุอะไรฉันอีก วันนี้ฉันก็ไม่ได้ไปกวนที่เรือนกระจกสักหน่อย"

"ที่ไม่ไปนี่เพราะมาเล่นเกมกับผู้ชายเนี่ยนะ! "

"แล้วทำไมต้องขึ้นเสียงด้วยละ! "

นั้นสิ... ผมเองก็ลืมตัวทำไมผมต้องหงุดหงิดด้วยละแค่ยัยเด็กนี่ไม่โผล่ไปที่เรือนกระจกตามเวลาเดิมของทุกวันละมันก็ไม่ผิดที่เธอจะไปกับผู้ชายคนไหน แต่มาอ่อยผมแล้วไปอ่อยคนอื่นนี่มันจับปลาสองมือเกินไปหรือเปล่า!

"ฉันสั่ง ห้ามไปยุ่งกับผู้ชายคนอื่นอีก..."

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่ด้วยทำไมฉันต้องทำตาม พี่ไม่ได้มีสิทธิ์ในชีวิตฉันสักหน่อย"

"ถ้าเธออยากออกจากไฮฮาน่าก็ไม่ต้องทำตามคำสั่งฉัน จำไว้ฉันใหญ่พอที่จะเอาเธอออกจากไฮฮาน่าได้ทุกเมื่อ เอาโทรศัพท์เธอมา...."

ผมกดเสียงลงต่ำแล้วใช้มือข้างหนึ่งที่ไม่ได้จับพวงมาลัยดึงโทรศัพท์ออกจากมือเธอ แล้วกดโทรเข้ามือถือตัวเอง ก่อนจะส่งมันคืนให้เธอ

"ถ้าเธอไม่รับโทรศัพท์ฉัน ฉันจะหักคะแนนความประพฤติ สายละ 5คะแนน ถ้าฉันเรียกแล้วไม่มาให้ทันเวลาจะหัก 10 คะแนน"

"ห๊าาา! อะไรเนี่ยพี่เป็นลูกอาจารย์ฝ่ายปกครองหรือยังไงถึงจะทำได้ขนาดนั้น"

"ฉันมีอำนาจมากกว่าอาจารย์ฝ่ายปกครองสะอีก"

ฉิงงง~

ผมตวัดสายตาไปจ้องคนตัวเล็ก เธอทำหน้าตางงๆ แต่ผมคิดว่าเธอคงไม่กล้าเสี่ยงแน่ ผมขับรถมาจอดเทียบหน้าประตูบ้านยัยข้าวดูเหมือนยัยนี่จะอยู่คนเดียวเพราะบ้านดูเงียบมากแต่จากประวัติที่ผมอ่านมายัยนี่มีแม่นิ

"ปลดล็อกประตูให้ฉันด้วยค่ะ"

"เธออยู่บ้านคนเดียวเหรอ? "

"ก็ไม่ทุกครั้งแม่ฉันทำงานต่างจังหวัด บางทีก็ต่างประเทศแม่ฉันเขียนคอลัมน์ท่องเที่ยวน่ะ ปลดล็อกประตูให้หน่อยสิ"

"แม่เธอจะกลับมาวันไหน? "

"ไม่รู้สิ รอบนี้แม่ไม่ได้บอกไว้ทำไมพี่ถามเยอะจังปกติเจอหน้าจะไล่ฉันไปไกลๆ วันนี้กินยาผิดเหรอ"เธอทำหน้างงแล้วยื่นหน้ามาใกล้ผมอย่างจับผิด สายตาของผมเผลอจ้องไปที่ริมฝีปากอวบอิ่มอย่างอดเสียไม่ได้

"อะ เอิ่ม พรุ่งนี้ฉันจะมากินข้าวเย็นทำกับข้าวไว้ด้วย"

"ห๊า เดี๋ยวๆ อะไรอีกเนี่ยเดี๋ยวให้กลับด้วยเดี๋ยวให้รับโทรศัพท์นี่ยังจะมากินข้าวบ้านฉันอีกนี่มันบ้าชัดๆ หรือพี่เป็นห่วงฉัน..."

ห่วง? ผมรู้จักคำนั้นที่ไหนละ ผมแค่คิดว่าเด็กคนนี้ต้องการคนดูแลเท่านั้นแถมยังเป็นเพชรน้ำดีของไฮฮาน่า เธอเป็นผู้หญิงอยู่คนเดียวแบบนี้มันอันตราย

"ฉันแค่จะดูความประพฤติของเด็กทุนอันดับหนึ่งเพื่อรายงานอาของฉันที่เป็นเจ้าของไฮฮาน่าเท่านั้น"

" ○~○¡ ที่แท้... พี่เป็นหลานเจ้าของมาหาวิทยาลัยนี่เอง...ถึงว่าจะหักคะแนนฉัน"

"พูดมากลงได้แล้ว"

ผมพูดตัดบทแล้วรีบขับรถหนีเธอออกมาเพราะกลัวว่าเธอจะซักไซ้อะไรมากขึ้นอีก ทำไมผมต้องทำไมถึงรู้สึกดีที่ยัยนั้นทำตามคำสั่งด้วยนะ ผมคงกินยาผิดจริงๆ แน่ วันนี้