CHAPTER 7 วางแผน

      เช้าวันใหม่

      วันนี้ฉันไม่มีเรียนเลยนัดไอน้ำมาเดินห้าง จริงๆ ไม่ได้ตั้งใจจะมาซื้ออะไรหรอก ฉันแค่เบื่อๆ น่ะ อยู่ห้องคนเดียว เดี๋ยวฟุ้งซ่านเอาได้ ระหว่างเดินคิดอะไรเพลินๆ

      ตุ้บ!

      “อะ! … ขอโทษค่ะ” ฉันถอยหลัง พร้อมกับกล่าวคำขอโทษออกไปอย่างรวดเร็ว หลังจากเดินชนเข้ากับใครก็ไม่รู้ จากนั้นฉันเอามือลูบจมูกตัวเองไปมา เพราะเจ็บจากการชนแผนหลังหนาๆ ของผู้ชายตัวโตๆ

      “ขอโทษครับ เป็นอะไรหรือเปล่า?” ชายคนนั้นขอโทษฉันกลับ

      “ไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษอีกครั้งนะคะ อิงเป็นคนชนจะให้พี่มาขอโทษ ดูจะไม่เหมาะเลยค่ะ” ฉันเป็นคนเดินชนเขา ฉันจึงขอโทษเขาอีกครั้ง ฉันก้มหัวขอโทษคนที่ยืนอยู่ข้างหน้า

      อือ ... ถ้ามองดีๆ เขาก็หล่อเหมือนกันนะเนี่ย ฉันที่เห็นผู้ชายหน้าตาดี แล้วแอบคิดดีไม่ได้ ใจบาปก็ปรากฏ

      แต่เสียใจด้วยนะพี่ชาย ตอนนี้ฉันมีพี่ธีร์คนเดียวเท่านั้น ฉันพูดในใจอย่างลั่นล้า

      อะ! แต่เดี๋ยวนะ ... ยัยอิงอิง เธอลืมอะไรไปหรือเปล่า อิพี่ธีร์ยังไม่ยอมญาติดีเลยนะ! ฉันที่กลับมาคิดได้ หลังจากเข้าข้างตัวเองไปแวบหนึ่ง คิดแล้วหัวใจก็ห่อเหี่ยวชะมัด

      “ถ้าไม่เป็นอะไรมาก งั้นพี่ขอตัวก่อนนะ ว่าแต่ขอถามชื่อได้ไหมครับ พี่ชื่อดิวนะครับ” คำทักทายของคนที่เพิ่งเจอกันด้วยอุบัติเหตุ

      “อิงอิงค่ะ” ฉันตอบกลับตามมารยาท

      “ขอบคุณที่ให้คำตอบนะครับ หวังว่าคราวหน้าเราจะได้เจอกันอีก” เขาพูดก่อนเดินจากไป

      อืม…จะว่าไปเขาก็ดูสุภาพดีนะ ฉันที่ได้แต่คิด แต่เพื่อนที่อยู่ข้างๆ ฉันนี้สิ เล่นพูดไม่คิด!

      “แก~  ฉันอยากได้เขาอะ! คนอะไรทั้งหล่อ ทั้งสุภาพ พ่อของลูกชัดๆ” ไอน้ำตาลอย ใจลอย ตามแผ่นของผู้ชายไปแล้ว~

      “ดับมโนของแกได้เลยเพื่อนรัก หล่อขนาดนั้นไม่เหลือมาถึงแกหรอก…” ฉันเล่นพูดไม่ให้ความหวังมันเลย

      “ก็จริง! เฮ้ย~” นางพูดแล้วทำหน้าสลด แต่ดูจากดาวอังคารยังรู้เลยว่ามันปลอม ก็ยัยไอน้ำ เพื่อนฉันคนนี้ หากเจอหนุ่มหล่อๆ นางจะดี้ด๊าขึ้นมาทันที ขนาดฉันยังเป็นเลย ก็คนหล่อๆ มันอาหารตานี่นา...

      จะว่าไปก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน ฉันเลยลากไอน้ำมาที่ร้านอาหารร้าน หนึ่ง ก่อนที่เราจะเริ่มสั่งอาหาร

      “ไอน้ำ ฉันปรึกษาแกเรื่องหนึ่งหน่อยสิ” ฉันพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ว่ามา” มันตอบกลับด้วยน้ำเสียที่ไม่จริงจังสักเท่าไหร่

      “ฉันต้องการพี่ธีร์คืน”

      “อะไรนะ!” นางตกใจเสียงดังทำเอาคนในร้านหันมามองพวกเราสองคน

      เราสองคนย่อตัวลงโดยอัตโนมัติ หันซ้ายขวา จากนั้นยื่นหน้าเข้าหากัน ไอน้ำถามเสียงเบา “บอกฉันสิว่าแกอำฉันเล่น!” นางไม่อยากจะเชื่อถึงสิ่งที่ฉันกำลังจะทำ

      “ดูหน้าฉัน ...” ฉันเสียงเบาส่งกลับไปที่นาง “... แล้ว ... แก ... คิดว่าเล่นไหมล่ะ?”

      “อือ ...” ไอน้ำหยุดคิดไปชั่วขณะ

      ฉันถามนางกับ “แกคิดว่าไงเพื่อน?” เสียงฉันที่เบาราวปุยนุ่น

      “นี่พวกเราจะกระซิบกระซาบกันทำไหม ฮะ!?” ไอน้ำเริ่มทนกับพฤติกรรมของตนเองและฉันไม่ไหว ที่ต้องทำท่าทางกระซิบกระซาบ คุยกันเสียงเบาๆ เหมือนคนที่กำลังนินทาว่าร้ายคนอื่น แล้วกลัวคนอื่นมาได้ยิน

      “ออ ... แกก็ด้วยเหมือนกันนั้นล่ะ” ฉันที่กลับมานั่งปกติ มองนาง และเริ่มคุยในแบบคนปกติทั่วไป

      “แกก็เข้าไปหาพี่เขาสิ แค่นี้พี่เขาก็ใจอ่อนแล้วมั้ง เขาดูรักแกจะตาย อีกอย่างที่ผ่านมาหลังจากเลิกกับแก ฉันก็ไม่เห็นว่าพี่เขาจะมีใครนิ เขารอแกหรือเปล่า?” ไอน้ำที่พูดเหมือนให้ความหวังฉัน

      “ถ้ามันง่ายอย่างนั้น ฉันคงไม่มาคุยกับแกเหรอ” ฉันที่นั่งพิงเก้าอี้ เหยียดขา เหยียดแขนลงข้างลำตัว เงยหน้าขึ้นมองเพดานร้านเหมือนคนปลงตก

      ฉันกลับมานั่งท่าคนปกติอีกครั้ง “ฉันลองเข้าไปหาพี่เขามาแล้ว แต่ ... อือ ดูท่าจะยากนะ ฉันถึงต้องมาขอคำปรึกษาแกนี้ไง”

      “ฮะ! แกเข้าไปหาพี่เขามาแล้วเหรอ ... ไม่เห็นแกบอกฉันเลย แล้วนี่แกไปเจอพี่เขาตอนไหนวะ?” ไอน้ำทำท่าอยากรู้อยากเห็น ปนตกใจและตื่นเต้น แววตามันอยากรู้เอามากๆ

      “ตอนที่แกไม่รู้ไง” ฉันยิ้มร้ายใส่นาง

      “ขอบคุณสำหรับคำตอบ ช่วยได้เยอะเลยล่ะ” ไอน้ำตอบแกมประชด “แล้วแกจะเอาไงต่ออ่ะ”

      ฉันมองเพื่อนสาวกลับ กำมัดแน่น “ฉันถึงมาขอคำปรึกษาแกนี่ไงเพื่อน ... แค่นี้คิดไม่ได้เหรอไง? ยังจะมาถามฉันเพื่อ...” ฉันทำหน้ากวนทีนใส่มัน

      “ช่วยตอบทีว่าฉันควรช่วยแก” ไอน้ำที่ตอบกวนคืน ด้วยจากท่าทางของฉัน นางก็คงมันเขี้ยวฉันพอดู

      “แกต้องช่วยฉัน!” ฉันเสียงเข้ม จ้องตานาง นางก็จ้องตากลับ แล้วเปลี่ยนเป็นทำตาปกติ เอนหลังพิงเก้าอี้อย่างสบายๆ “โคตรเอาแต่ใจเลยอะ! เพื่อนฉัน โตมาได้ไงคะเนี่ย!” ดูมันพูดถึงเพื่อนที่แสนดีอย่างฉัน “โตมาแบบแกไงเพื่อนรัก” ฉันยิ้มหวานให้นาง

      “เออ! พูดอีกก็ถูกอีก ให้มันได้งี้สิ … เพื่อนฉัน” ไอน้ำยิ้มแบบไซ้อายมองมาทางฉัน

      “เอา ... เข้าเรื่องเถอะ!” ฉันที่ใจร้อน ตั้งคำถามทันที “ฉันต้องทำไง?”

      “ง้อไง พี่เขาโกรธแก แกก็ต้องง้อเขาสิ” แนวคิดของเพื่อนสาวฉัน

      “แล้วถ้าไม่สำเร็จ” ฉันที่ไม่แน่ใจ

      “ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก เคยได้ยินป่ะ?” ไอน้ำยังเสนอแนวคิดที่เป็นหลักสากลให้ฉันอีก

      “ง้อเหรอ?” ฉันที่ก็ยังไม่แน่ใจ เพราะที่ฉันได้คุยกับเขามาสองครั้งติด ... “ใจแข็งขนาดนั้น พี่เขาคงใจอ่อนให้ฉันหรอก!”

      “แล้วง้อยัง?” ไอน้ำเลิกคิ้วถามกลับ “ก็ยัง” ฉันที่นึกได้ ทำเสียงเจื่อนๆ

      “แล้วคิดเองเออเองเพื่อ?” ไอน้ำมองฉันเหมือนเด็กน้อยที่ไม่ประสีประสา “ง้อก็ยังไม่ง้อ รู้ได้ไงว่าเขาจะไม่ใจอ่อน” นางแดกดันฉัน ฉันเม้มปากเน้น มองหน้าเพื่อน

      เออถูก ถูกของมัน! ไม่ลองไม่รู้ ถ้าล้มเหลวก็แค่หาแผนใหม่ ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก