Novels by ขนมหวาน

หลังจากพายุรักริมชายหาดสงบลง คเชนทร์อุ้มนลินที่แทบหมดแรงกลับเข้ามาภายในห้องนอนกว้างของบ้านพักตากอากาศ กลิ่นไอทะเลเปียกชื้นยังคงเกาะกุมผิวกาย ทว่าเพลิงเสน่หาในนัยน์ตาคู่คมกลับยังไม่ดับลงแม้แต่น้อย ชายหนุ่มวางร่างบางลงยืนเบาๆ หน้ากระจกเงาบานใหญ่ทรงสูงที่ตั้งอยู่ปลายเตียง แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงส่องสะท้อนเรือนร่างเปลือยเปล่าเปียกปอนของคนทั้งสองอย่างชัดเจน นลินมองภาพตัวเองในกระจกด้วยสายตาพร่าปรือ เธอกำลังถูกคเชนทร์โอบกอดจากด้านหลัง แผงอกกว้างเบียดแนบแผ่นหลังเนียนนุ่มจนแทบไร้ช่องว่าง “คุณคเชนทร์... พอแล้วค่ะ นลินเหนื่อยจะแย่อยู่แล้วนะ” นลินประท้วงเสียงสั่นพร่า มือเรียวยกขึ้นจับแขนแกร่งที่คล้องเอวเธอไว้แน่น “เหนื่อยจริงหรือครับ...” คเชนทร์เอ่ยกระซิบข้างหู น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความต้องการที่พุ่งสูงอีกครั้ง “แต่ร่างกายของคุณมันบอกตรงกันข้ามเลยนะ นลิน” สายตาของนลินในกระจกมองเห็นมือหนาของเขาที่กำลังเลื่อนต่ำลงไปบีบเฟ้นสะโพกงอนงามอย่างหนักหน่วง ก่อนจะแหวกผ่านความฉ่ำชื้นเข้าสัมผัสจุดอ่อนไหวกลางกายเบาๆ จนเธอสะท้านเกร็ง “อื้อ... คุณคเชนทร์... อย่าแกล้งสิคะ” “มองกระจกสิ นลิน... มองดูว่า

ความเย็นฉ่ำของสายน้ำทะเลที่กระทบผิวกาย ไม่อาจบรรเทาเพลิงปรารถนาที่พุ่งสูงขึ้นอีกครั้งได้เลย... คเชนทร์โอบอุ้มร่างเปลือยเปล่าที่เปียกปอนของนลินขึ้นจากผิวน้ำ สายตาคู่คมที่ส่องประกายวาววับท่ามกลางแสงจันทร์ฉายแววความหิวกระหายและดุดันยิ่งกว่าเดิม ชายหนุ่มไม่คิดจะพาเธอ กลับไปที่ผ้านวมริมหาด หากแต่ประคองร่างบางไปยันชิดติดกับ ‘โขดหินใหญ่’ ริมชายหาดที่ถูกคลื่นซัดซ่าอยู่ตลอดเวลา แผ่นหลังเนียนนุ่มของนลินแนบสนิทไปกับความเย็นเยือกและขรุขระของโขดหิน ความขัดแย้งระหว่างความเย็นของหินและสายน้ำ กับความร้อนระอุจากฝ่ามือหนาที่บีบเฟ้นสะโพกมนอย่างหนักหน่วง ปลุกสัญชาตญาณความกระสันซ่านในตัวเธอให้ตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่อาจควบคุม “คุณคเชนทร์... อ๊ะ... ตรงนี้มัน...” นลินส่งเสียงร้องครวญครางพร่า ละอองน้ำทะเลที่กระเซ็นใส่ใบหน้าและลำคอทำให้นัยน์ตาหวานเชื่อมฉ่ำปรือยิ่งขึ้น “ตรงไหนก็เหมือนกัน... ในเมื่อตัวคุณมันร้อนจนแทบจะเผาผมให้วายวาตอยู่แล้ว” คเชนทร์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำดุดัน ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจแม้แต่วินาทีเดียว เขาจับขาเรียวสวยข้างหนึ่งของนลินยกขึ้นสูง อ้ากว้างแนบไปกับโขดหิน เผยให้เห็นกุหลาบง

หลังจากผ่านพ้นฝันร้ายและตราบาปในเรือนไทยโบราณ คเชนทร์ตัดสินใจพานลินปลีกวิเวกมาพักผ่อนที่บ้านพักตากอากาศส่วนตัวริมชายหาดอันเงียบสงบ เสียงคลื่นซัดซ่ากระทบฝั่งปะทะสายลมทะเลเหน็บหนาวนิดๆ ในยามค่ำคืน บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความโรแมนติกและความเป็นส่วนตัวขั้นสุด ท้องฟ้ามืดมิดไร้เมฆหมอกอาถรรพ์ มีเพียงแสงดวงจันทร์ส่องสว่างสะท้อนผิวน้ำทะเลเป็นประกายระยิบระยับ ลมทะเลพัดพาเอากลิ่นเค็มเกลือผสมกลิ่นหอมอบอวลของดอกไม้ราตรี ชายหาดส่วนตัวเบื้องหน้าเงียบสงบ ไร้ผู้คนรบกวน มีเพียงเขากับเธอและคลื่นลมที่เป็นพยานให้กับสายสัมพันธ์ครั้งใหม่ นลินยืนอยู่ริมชายหาด น้ำทะเลเย็นฉ่ำซัดสาดล้างปลายเท้าเปลือยเปล่า เธอสวมชุดเดรสยาวผ้าพลิ้วสีขาวบางเบา สายเดี่ยวเส้นเล็กแทบจะทิ้งตัวหลุดจากไหล่ ผ้าซาตินเนื้อนุ่มถูกลมทะเลพัดแนบไปกับส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างอันเย้ายวน ทันใดนั้น แขนแกร่งอันอบอุ่นของคเชนทร์ก็สวมกอดเธอจากทางด้านหลัง ชายหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมลงมาครึ่งอก เผยแผงอกกว้างและรอยแผลเป็นที่บัดนี้กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งรักแท้ เขาวางคางไว้บนไหล่มน กระซิบเสียงทุ้มต่ำข้างใบหูที่ทำให้นลินสะท้านไปทั้งสรรพางค์กา

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าตรู่ลอดผ่านรอยแยกของม่านเนื้อบางกระทบลงบนเตียงไม้สักโบราณ กลิ่นไอฝนที่จางหายไปจากเมื่อคืนถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของดอกส้มป่อยและไออบอุ่นของเรือนร่างสองร่างที่ยังคงตระกองกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา นลินค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ความรู้สึกเมื่อยล้าและระบมไปทั่วช่วงล่างตอกย้ำถึงพายุอารมณ์อันเร่าร้อนที่เกิดขึ้นตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา เธอขยับกายเล็กน้อย แต่กลับพบว่าตนเองถูกพันธนาการไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งและแผงอกกว้างอันอบอุ่นของคเชนทร์ ชายหนุ่มยังคงหลับตาพริ้ม ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ใบหน้าคมคายในยามหลับใหลไร้ซึ่งความเครียดขึ้ง ดูอ่อนโยนทว่าทรงเสน่ห์จนหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ นลินยื่นมือเรียวไปสัมผัสสันกรามเด่นชัดเบาๆ ลูบไล้ผ่านริมฝีปากหยักได้รูปที่เคยจุมพิตเธออย่างหิวกระหาย ความรู้สึกรักและผูกพันที่ฟื้นคืนกลับมาทำให้เธอเผยรอยยิ้มหวานออกมาโดยไม่รู้ตัว ทว่า... ในวินาทีที่นิ้วมือของเธอแตะลงบนริมฝีปากหนา คเชนทร์กลับคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้อย่างรวดเร็ว นัยน์ตาคู่คมลืมขึ้นสบตาเธอทันที ไม่มีร่องรอยของคนที่เพิ่งตื่นนอน มีเพียงประกายตาที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และตื่นตัวอย่

หลังจากพายุมรสุมแห่งกรรมเก่าและอาถรรพ์วิญญาณร้ายดับสูญลง เรือนไทยโบราณอันเคยเงียบขรึมและชวนอกสั่นขวัญแขวน กลับคืนสู่ความสงบเงียบยามค่ำคืนอีกครั้ง... เสียงหยาดฝนยามดึกพรมพรำลงกระทบหลังชานเรือน ส่งกลิ่นไอส้มป่อยและดอกปีบหอมระเหยอบอวลไปทั่วห้องนอนกว้าง ลมพัดเอื่อยๆ ปะทะผ้าม่านสีขาวให้พริ้วไหว แสงไฟจากเทียนหอมดวงน้อยส่องสว่างสลัวๆ สะท้อนเรือนร่างของคนสองคนที่ผ่านพ้นความตายและกรรมซ้อนกรรมมาด้วยกัน นลินนั่งอยู่บนเตียงไม้สักโบราณหลังใหญ่ ชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีขาวนวลทิ้งตัวแนบไปกับเรือนร่างเอวคอดกิ่ว เธอมองดูคเชนทร์ที่เพิ่งก้าวออกจากห้องน้ำ ชายหนุ่มอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบน มีเพียงผ้าขนหนูผืนบางพันรอบเอวต่ำ เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่บัดนี้รอยแผลเป็นจากไอพิษอาถรรพ์ได้จางลงกลายเป็นเพียงรอยไหม้บางๆ สายตาคู่คมที่เคยดุดันและแบกรับความทุกข์บัดนี้ฉายแววเร่าร้อนและลึกซึ้ง คเชนทร์ก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ทุกจังหวะการเดินเต็มไปด้วยพลังอำนาจอันทรงเสน่ห์ที่ชวนให้หัวใจของนลินเต้นระสับ “คุณยังกลัวผมอยู่อีกไหม... นลิน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างใบหูเมื่อเขาทรุดตัวลงนั่งข้างเธอบนเตียง กลิ่นหอมสะอาดผสมกลิ่นกายหนุ

“คุณคเชนทร์! คุณคเชนทร์ ได้ยินฉันไหม... ตื่นสิคะ! อย่าเพิ่งหลับนะ!” นลินตระกองกอดร่างที่สลบไสลและเต็มไปด้วยบาดแผลของคเชนทร์ไว้แน่น น้ำตาแห่งความรู้สึกผิดและความทรมานใจไหลพรั่งพรูดั่งสายเลือด มืออันสั่นเทาของเธอพยายามกดบาดแผลฉกรรจ์บนอกกว้างที่ถูกไอพิษของสร้อยสายคำกัดกร่อนจนเนื้อไหม้เกรียม เลือดสีแดงเข้มผสมไอควันสีดำจางๆ ยังคงทะลักออกมาไม่หยุด ความอบอุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มค่อยๆ ลดลงทีละน้อยราวกับสายน้ำที่กำลังไหลออกจากฟองน้ำ ความแค้น ความหวาดระแวง และความเคลือบแคลงสงสัยที่เคยกิดกินหัวใจของเธอเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน มลายหายไปสิ้นเหลือเพียงความว่างเปล่าและความกลัวสุดหัวใจ... กลัวว่าจะต้องสูญเสียเขาไปจริงๆ ภาพเหตุการณ์ในอดีตชาติและปัจจุบันขัดแย้งกันอย่างรุนแรงในความคิดของนลิน ชาติก่อนเขาอาจจะเป็นขุนนางผู้โมหันธ์ที่เห็นเธอเป็นเพียงหมากในเกมอำนาจ แต่ในชาตินี้... ชายที่ชื่อคเชนทร์กลับใช้แผ่นหลังของตัวเองรับคลื่นไออาฆาตทั้งหมด ยอมแลกแม้กระทั่งดวงวิญญาณและชีวิตเพื่อปกป้องเธอให้พ้นจากความตาย “ฉันขอโทษ... ฉันขอโทษ...” นลินซบหน้าลงกับอกของชายหนุ่ม เสียงสะอื้นไห้ดังก้องไปทั่วซากศิลา “ฉัน