บทที่ 5

“อ้อ...พอดีฉันมากับพี่ชายนะคะ เขาชอบกินขนมพวกนี้” ปลายฝนแก้ต่างให้ตัวเอง พร้อมส่งยิ้มแห้งๆ ให้ชายตรงหน้า 

“แต่ถ้าให้ดี เหลือแซนวิชให้ผมสักชิ้นก็ได้นะครับ”

“ได้ค่ะ” เอ่ยจบก็ส่งยิ้มให้เขา จากนั้นก็เดินตรงไปยังเคาน์เตอร์เพื่อให้พนักงานที่เวลานี้เสียอาการมากกว่าเธอได้คิดเงิน แต่กว่าที่พนักงานหญิงคนดังกล่าวจะดึงสติกลับมาทำงานได้ก็ยืนสตั้นอยู่หลายนาที 

ผิดกับปลายฝนที่ยังคงไม่แสดงอาการใดๆ ราวกับไม่รับรู้ถึงความโด่งดังของคิมหันต์แม้แต่น้อย นั่นทำให้พระเอกหนุ่มเสียเซลฟ์ไปอยู่เหมือนกัน เพราะไม่คิดว่าจะมีคนเฉยชาใส่เขาแบบนี้มาก่อน จนอยากจะถามออกไปว่าเธอรู้จักเขาไหม หรือเคยเห็นเขาผ่านทีวีบ้างหรือเปล่า

“ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมคะ”

“ได้ครับได้” คิมหันต์เอ่ยตอบรับแฟนคลับ ที่พอรู้ว่าเขาอยู่ในร้านก็กรูกันเข้ามาขอถ่ายรูปและขอลายเซ็น ปลายฝนอาศัยจังหวะนั้นปลีกตัวออกไปหาพี่ชายที่นั่งอยู่อีกมุม ซึ่งเป็นมุมที่ไพรเวทของร้านจึงอยู่ไกลเสียหน่อย

“พี่เหนือ”

“ไปสั่งเค้กหรือไปเจอเสือมานั่น ทำไมหน้าตาตื่นเชียวน้องสาว” ต้นหนาวตกใจที่เห็นหน้าของปลายฝนดูตื่นตระหนกแบบนั้น 

“หมอกเจอพี่คิม”

“พี่คิม คิมหันต์นะเหรอ” คราวนี้คนที่ตื่นเต้นดูจะเป็นต้นหนาวเสียเอง เพราะถึงแม้จะได้ชื่อว่าทำงานในสายอาชีพเดียวกัน แต่ก็ใช่ว่าเขากับปลายฝนจะได้เจอคิมหันต์บ่อยๆ 

“อื้อ...”

“ละ...แล้วหมอกทำยังไง ขอเขาถ่ายรูปเขามาไหม”

“ไม่ได้ขอ”

“เอ้า! ทำไมไม่ขอถ่ายรูป” ต้นหนาวรู้สึกเสียดายแทนน้องสาว เพราะคิมหันต์คือพระเอกในดวงใจของปลายฝนก็ว่าได้ และพระเอกคนนี้คือแรงจูงใจให้ปลายฝนเข้าสู่วงการบันเทิง แม้แรกเริ่มวางเป้าหมายไว้เพื่อเป็นนางเอกแต่โชคชะตากลับส่งให้ปลายฝนเป็นนางร้าย ร้ายแล้วรุ่งใครจะไม่ต้องการบ้าง

“ไม่เอาหรอก หมอกเขิน ไม่กล้า”

“โอ้ย! พอเจอคนที่ชอบก็เสียอาการ”

“อีกอย่างหมอกก็มีลายเซ็นของพี่คิมแล้ว”

“แต่มันนานจนหมึกซีดแทบจะมองไม่เห็นแล้วนะ ไหนๆ เจอตัวแล้วก็ขอลายเซ็นใหม่หรือไม่ก็ขอถ่ายรูปคู่ไปเลย”

“ไม่ค่ะไม่ แค่นี้ก็พอแล้ว” ปลายฝนปรามพี่ชาย นั่นเพราะลายเซ็นของคิมหันต์เธอมีแล้วจริงๆ มีตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อนด้วยซ้ำ ตอนนั้นเธออายุแค่สิบสองแล้วบังเอิญเจอคิมหันต์เข้า ด้วยความเป็นเด็กจึงวิ่งเข้าไปขอลายเซ็นดาราหนุ่มที่ชื่นชอบ ที่ตอนนั้นเขากำลังโด่งดังเป็นพลุแตก

แต่เวลาสิบปีที่ผ่านมา คิมหันต์ก็ยังคงดัง เป็นพระเอกแถวหน้าที่ใครๆ ก็อยากร่วมงานด้วย ยิ่งมีออายุเขาก็ยิ่งดูอบอุ่น 

“จริงนะ”

“จริงค่ะ หมอกจะให้เขารู้ไม่ได้ว่าหมอกปลื้มเขาอยู่ ปล่อยให้เขาเข้าใจว่าหมอกไม่รู้ว่าเขาเป็นใครแบบนี้ก็ดีแล้วพี่เหนือ”

“อ๋อ...จะสร้างสตอรี่ให้ตัวเองสินะยัยน้องตัวแสบ” 

“บ้า! ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย หมอกแค่คิดว่ามันจะดีต่อตัวหมอกเอง จะได้มองหน้ากันได้ตอนที่ต้องทำงานกับเขามากกว่า”

“ก็จริง เพราะบางทีการไม่รู้อะไรบ้างก็ดีต่อตัวเราเองเหมือนกัน เพราะถ้าเกิดนักข่าวหรือจิ้งจกตุ๊กแกมารู้เรื่องนี้ มีหวังได้เอาไปปั่นกระแสอีกเป็นแน่” ต้นหนาวไหวไหล่ขึ้นลง เพราะเบื่อจะแก้ข่าวที่ไม่มีมูลแล้วเหมือนกัน 

“ความฝันของหมอกใกล้เป็นจริงแล้ว ถึงตอนนั้นเราก็หนีไปอยู่บนเขาบนดอย สร้างร้านอาหาร ร้านกาแฟเล็กๆ ในพื้นที่ไร่ของเราเอง ใช้ชีวิตแบบพอเพียงก็พอแล้วเนอะพี่เหนือ”

“จ้ะ” ต้นหนาวเอ่ยรับ เหตุผลเดียวที่ผลักดันให้ปลายฝนเข้าสู่วงการนี้ไม่ใช่ชื่อเสียงหรือเงินทองแต่คือคิมหันต์ และปลายฝนก็บอกไว้ตั้งแต่แรกแล้ว ว่าวันใดที่เธอได้เล่นละครกับพระเอกในดวงใจไม่ว่าบทไหนก็ตาม หลังปิดกล้องเธอจะลาออกจากวงการนี้ทันที 

แม้จะเสียดายชื่อเสียงเงินทอง ที่เห็นอยู่ตรงหน้ามากแค่ไหน แต่ต้นหนาวก็เคารพในการตัดสินใจของปลายฝนเสมอ 

“คุณปลายฝนคะ ขออนุญาตถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ” ประโยคจากแฟนคลับของปลายฝนดังขึ้น นั่นทำให้ต้นหนาวรวมไปถึงปลายฝนหันมายิ้มให้ 

“อ้อ...ยินดีค่ะ” นางร้ายหน้าใหม่ไฟแรงอย่างปลายฝนจะเชื้อเชิญแฟนคลับให้เข้ามาถ่ายรูป โดยมีต้นหนาวทำหน้าที่กดชัตเตอร์ให้

 

“หลีกทางนิดนึงนะคะ น้องริต้าจะเดินค่ะ” เสียงของลูกน้ำผู้จัดการส่วนตัวของนางเอกเบอร์หนึ่งของช่องในเวลานี้ดังขึ้น พร้อมกับขวางทางไม่ให้บรรดาแฟนคลับที่มาออกันอยู่บริเวณทางเข้าสตูดิโอเข้าใกล้ตัวริต้าได้

วันนี้ริต้าและคิมหันต์มีอัดรายการด้วยกัน แฟนคลับที่รู้ข่าวก็ตามมาให้กำลังใจ แต่แทนที่จะยิ้มแย้มทักทาย ริต้ากลับแสดงท่าทางตรงข้าม เพราะมีแต่ความบึ้งตึงให้เห็น

“คุณริต้าคะ ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมคะ”

“ริต้าไม่สะดวกค่ะ”

“แค่รูปเดียวก็พอค่ะ พอดีว่าพี่สาวพี่แกป่วยหนัก แต่ว่าแกเป็นแฟนคลับคุณ...”

“แล้วไงคะ พี่สาวพี่ป่วยก็รีบพาไปหาหมอสิ ไม่มายืนขวางทางริต้าอยู่แบบนี้”

“น้องริต้าคะ ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ”

“ต้องขอโทษด้วยนะคะ วันนี้น้องริต้าคิวแน่นมากจริงๆ คงให้ถ่ายรูปหรือขอลายเซ็นไม่ได้ ไว้โอกาสหน้านะคะ นะคะ” เอ่ยจบลูกน้ำก็รีบพาริต้าเข้าภายในสตูดิโอ เพราะขืนยังอยู่ข้างนอกแบบนั้นอารมณ์จะยิ่งฉุนเฉียวเข้าไปใหญ่ 

บรรดาแฟนคลับที่ยืนออกันเพื่อถ่ายรูปต่างผิดหวังไปตามๆ กัน นั่นเพราะไม่คิดว่าวันนี้ตนจะมาเสียเที่ยว บางคนก็เข้าใจแต่ทว่าบางคนกลับไม่ได้รู้สึกแบบนั้น โดยเฉพาะคุณแม่ของน้องที่กำลังป่วยหนัก ที่ถึงขนาดก้มหน้ากลับออกไปด้วยความผิดหวัง

เมื่อเดินฝ่าบรรดาแฟนคลับมาได้แล้ว แทนที่จะตรงไปยังห้องแต่งตัวของเธอ แต่ริต้ากลับพุ่งตรงไปยังห้องแต่งตัวของคิมหันต์แทน 

“พี่คิม มาถึงนานแล้วหรือยังคะ” น้ำเสียงสดใสของริต้าเอ่ยทักทายคิมหันต์ขึ้นเป็นคนแรก โดยไม่แม้แต่จะเอ่ยทักทายผู้จัดการส่วนตัวของชายหนุ่ม หรือแม้แต่ช่างแต่งหน้าทำผมที่อายุมากกว่าซึ่งพากันยืนและนั่งรออยู่ในห้องเวลานี้ด้วย 

“สักพักแล้วครับ”

“ทานอะไรมาหรือยังคะ” 

“เรียบร้อยแล้วครับ” เสียงทุ้มเอ่ยตอบกลับไป อันที่จริงคิมหันต์ก็อยากรับงานละครที่เล่นคู่กับนางเอกคนอื่นบ้าง เพราะเรื่องล่าสุดที่เล่นคู่กับริต้าก็พึ่งจะลาจอไป แต่อีกไม่กี่วันก็ต้องเริ่มต้นถ่ายละครเรื่องใหม่กับเธออีกแล้ว ถึงจะเป็นคู่ขวัญคู่จิ้นกัน แต่ก็ควรเปิดโอกาสให้ทั้งเขาและเธอได้ทำงานกับนักแสดงคนอื่นๆ บ้าง แต่ถึงเขาจะแย้งเรื่องนี้ไปกับทางผู้ใหญ่ สุดท้ายผลที่ออกมาก็ยังคงเหมือนเดิม