บทที่ 4 เกรย์

            การประชุมเริ่มขึ้นแล้ว แต่เขายังคงจดจ่ออยู่กับผู้หญิงที่ชื่อฮันนี่ หัวสมองที่เคยมีแต่เรื่องงานเวลานี้มันถูกแทนที่ด้วยจังหวะการขยับขย่มตุ๊กตาหมีขนปุย ของแม่ฮันนี่เอวเอส

            เมื่อคืนเขาเรียกผู้หญิงผ่านเซ็กซ์เซอร์วิส แต่บังเอิญผ่านมาเห็นไลฟ์สดโชว์เสียว ซึ่งปกติแล้วเขาไม่สนใจสิ่งที่ไม่สามารถจับต้องได้ แต่กระแสเสียงที่พูดคุยของเธอกลับดึงดูดให้เขาต้องหยุดฟัง ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดแววตาภายใต้หน้ากากขนนกไม่ต่างไปจากมนต์สะกดที่ทำให้ตื่นกระสันไปทั้งร่าง

            แต่ที่น่าเดือดดาลเห็นจะเป็นการที่ผู้หญิงชั้นต่ำอย่างเธอเพิกเฉยกับข้อเสนอที่หยิบยื่นให้

จ่ายไม่อั้น

            “คุณอัลเกรโด้ มีความคิดเห็นกับเรื่องนี้อย่างไรบ้างครับ”

            ชายหนุ่มเอาแต่ใจลอย แทบตั้งตัวไม่ติดทุกสายตาจับจ้องมองมาอย่างรอคอยคำตอบ

ถึงอย่างนั้นเขาหยุดครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนที่จะให้คำตอบกับบุคคลที่ตั้งคำถามได้อย่างปราดเปรื่องไม่ต่างไปจากทุกครั้ง

            นันทินา พงษ์พิเวช หรือ น้ำผึ้ง เธอคือนักศึกษาปีสี่ ของมหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง รูปร่างเล็กผอมบาง               อยู่ภายใต้เสื้อนักศึกษาตัวโคร่ง และกระโปรงอัดพลีทคลุมเข่า ใบหน้าเนียนปราศจากเครื่องสำอาง มีเพียงสีผึ้งแบบตลับราคาถูกใช้ทาริมฝีปากเท่านั้น

            “น้ำผึ้ง ทำไมวันนี้มาสายล่ะ อาจารย์เช็คชื่อไปแล้วนะ”

            กัญญาหันมาถามเพื่อนที่เพิ่งมาถึง ด้วยความห่วงใย การเข้าเรียนแต่ไม่ทันเช็คชื่อ ย่อมส่งผลต่อเวลาเรียน แม้จะนั่งอยู่ครบชั่วโมงก็ตาม

            “พอดีเราตื่นสายน่ะ”

            ตื่นสายส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนคือการที่เธอใช้เวลาไลฟ์สดโชว์เสียวอย่างไร้ศักดิ์ศรีก่อนที่จะมาเข้าเรียน

            “เอ้านี่ เอกสารของวันนี้”

            “ขอบใจนะกัญ”

            เธอรับเอกสารประกอบการเรียนจากเพื่อนมาเปิดอ่านตามที่อาจารย์สอน แม้จะพักผ่อนไม่เพียงพอแต่น้ำผึ้งยังคงพยายามตั้งใจเรียนให้ได้มากที่สุด

            หลังจากเลิกเรียนเธอไม่มีเวลาที่จะกลับไปทบทวนอ่านหนังสืออย่างเช่นคนอื่น เมื่อภาระหน้าที่หลายอย่างมันมาจ่อคอยท่า

            “เดี๋ยวครั้งหน้า อาจารย์จะให้นักศึกษาออกมา นำเสนอรายบุคคลนะคะ”

            อาจารย์ผู้สอนกล่าวทิ้งท้าย ก่อนจะเดินหายออกไปจากห้องเรียน ระหว่างนี้มีเวลาครึ่งชั่วโมงที่จะเริ่มเรียนในวิชาถัดไป

            “กัญ...เราง่วงมากเลย”

            น้ำผึ้งเอ่ยฟุบหน้าลงกับโต๊ะเลคเชอร์ ตกกลางคืนทำงานที่ร้านข้าวต้มโต้รุ่งใกล้หอพัก ช่วงเช้าเข้าแอพเซ็กซ์เซอร์วิส สวมบทบาทในนามน้องฮันนี่

            ห้วงเวลาทวีปเอเชีย กับยุโรปที่แตกต่าง ทำให้การไลฟ์ช่วงเวลานี้มักจะมีชาวต่างชาติดูเสียส่วนใหญ่ คนเหล่านี้กระเป๋าหนัก เหมาะกับคนที่ยอดวิวต่ำเตี้ยเพียงแค่หลักพันต้นๆ อย่างเธอ

             ข้อความแจ้งเตือนจากแอพดังขึ้นอย่างต่อเนื่องทำให้เธอ กดเปิดดูด้วยความระเเวงเกรงเพื่อนจะเห็น มันคือข้อความแจ้งยอดโดเนทที่เธอไลฟ์สดเมื่อเช้า

              หนึ่งหมื่นแปดพันบาท

               ปากอิ่มคลี่รอยยิ้มด้วยความยินดี แม้เงินที่ได้รับจะมาจากการกระทำน่าอัปยศ จำนวนเงินที่ได้มันมากกว่าทุกครั้งที่เคยทำมา ปกติแล้วได้เพียงหลักพันต้นๆ เท่านั้น  แต่ข้อความที่สองทำให้รอยยิ้มที่มีเลือนหาย

               ‘มีลูกค้าติดต่อมา อยากให้ คุณฮันนี่ รับงานนอกเป็นการส่วนตัว จ่ายไม่อั้น’

               นิยามคำว่างานนอก คือการรับงานนอกเหนือจากในแอพพลิเคชั่น แล้วแต่จะตกลงกัน กินข้าว ดูหนัง หรือจบที่เซ็กซ์ แต่ส่วนมากมันจะเป็นข้อสุดท้าย

               เธอไม่โกรธ ไม่สิ...ไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้สึกอะไรทั้งสิ้น ที่ผู้ชายเหล่านี้ทำเสมือนเธอเป็นสินค้า ที่สามารถซื้อได้ด้วยเงินตรา ทุกวันนี้ที่สามารถเล่าเรียนได้อย่างผู้อื่นมาจากรายรับจุดนี้

               ‘ฮันนี่ไม่รับงานนอกค่ะ’

                กำลังจะเก็บโทรศัพท์มือถือ แต่ข้อความที่ตอบกลับมาทำให้ต้องเปิดอ่านอีกครั้ง

                ‘ลูกค้าจ่ายไม่อั้น ไม่ระบุจำนวนเงิน’

                 น้ำผึ้งมองข้อความอยู่ชั่วขณะ แต่กระนั้นเธอยังคงยืนยันคำตอบเดิม ทุกวันนี้แทบไม่หลงเหลือศักดิ์ศรี แต่กระนั้นยังขอเก็บคุณค่าอย่างสุดท้ายเอาไว้

                ‘ฮันนี่ไม่รับงานนอกค่ะ ขอบคุณนะคะ’

                เธอเคยรับงานนอก ลูกค้านัดกินข้าว แต่ประสบการณ์ที่ได้รับทำให้รู้ว่ามันไม่ใช่แค่นั้น

                กัญญาใช้ศอกดันแขนของเธอ ส่งสัญญาณให้รู้ว่าคลาสเรียนลำดับต่อไปกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

               “ขอบคุณจ้ะกัญ”

               แต่ทว่าข้อเสนอยังคงรบกวนจิตใจ ไม่ใช่ความเสียดาย แต่เป็นความสงสัยว่าใช่คนเดียวกันกับที่ดูไลฟ์สดโชว์เสียวเมื่อเช้าหรือไม่...

                แอคเคาท์นั้น รู้สึกจะชื่อ เกรย์

                ทุกวันหยุดของสัปดาห์น้ำผึ้งจะเดินทางกลับไปบ้านต่างจังหวัด บ้านไม้หลังเล็กสภาพทรุดโทรมอยู่ท่ามกลางสวน

                “อ้าว...น้ำผึ้งมาแล้วหรือ”

                “สวัสดีจ้ะป้าสวย แม่ล่ะจ้ะ”

                 “อยู่ข้างในบ้านนั่นล่ะ ป้าเพิ่งให้กินข้าว อาบน้ำไปเอง”