Novels by ขนมหวาน

ภีมบดริมฝีปากลงจูบน้ำฝนอย่างเร่าร้อนและบ้าคลั่ง ลิ้นหนาแทรกไซ้ตวัดเกี่ยวเก็บรับรสหวานช่ำภายในอย่างหิวกระหาย มือหนาแกร่งซุกซ่อนอยู่ใต้เสื้อนอนก่อนจะฟาดฝ่ามือลงบนเต้านมคู่สวยเต็มแรง เพี๊ยะ! แล้วบีบเค้นเค้นขยี้อย่างหนักหน่วงจนเนื้อนุ่มปลิ้นตามร่องนิ้ว "อ๊างงง! พี่ภีม... เบาๆ สิคะ ฝนเจ็บ... แต่เสียวหัวนมไปหมดแล้ว อู๊ววว!" น้ำฝนร้องครางกระเส่าพลางแอ่นอกชูชันขึ้นรับสัมผัสป่าเถื่อนอย่างลืมตัว ภีมเลื่อนมือต่ำลงต่ำสัมผัสเนื้อนุ่มตรงร่องขา ก่อนจะแทรกนิ้วมือสอดเข้าไปในรูรักที่ฉ่ำแฉะไปด้วยน้ำหวานเยิ้ม เขาขยับนิ้วเข้าออกรัวเร็วพร้อมตวัดขยี้เม็ดแตดบวมเต่ง "แฉะขนาดนี้แล้วเหรออีร่าน! รูมึงตอดนิ้วกูแน่นฉิบหาย ร่านอยากโดนควยกูตอกจนทนไม่ไหวแล้วล่ะสิ!" ภีมสบถคำลามกข้างหูน้ำฝนด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยราคะ แจ๊ะ! แจ๊ะ! แจ๊ะ! เสียงนิ้วมือกระทบกับน้ำหวานชุ่มฉ่ำดังลั่นห้อง "ฮ๊าาา! พี่ภีม... ใช่ค่ะ! รูฝนแฉะหมดแล้ว! แหย่นิ้วเข้ามาอีก... แหย่เข้ามาลึกๆ เลยผัวขา! อัดนิ้วเข้ามาตอกรูร่านๆ ของฝนให้แทบแตกไปเลย!" น้ำฝนครางลั่นพร้อมกับกางขาออกกว้างกว่าเดิมเพื่อเปิดทางให้ภีมขยี้รูรักของเธอได้สะดวกและลึกซ

ช่วงดึกคืนนั้น ขณะที่น้ำฝนหมดแรงหลับปุ๋ยไปด้วยความล้า ภีมเดินออกมาชิวสูบบุหรี่ตรงระเบียงนอกห้อง เสียงครางกระสุ่มกระส่ายยังดังเล็ดลอดมาจากห้องนอนเพื่อนทั้งสอง ภีมส่ายหน้าเบาๆ มองนาฬิกาบอกเวลาตีสาม "จะเย็ดกันให้รูพังไปเลยหรือไงวะพวกมึง..." เขาพึมพำกับตัวเอง แอ๊ด... เสียงประตูห้องนอนเสกเปิดออก พร้อมเสียงกระแทกเนื้อกระทบเนื้อดัง ตับ! ตับ! ตับ! เสกกำลังจับเมย์อุ้มแตงกระแทกเอวใส่ร่องเนื้อเดินออกมา ทั้งสองสบตากับภีมกลางทางเดิน เสกกระตุกยิ้มมุมปากแล้วอุ้มเมย์เดินตรงไปที่ห้องครัว เมย์แทนที่จะตกใจที่ภีมเห็น เธอกลับเสียวซ่านจนช่องทางรักบีบรัดลำควยเสกแน่นปั๋ง "ตอดควยกูแน่นขนาดนี้ ชอบให้ไอ้ภีมเห็นมึงโดนกูตอกหรือไงอีตัวดี! ร่านอยากโดนโชว์นักนะมึง!" เสกด่าทอหยาบโลนข้างหูเมย์ เสกจับเมย์อุ้มขึ้นนั่งบนโต๊ะกินข้าวในห้องครัว เมย์ใช้สองมือยันโต๊ะไว้ แยกขาออกกว้างเผยร่องเนื้อสีสดบวมเป่ง เสกไม่รอช้า ซุกใบหน้าลงไปตวัดลิ้นหนาห่อรัดดูดเม็ดแตดรุนแรงทันที จ๊วบ! จ๊วบ! จ๊วบ! "ฮ๊าาาาา! อ๊ายยยย! พี่เสก! ลิ้นพี่รัวโคตรเสียว! อู๊ววว... ดูดเม็ดแตดหนูแรงๆ อีกดิผัวขา!" เมย์ครางลั่น ควงสะโพกบดใส่ปากเสก สองมือจับกดหัว

ภีมอุ้มร่างเปลือยเปล่าของน้ำฝนออกจากห้องน้ำ โดยที่ริมฝีปากของทั้งสองยังคงดูดบดจูบกันอย่างแลกลิ้นดุเดือด เสียงดัง จ๊วบ... จ๊วบ... คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นกายและคราบน้ำรัก ชายหนุ่มวางเธอนอนลงบนเตียงนุ่มอย่างรุนแรง "เร็วสิภีม! เสียบเข้ามาเย็ดแรงๆ ให้รูพังไปเลย!" น้ำฝนอ้าขาออกกว้างจนเห็นร่องเนื้อสีสดบวมเป่งและรูรักที่บีบกระตุกถี่ๆ ฉ่ำไปด้วยน้ำหวาน เธอมองชายหนุ่มด้วยสายตาฉ่ำปรือ ยั่วยวนท้าทายอย่างหน้าไม่อาย "ร่านจังนะมึง! เดี๋ยวจับเย็ดให้สมใจอยาก ตามที่ขอเลยอีตัวดี!" ภีมสบถคำหยาบโลนแล้วกระโจนทับ อัดกระแทกแก่นกายใหญ่ยาวสอดแทรกเข้าใส่รูรักที่กำลังบีบตัวถี่ระริกอย่างหนักหน่วงทันที! ตับ! ตับ! ตับ! "ฮ๊าาาา! อ๊ายยยย! ภีม! แรงอีก... เย็ดรูกูแรงๆ!" น้ำฝนเชิดหน้าครางลั่น สองมือบีบขยี้หัวไหล่แกร่ง ภีมจับร่างบางพลิกให้ น้ำฝนขึ้นไปอยู่ข้างบน น้ำฝนไม่รอช้า ยกสะโพกขึ้นลงแล้วบดควงรูร่านใส่แก่นกายอันใหญ่โตอย่างเสียวซ่านและร่านร้อน สองเต้างามกระเด้งกระพือไหวตามจังหวะขยับบดแทง ภีมมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาหื่นกระหายและหมั่นไส้ในความร่านของเธอ "บดตูดร่อนรูขนาดนี้... อยากโดนควยกูแทงให้รูโบ๋เลยสิมึง!" ภีมพูดจาล

"ไปตรงระเบียงกัน เธออยากรู้ไหมว่าจะเสียวขนาดไหน..." ภีมกระซิบเสียงพร่าข้างหู สายตาแพรวพราวเต็มไปด้วยไฟราคะและความกวนประสาท ชายหนุ่มไม่รอช้า ถอนแก่นกายใหญ่ออกจากร่องรักชื้นแฉะ แล้วช้อนอุ้มร่างเปลือยเปล่าของน้ำฝนตรงไปยังประตูระเบียงห้องนอน ลมเย็นยามค่ำคืนพัดปะทะผิวเนื้อ นำพาความวาบหวิวและตื่นเต้นจนขนอ่อนลุกซู่ "อ๊ะ! ภีม... ข้างนอกมันระเบียงนะ! เดร๋ยวคนอื่นจะเห็นเอา!" น้ำฝนร้องอุทาน เสียงสั่นระริกด้วยความกลัวผสมความเสียวซ่าน "กลัวคนอื่นเห็นหรือมึงเงี่ยนจนแตดสั่นน้ำเดินอีกรอบกันแน่ฮะอีตัวดี! เมื่อคืนมึงยังแอบดูกูเย็ดกันตรงระเบียงนี้เลยไม่ใช่หรือไง!" ภีมสบถหัวเราะเย้ยหยัน ภีมดันแผ่นหลังเนียนของน้ำฝนติดกับราวกั้นระเบียง ก่อนจะกดไหล่และคว้าหัวสวยกดลงต่ำ หน้าแก่นกายใหญ่ยาวที่ชี้ตระหง่านและกลับมากระดกสู้มืออีกครั้ง "อมเข้าไป... ลึกๆ!" "ซี้ดดด... อื้อออ! จ๊วบ!" น้ำฝนไม่รอช้า สัมผัสอุ่นร้อนของควยจริงกระตุ้นความร่านในกายให้พุ่งสูง เธอกอดขาแกร่งของภีมไว้แน่น อ้าปากกว้างต้อนรับหัวหยักเข้าลำคอลึกจนตาเหลือก ตวัดลิ้นเรียวรัวเลียรอบลำกายอย่างหิวกระหาย สองมือนวดเฟ้นพวงสวรรค์ด้านล่างอย่างรู้หน้าท

"ถอดเสื้อผ้าออกให้หมดแล้วลงไปนอนสี่ขาบนพื้นดิอีตัวดี!" ซันสบถเสียงดุข่มขู่ทันทีที่ประตูห้องนอนปิดล็อค เขาจ้องมองยิ้มด้วยสายตาหื่นกระหายและป่าเถื่อน ยิ้มสบตาชายหนุ่มอย่างยั่วยวน คลี่ยิ้มร้ายก่อนจะค่อยๆ ปลดสายเดรสสั้นรัดรูปให้หลุดออกจากเรือนร่าง เผยเต้าอวบอิ่มชูชันและร่องเนื้อฉ่ำแฉะที่ไม่มีกางเกงในปิดบัง "อยากให้ยิ้มทำตัวเป็นหมาน้อยร่านๆ ของพี่ซันเหรอคะ... หึ!" ยิ้มคลานสี่ขาลงกับพื้นพรหมนุ่ม บิดสะโพกงอนงามยกสูงตระหง่านอยู่ตรงหน้าซันอย่างไม่อายใคร ซันไม่รอช้า คว้าหมับเข้าที่สะโพกผายแล้วส่งฝ่ามือหนาตบลงบนแก้มตูดฉ่ำน้ำดัง เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! จนเป็นรอยนิ้วมือแดงจัด "อ๊างงงง! พี่ซัน! ตบอีกดิ! ตบตูดหนูแรงๆ เลย!" ยิ้มเชิดหน้าครางลั่น ชอบใจความเจ็บแสบสไตล์ SM "ปากดีนักนะมึง! ร่านอยากโดนกูเย็ดท่าหมาจนร้องขอชีวิตเลยสิฮะ!" ซันทรุดตัวลงคุกเข่าด้านหลังยิ้ม เขากระชากแคมเนื้อสีหวานที่บวมเป่งแยกออกจากกัน แล้วซุกใบหน้าลงไปตวัดลิ้นหนาห่อรัดเม็ดแตดที่สั่นระริกทันที จ๊วบ! จ๊วบ! จ๊วบ! สองมือแกร่งดึงรั้งสองเต้างามจากทางด้านหลัง บิดขยี้จุกนมบวมเต่งอย่างรุนแรง "ฮ๊าาาาาา! อ๊ายยยยยย! ... ดูดยิ้มแรงๆสิค่ะ

"ร้องครางลั่นห้องแบบนี้ อยากให้ไอ้ภีมกับน้ำฝนได้ยินหรือไงฮะมึง!" เสกสบถเสียงพร่าดุเดือดกลางห้องนอน ร่างกายเปลือยเปล่าผุดซึมไปด้วยหยาดเหงื่อ เขาคว้าขาเรียวข้างหนึ่งของเมย์ยกสูงพาดบ่า พลางกระชากสะโพกผายเข้าหาตัวแล้วสอดแทรกแก่นกายใหญ่ยาวอัดกระแทกเข้าใส่ร่องเนื้อชุ่มน้ำรักอย่างหนักหน่วงและรุนแรงตรงหน้าประตูห้อง! ตับ! ตับ! ตับ! "อ๊างงงง! พี่เสก! อ๊ะ! แรงอีก... กระแทกเข้ามาแรงๆ เลย! ไม่ต้องสนใจใครทั้งนั้น!" เมย์เชิดหน้ากรีดร้องอย่างร่านร้อน สองมือจิกเกร็งลงบนบ่าแกร่งของเสกจนเป็นรอยเล็บ "ปากดีนักนะอีร่าน! โดนกูตอกตรงประตูห้องยังจะร้องขอเพิ่มอีกเรอะ!" เสกฝ่ามือหนาตบลงบนแก้มตูดงอนงามดัง เพี๊ยะ! เสียงเนื้อกระทบเนื้อสะท้อนก้อง เขาเร่งจังหวะเอวสับกระแทกลำควยเข้าออกอย่างป่าเถื่อน ยอดอกชูชันของเมย์สั่นกระพือตามแรงอารมณ์ เสกกดจูบบดขยี้ริมฝีปากนุ่ม ตวัดลิ้นเลียดูดกินน้ำลายหวานช่ำสลับกับสบถคำหยาบโลนกระตุ้นไฟราคะไม่หยุด "อื้อออ! จ๊วบ... ซู๊ดดด! (อัดกูแรงๆ ผัวขา!)" "เออ! กูจะตอกมึงให้แตดบวม ร้องกรีดร้องจนไม่มีเสียงเลย!" เสกคว้าอุ้มร่างเมย์ลอยขึ้นจากพื้น พาเดินตอกกระแทกเอวรัวเร็วไปจนถึง

มาคัสที่ยังไม่พอกับรสรักอันร้อนแรงเขาจับนิชาให้พลิกคว่ำหน้าลงกับที่นอนอย่างรวดเร็ว “อื้อ! คุณมาคัส... จะทำอะไรอีกคะ!” นิชาอุทานออกมาด้วยความตกใจและหอบกระเส่า “ก็ทำในสิ่งที่เธอร่านอยากได้ไง!” มาคัสตอบเสียงทุ้มต่ำดุดัน ชายหนุ่มใช้มือหนาจับสะโพกมนของเธอให้ลอยสูงขึ้นในท่าคุกเข่าโก้งโค้ง “ก้มหน้าลงไปนิชา! ยกรูกระสันของเธอขึ้นมาต้อนรับควยฉันเดี๋ยวนี้!” มาคัสตวาดสั่งเสียงกระสัน “อื้อ... ใจร้ายที่สุดเลยค่ะ” นิชาตอบพึมพำเสียงพร่า แต่กลับยกสะโพกโก่งขึ้นตามสั่งอย่างยอมจำนนและร่านร้อน มาคัสไม่รอช้า ชายหนุ่มจับแก่นกายอันมหึมาขึงตึงแน่น จ่อลงบนรอยแยกหวานที่ฉ่ำปรือ แล้วกระแทกเสียบเข้าไปในรูร่านของนิชารวดเดียวจนมิดโคน! สวบ! ตรึง! “กรีดดดด! อ๊า! คุณมาคัส... จุก! จุกรูไปหมดแล้วค่ะ!” นิชาครางลั่นพร้อมกับสะอื้นเสียว รูรักตอดรัดแก่นกายหนุ่มแน่นจนสมองขาวโพลน มาคัสเริ่มกระแทกสะโพกเข้าใส่จากด้านหลังอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ! พั่บ! พั่บ! พั่บ! “ซี๊ดดด! Tight ชะมัด! โดนแทงจากด้านหลังแบบนี้ รูร่านๆ ของเธอมันบีบตอดควยฉันจนแทบแตกเลยนะนิชา!” มาคัสพูดคำลามกหยาบโลนใส่เธอขณะซอยสะโพกถี่ระทึก ก่อนที่

เสียงหายใจหอบกระเส่าของนิชาดังก้องท่ามกลางความเงียบสงบภายในห้องนอนสลัว เรือนร่างบางชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อซ่านรักยามที่เธอนอนระทวยอยู่ใต้แผงอกแกร่งของมาคัส ทว่าในห้วงความคิดที่ยังคงปรือฉ่ำไปด้วยไฟราคะ ความคิดหนึ่งก็ผุดแวบขึ้นมาอย่างเด่นชัด... ถ้าทำให้ชายคนนี้หลงใหลในเรือนร่างและรสรักของเธอจนหัวปักหัวปำได้... เขาก็ตอบไม่ได้ว่าจะหนีหรือหายหน้าไปจากเธออีก! สัญชาตญาณมารยาและทักษะการแสดงอันยั่วยวนที่เคยร่ำเรียนมาถูกปลุกขึ้นทันที นิชาส่งสายตาฉ่ำปรือมองสบกับนัยน์ตาคู่คมของมาคัส มือเรียวสั่นเทายกขึ้นลูบไล้ผ่านแผงอกกำยาม สะกิดยอดอกของเขาเบาๆ ก่อนจะบิดสะโพกร่อนแนบชิดกับแก่นกายใหญ่โตที่ยังคงแช่แน่นอยู่ในช่องทางรัก "คุณมาคัสคะ..." เสียงหวานเอ่ยกระซิบพร่าข้างใบหูชายหนุ่ม รอยยิ้มยั่วยวนจุดขึ้นที่มุมปาก "หายไปเจ็ดวันเต็มๆ... คิดว่าจะลงโทษนิชาแค่รอบเดียวแล้วจบเหรอคะ?" นิชาไม่รอให้เขาได้ตั้งตัว เธอใช้สองมือยันแผงอกแกร่งแล้วพลิกเรือนร่างบางขึ้น ‘คล่อมทับอยู่บนตัวเขา’ ชายหนุ่มยกยิ้มร้ายในลำคอ นัยน์ตาคมวาววับมองเหยื่อสาวที่บัดนี้กลายเป็นผู้ควบคุมเกม "หึ... ปากบอกโดนทิ้ง แต่พอได้ควยแล้วกลับร่านอยาก

ตลอดสี่วันที่เหลือต่อจากนั้น บรรยากาศภายในกองถ่ายซีรีส์พีเรียดเต็มไปด้วยความอึมครึมและเงียบเหงา นิชาทำหน้าที่ดาราสาวแถวหน้าได้อย่างไม่บกพร่องต่อหน้ากล้อง ทุกบทบาท ทุกฉากการแสดงถูกถ่ายทอดออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าทันทีที่เสียงผู้กำกับสั่ง “คัต!” ร่างบางก็กลับมานั่งซึมเศร้าเหม่อลอยอยู่ลำพัง แววตาคู่สวยหมองคล้ำและไร้ชีวิตชีวา เธอจ้องมองโทรศัพท์มือถือที่เงียบสนิท ไร้ข้อความ ไร้สายโทรเข้าจากชายหนุ่มนามว่า มาคัส ความรู้สึกหน่วงจุกในอกขยายตัวจนกลายเป็นความรวดร้าวลึกๆ นิชาพยายามกดข่มความรู้สึก พยายามบอกตัวเองว่าเธอควรจะดีใจที่ฝันร้ายและการโดนย่ำยีด้วยสัมผัสอัน SM ดุดันและคำพูดหยาบคายจบลงเสียที แต่ทว่าทุกค่ำคืนเมื่อหลับตาลง ช่องทางรักเบื้องล่างกลับตอดเกร็ง กระตุกต้อนรับความทรงจำอันเร่าร้อนอย่างทรยศ ร่างกายของเธอโหยหาสัมผัสรุนแรงและกลิ่นไม้สนหอมนุ่มลึกของเขาจนแทบคลั่ง “นิชา... ทานข้าวหน่อยสิลูก สัปดาห์นี้ทั้งสัปดาห์นิชากินข้าวไปแค่นับคำได้เลยนะ” พี่ต่ายเดินเข้ามาถือถาดอาหาร เอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมด้วยความห่วงใย “นิชาไม่ค่อยหิวค่ะพี่ต่าย...” นิชาฝืนยิ้มแผ่วเบา รอยยิ้มเจื่อนๆ นั้นปิดความเจ็

สามวันเต็มๆ ที่คฤหาสน์หรูใจกลางป่าเบญจพรรณเงียบสงบ แต่ความตึงเครียดกลับพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ มาคัสเดินตรวจค่ายกลอาคมรอบผืนป่าหลายสิบไร่ตั้งแต่เช้าตรู่ ผิวกายท่อนบนเปลือยเปล่าเผยมัดกล้ามกำยามและเหงื่อไคลที่เกาะกรูด แสงแดดอุ่นๆ สาดกระทบแผ่นหลังกว้างอันเต็มไปด้วยรอยข่วนจากเล็บของนิชาที่ยังคงทิ้งร่องรอยไว้ไม่จางหาย ​พ่อบ้านเดินถือถาดเครื่องดื่มเข้ามาหยุดอยู่ข้างกายชายหนุ่ม ​“ท่านมาคัสครับ ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมครับ?” ​“อืม... อาคมแน่นหนาพอแล้ว สิ่งแปลกปลอมเข้าไม่ได้แน่นอน” มาคัสคว้าแก้วไวน์ขึ้นจิบ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยราบเรียบ “พี่มาร์กิสส่งข่าวมาหรือยัง?” ​“เมื่อสักครู่คุณมาร์กิสโทรมาแจ้งว่า เคลียร์งานทางมาเก๊าเสร็จสิ้นแล้วครับ กำลังเดินทางขึ้นเครื่องบินส่วนตัว จะมาถึงคฤหาสน์ในตอนค่ำวันนี้ครับ” ​“ดี” มาคัสหมุนแก้วไวน์ในมือ สายตาคมกริบจ้องมองออกไปทางทิศทางของเมืองหลวง ​“เอ่อ... ท่านมาคัสครับ เรื่องคุณนิชา...” พ่อบ้านเอ่ยถามด้วยความระมัดระวัง “ท่านไม่ได้ไปหาเธอเลยสามวันแล้ว และถ้าต้องเตรียมงานพิธีในอีกสองวันข้างหน้า... ท่านอาจจะต้องห่างจากเธอเกือบเป็นอาทิตย์เลยนะครับ” ​มาคัสแค่นหั

บรรยากาศในกองถ่ายยามเย็นแสนคึกคัก ทีมงานต่างวิ่งวุ่นจัดเตรียมอุปกรณ์สำหรับฉากกลางคืน ทว่านิชากลับนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้พับหน้าเต็นท์พักนักแสดง ในมือเรียวสวยถือบทละครเล่มหนาที่เปิดค้างไว้ที่หน้าเดิมมาเกือบครึ่งชั่วโมง ดวงตาคู่สวยจ้องมองตัวอักษรบนกระดาษอย่างว่างเปล่า แต่หัวใจและสมองกลับไม่ได้ซึมซับเนื้อหาใดๆ เข้าไปเลยแม้แต่น้อย ในหัวของเธอยังคงวนเวียนอยู่กับเหตุการณ์เมื่อตอนสาย... เหตุการณ์ที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงบีบเค้นจนปวดร้าว ยามเช้าที่แสนเร่าร้อนและดุเดือดบนเตียงจบลงด้วยความอบอุ่นอันสับสน มาคัสกกกอดเธอไว้ใต้ผ้านวมผืนหนา แต่แล้วเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น ชายหนุ่มเอื้อมมือไปรับสาย น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยตอบปลายสายนั้นละมุนและอ่อนโยนในแบบที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน และคำพูดสั้นๆ เพียงไม่กี่คำก่อนที่เขาจะรีบผละออกจากเตียง แต่งตัวอย่างรวดเร็วแล้วก้าวออกจากห้องไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองหรือเอ่ยคำลาเธอสักคำ... ‘เสียงผู้หญิง...’ นิชากัดริมฝีปากล่างแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกหน่วงจุกตีขึ้นมาในอก เสียงหวานที่เล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์เครื่องนั้นดังก้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชายคนนั้นคือใครกัน

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาเต็มห้องกระจกกว้าง ไออบอุ่นของรุ่งอรุณตัดกับความเย็นฉ่ำของแอร์ที่ยังคงทำงานเงียบๆ มาคัสยังคงแช่ความแข็งขึงอันใหญ่โตไว้ภายในช่องทางรักที่ยังคงกระตุกตอดรัดแผ่วเบา ร่างสูงใหญ่ทาบทับโอบกอดนิชาไว้แนบอก ลมหายใจหอบกระเส่าของคนทั้งสองค่อยๆ ปรับเข้าสู่จังหวะสม่ำเสมอ นิชานอนซบหน้าลงกับแผงอกกำยามที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามและคราบเหงื่อซ่านรัก นัยน์ตาหวานเชื่อมฉ่ำปรือจ้องมองรอยข่วนจากเล็บของเธอเองที่ประดับอยู่บนไหล่หนาของเขา ความรู้สึกเสียวซ่านลึกๆ ยังคงแล่นผ่านช่องท้องน้อยทุกครั้งที่เขาเคลื่อนไหวร่างกายเพียงเล็กน้อย “มองอะไร... นางเอกตัวดี?” มาคัสเอ่ยกระซิบน้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าเสน่ห์ นัยน์ตาคู่คมกริบมองสบตาเธอตรงๆ ขณะที่มือหนาเลื่อนลงไปบีบเค้นบั้นท้ายงอนงามอย่างรุนแรงจนเนื้อนุ่มบิดเบี้ยว “ป...เปล่าสักหน่อยค่ะ” นิชาตอบเสียงแผ่ว พยายามหลบสายตาคมคายที่จ้องมองเหมือนจะกลืนกินเธอเข้าไปอีกรอบ “คุณมาคัส... ถอน... ถอนออกไปได้แล้วค่ะ นิชาหายใจไม่ค่อยออก” “ถอนออกเหรอ?” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงฟังดูหยาบร้อนและเอาแต่ใจ “แต่รูร่านๆ ของเธอมันยังบีบรัดควยฉันแน่นขนาดนี้... ปากบอก

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับความเงียบเหงาที่ปกคลุมไปทั่วคฤหาสน์หรู พรีมตื่นขึ้นมาด้วยดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้ตลอดทั้งคืน หญิงสาวจัดการอาบน้ำแต่งตัวในชุดนักศึกษาอย่างช้าๆ ก่อนจะเดินลงมาจากชั้นบนด้วยสภาพไร้ชีวิตชีวา เมื่อเดินลงมาถึงห้องโถงด้านล่าง สายตากลมโตสุกใสที่บัดนี้หมองหม่นก็กวาดมองไปรอบๆ บริเวณบ้านอย่างเคยชิน โดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังมองหาใครบางคนอยู่ "มองหาคุณคิมหันต์อยู่เหรอคะคุณพรีม?" ป้าสาย แม่บ้านเก่าแก่ที่เห็นพรีมยืนลังเลอยู่จึงเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและรอยยิ้มเอ็นดู "เอ่อ... เปล่าค่ะป้าสาย พรีมไม่ได้มองหาใครสักหน่อย" พรีมรีบปฏิเสธเสียงแผ่ว หลบสายตาป้าแม่บ้านอย่างมีเลศนัย "คุณคิมหันต์ออกไปทำงานตั้งแต่ตรู่แล้วค่ะคุณพรีม" ป้าสายพูดพลางยิ้มอย่างรู้ทัน "เห็นบอกว่ามีประชุมด่วนที่ต่างจังหวัด น่าจะกลับอีกทีก็ค่ำๆ นู่นเลยค่ะ" "อ๋อ... เหรอกับป้า" พรีมพยักหน้ารับเบาๆ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ความรู้สึกห่อเหี่ยวและโหว่งเหวงพุ่งเข้ามาจับขั้วหัวใจอย่างน่าประหลาด 'เขาออกไปโดยไม่คิดจะลาหรือมองหน้าเราเลยสินะ... คงจะรังเกียจเรามากจริงๆ' "แล้วคุณพรีมจะรับอาหารเช้าเลยไหมคะ? ป้าเ

บรรยากาศยามเช้าหน้ามหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความคึกคักของเหล่าผู้คนที่เดินทางมาเรียน ในขณะที่รถสปอร์ตคันหรูของประมุขหนุ่มขับเข้ามาจอดชิดริมฟุตบาทอย่างนุ่มนวล พรีมขยับตัวเตรียมจะลงจากรถ แต่ก็ถูกมือหนาของชายหนุ่มคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน "เย็นนี้เลิกเรียนกี่โมง?" น้ำเสียงทุ้มต่ำถามขึ้น สายตาคมกริบมองสบดวงตากลมโตอย่างมีความหมาย "ประมาณสี่โมงเย็นค่ะ" พรีมตอบเสียงเบา แก้มเนียนยังคงขึ้นสีระเรื่อเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืนและเมื่อเช้าที่ผ่านมา "อืม... เดี๋ยวพี่ให้คนมารับ แล้วเจอกันที่บ้าน" เขาเอ่ยบอกพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาประทับจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากหวานอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ พรีมก้าวลงจากรถด้วยท่าทางเกร็งเล็กน้อย ความรู้สึกเมื่อยล้าช่วงล่างยังคงมีอยู่ แต่เธอต้องพยายามเดินให้เป็นปกติที่สุด ทันทีที่รถคันหรูขับออกไป 'น้ำตาล' เพื่อนสาวสนิทที่สุดของพรีมก็รีบวิ่งรี่เข้ามาหาทันที ดวงตาของน้ำตาลเป็นประกายวาววับวิบวับอย่างจับผิด "แหมๆๆ พรีมคะ! นั่นรถใครน่ะ? คันละกี่สิบล้านกันเชียว!" น้ำตาลเอ่ยแซวพร้อมกับใช้นิ้วสะกิดแขนเพื่อนสาวเบาๆ "แล้วแน่ใจนะว่าแค่คนรู้จัก? ดูสายตาคนที

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านเนื้อดีเข้ามาจับเรือนร่างเปลือยเปล่าใต้ผ้านวมผืนหนา พรีมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกเมื่อยล้าไปทั้งกาย โดยเฉพาะช่วงล่างที่ยังคงมีความรู้สึกชาและผ่าวร้อนลอยเด่นขึ้นมา ความทรงจำจากบทรักดุเดือดเมื่อคืนที่ลากยาวตั้งแต่เคาน์เตอร์หินอ่อนในห้องครัว หน้าประตู โซฟาหนัง และจบลงบนเตียงใหญ่ พรั่งพรูเข้ามาในหัวจนแก้มเนียนร้อนผ่าวและขึ้นสีแดงระเรื่อทันที ข้างกายเธอคือแผงอกกว้างกำยำของคิมหันต์ แขนแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามยังคงโอบตระกองกอดเอวคอดของเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหน ใบหน้าคมคายที่เคยบึ้งตึงและดูทรงอำนาจต่อหน้าคนทั้งโลก บัดนี้ยามหลับใหลกลับดูผ่อนคลายและเสน่ห์แรงเกินต้านทาน พรีมอดไม่ได้ที่จะยื่นมือเรียวเล็กไปสัมผัสสันจมูกโด่งและสันกรอบหน้าของเขาเบาๆ "ตื่นมาแอบมองสามีตัวเองแต่เช้าเลยนะ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าระย้าดังขึ้นทั้งที่ดวงตาคมยังปิดอยู่ ก่อนที่มือหนาจะรวบจับมือเล็กของเธอไปประทับจูบที่กลางฝ่ามือหนักๆ "คุณคิมหันต์... เอ่อ พี่คิม ตื่นนานแล้วเหรอคะ" พรีมเอ่ยถามเสียงเบา พยายามจะถดตัวหนีด้วยความเขินอายเมื่อนึกถึงคำสั่งดุดันของเขาเมื่อคืน แต่กลับถูกวงแข

ลมหายใจอุ่นร้อนและเสียงหอบกระสันยังคงก้องกังวานอยู่ในห้องครัวที่เงียบสงบ พรีมนอนหมดแรงอยู่บนเคาน์เตอร์หินอ่อน เรือนร่างผ่องใสขึ้นสีแดงระเรื่อฉ่ำไปด้วยเหงื่อและรอยรัก คิมหันต์ถอนตัวตนอันอุ่นร้อนออกมาอย่างช้าๆ ก่อนจะมองดูผลงานของตัวเองด้วยสายตาพึงพอใจและเอ็นดูเป็นที่สุด "มะ... ไม่ไหวแล้วนะคะคุณคิมหันต์... พรีมเหนื่อยจนไม่มีแรงเดินแล้ว" พรีมเอ่ยเสียงแผ่วสั่น ใบหน้าหวานซุกเข้าหาอกแกร่งอย่างออดอ้อนและประหม่า คิมหันต์หลุดหัวเราะในลำคอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ เขาก้มลงประทับจูบเบาๆ ที่พวงแก้มแดงก่ำ ก่อนจะช้อนร่างบางในสภาพเปลือยเปล่าขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดาย "ใครบอกว่าฉันจะปล่อยให้เธอพักกันล่ะ?" คิมหันต์เอ่ยกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงพร่าระย้า "ยกแรกตรงนี้เป็นแค่ 'น้ำจิ้ม' เท่านั้น... บนห้องของจริงต่างหาก" "คุณคิมหันต์! คนบ้า... อื้อ!" พรีมยังไม่ทันจะได้เอ็ดเสียงเขียว คิมหันต์ก็สาวเท้ายาวๆ ก้าวออกจากห้องครัว อุ้มร่างบางขึ้นบันไดวนตรงไปยังชั้นสองอย่างรวดเร็วและหนักแน่น ทันทีที่ก้าวพ้นบานประตูห้องนอนใหญ่ที่ถูกดันปิดลงดัง ปัง! ความอดทนของประมุขหนุ่มก็พังทลายลงอีกครั้ง เขากด

เวลาล่วงเลยมาจนกระทั่งหนึ่งทุ่มกว่าๆ แสงมืดมิดของยามค่ำคืนครอบคลุมไปทั่วทั้งคฤหาสน์ตระกูลภักดีณรงค์ พรีมที่เผลอหลับยาวไปตั้งแต่ช่วงบ่ายค่อยๆ กะพริบตาตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนคิงไซส์ผืนนุ่ม สายตากลมโตมองไปรอบๆ ห้องนอนอันกว้างขวางที่บัดนี้เงียบสงบ ไร้เงาร่างสูงของสามีมาเฟีย "สงสัยยังไม่กลับ... ไม่ก็อยู่ที่ห้องทำงานมั้ง" เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ก้าวขาลงจากเตียงนอน ความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวตรงช่วงล่างที่เคยมีในตอนเช้าหายไปเกือบหมดแล้ว ทว่ายังคงมีความรู้สึกขัดๆ ตึงๆ อยู่บ้างเล็กน้อยยามขยับตัว ทันทีที่ความคิดส่วนลึกหวนนึกไปถึงสาเหตุของความเจ็บระบมและภาพเหตุการณ์บทรักอันดุเดือดเมื่อเช้า ใบหน้าหวานก็ร้อนผ่าวขึ้นสีแดงระเรื่อฉับพลัน "เลิกคิดได้แล้วยัยพรีม แกนี่มันลามกจริงๆ!" พรีมสะบัดหน้าเรียกสติของตัวเองเบาๆ เพื่อไล่ภาพหวาบหวามออกจากหัว ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการอาบน้ำชำระร่างกาย ร่างบางเลือกสวมชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีครีมตัวยาวผ่าข้างสูง นุ่มลื่นสบายผิว พร้อมสวมทับด้วยเสื้อผ้าคลุมสายสปาเก็ตตี้เข้าชุดกัน จากนั้นจึงเดินก้าวเท้ายาวลงไปยังชั้นล่างเพื่อมุ่งหน้าไปยังห้องครัวขนาดใหญ่ เพ

ดวงอาทิตย์ในยามสายของวันเคลื่อนขึ้นสูง ส่องแสงแดดเจิดจ้าไปทั่วบริเวณ คฤหาสน์ตระกูลภักดีณรงค์อันเงียบสงบกลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง เมื่อรถสปอร์ตคันหรูสีดำแล่นเข้ามาจอดเทียบท่าอย่างนุ่มนวลบริเวณหน้าประตูทางเข้าหลัก ชายชุดดำสองคนรีบก้าวเข้ามาเปิดประตูรถให้อย่างนอบน้อม ภายในรถ พรีมนั่งกอดอก หน้าบึ้งตึง ตากลมโตมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่างด้วยอาการ 'งอน' อย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อปนความหงุดหงิดเล็กน้อย เพราะเวลาตอนนี้ล่วงเลยมาถึงเกือบสิบเอ็ดโมงเช้าแล้ว นั่นหมายความว่าเธอขาดเรียนวิชาสำคัญในภาคเช้าไปโดยสมบูรณ์! "ยังไม่หายงอนอีกเหรอ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ของคิมหันต์เอ่ยถามขึ้นข้างกาย เขาหันมามองใบหน้าบูดบึ้งของภรรยาหมาดๆ ด้วยแววตาเอ็นดูและขำขันในใจ "ก็เพราะใครล่ะคะ!" พรีมหันขวับมามองเขาด้วยสายตาค้อนขวับ "ถ้าไม่ใช่เพราะคุณเอาแต่ใจเมื่อเช้านี้... ฉันคงไม่ต้องขาดเรียนวิชาของอาจารย์วิชัยหรอกค่ะ! คลาสนี้เช็คชื่อตั้งสองเปอร์เซ็นต์เลยนะคุณคิมหันต์!" คิมหันต์หลุดหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มกว้างที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาก้าวลงจากรถก่อนจะเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งของ