บทที่ 5 แม่ และน้อง ที่ต้องดูแล

หญิงสาวยกมือพนมไหว้ป้าสวยอย่างขอบคุณพร้อมกับหยิบเงินค่าจ้างที่ดูแลมารดาให้

“นี่ค่าจ้างของป้าจ้ะ ส่วนนี่ค่าใช้จ่ายของแม่ ถ้าขาดเหลือยังไงป้าสวยบอกฉันได้เลยนะจ๊ะ ฉันจะพยายามหามาให้”

“ขอบคุณจ้ะหนูน้ำผึ้ง”

 “หนูสิจ๊ะ ที่ต้องขอบคุณ ว่าแต่ป้าพอจะเห็นน้องชายของฉันบ้างไหมจ้ะ”

หญิงสาวมองหาน้องชาย แต่ทว่ารถมอเตอร์ไซค์ ที่หายไปทำให้รู้ว่าเจ้าตัวคงไม่อยู่เช่นกัน

“ไอ้ต่อนะหรือ”

“จ้ะป้า ฉันติดต่อน้องไม่ได้เลย”

ไตรวิชญ์ หรือ ต่อ คือน้องชายของเธอ ป้าสวยมีสีหน้าไม่ดีนัก แต่ไม่อยากจะพูดอะไรที่ทำให้สาวน้อยหน้าหวานตรงหน้าต้องหนักใจ

“มันก็ร่อนไปทั่วแถวๆ นี้ล่ะ เดี๋ยวค่ำๆ ก็กลับมาป้าขอตัวก่อนนะ”

“จ้ะป้า ขอบคุณป้าอีกครั้งนะจ้ะ”

หญิงสาวยกมือไหว้อีกฝ่ายอย่างนอบน้อม ถึงแม้จะเป็นการว่าจ้าง แต่ค่าแรงที่น้อยนิดมันไม่ได้คุ้มค่าสักเท่าไหร่กับการที่ต้องดูแลคนป่วย

ห้าปีก่อนแม่ของเธอเป็นลมหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ ทีมเพทย์ใช้เครื่องกระตุ้นหัวใจช่วยแต่สมองที่ขาดออกซิเจนไปนาน ทำให้แม่ของเธอที่ฟื้นขึ้นมีสภาวะไม่ต่างไปจากผู้ป่วยติดเตียง

แต่สองปีหลังแม่ของเธอเริ่มช่วยเหลือตัวเองได้ แต่สติปัญญาที่มีย้อนกลับกลายไปเป็นเด็กเล็ก ทำให้เธอไม่สามารถที่จะปล่อยให้แม่อยู่เพียงลำพังได้

“แม่จ๋า น้ำผึ้งมาแล้วจ้า”

“ใครน่ะ อ่อ....น้ำผึ้ง น้ำผึ้งจริงๆ ด้วย”

ดวงใจในวัยห้าสิบหกสวมใส่เสื้อยืดสีชมพูบานเย็นกับกางเกงห้าส่วนเข้าชุด มันคือสีโปรดปรานของเธอ

“จ้ะ น้ำผึ้งมาแล้วนะจ้ะ”

หญิงสาวรีบถลาเข้ามาหามารดาด้วยความคิดถึง ไม่ว่าชีวิตในเมืองหลวงจะต้องดิ้นรนเหนื่อยเหน็ดสักเพียงใด แต่เมื่อไหร่ที่ได้อยู่ภายใต้อ้อมกอดมารดาทำให้ความเหนื่อยล้ามลายหายไปอย่างสิ้นเชิง

“น้ำผึ้งมาแล้ว คิดถึงจังเลยไม่ได้เจอตั้งหลายวัน”

“น้ำผึ้งก็คิดถึงแม่ดวงจ้ะ คิดถึงมากที่สุดในโลกเลย”

ช่วงปีแรกเธอกับน้องชายทรมานใจไม่น้อย เพราะมารดายังไม่อาจจดจำใครได้ รวมถึงมีภาวะนอนติดเตียงต้องดูแลอย่างใกล้ชิด

“ไม่เชื่อ น้ำผึ้งไม่ค่อยมาหาเลย”

“น้ำผึ้งต้องเรียนจ้ะ แต่เดี๋ยวน้ำผึ้งก็เรียนจบแล้ว และจะหางานดีๆ ทำ แล้วกลับมาอยู่กับแม่ดีไหมจ้ะ”

“คิกคิก ดูนั่น ทำไมตลกแบบนี้”

ดวงใจหันไปให้ความสนใจละครที่ฉายอยู่แทน ก่อนจะหันมามองเธอด้วยแววตาสดใสไร้ความกังวล มันทำให้หญิงสาวยิ้มบางๆ

ดีแล้วที่แม่ไม่ต้องทุกข์ใจกับสิ่งใด แต่คงดีกว่าหากท่านกลับมาเป็นปกติ       

ช่วงบ่ายของวันอาทิตย์ บ่งบอกให้รู้ว่าเธอต้องกลับเข้าเมืองหลวง เตรียมตัวที่จะดิ้นรนหาเงิน รวมถึงกลับไปเป็นน้องฮันนี่ในแอพเซ็กซ์เซอร์วิส

“ฝากดูแม่ด้วยนะจ๊ะป้าสวย แกเพิ่งนอนหลับไปจ้ะ”

“ไม่ต้องห่วงนะหนูน้ำผึ้ง ป้าจะดูแลแม่หนูให้ดี”

น้ำผึ้งหันไปมองมารดาที่นอนหลับอยู่บนฟูกผืนเก่า หากมีเงินเธอจะเปลี่ยนจากฟูกให้เป็นเตียง ท่านจะได้สุขสบายกว่านี้

ไตรวิชญ์ผู้เป็นน้องชายเพิ่งกลับเข้ามาในบ้าน เขากำลังจะเดินผ่านเลยพี่สาวอย่างเธอไป

“อ้าวต่อ เดี๋ยวสิ !!”

คนถูกเรียกไม่คิดจะหยุดรอ เดินก้าวหนีพี่สาวเสมือนสิ่งที่ได้ยินเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่าน

“หนูขอตัวก่อนนะคะป้าสวย ฝากแม่ด้วยนะคะ”

น้องชายที่เดินดุ่มๆ เข้ามาในสวนด้านหลังจำต้องหยุดชะงักเพราะคนเป็นพี่วิ่งอ้อมมาดักด้านหน้า

“ต่อ...ทำไมพี่เรียกแล้วไม่หยุด แล้วพี่โทรหาก็ไม่รับสาย”

ไตรวิชญ์ มองพี่สาวด้วยสายตาว่างเปล่า แค่นยิ้มอย่างเยาะหยัน

“ผมไม่มีอะไรจะคุยกับพี่”

ไตรวิชญ์ ชายหนุ่มอายุสิบแปด เขาศึกษาอยู่ระดับชั้นมัธยมปลายปีที่หก

“ทำไมพูดแบบนี้กับพี่ รู้ไหมว่าพี่เป็นห่วงแค่ไหน ติดต่อไม่ได้ แถมเมื่อคืนนายก็ไม่กลับบ้าน นายหายไปอยู่ที่ไหนมา”

“หึ ถามมากขนาดนี้ ผมควรจะตอบคำถามไหนก่อนดี แต่เอาเป็นว่าพี่ไม่ต้องมายุ่งกับผมจะดีกว่า”

หญิงสาวอ่อนใจไม่น้อย ไม่รู้ว่าตัวเองทำสิ่งใดผิดไปน้องชายถึงได้หมางเมิน

“ต่อ อย่าพูดแบบนี้สิ พี่รักต่อกับแม่มากรู้ไหม”

“หึ รักมากแต่ไม่ค่อยจะมาหา ใครๆ เขาลือกันทั้งตำบลว่าพี่น่ะ ได้ดีแล้วลืมฉันกับแม่”

“พี่ไม่ได้เป็นแบบนั้น พี่ไม่เคยลืมต่อกับแม่เลยนะ”