รักใต้บัญชา

รักใต้บัญชา

last update最終更新日 : 2025-03-23
作家:  MoonlightNstar完了
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 評価. 2 レビュー
45チャプター
1.6Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความรักหวาน

รักคนเดียว

คุณหนู

สวย

รวย

ต่างวัย

แต่งงานสายฟ้าแลบ

แอบรัก

เขา ถูกย่า บังคับ ให้ แต่งงาน นี่มัน พล็อตเรื่อง ในนิยาย น้ำเน่า ชัด ๆ แล้วจากนั้น ยังไงต่อ เขา ต้องไปตกหลุมรัก ผู้หญิง คนที่ย่า หาให้ แล้ว พอถึงเวลา ก็ไม่ยอมหย่า แบบนั้นหรือเปล่า "นี่..พี่ปริ้นดื่มมาหรอคะ"พนิดาจำเป็นต้องทำลายความเงียบลงด้วยการพูดอะไรออกไปสักอย่าง "อื้ม" ปริญตอบหากแต่ว่าก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะถอยหนี ใบหน้าเขายังคงชิดอยู่ใกล้ๆ และทำไมพนิดาถึงรู้สึกว่ามันค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ทุกทีๆ ตึกตักๆ ตึกตักๆ มือเล็กจับปมผ้าขนหนูไว้แน่น ในขณะที่หัวใจเธอเริ่มเต้นแรงขึ้นเป็นเท่าตัว เลือดลมวิ่งพล่านไปตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า แก้มขาวอมชมพูค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแดงระเรื่อขึ้นเรื่อยๆ เมื่อปริญค่อยๆ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้อีก "พิ..พี่ปริ้นเมาหรอคะ" "จูบกันมั้ย" ปริญไม่ได้ตอบคำถามที่พนิดาถามแต่เขากลับเป็นฝ่ายที่ถามเธอกลับแทน "จะ..จูบทำไมคะ" "ก็แค่จูบเฉยๆ ไม่ได้หรอ"

もっと見る

第1話

ใครนะใคร

確診腦癌後,我發現了兩件事。

一件是我跟沈宴津的結婚證是假的,另一件是我養了六年的親生兒子也知道這件事,而且更希望別人做他的媽媽。

此刻我才知道,我拋棄家人、隱姓埋名、付出一切的這七年,活成了一場徹頭徹尾的笑話。

於是,我做了三件事,徹底從這對薄情父子的生活中消失。

第一件,我取消了一個月前就訂好的七週年燭光晚餐、退出了兒子幼兒園的班級群和為了父子倆身體加的幾十個養生群。

第二件,我聯絡醫生做了壓力測試,開了特效藥,保證我的身體不影響我順利抵達大洋彼岸。

第三件,我打通了七年沒有聯絡的哥哥的電話,告訴他,遠嫁如吞針,我知道錯了,我想回家。

——————

「沈夫人,你的腦瘤已經壓迫到神經,需要儘快做決定了。」

充滿消毒水的醫院走廊裡,醫生的話彷彿還在耳邊迴盪。

江清渾身發抖,捏緊已經被她抓到發皺的檢查單。

最近她經常頭痛嘔吐,時不時還會流鼻血。

本來以為是熬夜上火引發的小毛病,卻沒想到來醫院檢查,會查出這樣的噩耗。

醫生說,必須抉擇一個治療方案。

要麼手術,有百分之五十的機率手術成功,活下來。

要麼保守治療,吃藥,化療,頭髮掉光,能多活幾年。

江清害怕去賭那一半的機率。

從小她連打針都怕,更何況是躺在冰冷的手術台上,面臨生死抉擇。

可是不做手術,就要面臨腦瘤增大,飽受痛苦死去的殘酷事實。

江清閉了閉眼,想到她的丈夫沈宴津。

沈宴津與她結婚七年,她愛他,還想和他一起度過很多年。

更何況,他們一同孕育了愛的結晶,從小就俊秀聰明的兒子慕慕。

想到她生命中最重要的父子倆,江清心裡生出莫大的勇氣。

她起身,推開醫生的辦公室門。

「醫生,我決定好了,預約開顱手術。」

醫生神色肅然:「只有百分之五十的機率,你不怕嗎?」

江清笑笑:「不怕,我相信我的丈夫和孩子會陪在我身邊,有他們在,我什麼都不怕。」

醫生鄭重點頭:「好,我幫你預約一個月後的手術。」

江清走出醫院,迫不及待地回去,想要獲得丈夫和孩子的關心與支持。

傭人說江宴津不在家,去公司了。

江清匆匆趕往沈氏,來到總裁辦公室門口。

她還沒進去,卻意外聽到一個男人的聲音。

「津哥,要是嫂子知道你讓明珠做你的秘書,會生氣吧?」

江清一怔,透過門縫清楚看到沈宴津的好友顧川。

明珠。

姜明珠。

這個名字她再熟悉不過,是沈宴津深藏在心底十年的白月光。

坐在桌邊的男人目光朝下,黑色襯衫領口微敞,衣袖半挽,透著幾分禁慾清冷的人夫感。

他不耐:「我公司的事,少打聽。」

顧川縮了縮脖子,撇嘴:「總之啊,這些年我看你的面子上叫江清一聲嫂子,可你身邊的人誰不知道,你和她只是假結婚!當初領的那張結婚證,都是我幫你偽造的,哈哈!」

聞言,江清的臉色迅速蒼白,像是被雷劈了一樣僵在原地。

她……聽到了什麼?

沈宴津和她,只是假結婚?

沈宴津側對著辦公室門,完全沒注意到外面站著一個人。

顧川好奇:「津哥,你怎麼不說話?現在明珠回來,你還不趕緊甩了江清?」

「話說,當初要不是江清對你死纏爛打,趁你喝醉勾搭你懷了孕,你才不會為了給孩子報戶口和她假結婚,害得明珠傷心,直到現在才肯回來。」

江清屏住呼吸。

腦壓上升,她捂住嘴拼命忍耐嘔吐的生理反應。

那晚他們在酒吧喝醉,顧川明明在場。

顧川知道她不曾給沈宴津遞酒,沈宴津是被公司對家下了藥,她自願做解藥才跟著沈宴津去飯店。

為什麼要把責任全部推在她身上?

顧川輕笑:「你準備什麼時候給明珠一個名分,把她風風光光大娶回家?要不是她當初得了心臟病,不肯拖累你才離開,哪裡會讓江清鑽到這個空子?沈夫人的位置,本來就該是明珠的!」

沈宴津不悅抬眸。

那雙數九寒天一般的眼睛,透著凌冽的警告。

「我和江清生了慕慕……」

江清渾身顫抖,快要站不穩。

她再也忍不住,轉身衝去洗手間。

以至於,她沒有聽到沈宴津後面所說的話。

江清吐得昏天暗地。

不知是被真相噁心了,還是患病的生理反應。

公司職員進來嚇了一跳,給她遞衛生紙。

江清紅著眼接過來,笑得比哭還難看:「謝謝,別告訴沈宴津我來過。」

她轉身,跌跌撞撞出了公司,在街上如行屍走肉般遊蕩,回想到和沈宴津的初次見面。

七年前,她是名震海外的設計師,在哥哥的珠寶公司獨挑大樑,與沈宴津並無交集。

一次出差,江清剛出飯店,裙子忽然破了。

快要走光的時候,是沈宴津從邁巴赫裡出來,俯身,將熨燙得沒有一絲褶皺的西裝遞給她。

「繫腰上吧。」

短短四個字,解了江清在陌生環境下的慌張和窘迫。

她抬頭時,對沈宴津那張被造物主偏愛的俊臉心動了。

自此江清念念不忘,想辦法拜託哥哥託關係,千方百計與沈宴津創造工作交集,展開追求。

哪怕知道沈宴津有個不告而別,念念不忘多年的白月光,她也從不退縮。

一次醉酒意外,他們發生了關係,有了孩子,順理成章地走入婚姻。

江清還記得她在新婚夜問沈宴津,她沒有讓他負責,為什麼要娶她。

向來冷漠的沈宴津第一次注視著她,緩慢而鄭重道:「我想給你,給孩子一個家。」

為著這句話,江清撲在這場婚姻裡,相夫教子,不顧哥哥的強烈反對放棄事業,毅然決然地留在國內。

可現在,她付出一切的婚姻竟然並不存在。

沈宴津自始至終都不把她當作妻子,七年來一直想著別的女人,和她假扮夫妻!

江清心都在滴血,只覺得自己從頭到尾都是個笑話。

她決定了。

一個月後手術成功,她要帶走慕慕。

沈宴津不用再考慮和她之間的孩子了,愛娶誰就去娶誰。

江清一想到孩子,渾身又恢復了力氣。

她衝到家裡,剛上樓就聽見沈慕在和管家說話。

「管家,你說媽媽要是知道她和爸爸是假結婚,會不會很傷心?」

江清驟然瞪大眸子。

管家慈祥一笑:「那也沒辦法,先生不喜歡夫人,少爺你是知道的。」

沈慕稚嫩地哼了一聲:「其實我也不喜歡媽媽,更喜歡明珠阿姨,她好溫柔啊,每次媽媽把我送到公司,她就會給我好多好吃的好玩的,不像媽媽,只會說零食吃多了不好,讓我好好學習,煩死了!」

「要是明珠阿姨能夠嫁給爸爸多好呀。」

江清掐緊掌心,心痛到快要暈過去了。

竟然連她懷胎十月,費盡心血拉扯大的孩子也和沈宴津一樣,冷血無情。

江清想起母慈子孝,夫妻和諧的一幕幕,只覺得都是一場夢。

是看似甜蜜的噩夢。

當初哥哥極力反對她遠嫁,怕她受委屈的時候,她就不該不聽。

如果哥哥知道沈宴津做的事,還有孩子對她的態度,只怕要提刀過來拚命。

江清眨了眨酸澀的眼睛,轉身下樓。

為了丈夫孩子不懼生死,躺在手術台上的希望也隨之破碎。

她來到客廳,拿出手機打了通電話。

「哥,我要離婚了,你接我回家好不好?」
もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

Star
Star
ชอบมากค่ะ เรื่องนี้สนุกมาก อ่านเพลินเลย
2025-03-27 00:40:56
1
0
Star
Star
สนุกมากเลยค่ะ ดำเนินเรื่องน่าติดตามมาก รอตอนต่อไปนะคะ
2025-03-01 01:04:06
1
0
45 チャプター
ใครนะใคร
'อะไรนะครับพ่อ แต่งงาน!!''ใช่ ถ้าแกอยากให้ย่าแกยกที่ดินผืนนั้นให้จริงๆละก็ แกต้องแต่งงานกับคนที่ย่าแกหาให้แล้วไปใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นเป็นเวลาหนึ่งปี 'นี่มันเรื่องพล็อตเรื่องในนิยายน้ำเน่าชัดๆ ปริญไม่คิดเลยว่ามันจะมาเกิดขึ้นกับเขาในชีวิตจริงหลังจากได้รับรู้ความประสงค์ของผู้เป็นย่าแล้วใบหน้าอันหล่อเหลาก็เปลี่ยนเป็นบึ้งตึง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปมก่อนจะเริ่มสืบเสาะหาข้อมูลว่าผู้หญิงที่ผู้เป็นย่าต้องการให้ตนแต่งงานด้วยนั้นเป็นใคร และคนที่ปริญเห็นว่าน่าจะมีข้อมูลในที่นี้มากที่สุดก็น่าจะเป็น ปุณภพ พี่ชายของเขาผู้ซึ่งไปมาหาสู่ผู้เป็นย่าสม่ำเสมอ และเขาคิดว่ายังไงเสียผู้เป็นย่าก็จะต้องเอาเรื่องนี้มาปรึกษาผู้เป็นพี่ชายของเขาด้วยอย่างแน่นอน"พี่ปุณ นี่ตกลงคุณย่าจะให้ผมแต่งงานกับใครพี่รู้ใช่มั้ยครับ" เรือนร่างสูงใหญ่ของผู้เป็นน้องที่เวลานี้กำลังนั่งหน้านิ่วขมวดคิ้วเอ่ยขึ้นและสายตานั้นยังคงเพ่งมองมาทางที่พี่ชายซึ่งนั่งอยู่ยังฝั่งตรงข้ามของโต๊ะทำงานด้วยใบหน้ากึ่งอมยิ้ม"ยิ้มแบบนี้นี่แปลว่ารู้?" เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหนึ่งยังไม่ยอมตอบ ปริญเองก็ยิ่งหงุดหงิดขึ้นไปอีก ถ้าจะให้ว่ากันตามตรงที่ทางมันก็
続きを読む
เมื่อฉันได้พบเธอ
หลังจากที่คิดแล้วว่าไม่มีทางที่จะปฏิเสธผู้เป็นย่าหรือว่าคิดหาหนทางอื่นที่จะทำให้เขาได้ที่ดินตรงนั้นมาโดยไม่ต้องแต่งงานไม่ได้ ปริญจึงต้องแบกหน้าขมึงตึงไปเชียงใหม่ ไม่แน่ว่าถ้าเขาได้มาพูดคุยกับผู้เป็นย่าด้วยตัวเอง บางทีมันอาจจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงหรือให้มันง่ายขึ้นมาได้บ้างขายาวๆก้าวขึ้นบันไดไม้สักขัดเงาไปทีละขั้น บ้านไม้สักทองขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเนินเขา ขึ้นไปด้านบนเป็นระเบียงรับแขกขนาดกว้างขวางซึ่งวิวทิวทัศน์ด้านหน้าคือไร่ส้มสายน้ำผึ้งที่ทอดตัวยาวออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา ปริญเคยอยู่อาศัยที่นี่ในตอนเด็กๆ แต่พอตั้งแต่มารดาขอเลิกรากับบิดาไปเพราะทนความเจ้าชู้ไม่ไหว เขาและพี่ชายจึงถูกมารดาพาไปอยู่บ้านที่กรุงเทพตั้งแต่นั้นมา ซึ่งในขณะนั้นปุณภพมีอายุเพียงแค่เก้าขวบและตัวเขาเองพึ่งจะเจ็ดขวบ และตั้งแต่นั้นเขาและพี่ชายก็ไม่ค่อยได้มีโอกาสที่จะได้มาที่นี่อีกสักเท่าไหร่นัก ด้วยเหตุผลที่ว่ามารดาไม่อยากที่จะมาเจอหน้าอดีตสามีให้เจ็บช้ำน้ำใจ จะมีเพียงก็แต่ผู้เป็นย่าที่มักจะลงไปเยี่ยมหาเขาและพี่ชายอยู่เสมอ ด้วยความที่ว่ายังรักและเอ็นดูอดีตสะใภ้คนนี้และคิดถึงหลานๆ จนบางครั้งก็ลงไปอยู่ด้วยเป็นเดือนๆจึงทำให
続きを読む
ใช่เธอสินะ
พอสองย่าหลานได้ทักทายพูดคุยกันพอหอมปากหอมคอแล้วฝ่ายผู้เป็นย่าก็ไม่รอช้า เลือกที่จะเข้าประเด็นถามถึงเรื่องที่ทำให้พ่อหลานตัวดีต้องถ่อมาถึงที่นี่ทันที"ตกลงว่ายังไงเรื่องที่ย่าเสนอไป""โถ่คุณย่าครับ มันไม่มีวิธีอื่นแล้วจริงๆหรอครับ" ปริญทำหน้าหงอยลงทันควันราวกับเด็กที่ผู้ใหญ่ไม่ยอมตามใจเรื่องของเล่น "ไม่มี วิธีที่ย่าเสนอไปคือวิธีเดียวเท่านั้นที่จะทำให้แกได้ที่ดินผืนนั้นไปครอง ถ้าไม่ แกก็อด แล้วย่าก็จะขายมันให้กับพ่อเลี้ยงภูชัยที่อยู่ไร่ติดๆกันด้วย เห็นเขาก็ว่าอยากได้ไปทำรีสอร์ทเพราะว่าตรงนั้นมันวิวดีมีลำธารไหลผ่าน" พอได้ยินดังนั้นปริญก็ยิ่งตกใจจนอ้าปากค้างรีบกระเถิบชิดเข้ามาใกล้ก่อนจะเข้าไปกอดแขนผู้เป็นย่าเอาไว้"ไม่ได้นะครับคุณย่า ที่ตรงนั้นปริ้นอยากได้มาตั้งนานแล้ว คุณย่าจะมาขายให้คนอื่นตัดหน้าแบบนี้ไม่ได้นะครับ" ปริญอ้อนเสียงอ่อน"ถ้าอย่างงั้นแกก็ต้องยอมแต่งงานกับคนที่ย่าหาให้อย่างไม่มีข้อแม้ใดๆทั้งสิ้น เพราะถ้าแกทำได้ ที่ดินก็จะเป็นของแกทันที แต่ถ้าไม่...แกก็คงรู้นะว่ามันจะเป็นอย่างไร"หญิงชรายื่นคำขาดในขณะที่สีหน้าปริญนั้นดูราวกับว่าลำบากใจนักหนา แม้แต่ผู้เป็นย่าซึ่งเป็นคนยื่นข้อเส
続きを読む
เจรจาต่อรอง
เมื่อคำตอบถูกเฉลยแล้ว ปริญก็นั่งทานข้าวเงียบๆแม้ว่าอาหารจะอร่อยถูกปากทุกอย่างก็ตาม แต่ตอนนี้ในหัวเขากำลังคิดประมวลผลถึงเรื่องที่กำลังเป็นปัญหาอยู่ในชีวิตเขาขณะนี้หญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้า ว่าที่เจ้าสาวของเขาที่ผู้เป็นย่าต้องการอยากจะให้เขาแต่งงานด้วย ถามว่าสวยมั้ย ใบหน้ารูปไข่ชวนมอง สองแก้มแดง ริมฝีปากอมชมพูระเรื่อ บวกกับดวงตากลมโต จมูกโด่งสวยได้รูปแถมยังมีลักยิ้มที่แก้มบุ๋มทั้งสองข้าง ถ้าให้พูดกันตามตรงก็คงจัดว่าเป็นผู้หญิงที่ถ้าผู้ชายเห็นก็คงอยากมองจนเหลียวหลังคนหนึ่งแต่!! การที่เราจะรู้สึกดีกับใครสักคนจนถึงขั้นอยากใช้ชีวิตด้วยหรือจนถึงขั้นคิดไปถึงเรื่องแต่งงานนั้นมันก็ต้องใช้เวลา ไม่ใช่เจอหน้ากันแล้วจะให้มาแต่งงานอยู่ด้วยกันเลยมันคงเป็นไปไม่ได้ ยิ่งตอนนี้เขามีคนที่ชอบอยู่แล้ว อยู่ดีๆผู้เป็นย่าจะมาบอกให้เขาไปแต่งงานกับผู้หญิงที่พึ่งเจอหน้ากัน มันจะเป็นไปได้อย่างไร"อิ่มแล้วหรอลูก ปริ้น" คุณย่าบัวหลันถามหลานชายดูเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มวางรวบช้อนและซ้อมเข้าด้วยกันแล้วยกแก้วน้ำดื่มตาม"ครับคุณย่า""แล้วตกลงเรื่องที่เราพึ่งคุยกัน ปริ้นตกลงว่ายังไง" แม้ว่าจะเป็นห่วงความรู้สึกของหลานชาย แต
続きを読む
หาวิธี
หลังจากการเจรจาต่อรองนั้นไม่เป็นผล ปริญก็ไม่อยากที่จะอยู่ที่นั่นต่อเพราะรู้ว่าอยู่ไปก็คงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ เนื่องจากว่าคนที่เขาหวังว่าจะเป็นตัวช่วยที่จะพูดกล่อมให้ผู้เป็นย่าของเขานั้นเปลี่ยนใจกลับไม่ให้ความร่วมมือเสียอย่างนั้น ปริญจึงตัดสินใจบินกลับมากรุงเทพทันทีแม้ว่าผู้เป็นย่าจะขอให้เขาอยู่ต่ออีกสักวันสองวันตั้งแต่ที่เริ่มเทียวไล้เที่ยวขื่อตั้งหน้าตั้งตาจีบ ญานิศามา ทุกวันนี้เรียกได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอก็พัฒนาไปไกลจนน่าจะสามารถเรียกได้ว่าแอบซุ่มคบกันอยู่ เธอยอมที่จะเปิดใจ ยอมไปไหนมาไหนกับเขา จะมีก็แค่อาจจะต้องคอยหลบคอยซ่อนบ้างเพื่อไม่ให้กระทบกับงานของเธอแต่เขาก็เข้าใจดีหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาหลายวัน เช้าวันนี้ปริญจึงเลือกที่จะขับรถมุ่งหน้าไปสู่จังหวัดทางภาคตะวันออกที่ติดทะเล ซึ่งเป็นที่ๆหัวใจเขาร่ำร้องว่าอยากจะไปให้พบหน้าคนที่เขาคิดถึงหาอยู่ทุกคืนวันพอมาถึงจุดที่ตั้งที่กองถ่ายทำละครตั้งอยู่ ปริญก็เลือกที่จะจอดรถอยู่ที่ใต้ต้นไม้ห่างออกมาช่วงระยะหนึ่ง เขาจอดรอได้ไม่ถึงสิบนาทีประตูรถทางฝั่งซ้ายมือก็ถูกเปิดออก"รอนานมั้ยคะปริ้น ญดาพึ่งถ่ายหมดซีนไปเมื่อกี้เองค่ะ"
続きを読む
สาเหตุของการหัวเสีย
ปริญจำใจต้องกลับมาด้วยอารมณ์ที่เศร้าสร้อย เพราะตอนนี้เขารู้ดีว่าญานิศากำลังโกรธ ขนาดเขาทั้งพยายามโทรหาหรือแม้กระทั่งส่งข้อความไปเธอก็ยังไม่มีการตอบกลับใดๆทั้งสิ้น พาลทำให้คิดไปถึงแม่เด็กตัวดีของผู้เป็นย่าที่ไม่ยอมให้ความร่วมมือกับเขาจนเขาและญานิศาต้องมามีปัญหากันแบบนี้"กลับมาจากเชียงใหม่ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ" ปุณภพพึ่งกลับมาจากทำงาน พอเข้าบ้านมาก็เห็นว่าน้องชายนอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟาด้วยท่าทีราวกับว่ากำลังหมดอาลัยตายอยาก"ตั้งแต่เมื่อวานครับ" ปริญตอบพี่ชายไปโดยทั้งๆที่เปลือกตายังคงปิดอยู่"แล้วนี่ไปไหนมา เห็นป้าแจ่มบอกว่าแกก็พึ่งกลับเข้าบ้านมาเหมือนกัน""ไปหาญดามาครับ แต่ญดาโกรธผมเรื่องที่ผมจะต้องแต่งงาน""ตกลงแกจะแต่ง" ปุณภพเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงตั้งคำถาม"ผมมีทางเลือกอื่นด้วยหรอครับพี่ปุณ""แล้วไปคุยกับคุณย่ามาว่ายังไงบ้าง ตกลงรู้หรือยังว่าว่าที่เจ้าสาวของแกคือใคร""พี่รู้จักเด็กที่ชื่อพายหรือเปล่า""พาย นี่อย่าบอกนะว่าคุณย่าจะให้แกแต่งกับพาย""พี่รู้จักใช่มั้ย ตกลงผู้หญิงคนนี้เป็นใคร แล้วทำไมคุณย่าถึงได้อยากให้มาแต่งงานกับผมนัก""นี่แกจำพายไม่ได้จริงๆหรอ อ๋อไม่สิ วันนั้นแกไม่ได้ไปด้วย จร
続きを読む
งานแต่งที่ไม่ต้องการ
และแล้วก็มาถึง วันที่ปริญไม่สามารถปฏิเสธได้ว่ามันช่างเป็นวันที่เขาสุดแสนจะกล้ำกลืนฝืนทนมากที่สุดในชีวิต งานแต่งงานระหว่างเขาและพนิดาถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายภายในไร่ส้มแสนสุข แม้ว่าจะเป็นเพียงงานเล็กๆแต่แขกผู้ใหญ่ที่มาก็มีแต่คนใหญ่คนโตของจังหวัดทั้งนั้น เพราะด้วยว่า 'แม่เลี้ยงบัวหลัน' ผู้เป็นย่าของเขานั้นก็เป็นที่นับหน้าถือตาของคนในจังหวัดมาตั้งแต่สมัยคุณปู่ยังมีชีวิตอยู่ปริญแต่งตัวอยู่ภายในห้องโดยมีช่างแต่งหน้าทำผมที่มารดาของเขาจ้างมาจากกรุงเทพคอยช่วยแต่งตัวให้อยู่ ชุดที่เขาใส่เป็นชุดไทยแบบล้านนาผ้าฝ้ายคอจีนสีงาช้าง พาดไหล่ด้วยสไบสีน้ำตาลเหลือบทองปักด้วยลวดลายสวยงามใส่คู่กับกางเกงผ้าฝ้ายทรงกระบอกสีน้ำตาลเข้ม ก่อนจะคาดผ้าโพกที่ศรีษะด้วยผ้าฝ้ายสีขาวนวลดูหล่อเหลาราวกับพระเอกละคร'ฮึ พระเอกละครอย่างนั้นหรอ ถ้าวันนี้นางเอกที่จะต้องเข้าพิธีแต่งงานกับเขาวันนี้ คือ ญานิศา เขาคงจะมีความสุขมากกว่านี้' ได้เเต่คิดเท่านี้ปริญก็ปวดร้าวไปถึงไหนๆ หลังจากวันนั้นที่เขาตัดสินใจบอกความจริงเรื่องที่จะต้องแต่งงานกับญานิศาไป ความสัมพันธ์ที่มันเหมือนว่ากำลังจะไปได้สวยก็กลับต้องมาระหองระแหงลง จากวันที่คุยกั
続きを読む
เข้าหอ
พอถึงเวลาส่งตัวเข้าหอ คุณย่าบัวหลันก็จูงมือหลานชายและหลานสะใภ้เข้าไปในห้องของบ้านที่พึ่งสร้างใหม่เพื่อใช้เป็นเรือนหอ บนเตียงนอนของคู่บ่าวสาวถูกโรยด้วยดอกกุหลาบสีแดงเป็นรูปหัวใจ ขณะที่หน้าประตูมีทั้งพ่อและแม่สามีของพนิดายืนมองส่งยิ้มให้มาด้วยแววตาอบอุ่นก่อนจะเดินตามเข้ามานั่งลงคนละฝั่งซ้ายขวาของคุณย่าบัวหลัน"เอาล่ะ ถึงเวลาส่งตัวเข้าหอแล้ว ย่าก็ขอให้หลานทั้งสองจงครองรักกันอย่างมีความสุข ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร มีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกันนะลูก""ไม่เห็นจำเป็นต้องทำแบบนี้เลยครับคุณย่า รู้ๆกันอยู่ว่าการแต่งงานครั้งนี้มันคืออะไร แค่หนึ่งปีต่างคนก็ต้องต่างแยกย้ายกันอยู่ดีนั่นแหละครับ" ปริญพูดแทรกขึ้นมาทันทีหลังจากที่ผู้เป็นย่านั้นอวยพรเสร็จ สีหน้าและแววตาของเขาบ่งบอกแต่เพียงแค่ว่าเขาไม่มีความจำเป็นต้องแคร์หรือใส่ใจอะไร"เออ เอาเหอะน่า วันนี้ย่าขอทำตามพิธีไปก่อน เอาไว้ถึงวันนั้นถ้าปริ้นยังยืนยันที่จะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่โดยไม่มีพายก็ค่อยว่ากันอีกที""มีวันนั้นอยู่แล้วล่ะครับ แค่เวลาหนึ่งปีแป๊ปเดียวเอง ผมจะรอให้ถึงวันนั้น" ปริญพูดโดยไม่ได้หันไปมองทางฝั่งเจ้าสาว
続きを読む
สามีหาย
หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเมื่อคืนพนิดาก็เข้านอนเลย จนถึงเช้าก็พบว่าเธอตื่นขึ้นมาคนเดียวโดยไม่มีร่องรอยว่าสามีหมาดๆของเธอนั้นกลับเข้ามานอนพนิดาลุกขึ้นจัดเก็บที่นอนตามปกติก่อนจะอาบน้ำอาบท่าแล้วจึงเตรียมเดินไปหาคุณย่าบัวหลันเพื่อใส่บาตรด้วยกันเหมือนเช่นทุกเช้า เรือนหอของพนิดาและปริญถูกสร้างขึ้นใหม่บนเนื้อที่ภายในไร่ของคุณย่าบัวหลัน ขนาดของบ้านพอเหมาะสำหรับอยู่กันสองคนของสองสามีภรรยาคู่ข้าวใหม่ปลามันซึ่งอยู่ห่างออกมาจากเรือนของคุณย่าบัวหลันไม่ไกลนักพนิดาเดินออกมาก็พบว่าคุณย่าบัวหลันกับน้าแก้วคำกำลังเดินลงมาจากเรือนพอดีเช่นกัน เช้านี้อากาศสดชื่น เริ่มมีกลิ่นอายของลมหนาวพัดมานิดๆ จนพนิดาต้องกระชับผ้าคลุมไหล่เข้าหากัน"อ้าวพาย ตื่นแล้วหรอลูก จริงๆวันนี้ไม่ต้องมาใส่บาตรกับย่าก็ได้จะได้พักผ่อนให้เต็มที่" คุณย่าบัวหลันเอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นพนิดาเดินเข้ามาใกล้"ไม่เป็นไรหรอกค่ะย่าบัว เมื่อคืนพายนอนเต็มอิ่มมาก แล้วปกติพายก็ตื่นมาใส่บาตรกับย่าบัวทุกวันอยู่แล้วนี่คะ ตื่นเช้าๆมาแบบนี้สดชื่นดีออกค่ะ" พนิดาทำท่าเหมือนสูดเอาอากาศอึกใหญ่เข้าปอดก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆหญิงสูงวัยและรับขันข้าวในมือมาถือไ
続きを読む
คนขี้ฟ้อง
พนิดาที่ยืนอยู่ในบ้านเห็นว่ารถยุโรปสีขาวจอดสนิทอยู่ที่ทางเข้าบ้านมาสักพักแล้ว แต่ก็ไม่สามารถมองผ่านทะลุเข้าไปภายในได้เนื่องจากว่ากระจกนั้นทึบสนิท เธอยืนคอยอยู่สักพักเพราะสงสัยว่าคือรถใครที่มาจอดอยู่หน้าบ้าน แล้วจึงเห็นว่าปริญเปิดประตูลงมาชายหนุ่ยยังคงอยู่ในชุดเดิมของเมื่อคืน จังหวะที่ประตูรถแง้มอยู่และปริญหันไปโบกมือลาฝ่ายนั้น พนิดาก็ได้เห็นชัดเจนว่าหญิงสาวที่อยู่ในรถคันนั้นคือนางเอกสาวชื่อดัง ญดา ญานิศานั่นเองพอเห็นดังนั้นพนิดาก็เริ่มเข้าใจว่าเหตุใดปริญจึงต่อต้านการแต่งงานในครั้งนี้นัก ถ้าเป็นเธอเอง มีแฟนสวยขนาดนี้ เธอก็ไม่มีกระจิตกระใจที่จะไปเหลียวมองใครคนอื่นหรอก ซึ่งดูไปแล้วเขาทั้งสองคนนั้นก็ช่างเหมาะสมกันดีปริญก็หล่อ ญานิศาก็สวย ทันทีที่เปิดประตูบ้านเข้ามา ปริญก็เลือกที่จะเดินขึ้นไปยังชั้นบนของบ้านทันทีโดยไม่ได้คิดจะหันมามองยังพนิดาที่กำลังยืนจัดดอกไม้อยู่ที่โต๊ะข้างหน้าต่างเลย ขายาวๆรีบเดินขึ้นบันไดเพื่อที่จะขึ้นไปยังชั้นบนจนพนิดาต้องรีบเรียกเอาไว้"พี่ปริ้นคะ ย่าบัวเรียกให้ไปหาค่ะ" ปริญหยุดชะงักก่อนจะหันไปหาเจ้าของเสียงด้วยความโมโห"นี่อย่าบอกนะว่าเธอเอาเรื่องที่ฉันออกไปข้าง
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status