รักใช่ไหม?

: ม.6

“ฉันเกลียดเธอยัยข้าวฉันเกลียด กรื๊ด!! ”

ครีมตั้งท่าจะเข้ามาทำร้ายฉันแต่เพื่อนๆ ในห้องช่วยกันจับแขนเธอไว้ได้ก่อนครั้งนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะที่เพื่อนรักของฉัน...จะเข้ามาทำร้ายฉันเพียงเพราะเชื่อคำพูดบ้าๆ จากผู้ชายคนนั้น

“ไม่นะ...ครีม ฉันไม่ได้ชอบซันจริงๆ ”

“แต่เขาบอกว่าเธอหักหลังฉัน ฉันหลงเชื่อว่าเธอพยายามห่างซันเพื่อฉันแต่เปล่าเลย เธอแค่ทำแบบนั้นเพื่อปกปิดฉัน เธอมันเลว! เธอคบกับซันแต่ทำไมต้องทำเหมือนเธอเกลียดเขา”

“ฉันไม่เคยชอบซัน! ”

“หน้าด้าน!! ”

“อย่าทำข้าวนะ!! ”

เสียงของซันตัวต้นเรื่องดังขึ้นทำให้ครีมหยุดชะงัก ซันรีบเดินเข้ามาจับไหล่ฉันหน้าตาตื่นเขาคงเพิ่งรู้เรื่องว่าครีมโมโหกับคำพูดโกหกของเขาแค่ไหน คำโกหกพวกนั้น!!

เพี้ยะ!!

“ขะ ข้าว...”

ฉันตบเข้าที่หน้าซันเต็มแรงให้มันสาสมกับที่เขาทำให้ฉันกับเพื่อนต้องผิดใจกันทำไมเขาต้องมาชอบฉันทั้งที่รู้ว่าครีมเพื่อนสนิทของฉันก็ชอบเขามาก แล้วยังคำโกหกบ้าๆ นี่อีก

“ฉันเคยบอกกับนายแล้วว่าฉันเกลียดนาย ฉันไม่เข้าใจนะว่าสิ่งที่นายทำมันเพื่ออะไรกันแน่แต่ในเมื่อฉันไล่นาย นายไม่ไป ฉันไปเองฉันจะไปเอง!! ”

“อยู่ไหนนะ...”

ฉันนั่งจ้องหน้าคอมพิวเตอร์มาเป็นเวลาสามชั่วโมงได้เพราะฉันกำลังดูผลประกาศผู้มีสิทธิ์เข้าเรียนของมหาวิทยาลัย ชื่อดังอย่างไฮฮาน่าที่ฉันไปสอบและหวังเอามากๆ ว่าฉันจะเป็นหนึ่งในเด็กปีหนึ่งของที่นี่

กึกๆ กึกๆ

“ลำดับที่สามร้อยสี่สิบสาม...น.ส. รัตติณา โยธากัณฑ์...ห้อง B ทะ ทุน หนึ่งปี! ฉะ ฉันนี่ กรื๊ดดด!!! ”

ฉันกรีดร้องอย่างดีใจ โอววว! ในที่สุดฉันก็ได้เรียนที่นี่มหาวิทยาลัยสุดหรูที่มีแต่เด็กไฮโซและเด็กเรียน น่าตื่นเต้นอะไรเช่นนี้คิดดูสิเด็กหน้าตาบ้านๆ ฐานะปานกลางแบบ ‘ข้าวเหนียว’คนนี้ สามารถสอบเข้าไฮฮาน่าได้

พูดไปแล้วฉันนี่เก่งไม่เบาเลยนะอุตส่าห์สอบชิงทุนได้แต่น่าเสียดายเพราะปีเพราะที่นี่จะให้ทุนปีต่อปีเท่านั้น แต่เอาเถอะแค่ได้เหยียบยังเป็นบุญเลย

“แม่...โทรบอกแม่ดีกว่า”

ฉันไม่ต้องเดาเลยว่าแม่จะดีใจแค่ไหนถ้าฉันได้ไฮฮาน่ามันเป็นเหมือนฝันอย่างหนึ่งของฉันที่ตั้งใจว่าจะเข้าให้ได้ แม่ฉันเองก็สนับสนุนเต็มที่ถึงแม้บ้านเราจะไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากนับแต่แม่ก็พูดกับฉันเสมอว่า ขอแค่ฉันทำได้ทุกอย่างแม่ให้ได้...ถึงแม่จะพูดแบบนั้นฉันเองก็ยังแอบกังวลเรื่องเงินแต่ตอนนี้คงไม่ต้องกังวลอะไรแล้วละ ^_^

ตืดๆ ตืด!

(ไงลูกรัก)

“แม่ๆ ข้าวทำความฝันตัวเองสำเร็จแล้วนะแม่ดีใจไหม”

(ความฝัน...เรื่องไฮฮาน่าใช่ไหม บอกแม่ที! ใจแม่เต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว)

“ใช่แล้วแม่ เอกศิลปการเเสดงด้วยนะแม่! ส่วนเรื่องเงิน...”

(อย่าห่วงเลยลูกแม่หาให้หนูได้อยู่แล้วไม่ว่าค่าเทอมจะเยอะแค่ไหน เพื่อฝันของเจ้าหญิงน้อยแม่ทำได้)

ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแม่ของฉันไม่เคยเลยที่ท้อขอแค่ให้ฉันได้ทำในสิ่งที่ฉันชอบ เพราะท่านไม่ค่อยมีเวลาให้ฉันด้วยละมั้งท่านถึงอยากให้ฉันมีความสุขกับทุกๆ เรื่องที่ทำ

ฉันเองยอมรับว่าช่วงแรกที่พ่อของฉันเสียไปฉันรู้สึกเหมือนชีวิตขาดหายไปเกือบครึ่งฉันกลายเป็นเด็กดื้อเอาแต่ใจหนีเรียนทำตัวแย่มากเพียงเพราะคิดว่าตัวเองเป็นเด็กไม่มีพ่อจนลืมนึกไปว่าก็ยังมีแม่อยู่ทั้งคน

คนที่คอยเป็นห่วงคนที่ฉันเคยเอาแต่ขอเงินเที่ยวเล่นไปวันๆ คนที่ฉันชอบโกหกเพื่อหนีเที่ยวแต่เชื่อเถอะ...ทุกครั้งที่เราโกหกแม่รู้ทุกอย่างแต่แม่แค่ไม่อยากให้ฉันรู้สึกเหมือนอยู่ในกรอบอยากให้ทำตัวสบายๆ แม่ไม่เคยสนว่าแต่ละเทอมจะได้เกรดเท่าไหร่

แม่ไม่เคยถามว่าทำไมเกรดตกทำไม่สอบไม่ผ่านท่านพูดปลอบใจฉันทุกครั้งว่าสู้ต่อไป เพราะคำพูดทุกคำพูดของแม่ที่คอยให้กำลังใจสอนให้ฉันคิด...คิดว่าทำไมช่วงเวลาที่ผ่านมาฉันเกเรกับคนที่ให้อภัยฉันได้ทุกเมื่ออย่างคนที่ฉันเรียกว่า ‘แม่’จนในที่สุดฉันก็โตพอที่จะคิดเป็นว่าฉันควรทำให้แม่ภูมิใจได้แล้ว

“แม่ค่ะ ข้าวมีอะไรจะบอกอีกอย่างค่ะ”

(ว่าไงละค่ะ พูดเพราะเชียวอยากได้ของฝากอะไรละเดี๋ยวแม่กลับไปจะซื้อไปฝากอีกแค่สองวันแม่ก็จะกลับแล้ว)

“ข้าวได้ทุนแม่”

(ว่าไงนะ??)

“ข้าว...บอกว่า ข้าวได้ทุนแม่ เท่ากับแม่ไม่ต้องจ่ายค่าเทอม”

(กรื๊ดดด! ลูกแม่เก่งที่สุดเลยอยากกลับจากดูงานเร็วๆ อยากกอดเป็นรางวัลให้ลูกคนสวยคนเดียวของแม่)

“แค่แม่ภูมิใจในลูกคนนี้ก็พอแล้ว อ่อ! แม่ไม่ทำงานเหรอทำไมวันนี้คุยได้นานเชียว”

ฉันแอบพูดเตือนสติแม่ท่านคงดีใจจนลืมการลืมงานไปแล้วแน่ๆ แม่ฉันต้องไปต่างประเทศกับบริษัทค่อนข้างบ่อยเพื่อดูงาน...ท่านทำงานเกี่ยวกับพวกหนังสือท่องเที่ยวอะไรประมาณนั้น เวลาว่างก็ไม่ค่อยมีไปทีก็อาจจะหลายวันแต่ฉันกลับไม่รู้สึกน้อยใจเพราะรู้ว่าแม่ทำงานหนักขนาดนั้นเพราะฉัน

(แม่ลืมไปเลย รักลูกนะแม่จะซื้อของไปฝากนะคนดี สู้ๆ โอ๊ะ! เปิดเทอมอีกสองอาทิตย์ใช่ไหมแม่จะต้องไปส่งลูกให้ได้เลย)

“ไม่เป็นไรน่าแม่”

(ไม่ได้แม่อยากไป งั้นแค่นี้ก่อนนะลูกแม่ทำงานก่อนนะ รักลูกจ้ะ)

“รักแม่มากๆ ด้วย บายๆ ”

ฉันกดวางสายแม่ด้วยหัวใจที่พองโต ฉันทำให้แม่ดีใจมากที่สุดในรอบหลายพี่ฉันขอสัญญากับตัวเองเลยว่าฉันจะต้องจบจากที่นี่และเป็นเด็กดีกับแม่ทดแทนสิ่งที่ฉันเคยทำไว้ทั้งหมด สู้นะข้าวเหนียว!!

08:00 ณ มหาวิทยาลัยไฮฮาน่า

“วันนี้แล้วสินะ ที่ฉันจะได้เรียนที่นี่”ฉันมองป้ายหน้ามหาวิทยาลัยที่ถูกสร้างจากหินอ่อนชั้นดีอย่างภูมิใจ ที่นี่มีแต่ลูกคุณหนูหัวดี ตอนนี้เด็กธรรมดาอย่างเธอจะได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่แล้วนะข้าวเหนียว

“แม่ค่ะ”

ฉันเอ่ยเรียกแม่ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาความรู้สึกที่ได้ทำอะไรเพื่อใครสักคนแบบนี้...ฉันแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เมื่อนึกถึงวันเวลาที่ผ่านมาที่เคยทำผิดหรือทำร้ายจิตใจคนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อฉันขนาดนี้ ฉันมันแย่จริงๆ

“หนูเป็นอะไรไปลูก ไม่สบายหรือเปล่าหรือว่าตื่นเต้น? ”

“แม่ค่ะ ช่วงที่ผ่านมาตั้งแต่เราเสียพ่อไปข้าวทำตัวไม่ดีเลยข้าวขอโทษ...แม่ให้อภัยข้าวนะทุกเรื่องเลยนะ”

“ข้าว...”แม่เอื้อมมือมาลูบผมฉันเบาๆ เพียงเท่านี้น้ำตาเจ้ากรรมที่สะกดไว้ก็ไหลออกมาสะดื้อๆ สายตาอ่อนโยนที่แม่ส่งมาทำให้รู้คำตอบเป็นอย่างดี

“แม่มีเราแค่คนเดียวถูกไหม...”

“ค่ะ...”

“ไม่มีครั้งไหนที่แม่จะไม่รู้ไม่เห็น แต่แม่รู้ว่าวันหนึ่งถ้าลูกเล่นสนุกกับการใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นหนูจะเข้าใจทุกอย่างได้โดยที่แม่ไม่ต้องบอกหรือสอนหนูไปสะทุกเรื่องเพราะแม่รู้ว่าลูกของแม่เป็นยังไง แม่รู้ดีที่สุด ^_^”

“ขอบคุณค่ะแม่”

ฉันโผล่กอดแม่ด้วยน้ำตาทั้งรู้สึกดีใจที่แม่ไม่เคยโกรธฉันเลยไม่ว่าจะเรื่องไหน ฉันเคยคิดว่าท่านบ้างานจนไม่สนใจลูกฉันคิดแบบนั้นลงไปได้ยังไงทั้งๆ ที่แม่ก็เป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้างฉันเสมอ ในเมื่อแม่เองก็เสียสละแรงกายเพื่อหาเงินเลี้ยงดูฉันเพียงคนเดียวถึงขนาดนี้ถึงเวลาที่ฉันจะตอบแทนท่านนับจากนี้เป็นต้นไป

“ไปเรียนเถอะลูกเดี๋ยวสายเอานะ”

“T_T”

“อย่าร้องไห้สิคะ จำคำแม่ไว้ไม่ว่าเรื่องอะไรอย่าร้องไห้โดยไม่จำเป็นเพราะเราจะกลายเป็นคนอ่อนแอในที่สุดแล้วจะแพ้ทุกอย่าง เข้มแข็งเพื่อแม่และตัวเองนะลูกรัก”

“ค่ะ แม่ข้าวเหนียวจะเข้มแข็ง”

“ดีแล้วลูก”

“ไปก่อนนะแม่ขับรถไปทำงานดีๆ นะ”

“จ้า ตั้งใจนะ”

ฉันโบกมือลาแม่ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยพลังเหมือนได้รับการชาร์จแบต

“ฉันต้องเริ่มมันแล้ว!”ฉันบอกตัวเองเบาๆ แล้วเดินมุ่งหน้าเข้าไปยังตัวอาคารอย่างมุ่งมั่นฉันจะไม่ยอมท้อไม่ยอมถอยกลับอะไรทั้งนั้น!

: แม่ข้าวเหนียว

“ให้ตายเถอะ! ฉันเป็นห่วงลูกชะมัดห่วงจนไม่อยากจะไปทำงานอยู่แล้ว”

ผู้เป็นแม่จอดรถเทียบข้างถนนแล้วคิดไม่ตก เด็กคนนั้นไม่เคยเจอสังคมไฮโซลูกคุณหนูแบบนี้มาก่อนเธอจะรู้ไหมว่ามันโหดร้ายแค่ไหน ถึงข้าวเหนียวจะเป็นคนดื้อแต่เด็กคนนี้ก็มองโลกในแง่ดีมาโดยตลอด

เธอกังวลว่าลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอจะรับมือพวกนั้นได้ไหมในตอนแรกเธอยอมรับว่าแปลกใจมากที่อยู่ๆ ข้าวเหนียวก็บอกว่าอยากเข้าไฮฮาน่าให้ได้ เธอตั้งใจอ่านหนังสืออย่างหนักตั้งใจเรียนไม่เกเรจนในที่สุดเธอก็ทำได้ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังได้ชื่อว่าเป็นเด็กทุนอีกต่างหาก

แต่ด้วยคำว่าเด็กทุนนี่ละที่ทำให้คนเป็นแม่อย่างเธอยิ่งห่วงพวกคนรวยเขาจะยอมเป็นเพื่อนกับเด็กธรรมดาฐานะกลางๆ อย่างข้าวเหนียวไหมพวกนั้นจะแกล้งลูกสาวเธอหรือเปล่าถึงลูกสาวเธอจะไม่ใช่เด็กที่เรียบร้อยกลับกันข้าวเหนียวเป็นเด็กที่รักความยุติธรรมมากเธอจึงไม่ยอมให้ใครเอาเปรียบได้ง่ายๆ

ข้าวเหนียวเองก็มีข้อเสียเด็กนั้นใจดีแต่กลับกลัวการที่จะต้องมีเพื่อน...เธอยังจำได้ดีวันที่เธอกลับบ้านมาแล้วเจอลูกสาวนั่งร้องไห้อย่างจะเป็นจะตายเพราะเสียใจที่อยู่ดีๆ ก็โดนเพื่อนใส่ร้ายว่าเธอไปแย่งคนรักของเพื่อนสนิทเพราะผู้ชายคนนั้นชอบในตัวข้าวเหนียวเพียงครั้งนั้นครั้งเดียวก็เกินพอที่เธอเห็นน้ำตาลูก คนเป็นแม่เจ็บยิ่งกว่าเด็กคนนี้อ่อนไหวง่าย เฮ้อ... ขอให้ข้าวเหนียวเจอแต่คนดีๆ ด้วยเถอะ