ร่ายรักม่านพิศวาส

งานแต่งงานของดนุพลนักธุรกิจใหญ่วัยห้าสิบเก้าปี ได้จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ท่ามกลางเสียงหัวเราะแห่งความสุขของคู่บ่าวสาว แต่กลับบาดลึกเข้าไปในหัวใจของคนที่เป็นลูกอย่างอชิรวิชญ์เป็นอย่างมาก จะไม่ให้เขาเจ็บปวดใจได้อย่างไร ก็ในเมื่อหทัยทิพย์คือผู้หญิงลับๆ ของบิดาตนมานาน ตั้งแต่มารดายังมีชีวิตอยู่ และยังเป็นต้นเหตุทำให้มารดาเขาต้องตรอมใจตายอีกด้วย

ดนุพลตัดสินใจแต่งงานกับหทัยทิพย์อดีตคนรักหลังสูญเสียภรรยาไปเพียงไม่กี่เดือน โดยไม่คิดที่จะฟังเสียงคัดค้านของใครแม้แต่บุตรชายเพียงคนเดียวของเขาก็ตาม ต้องการเพียงทำตามคำเรียกร้องของหัวใจเท่านั้น

“อชิ แกทำหน้าให้มันดีๆ หน่อย”

“จะให้ผมยืนยิ้มหน้าชื่นตาบาน รับผู้หญิงคนนี้มาแทนแม่หรือครับ ไม่มีทาง!” อชิรวิชญ์ส่งสายตาเกรี้ยวกราดไปยังแม่เลี้ยง และเผื่อแผ่ไปถึงบุตรสาวของนางด้วย

“ตาอชิ” ดนุพลกดเสียงต่ำ เพราะไม่ต้องการให้ใครมาได้ยิน ในข้อโต้แย้งระหว่างตนกับบุตรชาย

“เชิญตามสบายครับ พ่อจะไปขึ้นสวรรค์หรือลงนรกที่ไหน มันก็ไม่เกี่ยวกับผม” อชิรวิชญ์เดินฝ่าผู้คนไปยังด้านหลังงานเลี้ยงด้วยความคับแค้นใจ เพราะไม่สามารถทำให้งานแต่งงานในครั้งนี้ล่มลงได้

“ไอ้อชิ!”

“ใจเย็นๆ ก่อนนะคะคุณพล ทิพย์เสียใจที่เป็นต้นเหตุทำให้คุณกับคุณอชิต้องบาดหมางกัน”

“ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก ผมต่างหากที่เลี้ยงลูกตามใจจนเกินไป”

“อย่าโทษตัวเองเลยค่ะ...ยายดาตามไปดูแลพี่เขาหน่อยสิ” หทัยทิพย์หันไปบอกบุตรสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากที่นางยืน

“เอ่อ...ดา”

“ไปสิยายดา”

“แต่เดี๋ยวจะถึงเวลาส่งตัวเข้าหอแล้วนะคะ ดาต้องช่วยดูแลแขก” ปุณณดาพยายามหาข้ออ้าง ยอมรับว่าไม่กล้าพอที่จะอยู่ใกล้อชิรวิชญ์เพียงลำพัง เพราะรู้ฤทธิ์เดชของอีกฝ่ายดี

“ไม่ต้องไปหรอกหนูดา ปล่อยมัน” ดนุพลบอกด้วยความโมโห

“ให้ยายดาไปอยู่เป็นเพื่อนดีแล้วค่ะ ทิพย์ไม่อยากให้คุณอชิรู้สึกเหมือนถูกทิ้ง...ไปสิยายดาไปดูพี่เขาหน่อย” หทัยทิพย์ดันร่างบุตรสาวให้เดินไปทางที่อชิรวิชญ์เดินหายออกไป

ปุณณดายืนทำใจอยู่ครู่ใหญ่ กว่าจะก้าวเท้าเดินเข้าไปหาอชิรวิชญ์ที่กำลังนั่งดื่มอยู่ริมสระว่ายน้ำเพียงลำพัง เธอเห็นอีกฝ่ายเทเครื่องดื่มเข้าปาก ราวกับน้ำเปล่า

“คุณอชิคะ เอ่อ...”

“มีอะไรกับฉันอีก” เสียงห้าวติดหงุดหงิดที่รู้ว่าใครเข้ามาก่อกวน

 “คุณดื่มเยอะแล้วนะคะ เดี๋ยวก็เมาหรอก”

“เมาแล้วมันหนักหัวใคร พ่อแท้ๆ ฉันยังไม่สนใจเลย” ชายหนุ่มกล่าวประชดปนน้อยใจ

“สนใจสิคะ ท่านถึงฝากให้ฉันมาดูแลคุณ”

ปุณณดาจำต้องพูดปดออกไป เพราะจริงๆ แล้ว มารดาของเธอต่างหากล่ะที่ไล่มาให้ดูแลเขา

“งั้นเหรอ” อชิรวิชญ์หรี่ตามองอีกฝ่ายราวกับไม่เชื่อ

“จริงๆ ค่ะ อย่าดื่มเลยนะคะมันไม่ดีต่อสุขภาพ”

“เธอคิดว่าเธอเป็นใคร ถึงได้มาสอนฉัน อย่ามาเจ๋อ” ชายหนุ่มกล่าวจบก็คว้าขวดบรั่นดีกับแก้วเดินไปอีกฟากหนึ่งยังเรือนหลังเล็กที่มารดาเขาเคยพักอาศัยอยู่ หลังจากรับรู้ว่าบิดามีผู้หญิงอีกคน

ปุณณดายืนลังเลว่าควรตามไปหรือไม่ ก่อนจะตัดสินใจทรุดตัวนั่งอย่างเหน็ดเหนื่อยหัวใจ ใช่ว่าเธอจะเห็นด้วยกับงานแต่งงานในครั้งนี้ ถึงจะคัดค้านหัวชนฝา แล้วจะมีประโยชน์อะไร นอกจากมารดาจะไม่ฟังแล้วยังต้องมาเจ็บตัวอีกด้วย

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

            ปุณณดานั่งเกร็งข้างๆ คนขับรถมาตลอดทาง ขณะเดินทางกลับจากดูงานที่เชียงใหม่พร้อมอชิรวิชญ์ด้วยความจำใจ เพราะคำขอร้องแกมวิงวอนของพ่อเลี้ยงอย่างดนุพล จนเธอไม่สามารถปฏิเสธได้

“ไม่รู้จะให้มาด้วยทำไม เกะกะ” คนขับรถพึมพำอย่างหงุดหงิด

“คุณก็รู้ ว่าฉันปฏิเสธคุณพ่อของคุณไม่ได้”

ปุณณดารีบกล่าวแย้งขึ้นมา เขาเองก็อยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย ยังจะมาหาเรื่องกันอีก

“ปฏิเสธไม่ได้ อย่ามาเล่นละครดีกว่า อยากอยู่กับฉันสองต่อสองละสิไม่ว่า แม่เธอวางแผนจับพ่อฉันไม่พออีกหรือไง เธอกับแม่ถึงได้คิดวางแผนจับฉันเป็นผัวอีกคนน่ะ”

“หยาบคาย! ฉันไม่เคยคิดอย่างที่คุณกล่าวหาเลยสักนิด”

“ปากแข็ง แค่สายตาเวลาเธอมองฉัน มันแทบจะกลืนกินอยู่แล้ว อยากมากหรือไง” ถ้อยคำที่เอื้อนเอ่ยออกมา ทำเอาคนฟังสะอึก

ปุณณดาเลือกที่จะเงียบแต่อีกฝ่ายกลับตีความหมายว่าเธอยอมรับในสิ่งที่พูด แต่แล้วจู่ๆ รถที่นั่งมากลับดับวูบกลางทาง

“รถเป็นอะไรน่ะคุณ”

“ฉันก็ไม่รู้” ชายหนุ่มบิดกุญแจเพื่อสตาร์ตรถ พยายามสตาร์ตอยู่หลายครั้งก็ไม่ติดอยู่ดี

“ทำไมรถถึงมาเสียกลางทางได้ ฝนก็ทำท่าจะตกแล้วด้วย” ดวงตากลมโตกวาดสายตามองไปบริเวณนอกรถ

“เพราะมีตัวซวยอย่างเธอนั่งมาด้วยไง” อชิรวิชญ์เดินลงจากรถ เปิดฝากระโปรงด้านหน้ารถเพื่อตรวจเช็กอาการว่าเสียจากตรงไหน “โธ่โว้ยมาดับอะไรตอนนี้” ชายหนุ่มสบถเสียงออกมาอย่างอารมณ์เสีย ทำเอาปุณณดาเริ่มใจคอไม่ดี

“ลงรถ”

“คะ??” ปุณณดาทำสีหน้างุนงง

“จะนั่งอยู่ในรถคนเดียวทั้งคืนก็ตามใจ” อชิรวิชญ์พูดเท่านั้น ปุณณดาก็รีบเปิดประตูลงมาจากรถทันที จากนั้นเขาจึงจัดการเข็นรถเข้าข้างทางพร้อมกับล็อกรถไว้ หากฝืนซ่อมต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์ เพราะเขาไม่มีเครื่องมืออุปกรณ์การซ่อมติดรถมาด้วย และที่สำคัญฝนเหมือนกำลังตั้งเค้ามา แต่ด้วยความรีบร้อนทำให้ทั้งคู่ลืมหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าติดมือลงมาด้วย

“เราจะไปหาโรงแรมที่ไหนล่ะคุณ” เธอมองไปทั่วบริเวณ แทบจะไม่มีรถวิ่งผ่านด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่โรงแรมเลย บ้านคนก็แทบจะไม่มีให้เห็น

“ลองหาเอาข้างหน้า จะบ่นอะไรนักหนาเนี่ย”

“นี่ๆ คุณ ฉันลืมกระเป๋าเสื้อผ้า ต้องกลับไปเอาก่อน”