จำเลยลับเมียขัดดอก

บทนำ

ใจกลางเมืองหลวงเต็มไปด้วยการจราจรที่พลุกพล่านมีตึกตั้งเรียงรายสลับสูงต่ำกันอย่างแออัดจนกลายเป็นภาพคุ้นตาของทุกคน และในความแออัดนั้นมีหนึ่งตึกที่ตั้งเด่นอยู่ในย่านธุรกิจ มองเผิน ๆ ก็เหมือนตึกทั่วไปแต่มีผู้คนเดินเข้าออกกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เป็นตึกที่หลายคนรู้ว่าด้านในเป็นบ่อนกาสิโนขนาดใหญ่ เป็นพื้นที่เสี่ยงดวงที่หลายคนอยากเข้าหา

ภายในกาสิโนถูกตกแต่งอย่างหรูหรา ฝ้าเพดานสูงโปร่งห้อยระย้าด้วยแชนเดอร์เรียคริสตัลที่ส่องแสงระยิบระยับ พื้นที่โดยรอบถูกจัดสรรไว้อย่างลงตัว มีหลากหลายเครื่องเล่นที่พร้อมจ่ายเงินให้กับคนที่เล่นชนะ ตู้สล็อตวางเรียงรายกันหลายร้อยตู้ โต๊ะเสี่ยงดวงที่ทำมาจากหินอ่อนวาละลานตา ทุกการเสี่ยงดวงรวบรวมอยู่ในนี้ทั้งหมด ไม่ใช่แค่ชั้นเดียวแต่อุปกรณ์เสี่ยงดวงเหล่านี้กระจายอยู่หลายชั้นของตึก อีกทั้งยังมีระบบออนไลน์ที่เอื้ออำนวยแก่นักเสี่ยงดวงที่ไม่สามารถมาที่นี่ได้หลายหมื่นหลายแสนคน ทำให้กาสิโนแห่งนี้ขยายตัวอย่างรวดเร็วเพราะสามารถเข้าถึงกลุ่มคนได้ทั้งออนไลน์และออฟไลน์

เม็ดเงินมหาศาลสะพัดเข้าสู่เจ้าของบ่อนกาสิโนจนกลายเป็นมหาเศรษฐีในช่วงอายุที่ยังน้อย ทุกคนรู้จักกลุ่มเจ้าพ่อกาสิโนเป็นอย่างดี เป็นที่พูดถึงในวงกว้างและไม่มีใครสามารถล้มแก๊งสามคนนี้ได้

ถึงแม้จะมีหลายคนรู้จักเจ้าของบ่อนกาสิโน แต่อีกมุมก็มีอีกหลายคนไม่รู้จักหนึ่งในนั้นคือ…เธอ

ปึก

"อ๊ะ"

มีนตรา ส่งเสียงร้องออกมาเมื่อได้รับความเจ็บปวดในตอนที่ร่างกายกระแทกกับพื้นอย่างจังเพราะการกระทำของชายฉกรรจ์ชุดดำที่เหวี่ยงตัวฉันไปด้านหน้าโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว

ฉันร้องไม่ใช่เพราะอยากเรียกร้องความเห็นใจ แต่ฉันได้รับความเจ็บจริง ๆ และมันไม่ใช่เจ็บแค่ร่างกาย...หัวใจของฉันก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน

หลังจากรวบรวมสติพอได้ใบหน้าหวานที่สะสวยค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามองชายฉกรรจ์ชุดดำที่พามาจากบ้านเกิดด้วยสายตาที่พร่ามัว ดวงตากลมโตบวมเปล่งเพราะเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก เมื่อมองผู้คนใจร้ายพวกนี้จนพอใจทำให้ฉันเบี่ยงเบนสายตาสำรวจรอบห้องที่เป็นห้องนอนขนาดใหญ่ มีเตียงนอนที่ปูด้วยผ้าสีขาวสะอาดตา ใกล้ ๆ กันมีโซฟาบุหนังอย่างดี และมีของใช้อื่น ๆ อีกทั้งยังมีห้องน้ำในตัวด้วย

"เปลี่ยนชุดซะ อีกหนึ่งชั่วโมงนายใหญ่จะเข้ามาเช็คของ"

ฉันหันขวับไปหาชายฉกรรจ์ชุดสูทสีดำเจ้าของเสียงเรียบนิ่ง แต่เห็นสายตาของผู้ชายคนนั้นมองไปอีกทางทำให้ฉันมองตามสายตาคู่นั้นไปเช่นกัน เลยเห็นชุดเดรสสีแดงที่แขวนอยู่ เป็นผ้าพื้นเรียบแต่งสลับกับลูกไม้อีกทั้งยังเว้าช่วงหน้าอกลึกลงมาเพื่อเผยเต้าอวบส่วนความสั้นไม่ถึงสองคืบด้วยซ้ำถ้าวัดจากแพนตี้ตัวจิ๋ว ฉันไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับเสื้อผ้าที่ไม่เคยใส่แต่การได้เห็นชุดนี้ทำให้ตอกย้ำความเจ็บปวดต่างหากล่ะจนเผลอกำหมัดแน่นด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองและโกรธเกลียดแต่ไม่สามารถทำอะไรได้...เมื่อเธอเลือกแล้วที่จะมาอยู่จุดนี้

หลังจากคนพวกนั้นพูดจบก็เดินออกไปปล่อยให้ฉันนั่งอยู่ในห้องคนเดียว ร่างเล็กความสูงเพียงแค่หนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตรค่อย ๆ พยุงตัวเองลุกขึ้น และเดินไปหยิบชุดเดรสสีแดง จับเดรสตัวสั้นพลิกไปพลิกมาเพื่อสำรวจความโป๊ พลางถอนหายใจออกมาอย่างเลือกไม่ได้

นานกว่าหลายนาทีที่มีนตรายืนทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำเพื่อไปเปลี่ยนชุด

"ถ้าพ่อยังอยู่ ชีวิตของมีนคงไม่ได้อยู่จุดนี้ จุดที่ต้องจำยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อเอาสิ่งที่เป็นของเรากลับคืนมา" สายตาที่พร่ามัวมองตัวเองผ่านกระจกเงา ฉันอยู่ในจุดที่ต่ำตมที่สุดในชีวิตคงไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกแล้ว

"เฮ้อ..."

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

แกร่ก

เสียงเปิดประตูดังขึ้นชวนปลุกคนที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่บริเวณปลายเตียงนอนให้มีสติและระวังตัว ดวงตากลมโตจ้องมองชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่บริเวณหน้าประตู แววตาคู่นั้นช่างเย็นชาและไร้ความรู้สึก คิ้วเรียวสวยขมวดเป็นปมเมื่อภาพที่เห็นไม่เป็นไปตามภาพที่ตัวเองคิดไว้ในตอนแรก

คำว่าเสี่ยที่ไม่ใช่ผู้ชายแก่อ้วนลงพุง แต่คำว่าเสี่ยที่แม่เลี้ยงของฉันพูดถึงคือผู้ชายร่างกายกำยำที่มีความสูงประมาณหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรคนนี้น่ะเหรอ

ราวกับถูกสาปให้เป็นน้ำแข็งเมื่อได้เห็นร่างกายกำยำที่ดูน่าเกรงขาม บุคลิกท่าทางที่ดูน่ากลัว อีกทั้งยังมีรอยสักบริเวณลำคอและท่อนแขนแกร่งเสริมความดุดัน ต่อให้ไม่ใช่เสี่ยตามภาพที่ฉันคิดแต่เขาก็ไม่ใช่ผู้ชายที่ควรเข้าหา ทุกอย่างในตัวผู้ชายคนนี้ช่างดูน่ากลัวเหลือเกินโดยเฉพาะสายตาคมกริบที่ไร้ซึ่งความรู้สึกคู่นั้น สายตาคู่นั้นกำลังจ้องมองมาที่ฉันไม่วางตาราวกับจะดูดเลือดดูดเนื้อ

…ไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

ไทเลอร์จ้องมองเด็กสาวที่เพิ่งได้มาใหม่ด้วยแววตาเรียบนิ่ง ใช้สายตาคมกริบสำรวจร่างอรชรที่สวมชุดเดรสสีแดงอย่างพินิจพิจารณา เนื้อตัวดูสะอาดสะอ้านไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเด็กจากต่างจังหวัดที่บ้านยากจน ผิวขาวเนียนละเอียดเหมือนกับเด็กสาวที่ไม่ได้ทุกข์ยากอีกทั้งไม่เหมือนเด็กใต้ด้วยซ้ำ สายตาคมยังไล่ระดับสายตาสำรวจไปเรื่อย ผ่านหน้าอกอวบอิ่มสุดเนียนและดูเต่งตึงทั้งที่ยังไม่ได้สัมผัส เคลื่อนสายตามาถึงใบหน้าหวานทรงรูปไข่ที่ไร้เครื่องสำอางช่างสะสวยกว่ารูปภาพที่เห็น แต่ก็ไม่ได้ทำให้ไทเลอร์รู้สึกหลงเสน่ห์ความสวยของเธอ เพราะรู้ดีว่าเด็กคนนี้เป็นเพียง...ลูกหนี้

ปัง/กึก

เสียงปิดประตูและกดล็อกทำให้มีนตรารอบกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคอและดึงสติกลับมาได้หลังจากยืนนิ่งอึ้งไปกับบุคลิกของผู้ชายตรงหน้า และตอนนี้ร่างสูงนั้นกำลังเคลื่อนตัวมาหาฉันอย่างใจเย็นโดยที่สายตาของเขาและฉันประสานกัน มือเรียวเล็กจิกเข้าที่ต้นขาตัวเองจนเจ็บแสบเพราะความตื่นกลัว

ตึก ตึก ตึก

เสียงก้าวเดินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทุกการก้าวเดินที่เป็นจังหวะสม่ำเสมอไม่ทำให้สายตาคมกริบละสายตาไปทางอื่น ด้วยความสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรทำให้เดินเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงหญิงสาวร่างเล็กที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงกลางห้อง

แววตาที่สั่นระริกพยายามมอง ร่างกายที่สั่นเทาพยายามควบคุมตัวเอง ไรขนอ่อนตามร่างกายลุกชูชันเมื่อได้เห็นความน่าเกรงขามของผู้ชายคนนี้ใกล้ ๆ ความน่ากลัวของเขาทำให้มีนตราต้องเบือนหน้าหนีไม่กล้าแม้แต่จะสู้หน้า

หมับ

มือหนาเอื้อมไปจับปลายคางมนและลงน้ำหนักมือเพียงนิดเดียวแต่สามารถทำให้คนที่เบือนหน้าหนีแสดงความเจ็บปวดออกมาได้ มือหนาบังคับให้ใบหน้าหวานหันมาและเชิดใบหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้ประสานสายตากัน

"เต็มใจมาเองจะกลัวอะไร"

ไม่ใช่แค่บุคลิกท่าทางที่ดูน่ากลัว แต่น้ำเสียงของเขาก็ฟังแล้วชวนขนลุกไม่แพ้กัน น้ำเสียงที่เย็นยะเยือกนี้ทำให้มีนตราเสียวสันหลังวาบ ฉันทำได้แต่จ้องมองนัยส์ตาคมคู่นั้นอย่างหาทางเลี่ยงไม่ได้จนเห็นเงาสะท้อนตัวเองผ่านสายตาที่เย็นชา

พอได้อยู่ใกล้ยิ่งรับรู้ถึงความอันตราย

ฉันอยากจะเถียงเขากลับเหลือเกินว่าไม่ได้เต็มใจมาที่นี่ตั้งแต่แรก แต่สถานการณ์ทุกอย่างมันบีบบังคับและยอมที่จะเอาตัวเองมาอยู่ในห้องนี้