CHAPTER 6 เผชิญหน้า2

      ฉันตามเขามา จนเห็นเขาหยุดอยู่ใต้ต้นไม้ริมสระน้ำ เขาหันหน้าไปทางสระน้ำ มือเท้าสะเอว (เอ๋ ... นั้นนายทำอะไรน่ะ!) ฉันหยุดดูสิ่งที่เขากำลังทำ

      ฉันเห็นควันสีขาวลอยออกมา ขณะที่เขายังหันหลังให้ฉัน

      นี่เขากลับไปดูดบุหรี่อีกแล้วเหรอ!? เขาเคยเลิกมันแล้วนิ!?

      เป็นอีกครั้งที่ขาฉันเร็วกว่าสมอง ฉันเดินไปด้านหลัง มือฉันก็เร็ว คว้าบุหรี่ในมือคนที่กำลังถือมันอยู่ออกทันที ก่อนจะโยนทิ้งตรงหน้าเขา

      “มึง! กล้าดียังไงวะ?” เขาพูดเสียงดัง อารมณ์พร้อมน้ำเสียงแสดงถึงความไม่พอใจขั้นสุด ก่อนที่เขาจะหันมาเผชิญหน้ากับฉัน

      “เธอ!?” สายตาเขาดูตกใจ เพียงเสี้ยววินาที ก็กลับมาทำตาดุใส่ฉันแทน เมื่อรู้ว่าฉันเป็นคนที่เข้าไปยุ่งกับเรื่องของเขา

      “พี่ธีร์เลิกบุหรี่แล้วนิ แล้วทำไมถึงยังดูดมันอีก?” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ตอนคบกัน ฉันเป็นคนขอให้เขาเลิกบุหรี่ เขาก็ทำตามที่ฉันต้องการ เขาเลิกบุหรี่ได้จริงๆ แต่นี่! ตอนนี้เขากลับมาสูบมัน!

      “ยุ่ง! … ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน! … อีกอย่าง ...” เขาหยุดพูด ทำตาดุ มองหน้าฉัน ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ กลิ่นบุหรี่ที่เพิ่งพ่นลมออกมายังคงติดอยู่ที่ปากเขา เข้าจมูกฉันเต็มๆ “ฉัน ไม่ใช่พี่เธอ!”

      เจ็บอีกแล้ว!!!

      ทำไมเวลาเพียงแค่ปีเดียวถึงทำให้เขาเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้นะ

      “อิงแค่เป็นห่วง” ฉันที่พูดออกมาจากใจ ทั้งเป็นห่วงเขา ทั้งรู้สึกผิดต่อเขา อยากทำให้เขาคนเดิมกลับมา แต่ก็แอบกลัวอยู่ลึกๆ ว่าจะไม่สำเร็จ

      “เก็บคำพูดจอมปลอมของเธอไว้ใช้กับคนอื่นเถอะ!” เสียงเย็นชาจากปากคนตรงหน้า “ทำไมพี่ธีร์พูดกับอิงแบบนี้ล่ะ”

      “ฉันว่าฉันบอกไปแล้วนะ ว่าฉันไม่ใช่พี่เธอ! แล้วอีกอย่างเธอจะมาวุ่นวายอะไรกับฉันวะ!” เขาดูหัวเสีย อารมณ์นอยด์สุดๆ

      ตอนนี้ ฉันรู้สึกแย่กับคำพูดของเขาจริงๆ แต่ฉันไม่ยอมแพ้หรอก! “อิงเป็นห่วง” คำพูดที่ออกมาจากใจจริงๆ ไม่ได้โกหกเลย

      “ห่วงเหรอ! ฮึ! ... กลับไป! แล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก” ฟังคำพูดเขาสิ! ตวาดใส่ฉันเสียงดัง

      แต่ฉันต้องอดทน อดทนเข้าไว้ “ไม่! อิงจะไม่ไปไหนจนกว่าพี่ธีร์จะพูดกับอิงดีๆ”

      เขาไม่พูดอะไรต่อ หรี่ตามองฉันอย่างดูถูก พลางหันหลังเตรียมจะเดินจากไป เขาก้าวได้เพียงสามก้าว แล้วหยุดเดิน พร้อมกับพูดประโยคหนึ่ง ที่ไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าฉันด้วยซ้ำ แต่ประโยคนั้นกลับทำให้หน้าฉันชา

      “ออกไปจากชีวิตฉันซะ! เหมือนที่เธอเคยทำ ... แล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก!” เขาที่เตรียมจะเดินจากไปจริงๆ และฉันที่ยืนมองแผ่นหลังนั้นตะโกนออกไปเสียงดัง “ไม่! อิงจะไม่ไปไหนทั้งนั้น! อิงจะไม่หนีอีกแล้ว และพี่ก็อย่าคิดว่าจะหนีอิงพ้น!”

      คำพูดฉันทำเอาเขาไปไม่เป็น เพราะเขาหยุดไม่ก้าวต่อ ฉันได้จังหวะ เดินเร็ว ก้าวมาหยุดตรงหน้าเขา จ้องหน้าเขาเต็มๆ ก่อนจะพูดประโยคสุดท้ายของตัวเอง “อีกอย่าง ... เขาว่ายิ่งเกลียดอะไรยิ่งได้สิ่งนั้น ระวังไว้ล่ะ … อิงขอเตือน” ฉันพูดเสร็จ รีบชิ่งหนีทันที

      ฉันเดินเร็ว และรีบกลับไปหาเพื่อนรักทั้งสอง โดยไม่หันกลับไปมองคนที่ฉันเพิ่งคุยด้วย “เฮ้ย~ … ใจหายใจคว่ำหมดเลย อิงอิงเอ่ย แกนะแก” ฉันบ่นให้ตัวเอง ถึงความใจกล้าบ้าบิ่น

      เขาเปลี่ยนไป ทั้งเย็นชา ปากห.มา คนที่ฉันไม่เคยเจอในตอนที่คบกัน แต่ตอนนี้ฉันกลับเจอเขาในอีกร่างงั้นเหรอ? แล้วฉันจะรับมือเขาได้ไหม “ฮึ! อิงอิง คนนี้ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก”

      กลับมาที่ใต้อาคารเรียน คณะวิศวะ

      “หายหัวไปไหนมาวะ!” ไอน้ำถามเมื่อเห็นฉันเดินกลับมา

      “เข้าห้องน้ำ” คำแก้ตัวของฉัน เพราะฉันหายไปเกือบ 20 นาทีได้มั้งนะ

      “ไปนานขนาดนั้น แถมยังรีบไปไม่บอกเพื่อน เนี่ยนะ!?” นางยังคงไม่เชื่อ

      “แล้วแกจะเซ้าซี้อิงอิงไปเพื่ออะไร … ยัยแฟ็ป!” เมื่อสบโอกาสบอลดักคอเพื่อนทันที ทั้งสองส่งประกายสายฟ้าผ่านทางสายตา เมื่อกำลังต่อสู้ด้วยพลังภายใน

      ฉันมองเพื่อนทั้งสอง ส่ายศีรษะไปมา “กลับกันเถอะ ฉันอยากนอนแล้ว” ฉันแทรกกลางทั้งสองทันที เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เข้าสู่โหมดของการปะทะคารมอีกครั้ง

      บอลจะมารับส่งฉันกับไอน้ำทุกวันอยู่แล้ว เว้นแต่วันไหนที่ฉันกับไอน้ำทำโพรเจคต์ดึก บอลก็จะกลับก่อน แต่บางครั้งมันก็มารอพวกเรานะ บอลถือเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง เสียอย่างเดียวชอบปะทะคารมกันกับไอน้ำ ซึ่งทั้งคู่ก็เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่มัธยมแล้วล่ะ และฉันก็ชิดกับทั้งคู่

      ส่วนเรื่องความเจ้าชู้ของบอล ที่มันมากและมากขึ้นเรื่อยๆ จนไอน้ำเริ่มจะทนไม่ได้ เพราะสงสารบรรดาสาวๆ ที่ถูกบอลทิ้งไป นางจึงเริ่มแขวะเพื่อนเข้าให้ แต่พวกเราก็ไม่ได้ว่าอะไรบอลมากนัก เพราะบอลเป็นเพื่อน มันไม่ได้เป็นแฟน

      อีกอย่างสาวๆ หลายคนก็เสนอตัวให้บอลมันเองด้วย แค่มันนั่งเฉยๆ สาวๆ ก็วิ่งขายขนมจีบให้มันแล้ว จะไม่ให้มันป๊อปได้ไงล่ะ ก็มันออกจะหล่อ แถมยังรวยอีกต่างหาก สาวๆ ที่ไหนเห็นก็เข้าหามันเองทั้งนั้นแหละ

      คอนโดฉัน

      “ขอบใจมากนะบอล ขับรถดีๆ ล่ะ ส่งไอน้ำให้ถึงคอนโดด้วยนะ” ฉันลงจากรถแล้วโบกมือลา เราไม่ได้อยู่คอนโดเดียวกันหรอก แต่ก็กลับทางเดียวกัน คอนโดฉันถึงก่อน ส่วนคอนโดสองคนนั้นก็อยู่ใกล้ๆ กัน

      ฉันกลับมาด้วยสภาพอ่อนแรง ไม่ได้เหนื่อยกายนะ เหนื่อยใจมากกว่า แล้วฉันก็เผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย กอปรกับเมื่อคืนที่แทบจะไม่ได้นอน