อ่อย/ผู้ชายฉวยโอกาส =^=

พอมาเรียนจัสก็ถามเรื่องพี่ฟอร์นจากฉันยกใหญ่ว่าไปรู้จักหลานชายเจ้าของบริษัทนำเข้าเพชรรายใหญ่ได้ยังไง พอฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังเขาก็เอาแต่หัวเราะฉันไม่หยุด แต่ดูท่าแล้วที่อีตาพี่ฟอร์นเคยบอกว่าเป็นคนสวนมันคือการโกหกสินะ ว่าแล้วเชียว! แล้วตกลงเรือนกระจกนั้นมีอะไรซ่อนอยู่กันแน่หลานของเจ้าของมหาลัยถึงต้องมาดูแลเองแบบนี้

"เฮ้อ เลิกเรียนสักทีแล้วนี่ข้าวจะไปไหนต่อแบบนี้? "

"ไม่รู้เลยวันนี้ก็เบื่อๆ "

"งั้นไปชมรมบาสกับเราไหม อ่อ! ข้าวเป็นนักเรียนทุนนี่ต้องมีคะแนนกิจกรรมใช่ไหม พอดีเลยชมรมเรากำลังรับสมัครผู้ช่วยโค้ชไปสมัครได้นะ"

เห้ย! ลืมเรื่องคะแนนกิจกรรมไปสนิทเลย โหย ยัยข้าวเหนียว ดีนะที่จัสเตือนไม่งั้นปีหน้าไม่มีสิทธิ์สอบชิงทุนแน่เลย

"เราลืมเรื่องนี้ไปเลยขอบคุณที่เตือนงั้นเราไปสมัครชมรมบาสดีกว่าอีกอย่างเราจะได้มีเพื่อนด้วย"

"อ่อ ดีเลยงั้นปะ"

จัสเดินนำฉันมายังโรงยิมใหญ่ที่อยู่ข้างตึกเอกของเราไม่น่าเชื่อว่าแม้กระทั่งโรงยิมยังถูกตกแต่งด้วยหินอ่อนสีขาวอาของอีตาพี่ฟอร์นจะรวยไปไหน

"เฮ้ จัสพาใครมาน่ะ"

"อ่อ เพื่อนผมจะมาสมัครเป็นผู้ช่วยโค้ชอ่าครับพี่แบบนี้"

"สวัสดีค่ะพี่โย"ฉันไหว้คนตรงหน้า

"จ้า เอางี้...พวกเรามานี่" พี่โยเรียกพวกนักบาส 5 คนที่กำลังซ้อมอยู่ให้เดินมาหาเรา

"พี่ชื่อพี่โย อยู่ปี 2 เอกนิติศาสตร์เป็นตัวจริง เอาพวกมึงแนะนำตัวนี่น้อง...? "

"ชื่อข้าวเหนียวค่ะ"

"อ่อ น้องข้าวเหนียวอาจจะมาเป็นผู้ช่วยโค้ชถ้าทนความโหดของโค้ชได้น่ะนะ" พี่โยพูดหน้าตาเฉย โหดขนาดนั้นเลยเหรอแล้วจะได้ไหมเนี่ย

"เราชื่อมินิสนะ อยู่เอกภาพยนตร์ปี 1 เป็นตัวสำรอง"

"เราชื่อพายุ อยู่เอกภาพยนตร์เหมือนกันปีเดียวกับมินิแบบนี้ ตัวสำรอง"

"พี่ชื่อคินเอกเดียวปีเดียวกันกับไอ้โย เล่นตัวจริง"

"พี่ชื่อปอร์เช่อยู่เอกบริหารธุรกิจ ปี3 กัปตันทีม"

"เซโล่เอกเดียวปีเดียวกันกับปอร์เช่เล่นตัวจริง"

"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าได้เข้าทำงานร่วมกันหรือเปล่ายังไงก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ"

"เฮ้อ...แล้วไอ้เพื่อนพี่มันก็โหดด้วยสิ เอ้า! พูดถึงก็มาพอดี" พี่ปอร์เช่พูดแล้วมองไปข้างหลังฉันทำให้ฉันต้องหันมองตามไปด้วย

"ไม่จริงน่า...○ [] ○" นะ นั้นมัน อีตาพี่ฟอร์น เขาเดินตรงมาที่ฉันก่อนที่จะมองหน้าจัสมินกับฉันสลับไปมา

"นี่เหรอเด็กใหม่ที่จะมาเป็นตัวจริง"

"ใช่ ฉันคัดมาแล้ว"พี่ปอร์เช่

"แล้ว...ยัยเด็กนิมาทำอะไรที่นี่ แบบนี้ หรือมาเฝ้าผู้ชาย"

"เอะ! เปล่าสักหน่อยฉันแค่จะมาสมัครเป็นผู้ช่วยแม้กระทั่งเพื่อเก็บชั่วโมง แต่ตอนนี้ไม่อยากสมัครแล้ว-×-"

ฉันเริ่มโวยวายแล้วกอดอก แต่เจ้าตัวยังคงหน้านิ่งจ้องฉันไม่วางตา ฉันละอ่านสายตาเขาไม่ออกจริงๆ ว่าคิดอะไรอยู่แน่แต่คงคิดไม่ดีนักหรอก

"...ฉันรับเธอ"

"ห๊า! "นักบาสทั้งห้าคนตกใจยกเว้นฉันกับจัสมินที่ยังคงงงๆ กันอยู่ นี่จัสรู้ไหมน่ะว่าพี่ฟอร์นเป็นโค้ชหรือเขารู้แล้วแกล้งพาฉันมากันแน่

"...นี่จัสนายรู้เรื่องนี้มาก่อนหรือเปล่า"ฉันกระซิบ

"เปล่า ฉันเพิ่งมารู้จักทุกคนพร้อมเธอนี่แหละนี่ก็ยังงงอยู่ว่าทำไมพวกนี้ตกใจที่พี่ฟอร์นรับเธอเป็นผู้ช่วย"

"ถ้าฉันรู้ว่านายรู้มาก่อนแล้วจะแกล้งฉัน ฉันโกรธนายแน่"

"ฉันเปล่า ..."

"จะกระซิบกันไปมาอีกนานไหม..." พี่ฟอร์นพูดเสียงต่ำเหมือนไม่พอใจ

" นักบาสวิ่งอ้อมสนามและโยนลูก 100 ครั้ง ส่วนเธอมากับฉัน" ..

พูดจบฉันก็ถูกลากเข้ามาในห้องล็อกเกอร์แล้วถูกดึงให้ไปนั่งบนตักของพี่ฟอร์น

“ปล่อยนะ!”

“อะไร? ฉันทำอะไรงั้นเหรอ”

ฉันหันไปมองเขาทันทีน่าทึ่งมากเขาพูดอย่างงี้ได้ทั้งๆ ที่แขนเขาโอบรัดเอวบางๆ ของฉันอยู่แถมฉันก็ยังนั่งอยู่บนตักนุ่มๆ ของเขาเนี่ยนะ!!! พระเจ้า!!

“ปล่อย! เล่นแบบนี้ไม่ดีเลยนะ”

“ทีเธอยังชอบอ่อยฉันเลย ทำไมฉันจะอ่อยเธอบ้างไม่ได้ หืม?”

“พูดบ้าอะไรน่ะ! ฉันไม่เคยทำอย่างนั้นสักครั้ง”

“แล้วไอ้การที่เธอไปเจอฉันที่เรือนกระจกทุกวันแบบนั้นเป็นผู้ชายคนไหนเขาก็เรียกว่าอ่อยนั่นแหละ”

“ฉันแค่อยากเข้าไป...”

“หึ! ไม่มีทาง...”

“ง่ะ...”

“จะว่าไปแล้ว...ตัวเธอนี่นุ่มนิ่มดีนะแถมมีกลิ่นหอมอีกด้วย”

“...หืออ T_T...”

“กลัวงั้นเหรอ...หืม?”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบพล่าน แต่ยังไม่ยอมเอาจมูกโด่งๆ นั้นออกไปจากแก้มฉันสักที ขอร้องเถอะฉันรู้สึกหวิวๆ ยังไงชอบกล

“กะ กลัว...”

“ว่าไงนะ...”

“ฉันกลัว พอแล้วไม่เอาไม่เล่นแบบนี้”

“เธอจะเชื่อฟังฉันใช่ไหมบอกสิ...” เขาถามพร้อมกับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น นี่คือวิธีที่เขาปฏิบัติกับผู้ช่วยเหรอ

“...”

“เงียบเหรอ...หืม”

“หือๆ ..”

เขาใช้วิธีเอาคางมาเกยบนไหล่ฉันแทน ลมหายใจอุ่นๆ นั้นกำลังเป่ารดต้นคอฉันและดูเหมือนถ้าฉันยังไม่ยอมตกลงเขาจะใช้วิธีที่มากกว่านี้ขึ้นไปอีก รุ่นพี่เขามีสิทธิ์บังคับรุ่นน้องด้วยวิธีแบบนี้งั้นเหรอ

“จะยอมเชื่อฟังไหม ...ถ้าใครมาเห็นเราสภาพนี้อาจจะเข้าใจผิดว่าเรากำลัง...”

“พอแล้ว! ยอมแล้ว”

“ยอม..ยอมอะไรละ”

“ก็ยอมเชื่อฟังพี่ไง พอใจหรือยังเล่า"

"ดี! ต่อไปนี้เธอคือคนของฉันเต็มตัวแล้วนะยัยข้าว" เขาพูดนิ่งแต่กลับฝั่งจมูกลงบนแก้มฉันเฉยเลย แถมพอฉันทำหน้าไม่พอใจใส่เขายังคงทำหน้านิ่งเป็นทองไม่รู้ร้อนมากกว่านั้นเขายังกระชับอ้อมกอดให้ แน่นขึ้นอีกต่างหาก

"ต่อไปนี้ ห้ามไปกลับผู้ชายคนไหนเพราะฉะนั้นเธออ่อยฉันได้คนเดียวอย่าให้ฉันเห็นอีกว่าไปมากับผู้ชายคนนั้น"

"เดี๋ยวนะเรื่องนี้ไม่เห็นเกี่ยวกับทุนตรงไหน ทั้งที่พี่ทำอยู่นี่ด้วยแล้วอีกอย่างจัสเขาก็เป็นเพื่อนฉัน"

"เพื่อนเหรอ...เหอะ! "

"อะไรเล่า! ปล่อย...ฉันไม่ทำตามคำสั่งพี่หรอก"

"จะลองดี..." เอาอีกแล้วน้ำเสียงนี้ ฉันไม่ชอบเลยเวลาที่มีคนพูดกดเสียงต่ำเหมือนกำลังดุฉันอยู่แบบนี้

"อุ้ย! เอิ่มม... โทษทีครับ^_^' " พี่โยที่บังเอิญเข้ามาห้องล็อกเกอร์มองฉันอย่างตกใจ ใครจะไม่ตกใจละอยู่ๆ ก็เจอผู้หญิงที่ไหนไม่รู้มานั่งตักโค้ชตัวเองตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มงาน แต่ถึงมีพี่โยเข้ามาพี่ฟอร์นก็ยังคงกอดฉันไว้แน่นเหมือนอยากจะให้คนที่เข้ามาเห็นคิดไปไกล

"...นี่โย นายจัสมินนั้นเป็นไงพอลงแข่งได้ไหม" เห้ย! เดี๋ยวววว จะคุยกับคนอื่นทั้งที่มีฉันนั่งตักอยู่เนี่ยนะ = () =

"กะ ก็ดีฮะแรงดีใช้ได้แต่คงต้องฝึกเรื่องเกม เอิ่ม...ผมไปก่อนนะ" พูดเสร็จพี่โยก็วิ่งออกไปโดยไม่แม้แต่จะช่วยฉันเลย

"ปล่อยนะ..."

"เงียบก่อนฉันต้องเขียนตารางซ้อม.."

"พี่ปล่อยฉันสิจะเขียนตารางซ้อมแล้วมีฉันนั่งอยู่แบบนี้เนี่ยนะ! "

"อืม..." พูดจบพี่ฟอร์นก็ทิ้งเสียงโวยวายฉันแล้วก้มเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษ

ตอนนี้แหละ! ปรือ! มับ! ฉันกำลังจะหนีแต่ดันมีมือยาวๆ มาดึงเอวฉันไว้จนได้

"หัก 10 คะแนน"

"ห๊า! " สรุปหลังจากฉันต้องนั่งเฝ้าพี่ฟอร์นเขียนตารางซ้อมจนเสร็จฉันก็ได้รับหน้าที่ไปเตรียมน้ำกับผ้าเย็นค่อยแจกเวลานักบาสพัก มองไปมองมาตาพี่ฟอร์นเวลาไม่ทำนิสัยแปลกๆ เเล้วจริงจังกับอะไรสักอย่างนี้เท่ชะมัด เขาดูเป็นผู้ใหญ่และสุขุมเหมือนมีเรื่องให้คิดในหัวตลอดเวลาเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์มาก

"ฟอร์นเขาเท่ดีนะ"

"หือ! " ฉันตกใจเมื่อมีเสียงใสๆ ดังมาจากคนนั่งข้างๆ นี่มันพี่สาวของจัสมินนิเธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

"สวัสดีพี่ชื่อโรสพี่ของจัส"

"สวัสดีค่ะ"

"แล้วมาทำอะไรที่นี่ละมาเฝ้าน้องฉัน...หรือแฟนฉันกันแน่"

"...!! " ฉันหันไปมองหน้าตาสวยใสที่ตอนนี้ได้เปลี่ยนเป็นสีหน้าดุเชิงดูถูก ถ้าน้องชายฉันพอจะเข้าใจว่าพี่สาวต้องมีหวงกันบ้างแต่ถ้าคนที่พี่โรสเรียกว่าแฟนหมายถึงพี่ฟอร์นฉันว่าเธอคงเข้าใจผิดเพราะฉันไม่ได้คิดอะไรกับเขาสักนิด

"ว่าไงละ มารอใครแน่"

"เปล่าค่ะ ข้าวเป็นผู้ช่วยโค้ชน่ะค่ะพอดีต้องเก็บชั่วโมงกิจกรรม"

"งั้นเหรอ...หาข้ออ้างในการเข้าหาได้ดีจะบอกอะไรให้นะฉันว่าเธอเอาเวลาไปเก็บชั่วโมงจากที่อื่นดีกว่านะฉันไม่ได้หวงน้องชายที่คบเธอหรอกนะแต่ฉันไม่ชอบที่เธอมาอ่อยแฟนฉันเมื่อวาน"

พี่โรสเริ่มเผยท่าแท้ออกมาอย่างน่ากลัวน้ำเสียงแบบนั้นเหมือนเธอจะคิดว่าฉันเป็นกิ๊กของพี่ฟอร์นอยู่ทั้งๆ ที่มีเธอเป็นคู่ดูตัว

"ฉันเข้าใจเรื่องเมื่อวานนะคะ พี่คงรู้สึกเหมือนถูกหักหน้าแต่ฉันกับพี่ฟอร์นแค่รู้จักกันเท่านั้นฉันไม่ได้ชอบหรืออยากได้ และไม่ได้ต้องการเข้าใกล้พี่ฟอร์นเลย มีก็แต่เขานั่นแหละที่ช่วงนี้เอาแต่บังคับฉัน"ฉันพูดออกไปตามความจริง

"เธอกำลังจะบอกว่าฟอร์นเข้าหาเธอก่อนงั้นเหรอ ไม่มีทาง! ฟอร์นไม่เคยมองผู้หญิงคนไหนหรือเข้าหาใครก่อนโกหกไปก็เท่านั้น เลิกยุ่งกับฟอร์นสะ! "

เฮ้อ... ฉันได้แต่ถอนหายใจที่อยู่ๆ ก็มาโดนว่าแบบนี้ทั้งที่ฉันไม่ได้ผิดอะไรเลย

"ความจริงฉันก็เล่าไปแล้วและข้าวไม่ได้รู้จักพี่ฟอร์นดีเลย เรารู้จักกันแค่เรื่องงาน"

"อย่าให้ฉันรู้แล้วกัน! "

"ค่ะ =_="

"ขอน้ำหน่อย..." พี่ฟอร์นที่ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อยื่นมือมาทางฉันทั้งๆ ที่พี่โรสกำลังส่งขวดน้ำเย็นให้เขา เขาจะรู้บ้างไหมว่าเขาทำให้ฉันมีปัญหา

"เร็วสิ..."

เขากดเสียงต่ำ ฉันเลยยอมหยิบให้โดยดี พวกนักบาสเริ่มมาพักได้ยินว่าพวกเขานัดสังสรรค์กันที่คลับแห่งหนึ่งแต่ไม่แน่ใจว่าฉันเองต้องไปหรือเปล่า

"ข้าววันนี้ไปด้วยกันสิพวกเราจะไปดื่มเพื่อความสนิทสนมกันสะหน่อย"

มินิสพูดพร้อมเต้นไปเต้นมาอย่างออกหน้าออกตา ดีเหมือนกันตั้งแต่อายุ 20 มาฉันยังไม่เคยเข้าผับเข้าบาร์กับเขาสักที

"โอเคข้าวจะไป^_^"

"งั้นเดี๋ยวเราไปรับนะ" จัสบอก

"ไม่ต้องยัยนี่จะไปกับฉัน" พี่ฟอร์นขัดแถมยังมองดุมาที่ฉันอีกต่างหาก นั้นคงยิ่งทำให้พี่โรสเกลียดฉันมากขึ้นไปอีก ฉันทำอะไรไม่ถูกใจเข้าอีกละ =_= ละที่พูดนี่ไม่ได้เกรงใจแฟนตัวเองเลย

"คุณไปรับโรสได้ไหมคะ โรสเองก็อยากไป"พี่โรสแทรกพร้อมทำเสียงอ้อน

"แล้วพี่สาวคนนี้คือ? " คินถาม

"พี่ชื่อโรสเป็นพี่สาวของจัสมินน่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ วันนี้พี่ขอไปด้วยคนสิ"

"ต้องถามโค้ชมันละนะ" พี่ปอร์เช่ ยิ้มแล้วหันมายักคิ้วใส่ฉันสองสามที มันหมายความว่าไงกัน

"ไปได้ แต่ฉันไม่ไปรับอยู่บ้านเดียวกับน้องก็คิดเองว่าจะมายังไง"

เจ็บแสบมาก...เขาสองคนต้องทะเลาะอะไรกันมาก่อนแน่เลยทำไมพี่ฟอร์นเย็นชาใส่พี่โรสขนาดนี้ หลังจากแยกย้ายกันกลับไปเตรียมตัวโดยที่พี่ฟอร์นบอกฉันว่าจะมารับ ดีแล้วถ้าวันนี้ไม่ได้มีนัดไปไนต์คลับกันฉันคงต้องนั่งทำกับข้าวให้ตาพี่ฟอร์นนี่อีกแน่อึดอัดจะแย่ วันนี้ฉันลงทุนแกะชุดเดรสสั้นสีชมพูหวานแต่เปิดโชว์ไหลนิดหน่อยที่แม่ซื้อมาให้ในวันเกิดแต่งหน้าโทนสีส้มอ่อน ปล่อยผมดำยาว

"ดูไปแล้วฉันนี่สวยไม่เบาเลยนะ"

กริ่ง! ~ ตาพี่ฟอร์นมาถึงเร็วมากเมื่อฉันเดินไปเปิดประตูเขาก็มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วทำหน้าไม่พอใจเหมือนเคย ไม่ชอบอะไรในตัวฉันขนาดนั้นกันนะตาบ้านี่ พอถึงไนต์คลับฉันก็ได้แต่ยืนตะลึงกับจำนวนผู้คนมากมายที่กำลังเต้นกลางแสดงสีที่สวยงาม

"ว๊าว..."

"ไม่เคยมาหรือไง"

"ไม่เคยสินี่ครั้งแรกเลย"

"ส่งมือมา...."

"ห๊า? "

ด้วยเสียงดนตรีที่ดังกระหึ่มทำให้พี่ฟอร์นต้องก้มลงมากระซิบข้างหูฉันลมหายใจอุ่นๆ นั้นทำให้ฉันนึกถึงเมื่อตอนเย็นที่ถูกขโมยหอมไป แล้วทำไมใจมันต้องเต้นแรงขนาดนี้ เพราะเสียงเพลงหรือเพราะคนข้างตัวตอนนี้กันแน่

"ส่งมือเธอมา ตอนเดินจะได้ไม่หลง...จุฟ"

"หือ? ○~○"

พี่ฟอร์นแอบจุฟเข้าที่แก้มฉันอีกแล้ว ฉวยโอกาสจริงๆ ก่อนที่ฉันจะได้โวยวายเขาก็พาฉันเดินขึ้นมาชั้นสองซึ่งมีคนน้อยกว่านั่งแยกเป็นโต๊ะ ฉันเห็นพี่โรสในชุดเดรสสั้นสีแดงเลือดนกมองมาที่เราอย่างไม่ชอบใจนัก

ฉันเลยสะบัดมือหนาทิ้งแล้วรีบเดินเข้าไปนั่งข้างจัส ส่วนพี่ฟอร์นก็นั่งลงตรงข้ามฉันข้างพี่โรสนั้นเอง เอ....แต่มินิส พี่คิน พายุไปไหนสะละ

"มองหาใครน่ะข้าว" พี่ปอร์เช่ถาม

"พายุ มินิส พี่คินยังไม่มาเหรอคะ"

"อ่อ ไปเต้นกันข้างล่างนู้นแล้วละ"พี่โยตอบพลางหัวเราะกับพี่ปอร์เช่และพี่เซโล่

"ถามหาแต่ผู้ชาย.." พี่ฟอร์นพูดพร้อมยกแก้วเหล้าเข้าปาก

"ก็นักบาสมีแต่ผู้ชายนิ"

"วันนี้คงได้ผู้ชายกลับไปเยอะเลยสิเเต่งตัวสะ เหอะ! "

"ได้เยอะแน่นอนรอดูแล้วกัน"ฉันพูดตามความจริง เขานี่หาเรื่องฉันได้ตลอดเวลาเลยนะ ว่าฉันอ่อยมากนักจะทำให้ดูว่าถ้าฉันอ่อยจะเป็นยังไง

"เอาน่าๆ แกอย่าว่าน้องดิวะไม่เป็นไรนะข้าวพี่จะขจัดมารให้เอง"

"ขอบคุณค่ะพี่ปอร์เช่" หลังจากนั่งดื่มไปสักพักฉันเริ่มรู้สึกร้อนไปทั่วตัวแล้วอยู่เพลงมันก็สนุกขึ้นมากจนฉันอยากจะลงไปเต้น ว่าแล้วฉันก็ลุกขึ้นเดินออกมาโดยที่มีจัสตามมาด้วย

"เย้ ข้าวไปไหนน่ะ"

"อยากเต้น -//-"

"โอโห เมาแล้วเหรอเนี่ยหน้าแดงเชียว" จัสเอามือมาหยิบแก้มฉันเบาๆแล้วหัวเราะ

"อยากเต้น..."

ฉันดึงจัสให้ตรงไปกลางฝูงชนที่เบียดกันวุ่นวาย ได้เวลาสนุกแล้ว