INICIAR SESIÓN“บอกให้เรียกพ่อไงลูก เราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ” ดนุพลรู้ดีว่าปุณณดาคงไม่ต่างจากบุตรชา
“ฉันขออนุญาตแม่เลี้ยงแล้ว หากว่าคุณพฤกษ์ไม่พอใจ เดี๋ยวฉันจะพาดาหาห้องพักในเมืองเอง”“ฉันไม่ได้ไม่พอใจเรื่องคุณดา แต่ไม่ชอบที่เธอทำเหมือนมีอภิสิทธิ์เป็นเจ้าของไร่”“แต่ฉัน...” เธอพยายามอธิบายแต่พฤกษ์ชิงหนีเดินขึ้นรถไปก่อน“ไปเถอะรัก อย่าสนใจพ่อเลี้ยงเลย” นพชัยรู้ตื้นลึกหนาบางดีจึงเข้ามาแตะศอกให้เดินขึ้นรถ ท่ามกลางสายตาไม่พอใจของนายจ้างเมื่อไปถึงบ้านไร่ ปุณณดาได้รับการต้อนรับอย่างดีจากแม่เลี้ยงพรรณีเจ้าของไร่ ยิ่งรู้ว่าอีกฝ่ายคอยช่วยเหลือปองรักยามลำบาก ก่อนจะถูกแม่เลี้ยงนำมาขายเพื่อใช้หนี้“งั้นเดี๋ยวป้าให้ตองนวลจัดห้องพักให้”“ไม่ต้องหรอกค่ะ ดานอนห้องเดียวกับรักได้ค่ะ”“ไม่ได้หรอกครับ คุณดาเป็นแขก ห้องปองรักก็เล็กนิดเดียว” พฤกษ์กล่าวแย้งขึ้นมา“ดารบกวนไม่กี่วันหรอกค่ะ หากได้งานทำเมื่อไหร่ก็จะย้ายออกไปทันที” ปุณณดารู้สึกเกรงใจ เพราะเพื่อนเธอก็เป็นแค่ลูกจ้าง“คุณดาจะมาหางานทำที่เชียงใหม่หรือครับ”
วันรุ่งขึ้น ปุณณดานั่งอยู่ที่สนามบินเพื่อรอขึ้นเครื่องไปยังเชียงใหม่ ในขณะนั้นก็นั่งเล่นโทรศัพท์ไปเรื่อยจนเจอรูปที่ตนแอบถ่ายอชิรวิชญ์ระหว่างที่นอนหลับ “ลาก่อนค่ะคุณอชิ ขอให้คุณมีความสุขกับชีวิตคู่นะคะ” เธอพึมพำกับหน้าจอโทรศัพท์มือถือเสียงสั่น ก่อนจะรีบกดปิดด้วยใจที่เจ็บปวด“คุณดา” เสียงทักทายเต็มไปด้วยความดีใจ ทำให้หญิงสาวรีบเช็ดคราบน้ำตา เงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายด้วยคำถาม กำลังทบทวนว่าเคยเจอชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้าที่ไหน“น่าน้อยใจ ที่คุณดาจำผมไม่ได้ ผมพฤกษ์คนที่ขับรถเกือบชนคุณที่ภูเก็ตไงครับ”“ดาขอโทษจริงๆ ค่ะ ดาสมองปลาทอง” หญิงสาวยิ้มแหยๆ อย่างขอลุแก่โทษให้อีกฝ่าย“แล้วคุณดาจะไปไหนครับ”“ดาจะไปหาเพื่อนที่เชียงใหม่ค่ะ”“เชียงใหม่หรือครับ ผมเองก็กำลังจะเดิ
“ยอมรับแล้วสินะ ว่านอนกับพี่อชิมาแล้ว” อลิสายิ้มเหยียด “แต่ฉันไม่ถือหรอกนะ เพราะหลังจากฉันแต่งงานกับพี่อชิ ฉันจะไม่ให้เขาไปยุ่งกับผู้หญิงคนไหนอีก เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้ หลังจากพี่อชิกลับมาเราจะคุยเรื่องแต่งงานกัน” จากที่เคยปฏิเสธงานแต่งงานมาตลอด แต่วันนี้เธอกลับเปลี่ยนใจเพราะไม่อยากสูญเสียตำแหน่งคนสำคัญให้ใครโดยเฉพาะผู้หญิงตรงหน้านี้ ที่สำคัญเธอเพิ่งตรวจพบว่าตนกำลังตั้งครรภ์ และผู้ชายที่เธอเลือกที่จะเป็นพ่อของลูกคืออชิรวิชญ์ปุณณดาจัดของเท่าที่จำเป็นลงกระเป๋าเดินทาง เพราะยังไม่รู้ว่าจะไปทำงานที่ไหน แต่ที่แน่ๆ คงเป็นต่างจังหวัด เพื่อหลีกหนีการพบเจอกับอชิรวิชญ์ แต่ทว่าความคิดต้องสะดุดลงเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู“เชิญค่ะดาไม่ได้ล็อก” หญิงสาวเอ่ยอนุญาต ประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามา “ยายอนงค์ มีอะไรหรือคะ” ปุณณดาเอ่ยถามอย่างแปลกใจ“คุณดาจะไปจริงหรือคะ”“ยายอนงค์รู้ด้วยหรือคะ”“ยายรู้ทุกเรื่องแหละค่ะ แล้วคุณดาจะไปอยู่ที่ไหนกับใคร”“ดาคงไปหาเพื่อนที่
“ไม่ต้องหรอกค่ะ” เธอไม่อยากบอกว่าอชิรวิชญ์ได้จัดการให้แล้ว เพียงแต่เขาไม่ยอมมอบโฉนดใบนั้นให้เธอ“แค่นี้ดาก็ไม่รู้จะตอบแทนยังไง ส่วนหนี้สามสิบล้านดาจะพยายามหามาคืนให้”“อย่าหาว่าพ่อดูถูกเลย เพื่อแลกกับสิ่งที่หนูสูญเสียไปให้ตาอชิ สามสิบล้านถือว่าหายกัน”“อย่าเลยค่ะ คุณอชิยังบอกว่ามันไม่คุ้มค่า”“ไอ้หมอนี่ปากมันเสียจริงๆ เงินพ่อ พ่อมีสิทธิ์จะยกให้ใครก็ได้”“ดาต้องการคืนให้ค่ะ แต่ไม่รับปากว่าจะคืนหมดตอนไหน” คนจนๆ อย่างเธอจะหาเงินมาจากไหน แค่กินไปวันๆ ไม่รู้จะพอไหม ยิ่งต้องไปหางานทำ หาห้องเช่าอีก“ถ้าหนูรับปากว่าจะไม่นำเงินมาคืน พ่อสัญญาว่าจะดูแลแม่ของหนูเป็นอย่างดี” เขารู้ว่าปุณณดานั้นห่วงหทัยทิพย์แค่ไหน แม้จะรู้สึกว่าสองแม่ลูกไม่ค่อยผูกพันกันสักเท่าไหร่“ก็ได้ค่ะ” ปุณณดาได้แต่รับปากไปก่อน แต่ยังมีความตั้งใจที่จะนำเงินมาคืนให้ได้ จากนั้นก็ขอตัวกลับห้องพัก ซึ่งมารดายังรออยู่ในห้อง“เป็นยังไงบ้างยายดา”“เรียบร้อยแล
“เอ่อ...”“แล้วดาไปบอกแม่ตอนไหน ว่าดากับคุณอชิมีอะไรกัน”“ฉันพอจะเดาได้ แกมันดูง่ายจะตายไป”“แล้วเป็นไงล่ะแม่ มันมีประโยชน์ไหม นอกจากจะไม่สนใจ เขายังดูถูกดูแคลน และยังบอกเรื่องแผนการของแม่กับคุณลุงอีก”“นี่แหละที่ฉันกลุ้มใจ ถึงได้หนีมาหาแกนี่ไง”“แม่...” ปุณณดาเรียกเสียงหลง มารดาไม่ได้ห่วงความรู้สึกเธอเลยสักนิด“ฉันไม่อยากกลับไปอยู่ห้องเช่าแบบเดิมอีกแล้วยายดา ช่วยแม่คิดหน่อย ที่จะทำให้คุณพลเชื่อว่าแม่ไม่ได้คิดวางแผนจับคุณอชิให้แก”“...” มีแต่ความเงียบงัน“ยายดา ช่วยแม่คิดหน่อยสิ” หทัยทิพย์เขย่าบุตรสาวอย่างเร่งเร้าเอาคำตอบ“ดาจะไปบอกคุณลุงเอง”“ยายดา!”“ดาจะเป็นคนยอมรับเองว่าเป็นแผนของดา แต่แม่สัญญาได้ไหมว่าจะปล่อยดาไปมีอิสระ ไม่บังคับให้ดาไปแต่งงานกับใครอีก” เธอคงไม่สามารถทำตามอย่างที่รับปากบิดาไว้ได้อีกแล้ว และเชื่อว่าดนุพลก็คงดูแลมารดาเป็นอย่างดี คงถึงเวลาที่เธอคว
ดนุพลเอ่ยถึงเรื่องงานแต่งงานอย่างจริงจังกับบุตรชายเป็นครั้งแรก เพราะเขาคิดว่าเป็นสิ่งเดียวที่จะชดเชยให้ภรรยาผู้ล่วงลับไปแล้ว ยอมรับว่ายังเสียใจทุกการกระทำ และไม่ได้อยู่ในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตเธอ“ผมกับลิสาเรายังไม่พร้อมครับ” อชิรวิชญ์เอ่ยกับบิดาเสียงเครียด เวลานี้เขายังไม่พร้อมจะแต่งงาน อลิสาก็เช่นกัน ขณะหทัยทิพย์ยิ้มแก้มปริเมื่อได้ยินคำตอบจากลูกเลี้ยง“แต่คุณปรางโทร.มาบอกว่าแกไปค้างอ้างแรมกับหนูลิสาเมื่อคืน”“รถแค่เสียกลางทางครับ ก็เลยแวะพักโรงแรม แต่ผมกับลิสาเราอยู่คนละห้อง คนละชั้น”“แต่หนูลิสาเขาเสียหาย”“จะเสียหายได้ยังไงครับ เราไม่ได้มีอะไรกันเกินเลย”“นั่นสิคะคุณพล คุณปรางก็พูดเกินไป”“ผู้หญิงแค่ไปไหนกับผู้ชายข้ามคืนก็เสียหายแล้วนะคุณทิพย์”“ก็คุณอชิยืนยันแล้วไงคะว่าไม่มีอะไรกัน แต่ยายดาของทิพย์นี่สิคะ ที่เสียหาย...” หทัยทิพย์พูดเท่านั้น อชิรวิชญ์ก็หันไปมองแม่เลี้ยงทันที รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล&




![พ่อผัว-[NC-20+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


