ข่าวลือร้าย กลายเป็นรัก ลงทุกวัน 19.30 น. จนจบ

"ซี้ด..."

เสียงสูดปากดังขึ้นจากโต๊ะด้านหลังห้องแกรนด์บอลรูม ก่อนจะลุกลามเป็นเสียงซุบซิบกระซิบกระซาบทั่วทั้งฮอลล์ ราวกับคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งทีละระลอก

เพลงพิณยังไม่ทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น

เธอกำลังยืนอยู่บนเวที ในมือถือช่อดอกไม้และโล่รางวัลพนักงานดีเด่นประจำปี แสงไฟสปอตไลต์สาดส่องมาที่เธอเพียงคนเดียว ใบหน้าของเธอเปื้อนรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจ ท่ามกลางเสียงปรบมือกึกก้องที่ยังคงดังอยู่ในโสตประสาท

จนกระทั่ง... ทุกอย่างหยุดนิ่ง

"นั่นมัน... คลิปอะไร"

เสียงพิธีกรหลุดปากด้วยความตกใจ ไมโครโฟนในมือสั่นเทา

จอ LED ขนาดใหญ่ด้านหลังเวทีที่ควรจะแสดงสไลด์ประวัติและผลงานของเธอ กลับกลายเป็นภาพเคลื่อนไหวของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงและชายวัยกลางคนในชุดสูทกำลังกอดกันบนเตียงโรงแรม ภาพชัดเจนจนแทบไม่ต้องเดาว่าคือใคร

หญิงสาวคนนั้น... คือเธอ

ชายคนนั้น... คือคุณวิชัย รองกรรมการผู้จัดการฝ่ายการตลาด วัยห้าสิบหกปี

เพลงพิณหันไปมองจอด้วยดวงตาเบิกกว้าง มือที่ถือโล่รางวัลอ่อนแรงจนเกือบหลุดจากมือ หัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ เลือดในกายกลายเป็นน้ำแข็ง ร่างทั้งร่างสั่นเทาเหมือนถูกช็อตด้วยไฟฟ้าแรงสูง

"นี่มัน... ไม่จริง..." เสียงของเธอแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของคนใกล้ตาย "ไม่ใช่ฉัน... ฉันไม่เคย..."

แต่ไม่มีใครได้ยินเสียงของเธอ

ทุกสายตาในห้องจัดเลี้ยงจับจ้องมาที่เธอ ดวงตาคู่แล้วคู่เล่าเต็มไปด้วยความตกใจ รังเกียจ และความสะใจจากบางคนที่รอคอยวันนี้มานาน

"ไม่น่าเชื่อ... ผู้หญิงที่ดูเรียบร้อยแบบนี้"

"ก็ว่าแล้วว่าทำไมถึงได้เป็นพนักงานดีเด่น ทั้งที่อายุยังน้อย"

"ขายตัวชัดๆ..."

เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับฝูงอีแร้งที่โฉบลงมาเล่นซากสัตว์ที่ยังไม่ตายสนิท

บนโต๊ะ VIP คุณวิชัยลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "ปิดมัน! ปิดจอเดี๋ยวนี้!" เขาตะโกนเสียงดังลั่น แต่ดูเหมือนไม่มีใครสนใจ ทุกคนกำลังจ้องมองภาพบนจอด้วยความตะลึงงัน

คุณประเสริฐ กรรมการผู้จัดการที่นั่งอยู่โต๊ะประธาน ใบหน้าเคร่งขรึมขึ้นทันที เขาหันไปกระซิบสั่งการกับเลขาสาวข้างกายอย่างเร่งด่วน

ท่ามกลางความโกลาหลนั้นเอง...

"เพลงพิณ!"

เสียงตะโกนกึกก้องดังกังวานไปทั่วห้องจัดเลี้ยง ทุกคนหันไปมองต้นเสียงแทบจะพร้อมกัน

ภาคิน แฟนหนุ่มของเธอที่นั่งอยู่โต๊ะด้านหน้าสุด ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและความอับอาย เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ดวงตาคู่คมจ้องมาที่เธอเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

"ที่แท้รางวัลที่ได้..." เขาตะโกนด้วยเสียงอันดังสนั่นหวั่นไหว "มันมาจากการนอกใจผมใช่ไหม!"

คำพูดแต่ละคำเหมือนมีดที่ปักลงกลางใจของเพลงพิณ เธอส่ายหน้าอย่างแรง น้ำตาไหลรินออกมาโดยไม่ทันรู้ตัว

"ไม่ใช่นะภาคิน... ฟังฉันก่อน..."

"ฟังอะไร!" ภาคินตะคอก พลางถอดแหวนหมั้นที่นิ้วนางข้างซ้ายออกมาด้วยมือที่สั่นเทา "ผมให้แหวนวงนี้กับผู้หญิงที่ผมคิดว่าเป็นคนดี... แต่ที่แท้คุณก็แค่..."

เขาไม่พูดต่อ แต่สายตาที่มองเธอมันบ่งบอกทุกอย่างได้ชัดเจน

เสียงแก้วไวน์กระทบกันดังขึ้นจากบางโต๊ะ บางคนถึงกับกลั้นหายใจ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับตัว

เพลงพิณมองแหวนวงนั้นด้วยดวงตาที่พร่ามัว มันคือแหวนที่เขาคุกเข่าขอเธอแต่งงานเมื่อปีที่แล้ว ต่อหน้าครอบครัวของทั้งสองฝ่าย เขาสัญญาว่าจะดูแลเธอตลอดไป...

แต่ตอนนี้เขากำลังวางมันลงบนโต๊ะอย่างเย็นชา

"เราเลิกกัน" ภาคินพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกราวน้ำแข็ง "แล้วอย่ามาเจอหน้าผมอีก"

เขาหันหลังและเดินออกจากห้องจัดเลี้ยงไปทันที ไม่หันกลับมามองแม้แต่ครั้งเดียว ประตูบานใหญ่ปิดดังปังราวกับเสียงตัดสินลงโทษ

เสียงซุบซิบดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีการปิดบังอีกต่อไป

"แฟนยังทิ้งเลย... ขนาดนั้นเลยเหรอ"

"นังนี่มันหน้าด้านจริงๆ"

"ฉันเคยชื่นชมเธอนะเนี่ย... รู้งี้ไม่เสียเวลาช่วยงานเธอหรอก"

เพลงพิณยืนนิ่งอยู่บนเวทีราวกับรูปปั้น ไมโครโฟนในมือหลุดร่วงลงพื้นเสียงดังลั่น ทำให้ทุกคนสะดุ้งและเงียบลงชั่วขณะ

"ไม่จริง..." เธอกระซิบกับตัวเองทั้งน้ำตา "มันไม่จริง..."

แต่ไม่มีใครสนใจฟัง

ในมุมมืดของห้อง พงศ์พัฒน์นั่งอยู่ที่โต๊ะฝ่ายขาย แก้วไวน์ในมือถูกยกขึ้นจิบช้าๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากถูกซ่อนไว้ใต้แสงสลัวของห้องจัดเลี้ยง

"ได้ผลเกินคาด..." เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ

อีกฟากของห้อง กฤติณนั่งอยู่ที่โต๊ะริมด้านหลัง เขาไม่ได้มีสีหน้าตกใจเหมือนคนอื่น ไม่มีสีหน้าสะใจ ไม่มีสีหน้าสมเพช

มีเพียงรอยขมวดคิ้วเล็กน้อยที่เกิดขึ้นอย่างเชื่องช้า

ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องไปที่จอ LED ที่ตอนนี้ถูกปิดลงไปแล้ว แต่ภาพเมื่อครู่ยังคงติดตาอยู่

"ทำไมขอบภาพมันเบลอผิดปกติ..." เขาคิดในใจ "และมุมกล้อง... มันไม่เหมือนกล้องวงจรปิดปกติ"

แต่เขาไม่พูดอะไร

เขายังไม่แน่ใจในสิ่งที่เห็น