登入น้ำฝนเป็นนักศึกษาปีหนึ่งฐานะทางบ้ทนของเธอข่อนข้างดี เธอเป็นคนเรียบร้อยและอ่อนโยน แต่ใครจะคิดว่าผู้หญิงที่ดูเรียบร้อยคนนี้กลับมีความลับที่ไม่มีใครรู้
查看更多**New York City**
The ballroom of The Plaza Hotel shimmered beneath crystal chandeliers. CEOs, politicians, investors, and journalists filled the room, all gathered for one reason. The official launch of Aurelia Capital's newest billion-dollar luxury development. The media buzzed with excitement. "She's here!" Camera flashes exploded as a sleek black Rolls-Royce pulled up. The chauffeur opened the rear door. A pair of black stilettos touched the red carpet. Then a woman stepped out. Wearing a breathtaking black gown with diamond earrings. Her long dark hair fell over one shoulder, and every movement carried quiet confidence. She didn't smile, didn't wave. Yet every eye in the room followed her. "That's Seraphina Vale." "The youngest female billionaire in New York." "They say she built Aurelia Capital from nothing." "No one even knows where she came from." Seraphina walked inside as if she'd done this a thousand times. But hidden beneath her calm expression, her heart whispered only one thing. I'm finally here. Inside the ballroom, Vivienne Laurent, Chief Financial Officer of Aurelia Capital. approached, holding a tablet. "They're almost ready for your speech." Seraphina nodded without taking her eyes off the crowd. "Are the Blackwoods here yet?" Vivienne glanced at the guest list. "Not yet." There was a brief silence. "And Gabriel?" Seraphina asked. "I called him a few minutes ago. He's on his way. You know how hospitals are," Vivienne smiled. Seraphina released a quiet breath. "He promised he wouldn't miss today." "He won't," Vivienne squeezed her arm reassuringly. Just then, the grand ballroom doors opened. Conversations paused. The Blackwood family had arrived. Adrian Blackwood entered first, dressed in an impeccably tailored navy suit. Beside him walked his elegant wife, Roxanne Blackwood, graceful in an ivory evening gown. A few steps behind them came Margaret Blackwood, the formidable matriarch of the Blackwood family. Her presence alone seemed to command respect. Her sharp eyes swept across the ballroom as though she already owned everything in it. Reporters immediately surrounded the family. "Mr. Blackwood! Is it true Blackwood Group will be partnering with Aurelia Capital?" Adrian offered the reporters a brief smile. "We're here to explore opportunities with Aurelia Capital. Nothing has been decided yet." "The Blackwoods rarely attend launches personally," a journalist whispered. "This project must be worth billions." After taking their seats, Adrian's attention wandered around the ballroom. He had heard countless stories about the mysterious founder of Aurelia Capital. No personal history, only success. For reasons he couldn't explain, he was curious. Then the lights suddenly dimmed. The spotlight shifted toward the stage. The master of ceremonies stepped forward. "Ladies and gentlemen, thank you for joining us tonight." He smiled broadly. "It is my great honor to introduce the visionary behind Aurelia Capital..." A pause. "Ms. Seraphina Vale." Applause exploded. Seraphina stepped onto the stage. The moment Adrian looked up, something slammed into his chest. His breathing caught. For one brief second, he couldn't explain why. The woman standing there feels strangely familiar. He has never met Seraphina Vale yet his heart reacts before his mind does. His fingers tightened unconsciously around the champagne glass in his hand. On the stage, Seraphina's gaze found his instantly. She had imagined this moment for twelve years. The corner of her lips lifted ever so slightly. Do you feel it too, Adrian? She whispered within herself. Then, without breaking eye contact, she stepped on the podium. The game had begun.หลังจากทั่งหมดออกมาจากห้องของภีมน้ำฝนก็แยกจากเพื่อนทั้งสองทันทีเพราะคอนโดอยู่คนล่ะที่กัน น้ำฝนเดินมาหยุดรอรถที่ป้ายรถเมล์ แต่พอคิดถึงบทเร่าร้อนและคำพูดของภีมตอนเช้าก็ยอ่งทำให้น้ำฝนรู้สึกคันที่รูรักและน้ำหวานเริ่มไหลซึมออกมาจนเธอเริ่มบิดขาไปมาเพื่อบรรเทาอาการคัน แต่ถึงอย่างนั้นทันกลับยิ่งเร่งอารมณ์ให้น้ำฝนเข้าไปอีกจนเธอเริ่มทนไม่ไหวต้องลุกขึ้นเดินออกไป น้ำฝนเดินมาไกลจนไม่รู้ว่าถึงไหนแล้วเธอเงยหน้ามองเพราะได้ยินเสียงเครื่องจักรกำลังทำงาน น้ำฝนหันไปมองรอบๆก็รู้ได้ทันทีว่าตัวเองหลงทาง "คุณครับ..มาทำอะไรที่นี่ครับนี่มันเขตก่อสร้างอันตรายมากน่ะครับ" น้ำฝนมองชายคนที่วิ่งเข้ามาหาเธอด้วยความตกใจ แต่ไม่นานสายตาของน้ำฝนที่มองคนตรงหน้าก็เปลี่ยนไป คนตรงหน้าเธอรูปร่างสูงใหญ่ กร้านแดด และมีมัดกล้ามที่ใหญ่สมกับคนที่ทำงานหนักเป็นกรรมกร น้ำในมองลงไปเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่กลึ่งกลางของชายตรงหน้า นั่นยิ่งทำให้รูรักของเธอขมิบแรงมากขึ้นน้ำหวานไหลย้อยลงมาที่โคนขา กล้า ชายวัยสามสิบห้ายืนมองเด็กตรงหน้าด้วยสายตาสำรวจ เธอใส่เสื้อเชิ้ตสีดำตัวใหญ่เดาว่าคงไม่ใช่ของตัวเองกระโปรงก็สั้นจนแทบจะเห็นแก้มก้น แล้วยิ
"ตบอีกสิพี่เสก! ตอกควยเข้ามาแรงๆ เลย! อ๊ายยย!" เมย์กรีดร้องครางลั่นห้องครัวอย่างหมดทางสู้ สองมือจิกเกร็งกับขอบโต๊ะแน่น บั้นท้ายเด้งงอนต้อนรับแรงกระแทกจากทางด้านหลังอย่างบ้าคลั่ง เสกไม่รอช้า ยิ่งเห็นเมย์กระสันอยากโดนรังแก เขาก็ยิ่งเพิ่มแรงสับเอวกระแทกลำควยใหญ่ยาวอัดเข้าใส่ช่องทางรักที่บวมเป่งอย่างรุนแรงและป่าเถื่อนยิ่งกว่าเดิม เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง ตับ! ตับ! ตับ! สะท้อนก้องทั่วห้องครัวกว้าง "อยากโดนตอกแรงๆ นักใช่มั้ยอีตัวดี! รูมึงตอดควยกูแน่นขนาดนี้ คืนนี้กูจะเย็ดมึงให้แตดบวมจนเดินไม่ได้เลยคอยดู!" เสกสบถคำหยาบโลนข้างหูเมย์ พร้อมกับส่งฝ่ามือหนาฟาดลงบนแก้มตูดงอนงามดัง เพี๊ยะ! จนขึ้นรอยนิ้วมือแดงจัด "อ๊างงงง! เจ็บ... แต่เสียว! ตีอีกดิพี่เสก! ตอกรูหนูให้แหลกคามือพี่เลย!" ความเจ็บแสบยิ่งกระตุ้นให้น้ำรักของเมย์พุ่งฉีดทะลักออกมาไม่ขาดสาย เสกจับเอวบางแน่น ย่อยตัวลงเล็กน้อยเพื่อเปลี่ยนมุมกระแทกอัดลำกายเข้าลึกถึงจุดซ่อนเร้นย้ำๆ จนร่างบางเกร็งกระตุกถี่ระริก สองเต้าอวบอิ่มกระพือไหวตามแรงส่งอย่างน่าไม่อาย "กูจะแตกแล้วมึง! กลืนน้ำควยกูเข้าไปให้หมด!" "ตอกเข้ามาเลยพี่เสก! ฉีดน้ำควยอุ่นๆ ใส่ร
ภีมบดริมฝีปากลงจูบน้ำฝนอย่างเร่าร้อนและบ้าคลั่ง ลิ้นหนาแทรกไซ้ตวัดเกี่ยวเก็บรับรสหวานช่ำภายในอย่างหิวกระหาย มือหนาแกร่งซุกซ่อนอยู่ใต้เสื้อนอนก่อนจะฟาดฝ่ามือลงบนเต้านมคู่สวยเต็มแรง เพี๊ยะ! แล้วบีบเค้นเค้นขยี้อย่างหนักหน่วงจนเนื้อนุ่มปลิ้นตามร่องนิ้ว "อ๊างงง! พี่ภีม... เบาๆ สิคะ ฝนเจ็บ... แต่เสียวหัวนมไปหมดแล้ว อู๊ววว!" น้ำฝนร้องครางกระเส่าพลางแอ่นอกชูชันขึ้นรับสัมผัสป่าเถื่อนอย่างลืมตัว ภีมเลื่อนมือต่ำลงต่ำสัมผัสเนื้อนุ่มตรงร่องขา ก่อนจะแทรกนิ้วมือสอดเข้าไปในรูรักที่ฉ่ำแฉะไปด้วยน้ำหวานเยิ้ม เขาขยับนิ้วเข้าออกรัวเร็วพร้อมตวัดขยี้เม็ดแตดบวมเต่ง "แฉะขนาดนี้แล้วเหรออีร่าน! รูมึงตอดนิ้วกูแน่นฉิบหาย ร่านอยากโดนควยกูตอกจนทนไม่ไหวแล้วล่ะสิ!" ภีมสบถคำลามกข้างหูน้ำฝนด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยราคะ แจ๊ะ! แจ๊ะ! แจ๊ะ! เสียงนิ้วมือกระทบกับน้ำหวานชุ่มฉ่ำดังลั่นห้อง "ฮ๊าาา! พี่ภีม... ใช่ค่ะ! รูฝนแฉะหมดแล้ว! แหย่นิ้วเข้ามาอีก... แหย่เข้ามาลึกๆ เลยผัวขา! อัดนิ้วเข้ามาตอกรูร่านๆ ของฝนให้แทบแตกไปเลย!" น้ำฝนครางลั่นพร้อมกับกางขาออกกว้างกว่าเดิมเพื่อเปิดทางให้ภีมขยี้รูรักของเธอได้สะดวกและลึกซ
ช่วงดึกคืนนั้น ขณะที่น้ำฝนหมดแรงหลับปุ๋ยไปด้วยความล้า ภีมเดินออกมาชิวสูบบุหรี่ตรงระเบียงนอกห้อง เสียงครางกระสุ่มกระส่ายยังดังเล็ดลอดมาจากห้องนอนเพื่อนทั้งสอง ภีมส่ายหน้าเบาๆ มองนาฬิกาบอกเวลาตีสาม "จะเย็ดกันให้รูพังไปเลยหรือไงวะพวกมึง..." เขาพึมพำกับตัวเอง แอ๊ด... เสียงประตูห้องนอนเสกเปิดออก พร้อมเสียงกระแทกเนื้อกระทบเนื้อดัง ตับ! ตับ! ตับ! เสกกำลังจับเมย์อุ้มแตงกระแทกเอวใส่ร่องเนื้อเดินออกมา ทั้งสองสบตากับภีมกลางทางเดิน เสกกระตุกยิ้มมุมปากแล้วอุ้มเมย์เดินตรงไปที่ห้องครัว เมย์แทนที่จะตกใจที่ภีมเห็น เธอกลับเสียวซ่านจนช่องทางรักบีบรัดลำควยเสกแน่นปั๋ง "ตอดควยกูแน่นขนาดนี้ ชอบให้ไอ้ภีมเห็นมึงโดนกูตอกหรือไงอีตัวดี! ร่านอยากโดนโชว์นักนะมึง!" เสกด่าทอหยาบโลนข้างหูเมย์ เสกจับเมย์อุ้มขึ้นนั่งบนโต๊ะกินข้าวในห้องครัว เมย์ใช้สองมือยันโต๊ะไว้ แยกขาออกกว้างเผยร่องเนื้อสีสดบวมเป่ง เสกไม่รอช้า ซุกใบหน้าลงไปตวัดลิ้นหนาห่อรัดดูดเม็ดแตดรุนแรงทันที จ๊วบ! จ๊วบ! จ๊วบ! "ฮ๊าาาาา! อ๊ายยยย! พี่เสก! ลิ้นพี่รัวโคตรเสียว! อู๊ววว... ดูดเม็ดแตดหนูแรงๆ อีกดิผัวขา!" เมย์ครางลั่น ควงสะโพกบดใส่ปากเสก สองมือจับกดหัว





