คนขี้ฟ้อง

พนิดาที่ยืนอยู่ในบ้านเห็นว่ารถยุโรปสีขาวจอดสนิทอยู่ที่ทางเข้าบ้านมาสักพักแล้ว แต่ก็ไม่สามารถมองผ่านทะลุเข้าไปภายในได้เนื่องจากว่ากระจกนั้นทึบสนิท เธอยืนคอยอยู่สักพักเพราะสงสัยว่าคือรถใครที่มาจอดอยู่หน้าบ้าน แล้วจึงเห็นว่าปริญเปิดประตูลงมา

ชายหนุ่ยยังคงอยู่ในชุดเดิมของเมื่อคืน จังหวะที่ประตูรถแง้มอยู่และปริญหันไปโบกมือลาฝ่ายนั้น พนิดาก็ได้เห็นชัดเจนว่าหญิงสาวที่อยู่ในรถคันนั้นคือนางเอกสาวชื่อดัง ญดา ญานิศานั่นเอง

พอเห็นดังนั้นพนิดาก็เริ่มเข้าใจว่าเหตุใดปริญจึงต่อต้านการแต่งงานในครั้งนี้นัก ถ้าเป็นเธอเอง มีแฟนสวยขนาดนี้ เธอก็ไม่มีกระจิตกระใจที่จะไปเหลียวมองใครคนอื่นหรอก ซึ่งดูไปแล้วเขาทั้งสองคนนั้นก็ช่างเหมาะสมกันดีปริญก็หล่อ ญานิศาก็สวย 

ทันทีที่เปิดประตูบ้านเข้ามา ปริญก็เลือกที่จะเดินขึ้นไปยังชั้นบนของบ้านทันทีโดยไม่ได้คิดจะหันมามองยังพนิดาที่กำลังยืนจัดดอกไม้อยู่ที่โต๊ะข้างหน้าต่างเลย ขายาวๆรีบเดินขึ้นบันไดเพื่อที่จะขึ้นไปยังชั้นบนจนพนิดาต้องรีบเรียกเอาไว้

"พี่ปริ้นคะ ย่าบัวเรียกให้ไปหาค่ะ" ปริญหยุดชะงักก่อนจะหันไปหาเจ้าของเสียงด้วยความโมโห

"นี่อย่าบอกนะว่าเธอเอาเรื่องที่ฉันออกไปข้างนอกเมื่อคืนไปฟ้องคุณย่า" เสียงเข้มๆหันมาตวาดใส่หญิงสาวที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ริมหน้าต่าง

"ปละ..เปล่าค่ะ พายก็แค่..ไปใส่บาตรกับย่าบัวตามปกติทุกเช้า แต่วันนี้เผอิญว่าย่าบัวเรียกหาพี่ด้วย แล้วพี่ก็ไม่อยู่บ้าน พายก็เลยต้องบอกท่านไปตามตรง"

"บอกไปตามตรงหรือตั้งใจอยากจะให้คุณย่ารู้กันแน่"

"พี่ปริ้นอย่ามาหาเรื่องพายนะคะ พายจะทำแบบนั้นไปทำไม พายไม่ใช่คนแบบนั้น แล้วนั่นมันก็ไม่ใช่นิสัยของพายด้วย" พนิดาสวนกลับคนขี้โมโหทันควัน

"ก็เพราะว่าเธอโกรธไง เธอโกรธที่เมื่อคืนฉันไม่ยอมค้างที่นี่ด้วย เลยเอาเรื่องนี้ไปฟ้องคุณย่าแต่เช้า อย่าคิดนะว่าฉันตามเธอไม่ทัน ทำไมหรือว่าอยากจะได้ฉันจนตัวสั่น ฉันบอกไว้เลยนะว่าถ้าคิดเธอก็จะได้แต่ฝันเท่านั้นแหละพนิดา" พอได้ยินดังนั้นดอกกุหลาบที่อยู่ในมือก็ถูกบีบขยี้เข้าโดยไม่รู้ตัวก่อนที่มันจะถูกบีบเละเทะคามือน้อยๆ

"พี่ปริ้น พายว่าพี่ชักจะหลงตัวเองมากเกินไปแล้วนะคะถึงได้คิดอะไรบ้าๆแบบนั้นได้ บอกตรงๆนะคะว่าที่พายยอมแต่งงานกับพี่ก็เพราะว่าย่าบัว แต่ถ้าให้พายออกไปเจอพี่ข้างนอกแล้วปากแบบนี้ ให้ฟรีๆแถมข้าวอีกสิบกระสอบพายยังไม่เอาเลยค่ะ" 

"ก็ให้มันจริงๆเถอะ งั้นระหว่างเธอกับฉันก็ต่างคนต่างอยู่ อย่ามาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวกัน พอครบกำหนดหนึ่งปีแล้วจะได้ไปๆให้พ้นหน้ากันสักที" ว่าแล้วปริญก็เดินออกจากบ้านไป ปล่อยให้พนิดาอยู่กับอาการที่ว่าอยากจะกรี้ด อยากจะหมั่นไส้ หรืออยากจะร้องไห้ก่อนดี

"คนบ้า ใครเขาอยากได้นายกัน" พนิดาฟาดดอกกุหลาบกับโต๊ะที่เวลานี้กลีบดอกมันก็แหลกเละอยู่แล้วเข้าไปอีกสองสามทีเพื่อระบายความโมโห

ปริญมุ่งหน้าตรงไปยังเรือนไม้สักหลังงามทันที พอขึ้นไปถึงแค่หัวบันไดเรือนก็พบว่าผู้เป็นย่ากำลังนั่งรออยู่ก่อนแล้ว เขาจึงค่อยๆเข้าไปนั่งใกล้ๆเพาาะรู้ว่ายังไงก็คงถูกผู้เป็นย่าต่อว่าแน่ๆ

"รู้ใช่มั้ยว่ามีความผิด" 

"ทราบครับ"

"รู้ แต่ว่าทำไมถึงยังกล้าทำ"

"คือ เมื่อคืนญดาเขามีเรื่องไม่สบายใจอยากคุยกับผมน่ะครับคุณย่า ผมก็เลยกะว่าจะออกไปเคลียร์กับเธอให้เข้าใจแค่นั้นเองครับไม่มีอะไร"

"ออกไปเคลียร์กันในคืนที่แกต้องเข้าหอเนี่ยนะ แม่นั่นใช้สมองส่วนไหนคิด ย่าว่าคงอยากจะเรียกร้องความสนใจมากกว่า"

"แหมคุณย่าครับ เอาไว้วันหลังผมจะพาญดามากราบคุณย่าก็แล้วกันนะครับ คุณย่าจะได้เห็นว่าจริงๆแล้วญดาเขาน่ารักนะครับ"

"พอๆเลยตาปริ้น แกอย่าได้หาเรื่องพาแม่ดารานั่นมาให้ย่าต้องปวดหัว ย่าแก่หัวหงอกขนาดนี้มองปราดเดียวก็รู้แล้วใครเป็นยังไง"

"ทำไมกับญดาคุณย่าถึงได้ตั้งแง่กับเธอนักล่ะครับ ทีกับแม่หลานสะใภ้ตัวแสบของคุณย่าทำไมคุณย่าถึงได้รักนักรักหนา รักถึงขนาดที่ว่าต้องมาบังคับให้แต่งงานกับหลานชายตัวเอง" ปริญพูดเสียงอ่อย ก้มหน้าลงราวกับว่ากำลังน้อยใจผู้เป็นย่า

"ปริ้น แกคิดดูดีๆนะว่าเพราะอะไรย่าถึงได้บังคับให้แกแต่งงานกับพาย ไม่ใช่เพราะว่าย่ารักแกมากหรอ แกอายุขนาดนี้แล้ว สมควรที่จะมีครอบครัวมีคนที่เขาจะดูแลแกได้แล้วนะลูก"คุณย่าบัวหลันเมื่อเห็นว่าหลานชายทำท่าน้อยใจเป็นเด็กๆก็เริ่มเปลี่ยนเข้าโหมดอ่อนโยนบ้าง

"หรือแกคิดว่าที่ย่าบังคับแกแบบนี้เพราะว่าย่ารักพายมากกว่าแก พายเป็นผู้หญิงนะ ลองได้ขึ้นชื่อว่าเคยผ่านการแต่งงานมาแล้ว มันก็มีแต่เสีย วันหนึ่งถ้าแกเลิกรากันไปก็มีแต่พายที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบ ไม่ใช่ว่าย่าไม่รักพายนะ ย่าเลี้ยงดูพายมาตั้งแต่เด็กย่าก็ย่อมปรารถนาที่จะเห็นพายได้ดีอยู่แล้ว แต่ในที่สุดแล้วย่าอยากเห็นแกได้ดีมีครอบครัวมีคนรักที่ดีมากกว่า ซึ่งย่าเชื่อว่าพายสามารถทำมันให้แกได้ ไม่เชื่อแกก็คอยดูสิ"

เมื่อผู้เป็นย่าพูดจบปริญก็ได้แต่นิ่งเงียบเพราะไม่รู้จะพูดว่าอะไรต่อไป ก็ในเมื่อผู้เป็นย่าคิดเห็นเป็นแบบนี้แล้ว ถึงแม้ว่าในใจลึกๆเขาก็ยังไม่เคยที่จะเห็นด้วยกับสิ่งที่ผู้เป็นย่าพูดมาก็ตาม แต่พอนึกถึงที่ดินผืนที่อยากได้ เขาจึงต้องยอมทนอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ไปก่อน แค่หนึ่งปีเดียวเท่านั้น ซึ่งนี่ก็ผ่านมาแล้วตั้ง..หนึ่งวัน เหลืออีกสามร้อยหกสิบสี่วันสินะ

"เอาล่ะงั้นพรุ่งนี้แปดโมงครึ่งมารับย่ากันด้วยล่ะ ย่าจะพาไปที่อำเภอ ย่านัดท่านนายอำเภอไว้เสร็จสรรพแล้วล่ะ"

"คุณย่าครับคือว่าเรื่องจดทะเบียน.."

"แกจดไว้ให้ย่าสบายใจหน่อยเถอะลูกนะ ย่าแก่ปูนนี้แล้วเกิดปุบปับเป็นอะไรขึ้นมาย่าก็เป็นห่วงพายเหมือนกัน จดๆกันไว้อย่างน้อยย่าก็สบายใจ"

"คุณย่าครับแม่นั่นเรียบจบมาจากตั้งเมืองนอกเมืองนา สอบชิงทุนได้เป็นว่าเล่นอีกต่างหาก คงเอาตัวรอดได้สบายอยู่แล้วล่ะครับ" 

"เอาเถอะน่าตาปริ้นลูก แกก็ทำๆให้ย่าสบายใจหน่อยไม่ได้หรือยังไง ทีที่ดินผืนตั้งเบ้อเริ่มมูลค่าราคาตั้งเท่าไหร่ที่แกอยากได้ย่ายังยอมยกให้ได้เลย แต่งงานแค่ปีเดียวแลกกันแค่นี้แกก็ต้องยอมทำได้สิ"

"แต่คุณย่าครับ"

"เอ้ แกนี่ยังเถียงเก่งเหมือนตอนเด็กๆไม่มีผิด"

และแล้วก็ยังคงมีอีกหลายๆประโยคโต้เถียงกันเล็กๆตามมาจากสองย่าหลาน จนแก้วคำที่เดินผ่านไปผ่านมายังต้องแอบยิ้มตามเมื่อเห็นสายสัมพันธ์ความรักที่เคยมีมาและยังคงอยู่