งานแต่งที่ไม่ต้องการ

และแล้วก็มาถึง วันที่ปริญไม่สามารถปฏิเสธได้ว่ามันช่างเป็นวันที่เขาสุดแสนจะกล้ำกลืนฝืนทนมากที่สุดในชีวิต งานแต่งงานระหว่างเขาและพนิดาถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายภายในไร่ส้มแสนสุข แม้ว่าจะเป็นเพียงงานเล็กๆแต่แขกผู้ใหญ่ที่มาก็มีแต่คนใหญ่คนโตของจังหวัดทั้งนั้น เพราะด้วยว่า 'แม่เลี้ยงบัวหลัน' ผู้เป็นย่าของเขานั้นก็เป็นที่นับหน้าถือตาของคนในจังหวัดมาตั้งแต่สมัยคุณปู่ยังมีชีวิตอยู่

ปริญแต่งตัวอยู่ภายในห้องโดยมีช่างแต่งหน้าทำผมที่มารดาของเขาจ้างมาจากกรุงเทพคอยช่วยแต่งตัวให้อยู่ ชุดที่เขาใส่เป็นชุดไทยแบบล้านนาผ้าฝ้ายคอจีนสีงาช้าง พาดไหล่ด้วยสไบสีน้ำตาลเหลือบทองปักด้วยลวดลายสวยงามใส่คู่กับกางเกงผ้าฝ้ายทรงกระบอกสีน้ำตาลเข้ม ก่อนจะคาดผ้าโพกที่ศรีษะด้วยผ้าฝ้ายสีขาวนวลดูหล่อเหลาราวกับพระเอกละคร

'ฮึ พระเอกละครอย่างนั้นหรอ ถ้าวันนี้นางเอกที่จะต้องเข้าพิธีแต่งงานกับเขาวันนี้ คือ ญานิศา เขาคงจะมีความสุขมากกว่านี้' ได้เเต่คิดเท่านี้ปริญก็ปวดร้าวไปถึงไหนๆ 

หลังจากวันนั้นที่เขาตัดสินใจบอกความจริงเรื่องที่จะต้องแต่งงานกับญานิศาไป ความสัมพันธ์ที่มันเหมือนว่ากำลังจะไปได้สวยก็กลับต้องมาระหองระแหงลง จากวันที่คุยกันวันนั้นญานิศาก็ไม่ยอมเปิดโอกาสให้เขาได้พบเธอเพื่ออธิบายอะไรอีก พูดเพียงแต่คำว่าให้เขาปฏิเสธการแต่งงานนั้นเสียและต้องเลือกเธอเท่านั้นถ้าหากว่าเขายังอยากที่จะมีเธออยู่ในชีวิตต่อไป

พอเขาบอกว่าเขาไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ และเลือกที่จะแต่งงานตามข้อเสนอของผู้เป็นย่า วันต่อๆมาก็มีข่าวซุบซิบดาราออกมาว่าเธอไปออกเดทกับพระเอกละครเรื่องที่เธอแสดงอยู่ พอรู้ข่าวเข้าเขาก็ตกใจและเสียใจเป็นอย่างมาก จึงรีบติดต่อเธอไปเพื่อที่จะขอเคลียร์แต่ก็ได้คุยกับเพียงแค่ผู้จัดการของเธอเท่านั้น โดยผู้จัดการของนางเอกสาวบอกว่าตอนนี้ญานิศานั้นเสียใจมากกับการตัดสินใจของเขาเลยยังไม่พร้อมที่จะพูดคุย

ปริญยอมรับว่าเขานั้นทั้งเครียดและคิดหนัก นี่ก็ผ่านมาจะเป็นเดือนแล้วที่ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและญานิศาต้องมาสะดุดลง ดูเหมือนว่าเธอจะพยายามหลบหน้าเขาไม่คิดที่จะให้โอกาสใดๆกับเขาเลย

ถามว่าญานิศานั้นสำคัญกับเขาไหม บอกเลยว่าตอนนี้เธอคือคนที่เขายกให้เป็นที่หนึ่งคนเดียวในใจ ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากที่จะเรียนรู้และลองคบหาดูใจกับเธอต่อไป แต่ถ้าถามว่าที่ดินผืนนั้นสำคัญกับเขามากไหม ก็ตอบเลยว่ามาก มันเป็นความฝันที่เขาวาดไว้ว่าอยากจะทำโฮมสเตย์เชิงท่องเที่ยวที่สามารถเดินตัดเข้ามาเที่ยวชมยัง ไร่ส้มแสนสุข ได้อีกด้วย

เขาอยากทำให้ทุกคนเห็นว่าเขาก็รู้จักทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันได้เหมือนกัน เพราะว่าตอนนี้ทุกคนก็ยังคิดแค่ว่าเขาทำตัวลอยไปลอยมาไม่มีหลักแหล่ง สู้พี่ชายตัวเองไม่ได้ที่รายนั้นช่วยบิดาบริหารบริษัทแปรรูปและส่งออกผลิตภัณฑ์ส้มจากไร่ส้มแสนสุขมาตั้งแต่สมัยเรียนจบใหม่ๆ 

"ปริ้นลูกแต่งตัวเสร็จหรือยัง ได้เวลาแล้วนะลูก" ขณะที่กำลังนั่งคิดทุกอย่างผสมปนเปกันไปหมดก็ถูกเสียงของมารดามาฉุดให้ตื่นจากภวังค์เสียก่อน ตามมาด้วยปุณภพที่มายืนรออยู่ที่หน้าประตูเพื่อมาดูความเรียบร้อยของน้องชายด้วยอีกคน

"ไม่เห็นจำเป็นจะต้องรีบเลยนี่ครับคุณแม่ งานแต่งที่ปริ้นไม่ได้เต็มใจอยากจะแต่ง จะถึงฤกษ์หรือว่าเลยฤกษ์ปริ้นก็ไม่ได้แคร์อยู่แล้วครับ" ปริญแค่นยิ้มออกมาจนผู้เป็นมารดาต้องเดินเข้ามาตีเพี๊ยะลงที่ต้นแขน

"พูดอะไรอย่างนั้น เดี๋ยวคุณย่ามาได้ยินเข้าจะเสียใจนะลูก"

"คุณแม่ห่วงแต่ว่าคุณย่าจะเสียใจหรอครับ แล้วผมล่ะ มีใครสนใจบ้างว่าผมจะเสียใจ" ปริญยังคงพูดจาประชดประชันและขำออกมาราวกับว่ามันเป็นเรื่องตลกทั้งๆที่ในใจนั้นแสนจะเศร้า

"คุณแม่อย่าไปซีเรียสกับมันนักเลยครับ เจ้าปริ้นมันคงจะยังทำใจไม่ได้ที่ต้องถูกบังคับให้แต่งงาน" ปุณภพพูดออกมายิ้มๆ

"พี่ปุณไม่โดนเองพี่ไม่รู้หรอก"

"ช่วยไม่ได้ แกอยากได้ที่ดินก็ต้องยอมแลก ฉันไม่ได้อยากได้ที่ดินคุณย่าเหมือนแกนี่หว่า" ปุณภพส่ายหน้ายิ้มๆให้กับท่าทีของน้องชาย

หลังจากที่ถูกมารดาไปพาตัวออกมา ปริญก็พบว่าผู้เป็นเจ้าสาวนั้นนั่งรออยู่ที่หน้าผู้ใหญ่ก่อนแล้ว จากที่เห็นวันนี้พนิดาอยู่ในชุดแต่งงานแบบล้านนา สวมเสื้อคอป้ายผูกข้างลายดอกไม้สีหวาน สาบเสื้อปักด้วยดิ้นทอง สวมกับผ้าซิ่นสีชมพูอ่อนทอลายอย่างวิจิตร ที่ไหล่มีสไบบางผืนยาวพาดบ่าดูชดช้อย ผมของเธอถูกเก็บเป็นมวยสูงพร้อมประดับดอกไม้สีทอง สวมกำไลทองตามอย่างเครื่องประดับล้านนา ดูสวยหวานน่ารัก

"วันนี้พายสวยมากๆเลยว่ะ" เสียงปุณภพพูดกระซิบที่ข้างหู อันที่จริงถ้าหากว่าจะดูแบบไม่มีอคติใดๆเลย ใช่ วันนี้พนิดาสวย แต่สำหรับเขาแล้วนั้น ต่อให้ผู้หญิงตรงหน้าจะสวยงามเพียงใด ผู้หญิงคนนี้ก็คือคนที่ทำให้ความรักที่แสนหวานของเขาต้องกลายเป็นดั่งน้ำผึ้งขม ฉะนั้นเขาจะไม่มีทางหลงไปชื่นชมความงามแต่ภายนอกที่อยู่ข้างหน้านั่นเด็ดขาด

ปริญค่อยๆเดินเข่าเข้าไปนั่งใกล้ๆพนิดา เธอรอบมองมายังเขาเล็กน้อย หากแต่ผู้ที่ถูกมองกลับไม่ได้คิดแม้แต่จะชายตามองเธอเลย พิธีการต่างๆเริ่มดำเนินไปทีละขั้นตอน เริ่มจากการที่คู่บ่าวสาวทำการไหว้ผู้หลักผู้ใหญ่โดยมีคุณย่าบัวหลันนั่งอยู่ตรงกลาง คุณประพาสผู้เป็นบิดาของเขานั่งอยู่ขวามือและคุณน่านทิพย์ผู้เป็นมารดานั่งอยู่ฝั่งซ้ายมือ 

หลังจากไหว้ผู้หลักผู้ใหญ่เสร็จแล้ว คู่บ่าวสาวก็พากันทำพิธีบายศรีสู่ขวัญตามแบบฉบับของชาวภาคเหนือ ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นการเรียกขวัญและปัดเคราะห์เพื่อให้คู่บ่าวสาวอยู่กินกันอย่างมีความสุข จากนั้นจึงเป็นพิธีการผูกข้อไม้ข้อมือตามลำดับ

พอเสร็จพิธีทุกคนต่างก็พากันรับประทานอาหาร โดยแขกที่มาในวันนี้ต่างก็เป็นคนที่รู้จักคุ้นหน้ากันดี ทั้งผู้ใหญ่บ้านและนายอำเภอต่างก็เคารพนับถือคุณย่าบัวหลันเสมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง

"เสร็จงานแล้ว รบกวนท่านนายอำเภอทินกรช่วยเป็นธุระจัดการเรื่องจดทะเบียนสมรสของหลานย่าต่อด้วยนะคะ" 

"ได้สิครับคุณย่า อันที่จริงน่าจะมาจดกันที่นี่วันนี้เลยก็ได้นะครับ จะได้ไม่ต้องเข้าไปจดกันในเมือง" 

หลังจากได้ยินที่ผู้เป็นย่าพูด ปริญก็หันไปมองหน้ามารดาราวกับต้องการจะถาม เพราะไม่เห็นผู้เป็นย่าเคยบอกว่านอกจากแต่งงานแล้วเขาจะต้องจดทะเทียนสมรสด้วย หากแต่ว่ามารดาก็ส่งซิกเป็นสัญลักษณ์ว่าให้เขาเงียบไปก่อน

"ตอนแรกย่าก็ว่าเอาไว้ค่อยจดวันหลังก็ได้ วันนี้เอาแค่พิธีตบแต่งให้เสร็จแค่นี้ก่อน แต่ไปๆมาๆย่าคิดดูแล้วย่าว่าจดไปเสียให้จบๆนั่นแหละดีที่สุด"

หญิงสูงวัยพูดก่อนจะนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อเช้าที่ส้มโอวิ่งเข้ามาบอกว่าเจอดารานางเอกสาวสวยมาจอดรถรออยู่ทางบริเวณทางเข้าไร่