ตอนที่ 1 บทนำ (1)

“คุณหนู เหยี่ยวตัวนี้ของใครคะ คุณหนูได้มาจากไหนคะ”

เด็กสาวคนสนิทเอ่ยถามซีรีน บุตรสาวคนเล็กของตระกูลอัลซาดีผู้มั่งคั่งอันดับหนึ่งในรัฐดูบีอา ดวงตากลมโตเปล่งประกาย ความงามของเธอนั้นมิได้รับอนุญาตให้เปิดเผยต่อผู้ใด ใบหน้าสวยถูกปิดบังเอาไว้ด้วยผ้าเนื้อดี แต่บางเบาไม่ทำให้ร้อนจนอึดอัด ซีรีนไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นอุปสรรคเลยสักนิด เธอต้องสวมมันเอาไว้ตามคำสั่งของฟาราดา ภรรยาของบิดาเธอ ในรัฐดูบีอาที่ติดต่อกับทุกชนชาติทั่วโลกสตรีไม่ได้มีข้อบังคับใดให้ปิดบังใบหน้า แต่ซีรีนมีเพียงดวงตาหวานคมเท่านั้นที่ได้ออกมาเปิดเผยต่อผู้อื่น 

“ไม่รู้สิ เห็นมันบาดเจ็บฉันเลยช่วยไว้”

“ไม่ตระหนกคนแบบนี้อาจเป็นเหยี่ยวฝึกของใครสักคนก็ได้ค่ะ” อามีนเอ่ยกับเจ้านาย 

ซีรีนกำพร้ามารดาตั้งแต่ยังเด็ก พิมพินจากเธอไปเพราะถูกพิษ พิษอะไร ถูกได้อย่างไร ซีรีนไม่มีสิทธิ์ได้รับรู้ การตายของมารดาทำให้เธอไร้ที่พึ่งเพราะครอบครัวนี้ค่อนข้างจะหัวโบราณอยู่มาก จึงไม่ยินดีต้อนรับสะใภ้ต่างชาติอย่างแม่เธอสักเท่าไร ส่งผลให้เธอไม่ได้รับความเมตตาไปด้วย หากแต่ซีรีนกลับไม่เคยถือเอาสิ่งเหล่านั้นเก็บมาเพื่อบั่นทอนตัวเอง เธอยังคงพยายามใช้ชีวิตอย่างดีเท่าที่ความสามารถของเธอจะทำได้ 

“คุณหนูปล่อยมันเถอะค่ะ เดี๋ยวเจ้าของมันตามหาแล้วมาพบเข้าจะเป็นเรื่องเอานะคะ ดีไม่ดีจะถูกกล่าวหาว่าเป็นขโมย ถูกพี่ ๆ แกล้งเหมือนครั้งก่อนนะคะ”

อามีนที่อยู่ในผ้าคลุมปิดใบหน้าเอ่ยเตือนด้วยความห่วงใย เพราะคุณหนูของเธอนั้นมักจะใจดีกับคนอื่นเสมอ เช่นเดียวกับมารดาที่เสียไปไม่มีผิด อามีนได้มีชีวิตอยู่ต่อไม่ต้องแห้งตายกลางทะเลทรายตั้งแต่เด็กเพราะครอบครัวของเธอถูกโจรทะเลทรายปล้นฆ่า ก็เพราะได้รับความช่วยเหลือจากพิมพินมารดาของซีรีนเมื่อหลายปีก่อน 

“แต่ถ้าปล่อยไว้มันอาจจะตายนะ ไม่เป็นไร ฉันถูกแกล้งจนชินเสียแล้ว ถูกอีกสักครั้งจะเป็นอะไร ไม่ใช่ว่าไม่มีเจ้าเหยี่ยวน้อยตัวนี้แล้วฉันจะไม่ถูกแกล้งสักหน่อย...อามีนช่วยหาผ้าสะอาดหรือผ้าพันแผลให้ฉันสักหน่อยสิ”

“คุณหนู” อามีนเอ่ยเสียงแผ่ว สุดท้ายก็ไม่สามารถทำสิ่งใดได้ เธอจึงเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ด้านหน้ากำลังรอต้อนรับแขกคนสำคัญ อามีนได้ยินมาว่าผู้ที่จะมาเยือนเป็นถึงคนในราชวงศ์ เจ้าชายลำดับที่ 2 ของกษัตริย์แห่งราชวงศ์อัลซียะห์ ที่ว่ากันว่าหล่อเหลา ทั้งความสามารถยังโดดเด่นเก่งกว่าบรรดาพี่น้องทุกคน และเขากำลังจะได้ขึ้นเป็นรัชทายาทในเร็ววัน 

บุตรสาวของตระกูลอัลซาดี ตระกูลมั่งคั่งอันดับหนึ่งของดูบีอาได้ถูกวางตัวเอาไว้เพื่อเป็นคู่หมาย แน่นอนว่าคู่หมายที่กล่าวถึงย่อมไม่ใช่คุณหนูซีรีน หากแต่เป็นพี่สาวต่างมารดาที่ผู้คนในเมืองกล่าวขานว่าเธอคือหญิงงามที่สุดในรัฐดูบีอา นี่เป็นเหตุให้ซีรีนถูกสั่งห้ามให้เข้าไปในคฤหาสน์ ต้องอยู่เพียงในสวนด้านหลังจนกว่าการพบปะนั้นจะจบลง

อามีนไม่เห็นด้วยกับคำนี้เลยสักนิด หากซีรีนได้รับอนุญาตให้เปิดเผยใบหน้า ซารอน่ะเหรอจะเทียบได้ แต่ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะแม่เลี้ยงอย่างฟาราดาต้องการให้ลูกของเธอได้เป็นที่หนึ่ง นับตั้งแต่นั้นมาซีรีนก็ถูกสั่งให้ปิดใบหน้าตนเองมาโดยตลอด และไม่มีใครได้เห็นความงามของหญิงสาวแดนทะเลทรายที่ผสมผสานกับความสวยหวานแบบไทย ๆ ที่ได้มาจากพิมพินผู้เป็นมารดาอย่างลงตัว ไม่เคยมีผู้ใดได้ยลโฉมและรอยยิ้มสวยของซีรีน รอยยิ้มของเธอสวยสดใสสมกับที่ทั่วโลกกล่าวถึงประเทศที่มารดาของเธอจากมาว่าเป็นแลนด์ออฟสไมล์

“มาแล้วค่ะ”

“อามีนไปนานจัง จนฉันคิดว่าอามีนโกรธจนไม่ช่วยฉันซะแล้ว”

“อยากโกรธค่ะ แต่อามีนโกรธคุณหนูไม่ลง” อามีนเอ่ยกับหญิงสาวที่อายุมากกว่าเธอไม่กี่ปี

“คนจากราชวงศ์มา คุณหนูอยากเห็นไหมคะ ได้ยินว่าเป็นเจ้าชาย”

“ไม่จ้ะ เพราะทางนั้นมาเพื่อเจรจาหมั้นหมายกับพี่ซารอ ขืนฉันเข้าไปเฉียดใกล้ คุณน้าฟาราดาคงไม่พอใจที่ฉันขัดคำสั่ง ฉันไม่อยากเดือดร้อน”

ซีรีนไม่ได้ประชดประชันหากแต่เอ่ยจากใจจริง เธอเพียงต้องการใช้ชีวิตอย่างสงบ การใช้ชีวิตในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่แสนวุ่นวายนี้ รอวันที่จะได้เดินทางไปเรียนต่อที่ประเทศไทยบ้านเกิดของมารดา