Masuk“เธอคิดว่าหายไปเฉยๆ แล้วทุกอย่างจะจบงั้นเหรอ ไหนจะหนี้สินที่พ่อฉันจ่ายให้ครอบครัวเธออีก คิด
“เวลาจะให้คำตอบแกเอง แล้วนี่คิดดีแล้วใช่ไหมที่จะยกเลิกงานแต่งงานน่ะ” หลังอดีตภรรยาเสีย อชิรวิชญ์ก็ยึดมั่นคำสัญญามาตลอด“ครับ ผมกับลิสาเราไม่ได้รักกัน แล้วขืนแต่งงานกันไปก็ต้องเลิกกันอยู่ดี ผมไม่เท่าไหร่ แต่ลิสาอาจจะต้องเสียหาย” และอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้เขาตัดสินใจยกเลิกงานแต่งงานคือปุณณดา เธอทำให้วงจรชีวิตเขาปั่นป่วนไปหมด เธอต้องรับผิดชอบปุณณดาปุณณดายิ้มสมเพชตัวเองที่หวังว่าเขาต้องการรับผิดชอบจริงๆ สุดท้ายก็แค่ต้องการแก้แค้นมารดาเธอเท่านั้น ก่อนตัดสินใจเดินออกจากบ้านเจ้าของไร่ หมายจะหารถกลับไปยังไร่ของพฤกษ์“ยายดานั่นจะไปไหน” หทัยทิพย์เดินตามบุตรสาวออกมาด้วยความแปลกใจ ทั้งที่ตนใช้ให้ไปตามสามีกับอชิรวิชญ์มารับประทานอาหารเช้าร่วมกัน“ดาจะกลับไร่ก่อนจ้ะ เรื่องโฉนดบ้าน เดี๋ยวดาตามไปจัดการให้นะแม่”“จะรีบกลับไปไหน คุณพฤกษ์อนุญาตให้แกอยู่กับแม่จนกว่าจะกลับกรุงเทพฯ” หทัยทิพย์จูงมือบุตรสาวกลับมายังเรือนหลังใหญ่ของเจ้าของไร่ ซึ่งทุกคนมานั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร“ขอโทษด้วยนะ
“หากเขารับผิดชอบ แกก็ควรแต่งงานกับเขานะ” เมื่อเห็นบุตรสาวรักอชิรวิชญ์ แม้จะเป็นรักฝ่ายเดียวก็ตาม“ไม่ค่ะ ดาไม่อยากให้เขาต้องมาฝืนใจรับผิดชอบ และที่สำคัญดา...เอ่อ” ปุณณดาถึงกับพูดไม่ออก เพราะไม่อยากกระทำเฉกเช่นมารดาในอดีต“อะไรยายดา”“ดาไม่อยากขึ้นชื่อว่าแย่งคู่หมั้นคนอื่น”“แกไม่ได้แย่ง เขายังไม่หมั้นกันด้วยซ้ำ แค่คุยกันไว้”“แต่คุณอชิเคยสัญญากับแม่เขาไว้ ดาไม่อยากให้เขาต้องมาติดค้างในใจตลอดชีวิต ดาไม่ต้องการให้เขาถูกบังคับให้ต้องมารับผิดชอบ”“ไม่มีใครบังคับเขาทั้งนั้น เขาเป็นคนพูดเอง”“แม่จะให้ดาแต่งงานกับเขาให้ได้เลยใช่ไหม”“มันดีต่ออนาคตของแกนะยายดา เกิดแกท้องขึ้นมาจะทำยังไง”“ดาโตแล้ว จัดการตัวเองได้ แม่ไม่ต้องห่วงหรอก”“แต่...”“แม่คะเราเลิกพูดเรื่องนี้กันเถอะ ดาตัดสินใจแล้ว”“แม่แค่ห่วง อีกหน่อยแม่กับคุณพลเลิกกัน แกจะได้สบายไงไม่ต้องมาลำบากทำงานใน
“แต่งงานกัน”“ใช่ ตาอชิพูดว่าจะยกเลิกงานแต่งงานกับหนูอลิสา นั่นแสดงว่าเขาพร้อมจะรับผิดชอบหนูดาแล้ว”“แน่ใจหรือคะ คุณก็รู้ว่าเราทำให้แม่เขาเจ็บปวดแค่ไหน เขาจะยอมรับลูกของคนที่ทำให้แม่เขาเสียใจงั้นหรือคะ”“ผมรู้ และผมเองก็เสียใจ” เขายอมรับกับสิ่งเลวร้ายที่เกิดขึ้น เพราะความมักง่ายเห็นแก่ตัวของตน ทำให้ครอบครัวต้องพังพินาศ“เสียใจที่เลือกทิพย์ใช่ไหม” หทัยทิพย์รู้สึกโกรธที่ได้ยินคำนี้“ผม...” ดนุพลก็พูดไม่ออก เขาไม่ได้คิดโทษใครนอกจากตนเอง ที่หลงมัวเมาความสุขทางกาย ยอมใช้หนี้ให้หทัยทิพย์อย่างไม่มีข้อกังขา“ตอนนี้คุณก็คงหมดรักทิพย์แล้ว มันเร็วจริงๆ” ใช่เร็วมาก แต่งงานกันไม่ถึงปีด้วยซ้ำ“ผมขอโทษ แต่เรายังเป็นเพื่อนกันได้”“เพื่อน คุณคิดว่ายังเป็นเพื่อนกันอีกเหรอ”“เมื่อก่อนเราคบกัน เรายังเป็นเพื่อนกันได้ไม่ใช่เหรอ”“คุณก็รู้แก่ใจ แล้วที่เรากลับมาเจอกัน คุณมองฉันเป็นเพื่อนไหม” เขาและนางกลับมาเ
“ไปอาบน้ำ”“เอ่อ...”“หรือจะนอนทั้งชุดนี้ แต่บอกไว้ก่อน ฉันอาจจะอดใจไม่ไหว” เท่านั้นแหละก็รีบพาตัวเองเข้าไปยังห้องน้ำทันที ท่ามกลางเสียงหัวเราะของชายหนุ่ม ปุณณดาเดินออกจากห้องน้ำถึงกับชะงัก เมื่อพบว่าอชิรวิชญ์ทั้งตัวมีเพียงผ้าขนหนูพันกาย ทำเอาหญิงสาวต้องเบือนหน้าหนี ไม่ค่อยชินกับสภาพล่อแหลม ทั้งๆ ที่ตนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันหลายต่อหลายครั้ง “ยังไม่ชินอีกหรือไง”“ใครเขาจะหน้าด้านเหมือนคุณกันล่ะ” หญิงสาวสะบัดค้อนใส่“ฉันจะไปอาบน้ำ” จู่ๆ เขาก็บอกคำนี้ขึ้นมา“ก็ไปสิ มาบอกฉันทำไม”“ห้ามหนีกลับไปเด็ดขาด งั้นโฉนดบ้านเธอไม่ได้คืนแน่” เขากล่าวข่มขู่ก่อนเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ตามด้วยเสียงบ่นของปุณณดา ลังเลว่าควรจะหนีออกไปดีไหม แต่เสียงม
“คุณดาอยู่ไหนครับ ผมเห็นแม่คุณดาเดินเข้ามาในงานคนเดียว” เขาเอ่ยด้วยความเป็นห่วง ยิ่งเห็นมารดาเธอเดินกลับมาเพียงลำพัง“ดาขอโทษด้วยค่ะคุณพฤกษ์ที่ไม่ได้โทรศัพท์ไปบอก ดามาอยู่ที่ห้องพักของแม่น่ะค่ะ อยู่ในงานก็ไม่สนุกเพราะไม่รู้จักใคร”“ผมก็เป็นห่วงคิดว่าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น เห็นหายไปนาน” ปลายสายบอกมาเท่านั้น หญิงสาวก็เหลือบมองคนข้างกาย“ดาไม่เป็นอะไรค่ะคุณพฤกษ์ เอ่อ...คืนนี้ดาคงนอนกับแม่ที่ไร่นี้ พรุ่งนี้ดาสัญญาว่าจะกลับไปให้ทันเวลางานค่ะ”“ไม่ต้องรีบกลับหรอกครับ อยู่คุยกับคุณแม่ก่อนก็ได้ครับ ท่านกลับกรุงเทพฯ เมื่อไหร่ค่อยโทรศัพท์มาบอกผมแล้วกันครับ ผมจะได้ขับรถมารับกลับไร่ของเรา”“ขอบคุณมากนะคะคุณพฤกษ์ ดาฝากรักด้วยนะคะ”“ครับ” ปลายสายขานรับก่อนวางสายไป“นี่เธอบอกรักมันงั้นเหรอ” เขาถึงกับตาลุกวาวเมื่อได้ยินคำว่ารักจากปากของปุณณดาที่เอ่ยออกไป“ฉันบอกรักคุณพฤกษ์ตอนไหน”“ดาฝากรักด้วยนะคะ” เขาจีบปากจีบคอพูด จนปุณ
“เธอคิดว่าหายไปเฉยๆ แล้วทุกอย่างจะจบงั้นเหรอ ไหนจะหนี้สินที่พ่อฉันจ่ายให้ครอบครัวเธออีก คิดจะหนีไปง่ายๆ งั้นเหรอ” เขานำเรื่องหนี้สินมาเป็นข้ออ้าง“ก็ฉันกำลังจะหาเงินให้อยู่ไง”“หาเงิน หาโดยการเอาตัวเองใส่ตะกร้าล้างน้ำไปให้ลูกไอ้เสี่ยงั้นหรือ”“คุณรู้ว่าคุณพฤกษ์เป็นลูกเสี่ยธวัชชัยงั้นเหรอ” หญิงสาวถึงกับตกใจ แต่เขากลับแปรเจตนาเธอแบบผิดๆ“นี่ยอมรับแล้วใช่ไหม ว่าตั้งใจมาหาไอ้หมอนั่น”“ฉันมาทำงานหาเงิน”“ให้มันมากี่ครั้งแล้ว”“อะไรนะ!” หญิงสาวตกใจกับคำถาม“เธอได้กับมันมากี่ครั้งแล้ว” ใจเขาร้อนแทบเป็นไฟ ยิ่งเห็นสายตาหมอนั่นมองหญิงสาว ก็แทบนั่งไม่ติด จนต้องขอตัวเข้าห้องน้ำ เมื่อเห็นสองแม่ลูกเดินหายไปที่ด้านหลังงาน จึงแอบเดินตามมาเงียบๆ“พูดบ้าอะไรของคุณ”“มานี่” เขากระชากลากแขนหญิงสาวไปยังบ้านพักรับรองแขก ที่ภูผาจัดเตรียมไว้ให้เป็นส่วนตัว ส่วนบิดากับหทัยทิพย์พักอยู่เรือนหลังใหญ่กับเจ้าของไร่







