ร่ายรักม่านพิศวาส

งานแต่งงานของดนุพลนักธุรกิจใหญ่วัยห้าสิบเก้าปี ได้จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ท่ามกลางเสียงหัวเราะแห่งความสุขของคู่บ่าวสาว แต่กลับบาดลึกเข้าไปในหัวใจของคนที่เป็นลูกอย่างอชิรวิชญ์เป็นอย่างมาก จะไม่ให้เขาเจ็บปวดใจได้อย่างไร ก็ในเมื่อหทัยทิพย์คือผู้หญิงลับๆ ของบิดาตนมานาน ตั้งแต่มารดายังมีชีวิตอยู่ และยังเป็นต้นเหตุทำให้มารดาเขาต้องตรอมใจตายอีกด้วยดนุพลตัดสินใจแต่งงานกับหทัยทิพย์อดีตคนรักหลังสูญเสียภรรยาไปเพียงไม่กี่เดือน โดยไม่คิดที่จะฟังเสียงคัดค้านของใครแม้แต่บุตรชายเพียงคนเดียวของเขาก็ตาม ต้องการเพียงทำตามคำเรียกร้องของหัวใจเท่านั้น“อชิ แกทำหน้าให้มันดีๆ หน่อย”“จะให้ผมยืนยิ้มหน้าชื่นตาบาน รับผู้หญิงคนนี้มาแทนแม่หรือครับ ไม่มีทาง!” อชิรวิชญ์ส่งสายตาเกรี้ยวกราดไปยังแม่เลี้ยง และเผื่อแผ่ไปถึงบุตรสาวของนางด้วย“ตาอชิ” ดนุพลกดเสียงต่ำ เพราะไม่ต้องการให้ใครมาได้ยิน ในข้อโต้แย้งระหว่างตนกับบุตรชาย“เชิญตามสบายครับ พ่อจะไปขึ้นสวรรค์หรือลงนรกที่ไหน มันก็ไม่เกี่ยวกับผม” อชิรวิชญ์เดินฝ่าผู้คนไปยังด้านหลังงานเลี้ยงด้วยความคับแค้นใจ เพราะไม่สามารถทำให้งานแต่งงานในครั้งนี้ล่มลงได้“ไอ้อชิ!”“ใจเย็นๆ ก่

ปุณณดาจัดการผูกปมเสื้อคลุมอย่างมิดชิดก่อนจะย้ายตัวเองไปนอนยังที่โซฟา เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องน่าอายขึ้นอีกพร้อมกับคอยฟังเสียงว่าเมื่อไหร่อชิรวิชญ์จะกลับมา แต่นานนับชั่วโมงก่อนจะเผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลียหญิงสาวสะดุ้งตื่นขึ้นมาในช่วงสาย พบว่าตนนอนอยู่บนเตียงเพียงลำพัง ก่อนจะรีบสำรวจตัวเอง พบว่าตนยังอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำอย่างรัดกุม จึงพรูลมหายใจอย่างโล่งอก“เกือบไปแล้วสินะเมื่อคืน” เธอพึมพำกับตัวเอง แล้วนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ค่ำคืนที่ผ่านมา เท่านั้นใบหน้าถึงกับแดงก่ำ ที่ตนเกือบปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้อชิรวิชญ์เชยชมฟรีๆ แต่ความคิดที่ฟุ้งซ่านพลันสะดุดลง เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู เธอรีบลุกขึ้นไปดูช่องเล็กหน้าประตู พอเห็นเป็นพนักงานหญิงของโรงแรมจึงเปิดประตูออกไป“มีอะไรคะ”“สามีคุณผู้หญิง ให้นำเสื้อผ้ามาให้ค่ะ” พนักงานสาวยื่นถุงกระดาษมาให้แก่แขกสาว“เขาไม่ใช่...” หญิงสาวไม่ทันปฏิเสธ พนักงานสาวก็พูดจ้อรายงานต่อ“สามีคุณฝากบอกว่าจะออกไปซ่อมรถ หากคุณผู้หญิงหิว ก็ให้กินไปก่อนค่ะ”“ค่ะ ขอบคุณมาก”“จะรับอาหารเช้าเลยไหมคะ”“ขอกาแฟกับขนมปังพอค่ะ” ปุณณดาบอกเพียงเท่านั้นก็กลับเข้าไปในห้องเพื่ออาบน้ำแต่งตัว

“ฉันไม่หิวค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัว”“เอาจานมาแบ่ง”“ฉันบอกว่าฉันไม่หิวค่ะ” หญิงสาวเน้นย้ำเสียงหนัก“อย่าให้ต้องบังคับ”“ปกติฉันไม่กินมื้อเย็นค่ะ”“ถึงว่าสิผอมจนจะปลิวลมอยู่แล้ว ต่อไปเธอต้องกินมื้อเย็นเข้าใจไหม” เขาเอ่ยแกมออกคำสั่ง“แม่ฉันยังไม่เคยว่าอะไรเลย” มารดาแทบไม่สนใจถามด้วยซ้ำว่าเธอทำอะไร กินข้าวหรือยัง ตั้งแต่เสียบิดาไป มื้อเย็นก็ไม่มีความหมายสำหรับเธออีกเลย เกือบปีแล้วมั้งตั้งแต่บิดาเสียไป เธอก็ไม่เคยแตะข้าวมื้อเย็นอีกเลย“อย่าดื้อปุณณดา”“ฉันไม่...” เธอพูดไม่ทันจบ อชิรวิชญ์ก็ลุกเดินไปหยิบจานกับช้อนขึ้นมาพร้อมแบ่งข้าวในจานให้กับหญิงสาว“นั่งลงแล้วกินข้าวซะ”“ก็ฉันบอกว่าไม่หิวนี่คะ”“หรือว่าให้ฉันป้อน” เพียงเท่านั้นแหละหญิงสาวต้องยอมจำนนทรุดตัวนั่งลงตรงข้ามกับชายหนุ่มทันทีปุณณดาไม่เข้าใจนัก ว่าทำไมเขาต้องมาเซ้าซี้ให้เธอกินด้วย ปกติเธอจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่เคยสนใจด้วยซ้ำ“มองอะไร” เสียงขรึมดังขึ้นแทรกในความคิด“เปล่าค่ะไม่มีอะไร”“เปล่าก็รีบกิน จะได้ขึ้นไปนอนไปพักผ่อน”“ค่ะ” หญิงสาวพึมพำเบาๆ ก่อนจะตักอาหารเข้าปากกินเงียบๆ แต่เพียงไม่กี่คำก็รวบช้อน“กินอย่างกับแมวดม”“

“ฉันก็ไม่แน่ใจ ฉันเห็นพี่อชิถือกระเป๋าให้ด้วย”“ก็พี่อชิเขาเป็นสุภาพบุรุษ” อลิสากล่าวแก้ ทั้งที่ในใจเริ่มสงสัยว่าอชิรวิชญ์พาสาวที่ไหนไปภูเก็ตด้วย“น่าจะไม่มีอะไรอย่างที่เธอว่าจริงๆ งั้นฉันไม่กวนล่ะ เธอสนุกต่อเถอะ”“อืม...” อลิสานิ่งเงียบไปแม้ปลายสายจะวางไปแล้ว“เป็นอะไรที่รัก” นิโคลัสหนุ่มเมืองผู้ดีที่เป็นทั้งเพื่อนและคู่นอนของอลิสา ซึ่งความสัมพันธ์ของทั้งคู่มีเพียงมนัสวีเท่านั้นที่รู้“คุณกลับไปเถอะนิค” อารมณ์วาบหวามของอลิสาหายไปตั้งแต่เรื่องอชิรวิชญ์เข้ามากวนใจ แต่อีกฝ่ายกลับเข้ามาโลมเล้าจนอลิสาครวญครางเสียงออกมายามถูกปลุกเร้าอารมณ์ ก่อนจะเตลิดลืมเรื่องของว่าที่คู่หมั้นไปชั่วขณะ เพราะมีสิ่งเร้าใจอยู่เบื้องหน้า ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับนิโคลัสเกิดขึ้นเมื่องานวันเกิดปีที่แล้ว จากเด็กสาวเรียบร้อยในอดีตกลับกลายเป็นสาวร้อนรักยามอยู่กับชายหนุ่มที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและคู่นอน ภูเก็ต      &nbs

ตลอดทั้งวันปุณณดาได้เรียนรู้งานจากอชิรวิชญ์ไม่น้อย และที่ได้รู้อีกอย่างชายหนุ่มจริงจังกับงานมากแต่ก็เป็นที่รักของลูกน้องด้วยเช่นกัน“พอไหวไหม”“คะ” หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นเชิงถาม เพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องของชายหนุ่มจนไม่ทันฟัง“ฉันถามว่าเธอพอจะทำไหวไหม”“ไหวสิคะ ถึงฉันจะเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่พร้อมลุยงานได้ทุกอย่าง”จากประสบการณ์หลังสูญเสียบิดาไป ทำให้เธอต้องทำงานพาร์ตไทม์เพื่อส่งตนเองเรียนจนจบ สำหรับเงินประกันที่บิดาทำทิ้งไว้ มารดาเป็นคนจัดการเองทั้งหมด เธอแทบไม่มีสิทธิ์เข้าไปแตะต้องอชิรวิชญ์กลับนิ่งอึ้งไป มองหญิงสาวด้วยสายตาพิจารณาใหม่อีกครั้ง พร้อมครุ่นคิดถึงเรื่องที่เธอคุยกับมารดาเรื่องที่จะจับเขาแต่งงาน จนเขาสับสนไปหมด อันไหนเรื่องจริง อันไหนอุปโลกน์ขึ้นมากันแน่             ตลอดหนึ่งสัปดาห์เมื่อเห็นเบอร์โทรศัพท์ของมารดาทีไร ปุณณดาก็ต้องสะดุ้งตกใจเสียทุกครั้ง ค่ำคืนนี้ก็เช่นกันที่เธอเดินทางมาเปิดตัวโครงก