ค่ายนักศึกษา

ค่ายกิจกรรมของมหาวิทยาลัยแถบภาคเหนือของประเทศไทยแห่งหนึ่ง รุ่นพี่ปีสี่คณะศิลปกรรมศาสตร์สาขาทัศนศิลป์ได้จัดกิจกรรมรับน้องขึ้นตามธรรมเนียมของมหาวิทยาลัยทุกปีการศึกษา

“เฮ้ย! ไอ้คริต ตื่นได้แล้วมึง”

โจ๊กปลุกเพื่อนสนิทที่นั่งหลับยาวตั้งแต่รถทัวร์วีไอพีเริ่มเคลื่อนออกจากรั้วมหาวิทยาลัยฯ กระทั่งรถทัวร์จอดสนิท

“หืมม...” ชาคริตบิดขี้เกียจพอเป็นพิธี หลังจากแอบงีบเอาแรงไว้ทำกิจกรรมรับน้อง

“ทำตัวให้มันกระชุ่มกระชวยหน่อย มึงเบิ่งตาดูพวกสาวๆ ในคณะเราตอนไม่ได้สวมเครื่องแบบนักศึกษาสิวะ”

“น้องรหัสกูถึงจะดูเรียบร้อยไปหน่อยแต่ก็น่ารัก”

โจ๊กพูดถึง ‘แป้ง’ เด็กสาวปีหนึ่งซึ่งมีรูปร่างผอมบางกระทัดรัดที่สวมเสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงยีนส์ขาสามส่วนแบบเข้ารูป แล้วใช้ศอกกระทุ้งชาคริตตอนที่มองไปทางน้องรหัสของเพื่อนซี้

“ส่วนน้องดาว อื้อหืออ... คนสวยนี่รู้จักแต่งตัวว่ะ”   

ชื่อทัดดาวของน้องรหัสสาวสวยทำให้ชาคริตตาสว่าง วันนี้เธอสวมเสื้อยืดเน้นทรวดทรงไซส์อวบอั๋นล้นบรากับกระโปรงผ้ายืดสั้นแค่ต้นขาอวดน่องเรียวงามชวนน้ำลายสอ ยามขยับยกแขนเขยื้อนขาไขว้ห้างแต่ละท่าแต่ละทีเล่นเอานักศึกษาชายพากันกระวนกระวายอยู่ไม่สุข

ถึงแม้ทัดดาวจะแต่งตัวล่อเสือล่อตะเข้ แต่เท่าที่เขาสังเกตเห็น เธอไม่ใช่ผู้หญิงนิสัยไม่ดีหรือปล่อยเนื้อปล่อยตัวมั่วผู้ชาย ทว่าตรงกันข้าม ทัดดาวติดจะขี้อายและถือเนื้อถือตัว

“ออกค่ายคราวนี้มึงคงกะเจาะไข่แดงน้องทัดดาวสินะ”

โจ๊กถามเสียงเบา เพราะสังเกตเห็นสายตาของชาคริตที่ใช้มองทัดดาว ขนาดเขาเป็นผู้ชายด้วยกันยังรู้สึกหนาวแทนคนถูกมอง

“สวยเซ็กซ์นมใหญ่ขนาดนั้น คงโดนไอ้ท็อปฟันจนปลิ้นไปแล้วล่ะ”

“แต่กูว่ายังว่ะ”

“มึงรู้ได้ยังไง”

“รูปหล่อพ่อรวยkวยไม่เคยแห้งแบบไอ้ท็อป ถ้ามันได้ฟันน้องดาวแล้ว มันจะไม่โทรเช็คความประพฤติแฟนทุกชั่วโมงแบบนี้”

“หืมมม...” ชาคริตทำเสียงสูง

“กูแอบฟังน้องเขาคุยโทรศัพท์” โจ๊กกระซิบกระซาบ

แค่คิดว่าท็อป(อาจจะ)ยังไม่ได้แอ้มทัดดาว ชาคริตก็เกิดความรู้สึกกระตือรือร้นอยากสอยดาวขึ้นมาติดหมัด

“กูไปช่วยน้องรหัสถือกระเป๋าก่อนนะโว้ย”

ชายหนุ่มรีบก้าวขายาวๆ ข้ามตักโจ๊กที่นั่งอยู่ริมทางเดินอย่างใจร้อนและไม่สนว่าจะถูกโจ๊กด่าไล่หลัง “ไอ้ฟวาย ไม่รอกูเลยนะมึง”

“ไม่มีใครลืมของไว้บนรถใช่ไหมครับ”

อำพลหนุ่มใหญ่วัยสามสิบกะรัตตะโกนถามบรรดาหนุ่มสาวนักศึกษา ก่อนจะปิดประตูเก็บสัมภาระใต้ท้องรถทัวร์วีไอพีแบบยี่สิบสี่ที่นั่ง

“ทุกคนถือกระเป๋ามาแค่คนละใบ คงไม่มีใครลืมอะไรหรอกค่ะ”

กานดาประธานนักศึกษาสาขาทัศนศิลป์ คือคนตอบแทนเพื่อนๆ

“โอเค ถ้าอย่างนั้นอีกสามวันเจอกันครับ”

“ฟ้าเริ่มมืดแล้ว พี่อำพลน่าจะกินข้าวเย็นและค้างกับพวกเราก่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับ”

น้ำเสียงแสดงความห่วงใยเป็นพิเศษของกานดาทำให้อำพลเกิดความลังเล โชเฟอร์หนุ่มใหญ่ยกแขนมองดูนาฬิกาข้อมือแบบชั่งน้ำหนักเหตุผล

“นะคะพี่”

กานดาอ้อนทั้งน้ำเสียงและสายตา เธอเจตนาแสดงออกให้อำพลรู้ว่ากำลังทอดสะพานอย่างเปิดเผย เพราะบริเวณลานจอดรถในเวลานี้มีเพียงเขาและเธอแค่สองต่อสอง