เข้าหอ

พอถึงเวลาส่งตัวเข้าหอ คุณย่าบัวหลันก็จูงมือหลานชายและหลานสะใภ้เข้าไปในห้องของบ้านที่พึ่งสร้างใหม่เพื่อใช้เป็นเรือนหอ บนเตียงนอนของคู่บ่าวสาวถูกโรยด้วยดอกกุหลาบสีแดงเป็นรูปหัวใจ ขณะที่หน้าประตูมีทั้งพ่อและแม่สามีของพนิดายืนมองส่งยิ้มให้มาด้วยแววตาอบอุ่นก่อนจะเดินตามเข้ามานั่งลงคนละฝั่งซ้ายขวาของคุณย่าบัวหลัน

"เอาล่ะ ถึงเวลาส่งตัวเข้าหอแล้ว ย่าก็ขอให้หลานทั้งสองจงครองรักกันอย่างมีความสุข ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร มีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกันนะลูก"

"ไม่เห็นจำเป็นต้องทำแบบนี้เลยครับคุณย่า รู้ๆกันอยู่ว่าการแต่งงานครั้งนี้มันคืออะไร แค่หนึ่งปีต่างคนก็ต้องต่างแยกย้ายกันอยู่ดีนั่นแหละครับ" ปริญพูดแทรกขึ้นมาทันทีหลังจากที่ผู้เป็นย่านั้นอวยพรเสร็จ สีหน้าและแววตาของเขาบ่งบอกแต่เพียงแค่ว่าเขาไม่มีความจำเป็นต้องแคร์หรือใส่ใจอะไร

"เออ เอาเหอะน่า วันนี้ย่าขอทำตามพิธีไปก่อน เอาไว้ถึงวันนั้นถ้าปริ้นยังยืนยันที่จะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่โดยไม่มีพายก็ค่อยว่ากันอีกที"

"มีวันนั้นอยู่แล้วล่ะครับ แค่เวลาหนึ่งปีแป๊ปเดียวเอง ผมจะรอให้ถึงวันนั้น" ปริญพูดโดยไม่ได้หันไปมองทางฝั่งเจ้าสาว

"เอาล่ะ ถ้าอย่างงั้นล่ะก็วันนี้ก็ว่ากันตามนี้นะลูก พาย ย่าฝากดูแลพี่เขาให้ดีเหมือนกับที่พายคอยดูแลย่า ทำตัวให้ดีให้พี่เขารักนะลูกนะ ส่วนเรื่องไหนที่พี่เขาทำไม่ดีก็คิดเสียว่าเห็นแก่ย่านะลูก ย่าขอให้ชีวิตแต่งงานของพายต่อจากนี้ไปจงมีแต่ความสุข" ย่าบัวหลันที่พึ่งพูดกับปริญเสร็จจึงได้หันมาหาพนิดา มือที่เริ่มย่นตามกาลเวลายกขึ้นมาลูบที่ศรีษะผู้ที่ตนอุปการะเลี้ยงดูมานานด้วยความเมตตาเอ็นดู

"ค่ะย่าบัว พายจะทำเพื่อย่าบัวค่ะ" 

ปริญได้ฟังก็ได้แต่นึกแค่นแคะในใจว่าผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆเขานั้นช่างมีความประจบสอพลอเสียจริงๆ ที่ยอมทำทุกอย่างก็คงเพราะหวังว่าจะให้ผู้เป็นย่าของเขาหลงกลเสียมากกว่า

เมื่อเหล่าบรรดาผู้ใหญ่พากันออกไปแล้ว ก็เหลือเพียงคู่บ่าวสาวหมาดๆที่ถูกปล่อยให้อยู่กันแต่ในห้องแค่เพียงลำพัง ปริญเดินไปนั่งที่โซฟาเบดข้างห้องก่อนจะดึงผ้าโพกศรีษะออกโยนไปที่บนโซฟาแล้วจึงปลดกระดุมที่คออกทีละเม็ด

"พี่ปริ้นจะอาบน้ำเลยมั้ยคะ พายจะได้เตรียมน้ำให้" พนิดาเอ่ยถามคนตัวโตที่ตอนนี้กำลังจับโทรศัพท์ขึ้นมากดและทำราวกับว่าภายในห้องไม่มีเธออยู่

"เธออยากจะทำอะไรก็ทำไป แต่อย่ามายุ่งกับฉัน บอกไว้ก่อนเลยนะ ว่าอย่ามาวาดฝันว่าคืนวันเข้าหอแล้วเธอจะได้มีความสุขเหมือนในนิยาย" 

"พายก็ไม่คิดหรอกค่ะว่าวันนี้หรือว่าวันต่อไปๆจะมีความสุขมั้ย พายแค่อยากทำวันนี้ให้ดีที่สุดเพื่อย่าบัว"

"น้ำเน่า อะไรๆก็เอาคุณย่ามาอ้าง เธอคิดจริงๆหรอว่าฉันจะซาบซึ้งและเชื่อในคำพูดเสแสร้งเหล่านั้นของเธอ" ใบหน้าหล่อเหลาละจากหน้าจอโทรศัพท์แล้วหันมาแค่นยิ้มเยาะคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกล

"พี่ปริ้นไม่เชื่อพายก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แต่ตอนนี้พายว่าพี่ไปอาบน้ำก่อนดีกว่านะคะพายจะได้อาบต่อ เริ่มง่วงแล้ว"

"ฉันจะอาบตอนไหนมันก็เรื่องของฉัน อย่ามายุ่ง ถ้าเธออยากอาบนักก็เชิญไปอาบก่อน จำไว้ว่าเธอไม่ใช่เมียฉัน ดังนั้นกรุณาอย่ามาทำตัวเหมือนว่าเป็น" ได้ยินดังนั้นริมฝีปากบางก็ค่อยๆเม้มเข้าหากันจนเจ็บ ยิ่งพูดพนิดาก็ยิ่งหมั่นไส้กับท่าทีกวนประสาทของคนตรงหน้า

"ถึงพี่ปริ้นไม่อยากให้พายยุ่งแต่ขอโทษด้วยนะคะที่พายต้องยุ่งค่ะ ถึงเเม้ว่าเราจะแต่งงานกันแค่ปลอมๆ แต่ตอนนี้เวลานี้พายก็ได้ขึ้นชื่อแล้วว่าเป็นภรรยาพี่ เพราะฉะนั้นพายจะต้องทำหน้าที่ของพายให้สมบูรณ์ พี่ปริ้นอย่ามาห้ามพายเสียให้ยาก" พนิดาแหวกลับเมื่อเจอปริญแหวมา ถึงแม้ว่าจะเหน็ดเหนื่อยจากงานเลี้ยงแต่พนิดายังคงมีแรงต่อล้อต่อเถียงกับสามีไม่มีหยุด

"อะไรนะ อยากทำหน้าที่เมียให้สมบูรณ์งั้นหรอ ที่พูดมาน่ะรวมถึงเรื่องบนเตียงด้วยหรือเปล่าล่ะ ถ้าใช่ล่ะก็ เสียใจด้วยนะเพราะว่าฉันไม่ได้คิดจะกินเธอ"

"พี่ปริ้นบ้า!  พายไม่ได้หมายถึงแบบนั้นเสียหน่อย อย่ามาใส่ความกันนะ" จากตอนแรกที่แค่หมั่นไส้ ตอนนี้พนิดาก็ยิ่งเดือดเข้าไปใหญ่เมื่อถูกปริญกล่าวหาแบบนั้น

"ฮึ คิดก็บอกมาว่าคิด ไม่ต้องอายหรอก กล้าๆหน่อย ขนาดแต่งงานกับคนที่เขาไม่ได้อยากจะแต่งด้วยเธอยังไม่อายเลยพนิดา"ส่วนปริญเองก็เริ่มที่จะหมดความอดทนที่จะมานั่งต่อปากต่อคำกับคนตรงหน้าแล้วเช่นกัน เขาจึงเลือกวางโทรศัพท์ลงก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ปล่อยทิ้งให้พนิดายืนกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ

ระหว่างนั้นเสียงข้อความในมือถือก็ส่งสัญญาณดังขึ้นมาเป็นระยะๆ สักพักก็เปลี่ยนเป็นมีเสียงเรียกเข้าจากการโทรแทน พนิดาที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งและกำลังค่อยๆถอดเครื่องประดับออกจากตัวและผมได้ใช้สายตาเหลือไปมองที่หน้าจอและมันก็ปารกฏเป็นชื่อสตรีนางหนึ่ง "ญดา"

พนิดาจ้องมองโทรศัพท์ที่มีสายเรียกเข้า พื้นหลังแสดงรูปภาพใบหน้าของนางเอกสาวสวยที่กำลังโอบกอดรอบคอสามีหมาดๆของเธอเอาไว้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มกันทั้งสองคน แสดงให้เห็นความสนิทชิดเชื้อของคนทั้งสองได้เป็นอย่างดีด้วยความหมั่นไส้ ในรูปทำเป็นยิ้ม ทีกับเธอนั้นแทบจะหยุมหัวกัน

"ญดาโทรมาทำไมไม่รีบไปบอก" 

พนิดาสะดุ้งโหยงด้วยเสียงเรียกหลังจากที่กำลังตกอยู่ในภวังค์เพราะรูปที่หน้าจอมือถือของปริญ ชายหนุ่มรีบออกจากห้องน้ำมาเมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้าพิเศษที่ตั้งไว้สำหรับญานิศาแต่เพียงผู้เดียว เขารีบคว้าโทรศัพท์ไปและตอบรับสายเรียกเข้าทันที

"ครับ ญดา"

พนิดาจ้องมองตามแผ่นหลังเปลือยเปล่าของสามีหมาดๆที่กำลังเดินคุยโทรศัพท์กับนางเอกสาวอย่างเคร่งเครียดโดยไม่คิดที่จะสนใจเธอ ทั้งตัวเขามีเพียงผ้าขนหนูพันเอวไว้อยู่เพียงแค่ผืนเดียวแต่ก็มิวายเดินไปเดินมาจนจะทั่วห้องโดยไม่มีท่าทีเคอะเขิน หากแต่เป็นเธอเองเสียมากกว่าที่พอเห็นท่อนบนเขาไม่มีเสื้อผ้า แก้มขาวๆก็เป็นสีชมพูระเรื่อหูอื้อตาลายจนไม่สามารถจับใจความเนื้อหาที่ปริญกับญานิศาคุยกันได้จนกระทั่งเห็นว่าเขาวางโทรศัพท์แล้วเดินกลับมาที่ตู้เสื้อผ้าก่อนจะเปิดเลือกลองเทียบกับตัวเองดูและหยิบมันขึ้นมาใส่

พนิดายังคงนั่งอยู่ตรงนั้นในขณะที่ปริญกำลังดูเหมือนว่าจะรีบเร่งในการเเต่งตัว 

"นี่พี่ปริ้นจะออกไปไหนหรอคะ" พนิดาอดที่จะถามออกไปไม่ได้ ในเมื่อวันนี้มันเป็นวันแต่งงานและเป็นคืนส่งตัวเข้าหอ แต่เวลานี้ปริญกลับมีผู้หญิงคนอื่นโทรหาและดูเหมือนกับว่าเขากำลังจะออกไปพบเธอ

"เรื่องของฉัน มันไม่เกี่ยวกับเธอ ทีหลังอย่ามาจุ้นจ้าน"

"แต่วันนี้เป็นวันส่งตัวเข้าหอของเรานะคะ จริงๆต้องรอให้พระอาทิตย์ขึ้นเสียก่อนถึงจะออกไปไหนได้"

"ฮึ นี่เธอยังไม่เลิกให้ความสำคัญกับไอ้งานแต่งปลอมๆนี่อีกหรอ อยากจะคิดอะไรก็คิดไปแต่ขอโทษนะพนิดา ฉันไม่สนหรอก" ว่าจบปริญก็เดินออกจากห้องไปปล่อยให้พนิดายืนมองอย่างไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี