ใครในเรือนกระจก

“ว๊าววว หรูชะมัด นี่คือมหาวิทยาลัยของฉันสินะ”

ฉันพึมพำกับตัวเองขณะที่สายตามองทอดยาวไปตามราวสะพานสีขาวสไตล์ยุโรปมันถูกสร้างยาวตามตัวอาคารเป็นการออกแบบที่ลงตัวเข้ากับตัวตึกที่ถูกออกแบบเป็นโทนสีขาวเกือบทั้งหมด มีทุ่งหญ้าสีเขียวอ่อนและทุ่งดอกไม้สีสดที่อยู่ด้านนอก มองออกไปบริเวณทุ่งหญ้าเหมือนจะมีสวนเล็กไว้ให้พักผ่อนในเวลากลางวัน

นี่ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ยใช่ประเทศไทยหรือเปล่าบอกที ถ้าที่นี่มีหิมะตกด้วยนะยุโรปชัดๆ เหมือนที่นี่จะมีเรือนกระจกเพาะดอกไม้เป็นของที่นี่เองด้วยฉันเคยได้ยินมาว่าดอกไม้พวกนี้ต้องได้รับการดูแลที่ดีเอามากๆ อืมมม นี่ยังเช้าอยู่ฉันควรจะไปสำรวจเรือนนั้นสะหน่อยแล้ว

“สวยสุดยอดเลย แต่เงียบจังนะ... ”

ฉันเดินตามสะพานมาจนสุดทางก็พบเรือนกระจกใสภายในเต็มไปด้วยดอกไม้สีสดนานาพันธุ์และผีเสื้อหลากชนิดคงใช้พวกมันในการผสมเกสรดอกไม้สิน่ะ ระหว่างทางฉันสังเกตว่าผีเสื้อเยอะมาแต่ยังไม่ถึงครึ่งของในเรือนกระจกนั้นเลยมั้ง ฉันอยากเข้าไปดูพวกแกใกล้ๆ จังเลย

“ว่าแต่...ทางเข้าอยู่ไหนนะ”

ฉันพยายามเดินเรียบกระจกไปเลยเพื่อมองหาทางเข้าดูเหมือนเรือนกระจกนี่ยาวและดูกว้างมาก แต่มันต้องมีทางเข้าสิไม่อย่างนั้นผีเสื้อพวกนั้นจะเข้าออกยังไงใช่ไหมล่ะ หืม! จะเข้าได้ยังไงนะ ใช่แล้วที่นี่ต้องมีคนดูแลนิใช่แล้วในเวลาแบบนี้เขาต้องมารดน้ำพวกมันสิฉันแค่ต้องหาเขาเพื่อให้เขาบอกทางเข้าไงละ

“ทางเข้าอยู่ไหนนะ..นี่จะไม่ให้ฉันได้ดูพวกแกใกล้ๆ เลยใช่ไหม ...”

เห...

มีคนตรงนั้นนิ! ใช่จริงๆ ด้วย! แต่เขาดูไม่เหมือนคนสวนหรือคนดูแลเลยเขาดูเหมือนนักศึกษามากกว่า...เสื้อที่เขาใส่นั้นมันเสื้อนักศึกษานิแล้วเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงหรือเป็นลูกของคนสวน แต่เขาดูดีมากเลยจริงๆ ผมสีบลอนด์น้ำตาลนั้นสัดส่วนสูงแบบนั้นนายแบบชัดๆ นี่มองข้างหลังยังหล่อขนาดนี้เลยแต่ช่างก่อนเถอะแค่หวังว่าเขาจะพาฉันเข้าไปได้นะ...

“ไม่มีใครบอกเธอหรือไง...ว่าที่นี่ห้ามเข้า”

“เห้ยยย! ”

ฉันดีดตัวออกห่างกระจก (จากที่เกาะกระจกอยู่) เมื่ออยู่ดีๆ ก็มีเสียงคนดังขึ้นข้างหูอย่างแผ่วเบา เอ้...ชุดนักศึกษานี่เขาคือผู้ชายที่อยู่ในเรือนกระจกนี่น่าออกมาทางไหนกันน่ะ

“มองหาอะไร...”

ฉันหันไปมองต้นเสียงอีกครั้ง โห..

“หล่อโคตรเลย ”ตาสีนิลเข้ากับในหน้าคมๆ นั้นมากเลยผิวก็ขาวเหมือนไม่เคยโดนแดดดูเหมือนจะเป็นลูกครึ่งด้วยหรือเปล่านะละลายเลยนะเนี่ย

“อะไรของเธอ”

“ค่ะ? ”

“ยัยเด็กประสาท =-=”

“ประสาทอะไรละ! อย่ามาว่าฉันนะ! ”

“แล้วตรงไหนที่ไม่ประสาทละ? ”

“ฉันน่ะสอบได้ทุนของที่นี่เชียวนะถ้าจะเรียกว่าประสาทอย่างนี้ต้องประสาทดี ”

“เหอะ! ”

เขาหัวเราะในลำคอแล้วกอดอกไล่มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไร้มารยาทสิ้นดี อะไรกันผู้ชายคนนี้! เมื่อกี้ตอนเขาอยู่ในเรือนกระจกกับดอกไม้พวกนั้นเขาดูเป็นคนอ่อนโยนมากเลยนะ ทั้งที่ฉันมองเขาจากด้านหลังยังรับรู้ว่าเขาอ่อนโยนเลยแต่ทำไมพอมาเจอด้านหน้าของเขาตอนนี้แล้ว...ถึงจะหล่อและเท่มากแต่เขาหยาบคายกับฉันมากจริงๆ =_= แถมคำพูดแบบนั้นเหมือนไม่ต้องการให้ฉันเข้าใกล้ที่นี่เลยด้วยนี่เขาไม่ใช่เจ้าของมันสักหน่อยทำไมต้องหวงขนาดนั้น

“...พี่ไม่ใช่เจ้าของที่นี่สักหน่อย”

“แล้วยังไง...”

“พี่ก็ไม่มีสิทธิ์ห้ามคนอื่นไง”

“เอาเถอะ...คงเป็นเด็กปีหนึ่งสินะเธอน่ะ”

“ก็ใช่”

“ฉันจะบอกให้แล้วกันที่นี่ไม่อนุญาตให้ใครเข้าเด็ดขาด! รู้แล้วก็ไปเตรียมตัวเรียนได้แล้ว”

“ยังไม่ถึงเวลาสักหน่อย...”

ฉันบอกเข้าแล้วเบือนหน้าหนีเข้าหาเรือนกระจกมองเขาแล้วเสียอารมณ์ชะมัดดูผีเสื้อตัวเล็กตัวน้อยนั้นสิมันกำลังเรียกฉัน โหยย~ หนูน้อยที่น่ารัก อันที่จริงฉันชอบพวกผีเสื้อมาตั้งแต่จำความได้เลยมองดูมันทีไรสดชื่นทุกทียิ่งตอนไม่สบายใจแล้วได้อยู่ใกล้พวกมันนะฉันจะรู้สึกดีมากเลยละ

“ดื้อจริง อยู่เอกอะไรบอกสิ”

เขาทำเสียงเข้มจ้องฉันเขม็งแต่ฉันทำท่าไม่สนใจแล้วมองพวกผีเสื้อในกระจกต่อไปก็แล้วทำไมต้องบอกเขาด้วยละ...

“...”

“ผู้ใหญ่ถามก็ต้องตอบสิ...”

“ก็ได้...เอกศิลปการแสดง”

“ชื่อจริง...”

“รัตติณา โยธากัณฑ์ พี่อยากรู้ไปทำไมเนี่ย”

“ได้คะแนนเต็มเลยนิฉลาดแต่ดื้อเหรอ”

“อะไร...”

“ทุนที่ให้ไปนี่ไม่ได้เพื่อให้เธอมานั่งดูดอกไม้และผีเสื้อนะ เกรด 4.00 เนี่ยจะทำได้หรือเปล่า”

“พี่พูดถึงอะไร? เกรดอะไร? ”

“=-= นี่เธอกำลังทำฉันผิดหวังนะ”

ฉันงงไปหมดแล้ว เกรดที่เขาว่านั้นคืออะไรแล้วทำไมต้องได้ทุกเทอมด้วยละและที่สำคัญทำไมเขาพูดเหมือนเขาเป็นใครสักคนที่รู้เรื่องของฉัน เขารู้ได้ไงว่าฉันได้คะแนนเท่าไหร่ทั้งที่กฎของที่นี่บอกว่าจะไม่มีใครสามารถรู้คะแนนในการสอบเข้าของตัวเองได้ไม่ใช่เหรอ?

“ฉันงงไปหมดแล้ว”

“นี่ไม่รู้เรื่องกฎเหรอ? ”

“...เอิ่ม"

“กฎของเด็กที่ได้ทุนเรียนที่มหาวิทยาลัยไฮฮาน่า...”

“...”

“ทุนหนึ่งปีต้องทำเกรดเฉลี่ยของเทอมหนึ่งให้ได้ 4.00 ทุกเทอม ไม่บังคับคะแนนกิจกรรม ถ้าทำไม่ได้จะหมดสิทธิ์เป็นนักศึกษาของไฮฮาน่าทันทีไม่มีข้อยกเว้น...ทุกเทอมต้องมีคะแนนกิจกรรมมากกว่าครึ่ง นี่เข้ามาเรียนไม่อ่านกฎเลยใช่ไหมน่าผิดหวังนะทั้งที่ได้คะแนนเต็มเพียงคนเดียวแท้ๆ ”

ตือ...เลย

จริงเหรอเนี่ย! ฉันต้องทำคะแนนให้ได้สูงขนาดนั้นเลยเหรอแม่เจ้า Y_Y ถ้าทำไม่ได้ตั้งแต่เทอมแรกแสดงว่าฉันจะต้องออกจากไฮฮาน่าทันทีเลยงั้นเหรอแล้วออกกลางคันแบบนั้นเท่ากับต้องเริ่มใหม่ทั้งหมดเลยละสิ... ไม่มีทางฉันไม่มีวันไปนั่งเสียเวลาเปล่าแบบนั้นมันจะยากอะไรกับแค่เกรด หึ! ว่าแต่เมื่อกี้เขาบอกว่าฉันได้คะแนนเต็มคนเดียวงั้นเหรอ วุยยย จริงเหรอเนี่ย...ฉันจะเชื่อเขาดีไหมนะเขาอาจจะเป็นศิษย์เก่าที่มาช่วยตรวจคะแนนก็ได้นะ...

“พี่เป็นใครกันแน่...”

“ฉันไม่จำเป็นต้องตอบ...”

“ทำไมรู้คะแนนฉันด้วยทั้งที่กฎของการสอบเข้าบอกว่าจะไม่มีใครสามารถรู้คะแนนได้นิ? ”

“ไม่จำเป็นต้องรู้ ...เอาละตอนนี้ถึงเวลาเรียนแล้วไปสิ”

“ไม่! บอกมานะที่ฉันพี่ถามอะไรฉันก็ตอบหมดดังนั้นตอบมาพี่เป็นใคร! ”

“ไม่ใช่เรื่องของเธอ”

หมับ!

ฉันจับชายเสื้อของคนตรงหน้าก่อนที่เขาหันหลังจะเดินออกไป เขามองที่มือฉันนิดหน่อยก่อนจะไล่สายตาขึ้นมามองหน้าฉันเชิงให้ปล่อยเสื้อเขาสะ ฉันก็ไม่ได้อยากดึงเขาไว้นะแต่แบบนี้มันไม่ยุติธรรมสำหรับฉันในเมื่อฉันตอบทุกคำถามของเขา เขาเองก็ต้องตอบคำถามฉันบ้างสิอย่างนั้นมันถึงจะถูก

“มันไม่ถูกต้องเลยนะ”

“อะไรอีก=-=”

“ฉันเสียเปรียบไปแล้ว”

“เรื่องอะไร...”

“ฉันบอกชื่อของฉันไปแล้ว บอกมาพี่เป็นใครกันแน่ไม่งั้นฉันไม่ปล่อยพี่ไป”

“ฉันก็บอกกฎเป็นการตอบแทนแล้ว โอเคนะ...”

หมับ! ฉันใช้มืออีกข้างดึงชายเสื้อเขาไว้อีก

“ไม่โอเค! ○^○”

“เป็นคนสวนโอเคไหม -_- ปล่อยได้แล้วยัยเด็กบ้า”

เขาใช้มือเพียงข้างเดียวรวบข้อมือฉันเอาไว้แล้วพยายามใช้มืออีกข้างดึงเสื้อตัวเองออกไปจากมือฉันแต่เสียใจมันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกเพราะฉันจับไว้แน่นมาก คนสวนเหรอ ..ทำไมคนสวนรู้ดีนักละทั้งเรื่องเกรดเรื่องคะแนนแถมยังรู้กฎโหดๆ พวกนั้นอีกเขาต้องกำลังโกหกฉันแน่ๆ

“โกหก! คนสวนที่ไหนจะรู้ดีไปสะหมดแบบนี้! นิสัยไม่ดีนะแบบนี้”

“นี่ๆ น้อยๆ หน่อยยัยหนูการที่เธอมาวุ่นวายในพื้นที่หวงห้ามแบบนี้แถมยังจับไม่ปล่อยเสื้อของผู้ชายที่เธอไม่รู้จักแบบนี้... ยัยเด็กดีไม่คิดว่าเธอควรระวังตัวหน่อยหรือไง”

“ไม่ชอบคำว่ายัยหนูเลยบอกตรงๆ =3=”

“เห้ย! นี่ฟังบ้างไหมแม่คุณ”

“แม่คุณก็ไม่ชอบ =3=”

“นิ! ”

“ข้าวเหนียว”

“อะไร? ”

“ชื่อฉัน ข้าวเหนียว”

“ฉันไม่ได้อยากรู้ =_=”

เจ็บแสบมาก น้ำเสียงเย็นชาแถมยังทำหน้าเบื่อหน่ายแบบนั้นไม่มีมารยาทเอาสะเลยนี่ฉันลงทุนบอกชื่อก่อนเลยนะแต่ดูเขาสิไม่สนใจแถมยังหยาบคายไม่มีชิ้นดีผู้ชายภาษาอะไรเนี่ย?

“แต่ฉันอยากบอกนิ และก็อยากรู้ด้วยว่าพี่เป็นใครรู้เรื่องคะแนนนั้นได้ยังไง”

“มีญาณวิเศษ จบปะ? ”

“พี่จะไม่บอกก็ไม่เป็นไร...”

“ไปได้แล้ว...”

“ฉันไม่สนในพี่แล้วก็ได้ ชิ! ฉันจะไม่ถามแต่ฉันสักวันฉันต้องรู้คำตอบแน่”

ฉันปล่อยชายเสื้อของคนตรงหน้าแล้วเดินออกมาอย่างไม่สนใจไม่บอกไม่เป็นไรขี้เกียจรอฟังแล้วเหมือนกัน เชอะ! ฉันรู้สึกได้ว่าสักวันฉันต้องรู้ตัวตนเขาแน่ต้องขอบคุณคำแนะนำของเขานะเรื่องกฎนั้น ฉันไม่รู้มาก่อนเลยคงเป็นเพราะตื่นเต้นจนลืมอ่านให้ละเอียดตอนนี้รู้แล้วจะได้ตั้งใจมากกว่าเดิมอีก นึกไปแล้วทำไมฉันกับรู้สึกเฉยๆ กับการอยู่ใกล้เขานะทั้งที่ปกติฉันไม่ค่อยอยากจะอยู่ใกล้ผู้ชายเท่าไหร่ เเถมยังไปจับเขาไว้อีก งงตัวเองจริงๆ

: ฟอร์น

“ยัยเด็กประสาท...หึๆ ”

ดูเหมือนยัยเด็กข้าวเหนียวนั้นจะอ่านหนังสือจนเพี้ยนนะตอนแรกอยากให้ผมตอบจะเป็นจะตายแต่พอจะไปก็ไปดื้อๆ เฉยเลยงั้นละ เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็นผู้หญิงอะไรไม่ระวังตัวเอาสะเลยแตะเนื้อต้องตัวผู้ชายที่ไม่รู้จักขนาดนี้...แปลกใจจริงๆ ดูเหมือนเธอจะตั้งใจในตอนสอบมากเพราะถ้าไม่ใช่เด็กอัจฉริยะแล้วไม่มีทางสอบได้คะแนนเต็มแน่ถ้าไม่เตรียมตัวมาดีแต่พอเจอตัวจริงของเด็กคนนี้แล้ว...ผมนี่อึ้งไปเลย...เธอไม่รู้กฎของทุน? ไม่รู้ว่าพื้นที่บริเวณเรือนกระจกเป็นพื้นที่หวงห้ามด้วยซ้ำจนผมอดคิดไม่ได้ว่าเธอคนนี้แปลกเกินคนคนปกติ

“หน้าตายิ้มแย้มมาเลยนะคุณ ผอ.มีอะไรดีๆ งั้นเหรอ? ”

เสียงเพื่อนตัวแสบ “ปอร์เช่”ดังขึ้นทันทีที่เห็นผมเดินเข้าห้องเรียนมา ผอ.ที่เพื่อนผมเรียกนั้นก็มีที่มาคือตัวผมเองเป็นผู้อำนวยการของไฮฮาน่าไงละ จริงๆ แล้วผมเป็นเจ้าของที่นั่นทุกเรื่องของไฮฮาน่าผมเป็นคนจัดการทั้งหมดไม่น่าเชื่อใช่ไหมล่ะ? ทั้งที่ผมยังเป็นนักศึกษาอยู่แค่ปีสามเองแต่กับมีอีกหน้าที่ที่ดูใหญ่เกินตัวอย่างนี้...ผมได้รับหน้าที่นี้มาตั้งแต่เรียนจบมัธยมต้นเพราะพ่อแม่ของเกิดอุบัติเหตุกะทันหันทำให้ผมต้องเข้าดูแลมหาวิทยาลัยที่พ่อเป็นคนสร้างเองกับมือทันที ในตอนนั้นผมเหมือนไม่เหลือใครเลย...

แต่ผมจะทิ้งไฮฮาน่าไม่ได้นั้นคือสิ่งที่ผมคิดมาถึงทุกวันนี้ แต่ด้วยความเป็นเด็กนี่ละที่ทำให้ไฮฮาน่าต้องมีผู้อำนวยการอีกคนเขาเป็นคุณอาของผมเอง ผมขอให้เขามาทำหน้าที่บังหน้าให้จนกว่าจะเรียนจบเรื่องนี้เป็นความลับแต่มันก็มีข้อแลกเปลี่ยนเหมือนกัน ข้อแลกเปลี่ยนนี้เกิดเมื่อคุณอาของผมวานให้ไปออกงานประมูลเครื่องเพชรแทนเพียงครั้งเดียวหลังจากนั้นก็มีเจ้าของบริษัทใหญ่ๆ นัดผมเป็นคู่ดูตัวให้กับลูกๆ ของพวกเขาซึ่งมันน่าเบื่อมากบางคนก็ชอบผมจริงๆ ก็มี บางคนก็ถือตัวจนน่ารำคาญประมาณว่าแค่นั่งรวมโต๊ะยังไม่ได้พวกเธอคงคิดว่าผมอยากไปดูตัวมากสินะ จริงๆ แล้วมันก็เป็นแค่ข้อแลกเปลี่ยนระหว่างผมกับคุณอาเท่านั้นและวันนี้ผมก็มีนัดดูตัวกับหลานสาวประธานบริษัทคู่หูอีกราย

“ก็เปล่านิ อากาศดีน่ะ”

“เหรอ...ปกตินายต้องหน้าเครียดฉันเลยสงสัย”

ที่ผมมีหน้าตาเครียดเป็นประจำเพราะต้องตื่นเช้าไปจัดการเรื่องที่โรงไฮฮาน่าทุกวันไหนจะต้องไปนัดดูตัวบ้าบอนั้นอีก มีเรื่องวุ่นๆ ทุกวัน

“ก็วันนี้อากาศดีไง”

“เจออะไรดีๆ มามากกว่า”

“ดีๆ เหรอ เหอะๆ ”

อยู่ๆ ภาพยัยเด็กตอนเกาะกระจกก็เข้ามาในสมองซะงั้น อันที่จริงผมเห็นเด็กตั้งแต่อยู่ที่สะพานแล้วละผมยังแอบคิดว่ายังมีเด็กที่ตื่นเช้ามามาหาวิทยาลัยด้วยเหรอ? ผมคิดอย่างนั้นจริงๆ เพราะที่ไฮฮาน่าไม่บังคับเรื่องเข้าเรียนแต่จะบังคับเรื่องเกรดมากกว่าส่วนพวกที่ลูกคุณหนูแต่ไม่สนใจการเรียนทางไฮฮาน่าจะไม่รับเพื่อไม่เป็นการเสียมาตรฐานมากนัก และเราก็มีกฎอยู่คือเด็กพวกนี้จะต้องไม่มีคะแนนความประพฤติต่ำกว่าแปดสิบคะแนนและต้องสอบผ่านทุกวิชาส่วนมากพวกคุณหนูจะเป็นลูกของบริษัทเครือข่ายของคุณอาทั้งนั้น

“นั้นไงกะแล้ว เล่ามาเลยเพื่อน”

“หึ...พอดีเจอเด็กบ้ามาน่ะ เป็นเด็กซื่อบื้อที่บังเอิญเรียนเก่ง”

“ฟังดูงงนะ”

“แถมบ้าและอยากรู้อยากเห็นด้วยละ”

“ยังไง...”

“เด็กคนนั้นบุกรุกไปที่เรือนกระจกน่ะ...”

“ถ้าเป็นแบบนั้นนายจะไม่เป็นไรเหรอ? ”

“เธอไปแต่เข้าไม่ได้เลยได้แต่เกาะกระจกมองน่ะ คล้ายๆ จิ้งจกเกาะผนัง”

ปอร์เชนิ่งไป..ก่อนจะหัวเราะออกมากเหมือนเขากำลังนึกภาพตาม นี่ถ้าได้เห็นตอนยัยนั้นเกาะๆ เพื่อเล่นกับผีเสื้อละก็เจ้าเพื่อนตัวดีของผมคงหัวเราะปากค้างแน่

“ฮ่าๆ แล้วเธอรู้เรื่องนายหรือเปล่าแล้วบ้านนายละ”

“ไม่หรอกน่า”

ที่เรือนกระจกเป็นห่วงห้ามก็เพราะในนั้นมีบ้านของผมอยู่ไงละด้านบนเป็นเรือนกระจกเพาะดอกไม้ใต้ดินเป็นเหมือนห้องลับที่เชื่อมกับบ้านใหญ่ของผมที่อยู่ติดโรงเรียนได้ ว่าไปผมนี่เหมือนตัวตุ่นเหมือนกันนะ (ดูเปรียบเทียบ) วันๆ นอกจากจะออกมาเรียนหรือเข้าไปจัดการเอกสารในห้องทำงานที่แล้วส่วนมากก็อยู่แต่บ้านใต้ดินนั้น จริงๆ มันก็เป็นแค่ห้องเล็กๆ เหมือนห้องในคอนโดไม่ได้ครบเครื่องอะไรแต่มันสะดวกกว่าในการทำงานแถมยังไม่มีใครรู้อีกต่างหากอีกอย่างผมแพ้แดดแรงๆ

“เด็กคนนี้คือคนที่ทำให้นายอารมณ์ดีงั้นเหรอ”

“ก็คงใช่”

“เห...คุณผู้อำนวยการคงไม่กินเด็กนะ”

สิ่งที่ผมได้ยินนี่ทำให้อึ้งไปเลย ผมไม่มีเวลามาคิดเรื่องหัวใจอยู่แล้วถ้ายิ่งเป็นเรื่องหัวกับยัยเด็กข้าวนั้น ไม่มีทางอย่างเด็ดขาด

“บ้าไปแล้วหรือไงนายไม่มีทางหรอกฉันแค่เห็นยัยนั้นตลกดีเท่านั้น”

“ระวังตัวนะ”

“เรื่องอะไรล่ะ? ”

“ระวังความลับแตกไงละ”

“ขอบคุณที่เป็นห่วงฉันคิดว่าเดี๋ยวเด็กนั้นเบื่อก็คงหายไปเองเพราะเรือนกระจกนั้นถ้าฉันไม่เป็นคนเปิดก็ไม่มีใครเข้าได้อยู่แล้ว”

เรือนกระจกนั้นจะมีประตูอยู่ด้านหลังที่ต้องใช้ฝ่ามือของผมสแกนเท่านั้นถึงจะเปิด เจ๋งมากใช่ไหมผมลงทุนติดตั้งระบบนี้เองเลยนะ

“ฉันรู้น่า ก็เตือนๆ ไว้”

“^_^”

ดูเหมือนยัยนั้นจะเป็นคนมีความพยายามมากสะด้วยนะ...พรุ่งนี้ถ้ายัยนั้นยังโผล่มาผมก็หวังว่ายัยนั้นจะมาสายสักหน่อยนะ ไม่อย่างนั้นผมคงเข้าไปจัดการเอกสารได้ยากสักหน่อย