ANMELDENเข็มอัปสรสติแตกร้องไห้ด้วยความเสียใจเป็นอันมาก“คุณภพ คุณห้ามเป็นอะไรนะ” ดาวิกาโผเข้ามากอดร่างของข้ามภพที่โชกไปด้วยเลือด“ถ้าผมตาย คุณต้องดูแลลูกให้ดีนะดาว”“คุณห้ามตายเด็ดขาด คุณอยากได้คำตอบใช่ไหม อยากรู้คำตอบใช่ไหมว่าดาวยอมให้อภัยคุณหรือยัง ดาวจะให้คำตอบคุณเดี๋ยวนี้แหละค่ะว่าดาวใจอ่อนกับคุณนานแล้ว อยากให้คุณอยู่กับดาวอยู่กับลูกไปอีกตลอดชีวิต คุณห้ามตายเด็ดขาดนะคะ ฮือ ๆ”“ผมดีใจนะดาวที่คุณให้อภัยผม แค่นี้ผมก็นอนตายตาหลับแล้ว” ข้ามภพหมดสติไปทันทีที่พูดประโยคนั้น ดาวิกากรีดร้องอย่างตกใจ“ห้ามตายนะ! ถ้าคุณตายแล้วดาวกับลูกจะอยู่ยังไง ดาวกับลูกจะอยู่กับใคร” ดาวิการ้องไห้จนหมดสติไป ในขณะที่ทุกคนก็ร้องไห้ออกมาคิดว่าข้ามภพคงไม่รอดสามเดือนต่อมา...เสียงประทัดพันนัดถูกจุดขึ้นหน้าปากซอยทางเข้าบ้านของคุณยายการะเกด ก่อนที่เสียงกลองยาวและขบวนขันหมากยาวเหยียดจะเริ่มเคลื่อนขบวนมายังบ้านของคุณยายเสียงร้องรำทำเพลงและเสียงไชโยโห่ฮิ้วแสดงความยินดีก็เกิดขึ้นอย่างล้นหลามสร้างความครึกครื้นให้คนในหมู่บ้านเป็นอันมากเจ้าสาวทั้งสองชะโงกหน้าออกไปดูขบวนขันหมากที่กำลังมาถึงรั้วบ้าน มีประตูเงินประตูทองและอีกหลา
ทุกคนพากันมาเยี่ยมคุณแม่คนใหม่หลังจากฟื้นขึ้นมาอย่างปลอดภัย ความตื่นเต้นกับการต้อนรับสมาชิกใหม่ทำให้ดาวิกาเองก็พลอยมีความสุขไปด้วยมีคนบอกว่าการเลี้ยงเด็กค่อนข้างเหนื่อย แต่ดาวิกาคิดว่าตัวเองโชคดีที่มีคุณยายกับป้าสมศรีและพี่สาวอย่างดาระกาอยู่ใกล้ ๆ เพราะทุกคนช่วยกันเลี้ยงลูกของเธอด้วยความรัก โดยเฉพาะข้ามภพที่เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเขาจะเรียนรู้การเลี้ยงเด็กทารกตัวน้อย ๆ จากคุณยายได้อย่างรวดเร็ว ทั้งวิธีการอุ้ม การอาบน้ำ และการป้อนนมเธอปั๊มนมสต๊อกเอาไว้ เวลาลูกหิวจะได้มีพร้อม ไม่ต้องให้รอนาน เพราะบางครั้งการดูดจากเต้าก็อาจจะไม่มีน้ำนมเพียงพอ หรือเจ้าตัวน้อยเผลอกัดเต้านมทำให้คนเป็นแม่เจ็บได้คุณยายเป็นผู้รอบรู้เสมอ ท่านทำแกงเลียงหัวปลีให้เธอกินเพื่อบำรุงน้ำนม ไม่นานน้ำนมก็มีมากพอให้ลูกสาวตัวน้อยได้ดื่มกินแบบไม่อั้นในขณะที่ทุกคนกำลังมีความสุข มีสายตาคู่หนึ่งที่มองมาอย่างอิจฉาริษยาและอาฆาตแค้นถ้าฉันไม่มีความสุข ต้องหนีหัวซุกหัวซุนอยู่แบบนี้ก็อย่าหวังเลยว่าพวกแกจะมีความสุขเข็มอัปสรกัดฟันกรอด ยิ่งเห็นว่าทั้งอดีตสามี น้องชายที่รักและหลานชายของตนเองได้สองพี่น้องฝาแฝดเป็นเมีย และได้เพื่อน
“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า” เขาเอ่ยถามอย่างห่วงใย“เวียนหัวจังค่ะ เหมือนจะเป็นลม”“ทำใจดี ๆ เอาไว้ก่อนนะคุณ” ข้ามภพตกใจเป็นอันมาก คิดว่าดาวิกาอาจจะเดินเก็บค่าเช่าแผงนานไปหน่อย เลยทำให้วูบแบบนี้เขาประคองเธอไปนั่งพัก มีแม่ค้านำยาลม ยาดม ยาหม่องมาให้ ทำให้เธออาการดีขึ้นดาวิกาไม่ได้มีอาการแพ้ท้องแต่อย่างใด นั่นคือข้อดีของการท้องลูกคนนี้ มีแค่ข้ามภพที่คลื่นไส้แทนเมียเสียเอง แต่เขาก็ไม่ได้เวียนหัวจนทำอะไรไม่ได้ กินอะไรไม่ลง กลับเจริญอาหารอย่างผิดหูผิดตาเรื่องที่ดาวิกาทำท่าจะเป็นลม เพราะเดินเยอะไป ทำให้คุณยายต้องไปเก็บค่าเช่าแผงด้วยตัวเอง และข้ามภพก็เป็นคนอาสาขับรถไปส่งท่าน นั่นทำให้คุณยายเห็นถึงมีความมีน้ำใจของข้ามภพ ที่กระตือรือร้นทำโน่นทำนี่ให้เสมอไม่เคยเกี่ยงงอนท่านไม่เคยคิดว่าข้ามภพจะมีชีวิตอยู่ได้หากไม่มีเงิน แต่เขาก็พิสูจน์ให้ได้เห็นแล้วว่าเขายังดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างไม่มีท่าทีทุกข์ร้อนอันใดยิ่งนานวันเข้า ข้ามภพยิ่งพูดคุยกับคุณยายมากขึ้น เขาสามารถเข้ากับคนแก่ได้เป็นอย่างดี แถมเพื่อน ๆ ของคุณยายก็ชื่นชมข้ามภพเป็นอันมาก เพราะมีเรื่องอันใดที่พอช่วยได้ เขาก็พร้อมที่จะเข้าช่วยเหลือไม่เคยปฏิ
“ผมขอโทษครับ ถ้าทำให้คุณหงุดหงิดใจที่ต้องจำใจมากับผม แต่ผมเห็นลุงเพิ่มแกแก่มากแล้ว ขับรถขับราก็เหนื่อย แถมยังสายตาไม่ดีอีก ผมเลยอาสามาเอง” เขาบอกเหตุผลกับเธออย่างใจเย็น นั่นทำให้เธอเองก็ไม่รู้จะเอาคำพูดอะไรมาตำหนิหรือต่อว่าเขาดี เพราะเขามีน้ำใจขนาดนี้“อะแฮ่ม” เสียงกระแอมกระไอที่ดังขึ้นทางด้านหลังทำให้เพิ่มกับสมศรีหันไปมอง ก่อนที่รอยยิ้มจะเจื่อนลง“ยิ้มหน้าบานเชียวนะ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ ว่านายเพิ่มกับสมศรีแอบช่วยข้ามภพอยู่”“พวกเราไม่ได้เอ่อ... ช่วยนะคะ แต่คุณภพเขามีน้ำใจกับพวกเรา”“ก็ไม่ได้ว่าอะไรเสียหน่อย เขามาอยู่บ้านเราหลายวันแล้ว ฉันเห็นว่าเขาทำงานแข็งขัน ไม่เคยบ่นเรื่องอาหารการกิน ให้กินอะไรก็กินอย่างนั้น กินเสร็จรู้จักล้างจานชาม ตื่นตั้งแต่เช้าไม่ขี้เกียจสันหลังยาว ทำงานทำการช่วยเหลือทุกอย่าง ทั้งงานบ้าน งานสวน แล้วก็ดูแลคนในบ้านอีก บ้านเรามีแค่ผู้หญิงกับคนแก่ ถ้าเขาจะมาเป็นหลานเขยอีกคน ฉันก็ไม่ขัดนะ มีกระบี่คนหนึ่งแล้ว มีข้ามภพอีกคน ฉันก็ไม่ว่า แต่ทุกอย่างไม่ได้ขึ้นอยู่ที่ฉัน แต่ขึ้นอยู่ที่ยายดาวว่าเขาจะใจอ่อนตอนไหน”ได้ยินคุณยายพูดเช่นนั้นเพิ่มกับสมศรีก็ยิ้มออก เพราะอย่างน้อย
เขาตื่นเช้ามาช่วยคุณยายรดน้ำต้นไม้ ดูเหมือนป้าสมศรีจะใจดีกับเขา ข้ามภพจึงตีสนิทเสียเลย ท่านเก็บผักแบ่งไปทำกับข้าวส่วนหนึ่ง และนำไปขายที่ตลาดส่วนหนึ่ง เขาก็เข้าไปช่วยเหลือ“ป้าเบาแรงไปเยอะ คนหนุ่มนี่แรงดีจริง ๆ” ป้าสมศรีเอ่ยชมเพราะว่าข้ามภพแบกเข่งผักต่าง ๆ ไปบรรจุลงหลังรถกระบะอย่างคล่องแคล่ว ไม่มีบ่นสักคำว่าเหนื่อย ผิดมาดผู้ดีผิวบางที่มาคุกเข่าอยู่หน้าบ้านคุณยายตั้งแต่วันแรกที่นางเห็น“โอ๊ย!” เสียงของนายเพิ่มดังขึ้น“เสียงตาเพิ่มนี่นา เกิดอะไรขึ้น” ป้าสมศรีรีบเอ่ยขึ้น คุณยายและดาวิกาที่แอบดูการทำงานของข้ามภพตั้งแต่เช้าก็รีบไปดูลุงเพิ่มด้วยเช่นกัน“ตาเพิ่มเป็นอะไร”“งู งูกัด” ตาเพิ่มร้องขึ้นด้วยใบหน้าเหยเก ข้ามภพเห็นงูเห่าตัวเขื่องอยู่ไม่ไกลกันนัก“ป้าสมศรีหาไม้ยาวๆ หรืออะไรที่จะตีงูได้ให้ผมหน่อยครับ”“ค่ะ ๆ” ป้าสมศรีรับคำ คุณยายกับดาวิกานั้นตกใจ พอได้สติดาวิกาก็รีบไปนำผ้ามามัดขาของลุงเพิ่มเอาไว้“หากระสอบให้ผมด้วยครับ” ข้ามภพเหงื่อตกแต่พอตีงูได้ เขาก็จัดการนำงูใส่กระสอบและมัดปากถุงเอาไว้แน่น“รีบพาส่งโรงพยาบาลก่อนครับ” ข้ามภพมีสติที่สุด“จะไปยังไงล่ะ ไม่มีใครขับรถเป็นสักคน คุณกระบี่ก็ไ
“ครับ ผมจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาดครับ”“ที่ฉันลองให้เธอมาใช้ชีวิตที่บ้านสวนดู ไม่ใช่เพราะฉันใจอ่อน แต่ฉันอยากรู้ว่าเธอจะยอมทำทุกอย่างเพื่อหลานสาวของฉันจริงอย่างที่ปากพูดไหม”“ผมยินดีพิสูจน์ตัวเองให้ทุกคนได้รู้ว่าผมพูดจริงทำจริง จริงใจและรักดาวิกาจริง ๆ ครับคุณยาย” เขาได้สำรวจใจตัวเองแล้วว่ารักดาวิกาจริง ๆ มันตั้งแต่ตอนไหนเขาไม่รู้ แต่เขาเป็นคนรักใครรักจริง รักมั่นคง ไม่เปลี่ยนแปลงแน่นอน ยิ่งรู้ว่าเธอไม่ได้เป็นอย่างที่เขาเข้าใจ เขายิ่งทั้งรู้สึกผิดและหวงแหนเธอมากขึ้น คนเราผิดพลาดกันได้ เขาคิดว่าการที่คุณยายให้โอกาสเขา ก็ถือเป็นการพิสูจน์ตัวเองอย่างหนึ่ง ถ้าเขาทำได้ เขาก็จะเอาชนะใจทุกคนได้ และเธอก็อาจจะเห็นความจริงใจของเขา ยอมใจอ่อนให้เขาได้ในที่สุดไม่ว่ามันจะนานแค่ไหน เขาก็จะพยายาม จนกว่าจะหมดลมหายใจ เขาก็จะทำ คนแบบเขาถ้าตั้งใจทำอะไรแล้ว จะไม่ยอมแพ้กลางคันอย่างแน่นอน“ถ้าเธอรับปากที่จะอยู่บ้านสวนพิสูจน์ตัวเอง เธอก็ต้องทิ้งความเป็นนักธุรกิจของเธอ แล้วใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาดู ที่นี่เธอต้องอยู่แบบไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก ไม่มีอาหารเลิศหรู ไม่มีเงินทองใช้จ่าย เธอทำได้ไหม” คุณยายเอ่ยถาม เพื่อทดสอบว่า
“ป้าสมศรีเล่าให้ฟังค่ะ ถ้าพี่กระบี่ไม่มาที่บ้าน คุณยายก็จะให้พี่เอากับข้าวไปฝากเขาไม่ใช่เหรอคะ”“หูผีจมูกมดเชียวนะเรา”“แต่พี่กระบี่ก็ดูดีนะคะ คุณยายไฟเขียวแบบนี้พี่ก็คบกับเขาเลย ปกติคุณยายไม่เคยอนุญาตให้ผู้ชายคนไหนเข้ามาที่บ้านของเราง่าย ๆ นะคะ” ดาวิกาเอ่ยกับพี่สาว ขณะนอนเล่นด้วยกันบนเตียงนอนกว้าง
“ทิพย์กินได้หมดค่ะ เพราะว่าทิพย์น่ะลิ้นจระเข้ ปกติทิพย์ก็ไม่ใช่คนเรื่องมากค่ะพี่เขม” น้ำทิพย์ยิ้มตาหยี ถึงเธอจะไม่สวยเท่าดาวิกา แต่เธอก็น่ารักในความรู้สึกของเขมชาติ ดูเป็นตัวของตัวเองแล้วก็ยิ้มง่าย“น้องทิพย์อยู่หอเดียวกันกับน้องดาวเหรอครับ”“ใช่ค่ะ อยู่หอใกล้มหาวิทยาลัยน่ะค่ะ แล้วก็เดินทางมาฝึกงาน
“จีบอย่างนั้นเหรอ” คนหน้าแดงทวนคำ หัวใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำน้ำทิพย์ไม่ได้บอกดาวิกาว่าหล่อนเองก็มีนัด มีคนนำจดหมายน้อยมาวางเอาไว้ที่โต๊ะทำงานของเธอ บอกว่าขอนัดไปกินข้าวด้วยกัน เธออยากรู้ว่าใครนัดเธอ จึงคิดว่าจะไปตามนัด แต่ที่ไม่ได้บอกดาวิกาเพราะไม่รู้ว่าจะโดนแกล้งหรือเรื่องจริง ถ้าเรื่องจริงก็จะเล่าให
“บ้าน่าทิพย์ พูดอะไรแบบนั้น เดี๋ยวใครมาได้ยินเข้า”“ก็ฉันพูดเรื่องจริงนี่นา แกไปติดฝนอยู่ที่บ้านของเขาทั้งคืน แถมยังเขายังเป็นสุภาพบุรุษกับแกขนาดนี้ ถ้าเขาไม่ปิ๊งแก แล้วจะมีอะไรอีกที่ทำให้เขาเดินมานั่งกินข้าวกับแกได้”“ไม่เอาแล้ว ฉันไม่คุยกับแกแล้ว” คนพูดเผลอหน้าแดงเมื่อคิดถึงหนุ่มหล่อเจ้าของบริษัท







