ไฟริมธาร

โปรดอย่าถาม ว่าฉันเป็นใครเมื่อในอดีตและโปรดอย่าถาม ว่าอดีต ฉันเคยรักใครรู้ไว้อย่างเดียว เดี๋ยวนี้รักเธอ และรักตลอดไปรักมากเพียงไหน กำหนดวัดได้ เท่าดวงใจฉันอย่าเพียรถาม ว่าฉันรัก เธอนานเท่าใดฉันตอบไม่ได้ ว่าฉันรัก ชั่วกาลนิรันด์เพราะชีวิตฉัน คงไม่ยืนยาวไปถึงป่านนั้นรู้แต่เพียงฉัน หมดสิ้นรักเธอ

หญิงสาวร่างเล็กบาง ผิวขาวลออตา ใบหน้าของเธอจิ้มลิ้มน่ารักราวกับตุ๊กตามีชีวิต นัยน์ตากลมโต จมูกโด่งปลายรั้นน้อยๆ ริมฝีปากแดงเรื่อรูปกระจับ เรือนผมหยักศกลอนใหญ่ยาวเกือบกลางหลังมีสีน้ำตาลเข้ม ดูนุ่มละมุนยามต้องแสงแดด เธอสวมชุดเสื้อยืดสีขาวลายน่ารักตัวยาว กางเกงยีนขายาว รองเท้าแตะคีบ ในมือถือตะกร้าบรรจุ

“วันนี้คุณหนูบุษไม่มีผู้คุ้มกันมาด้วยแหะ...แปลกจัง”เสียงใสๆ ที่เอ่ยล้อเลียน ทำให้เพชรน้ำบุษที่กำลังเลือกเสื้อยืดอยู่ถึงกับหันมาย่นจมูก พลางเอื้อมมือหยิกแก้มเนียนของหญิงสาวหน้าใส ผมยาวระบ่า ใบหน้ารูปไข่มีเครื่องหน้าจิ้มลิ้มน่ารักประดับอยู่ ที่เป็นเพื่อนสนิทของเธออย่างหมั่นไส้ จนอีกฝ่ายต้องปัดป้องแล้

ณ ท่าอากาศยานเมืองเชียงใหม่ชายหนุ่มรูปร่างสูง บุคลิกเด่นสะดุดตา แม้จะอยู่ในเครื่องแต่งกายง่ายๆ อย่างเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนสีเข้ม รองเท้าผ้าใบราคาแพง เขาสวมแว่นกันแดดที่บดบังใบหน้าเรียวนั้นไปเกือบครึ่ง แต่ความคมสันหล่อเหลา ก็ยังดึงดูดสายตาใครต่อใครให้มองแทบจะเป็นตาเดียวเขายกมือขึ้นเสยผมที่ตกลงมาปร

ว่าแล้วเจ้าตัวก็แอบๆ วกเข้าหาเป้าหมายเลยในทันที จู่โจมแบบที่อีกฝ่ายไม่ทันได้คิดว่า เธอกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ มากไปกว่าการพูดเย้าแหย่ ล้อเล่น“พี่ไนซ์น่ะเหรอ”เพชรน้ำบุษรีบส่ายหน้าเลยทันที แล้วหัวเราะออกมาเต็มเสียง จนคนที่นั่งโต๊ะข้างๆ ต้องหันมามอง จนเจ้าหล่อนต้องรีบกลั้นหัวเราะ แต่เมื่อมองหน้าของลัลนา