ตอนที่ 12 เลือดผสม (2)

การมากลับมาของอันวารในครั้งนี้สร้างความหวาดหวั่นร้อนรนให้หลายคน ไม่ว่าจะเป็นรัชทายาทเอง หรือรัฐบาลที่สนับสนุนอันซาและพระนางฟาติมา แม้จะมีนายพลระดับสูงหนุนหลังแต่ก็พอรู้ว่าคนที่ยังภักดีต่ออันวารยังมีแม้ไม่แสดงตัว ตลอดจนตระกูลมั่งคั่งที่ต้องขบคิดให้ดีว่าหากเกิดอะไรขึ้นจริง จะเลือกยืนฝั่งไหนให้ตัวเองปลอดภัย 

ในขณะที่อันวารยังหารือกับบิดาของตน ซารอก็เดินตามหาซีรีนไปทั่วแต่ก็ไม่พบตัว เธอเดินปั้นปึ่งมาจนถึงห้องนอนของน้องสาว แล้วถือวิสาสะเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาต ซารอเข้ามานั่งรอเจ้าของห้องบนเตียงที่แข็งกว่าเตียงของเธอมาก ไม่เข้าใจว่าซีรีนนอนลงไปได้อย่างไร ระหว่างรอก็เริ่มหงุดหงิดเพราะร้อนใจเรื่องการหมั้นหมาย เมื่อซีรีนยังไม่มาสักทีจึงเริ่มเดินสำรวจไปรอบห้องนอนเล็ก 

“ดูสิยายน้องบื้อ ของแบบนี้ก็ยังเก็บไว้”

ข้าวของกระจุกกระจิกที่ซีรีนชอบเก็บไว้ดูไร้สาระในสายตาของพี่สาว เธอหยิบสิ่งนั้นสิ่งนี้ขึ้นมาดูไปเรื่อยเพื่อแก้เซ็ง เพราะไม่มีมารดาคอยปกป้อง ทำให้ความเป็นอยู่ของซีรีนไม่ดีเท่าซารอ แต่ก็ไม่ได้ลำบากอะไร ยังคงใช้ชีวิตบนคฤหาสน์เดียวกันในฐานะคุณหนูของตระกูล หากแต่มีเพียงเรื่องเดียวที่เธอไม่ได้รับอนุญาตคือการเปิดเผยใบหน้า ซารอเปิดลิ้นชักโต๊ะหนังสือของซีรีนออกมา ปากกาแท่งคุณตาทำให้เธอยิ้มบางออกมา 

“ยังจะเก็บไว้อีก” 

ปากกาแท่งนี้เธอมอบให้ซีรีนในวันที่น้องสาวไปเรียนต่อ แปลกดีที่ใครต่อใครในตระกูลมั่งคั่ง ตลอดจนตระกูลที่มีฐานะปานกลางต่างใฝ่ฝันที่จะไปเรียนต่อในประเทศแถบยุโรป มีเพียงซีรีนเท่านั้นที่ยืนยันเจตนารมณ์ของเธออย่างชัดเจนว่าจะไปเรียนต่อที่ประเทศไทย คงเพราะที่นั่นเป็นบ้านเกิดของมารดาด้วยสินะ ซารอคิดแบบนั้น เธอหยิบสิ่งของในลิ้นชักออกมาดูหลายชิ้น บางอย่างไม่คิดว่าซีรีนจะเก็บเอาไว้ นกหวีดเก่า ๆ อันหนึ่งเหมือนเคยเห็นที่ไหนแต่นึกไม่ออก ซารอไม่ได้สนใจจึงปัดตกไป

“ขอดูหน่อยเถอะว่ามันมีดีอะไร เธอถึงเก็บของเก่าแบบนี้ไว้”

เธอดึงมันออกมาดู แต่กลับพบว่าสายของนกหวีดผูกคล้องเอาไว้กับบางสิ่งที่หนักกว่า 

“สมุด...หึ? ไดอารี่เหรอ?” 

ซารอมองมันอย่างไม่ไยดี ไม่ชอบยุ่งเรื่องของใคร ไม่ใช่เพราะมารยาทพึงกระทำ แต่เธอไม่เคยสนใจคนรอบข้างเลยต่างหาก แต่เพราะมันเป็นบันทึกของซีรีนทำให้ซารอปรายตามามองมันอีกครั้ง เธอหยิบมันขึ้นมาแล้วเปิดอ่านหน้าแรก

“อะไรของยายนี่ เป็นสิบปียังเขียนไม่จบเล่ม คงจดแค่เรื่องที่อยากจดมาก ๆ สินะ ขอดูหน่อยเถอะว่าเธอแอบเขียนถึงฉันหรือเปล่า”

วันที่ในหน้าแรกย้อนกลับไปถึงสิบสองปี เรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ซารอลืมไปแล้ว บันทึกเล่มนี้พามันกลับมาให้นึกถึงและหัวเราะอีกครั้ง เธอไล่เปิดอ่านไปเรื่อย ๆ จนถึงเรื่องราวเมื่อสิบปีที่แล้ว จากรอยยิ้มที่มีค่อย ๆ หุบลง คิ้วงามขยับเข้าหากันช้า เธอไล่สายตากวาดมองอ่านทุกตัวอักษรช้า ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้เข้าใจผิดเพี้ยนไป 

“เมื่อก่อนที่ชอบถามถึงเหยี่ยวก็เพราะแบบนี้เหรอ...ไม่ใช่ฉันเหรอ”

ซารอยกสมุดบันทึกขึ้นเหนือศีรษะตั้งใจจะเขวี้ยงทำลายมันเพื่อระบายอารมณ์ เธอโกรธอันวารมากขึ้น ไม่พอใจน้องสาวเป็นเท่าทวี เธอรู้สึกเหมือนถูกเหยียดหยามและกลายเป็นคนโง่ เธอกลายเป็นตัวแทนของหญิงสาวที่มีเลือดผสม ซารอโกรธจนหน้าแดงอยากจะกรีดร้องออกมาแต่ทำไม่ได้ เธอเปลี่ยนใจวางสมุดเล่มนั้นกลับไปที่เดิมแล้วสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดก่อนจะผ่อนมันออกมาช้า ๆ ซารอทำอยู่เช่นนั้นหลายรอบจนโทสะที่มีคลายลง อันวารไม่ได้ปรารถนาหรือรักเธอ แต่เขาเข้าใจผิดว่าซารอคือซีรีน ดวงตากลมเฉี่ยวตวัดมองไปที่ประตูเมื่อได้ยินเสียงคนเข้ามาใกล้ ซารอรีบโผล่หน้าออกไปพบว่าซีรีนกับอามีนกำลังเดินขึ้นบันไดมา เธอรีบเก็บของเข้าที่แล้วออกจากห้องไปก่อนที่ทั้งสองจะมาถึง 

“ทั้งสองคนต้องชดใช้กับความอัปยศนี้ ฉันไม่ใช่ตัวแทนของแกนางเลือดผสม”