ตอนที่ 8. หลงลืม

EP08.หลงลืม

18.54 น.

ซ่า~ซ่า~

ร่างสาวหุ่นดียืนเหม่อทองออกไปยังท้องทะเลเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกหนักใจที่สุดในชีวิต ตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกอื่นเลยใช่ไหม นอกจากต้องไปหาผู้ชายใจร้ายคนนั้นตามคำสั่งของเขา

หากเธอไม่กลัวต้องไปหาที่ฝึกงานใหม่คงไม่มีวันยอมทำตามคนบ้าอำนาจอย่างเขาแน่! ยิ่งคิดลิษายิ่งเจ็บใจ เธอไม่อยากจะเชื่อว่าคนหล่อขนาดเขา จำเป็นต้องบังคับผู้หญิงอย่างเธอให้ไปขึ้นเตียงด้วย

“เฮ้อ…..” หญิงสาวตัดใจเลิกคิดมาก

สองเท้าของเธอกำลังนำทางกลับไปยังห้องนั้นอีกครั้ง ห้องแห่งความทรงจำที่เลวร้ายสำหรับเธอ ลิษาตั้งใจเอาไว้ว่า หากวันนี้จบลงเธอจะขอให้เขาเลิกยุ่งกับเธออีกครั้ง เธอไม่อยากตกเป็นคู่นอนของเขา มันฟังดูไม่ใช่ตัวเธอเลย ทำไมเธอถึงต้องยอมนอนกับเขาเพียงเพราะเขาติดใจในร่างกายของเธอด้วย

ฟ้ากำลังเล่นตลกอะไรกับเธออยู่กันแน่

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เงียบ…..

ลิษาขมวดคิ้วตีกันยุ่งเหยิง เมื่อเธอยืนเคาะประตูอยู่นานหลายนาทีแต่ไม่มีใครออกมาเปิดเลยสักคน หญิงสาวก้มมองดูนาฬิกาข้อมือก็พบว่าเวลานี้มันล่วงเลยผ่านมาถึงห้านาทีแล้ว เธอรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูกเมื่อมั่นใจแล้วว่าเขาไม่ได้อยู่ในห้อง!

“เห้อ….รอดไปอีกวัน” ร่างบางหมุนตัวเดินออกไปจากบริเวณนั้นอย่างไม่รอช้า ครั้งนี้เธอไม่ผิด เพราะเธอมาตามนัดแล้ว แต่เขาไม่อยู่เอง

ดีเหมือนกัน ฝ้ายจะได้ไม่สงสัยว่าเธอหายไปไหน ถึงจะเป็นเพื่อนสนิทเธอก็ไม่อยากให้ประกายฝ้ายรับรู้เรื่องนี้เลย ลิษาอยากให้เรื่องระหว่างเธอกับมาร์ตินจบลงไปง่ายๆโดยไม่มีใครล่วงรู้มัน

เธออยากให้มันเป็นแบบนั้น!

19:30 น.

“คุยกับลูกค้าเสร็จแล้วเหรอครับ”

ทันทีที่ร่างสูงของมาร์ตินเดินโผล่ออกมาจากห้องทำงาน ปกรณ์ก็เอ่ยทักขึ้น

ก่อนหน้านี้มีแขกนักธุรกิจจากประเทศสเปนมาขอเข้าพบมาร์ตินเป็นการส่วนตัวเพราะเขารู้สึกชื่นชอบรสชาติของอาหารไทยที่ห้องอาหารมาก จึงอยากจะขอซื้อต่อเฟรนไชส์ไปเปิดร้านอาหารไทยที่ประเทศสเปน

มาร์ตินเห็นว่าข้อเสนอของเขาก็ดูน่าสนใจดี เขาจึงอนุญาตให้เข้าพบโดยไม่รู้ตัวเลยว่าเขาคุยกับเเขกคนนั้นจนเวลาล่วงเลยไปถึงเมื่อไหร่ อันที่จริงเขาหลงลืมไปเสียสนิทว่าได้นัดกับลิษาเอาไว้ ตอนนี้ถึงได้รีบวิ่งออกมาจากห้องทำงานมาหน้าตาตื่น

“กี่โมงแล้ว”

“19:31 นาทีครับ”

“Shit! ไม่ใช่หนีกลับไปเเล้วเหรอวะ” สองมือล้วงกระเป๋าก่อนจะอุทานออกมาอย่างหัวเสีย!

เขาเป็นคนนัดเธอเอง….ยิ่งไม่อยากมาอยู่แล้ว เขาคิดว่าเด็กนั่นคงไม่มีทางรอแน่!

หงุดหงิดชะมัด!

“เป็นอะไรครับ”

“ฉันลืมนัดลิษา ป่านนี้เด็กนั่นคงไม่รอแล้ว”

ปกรณ์เหลือสายตามามองหน้าเจ้านายด้วยรอยยิ้มรู้ทัน อาการนี้คืออาการติดเด็กแน่ๆ เขาเดาไม่ผิดหรอก น่าสงสารลิษาเสียจริง เธอช่างโชคร้ายจริงๆที่ตกมาอยู่ในกรงของเสืออย่างมาร์ตินได้

“หึ แล้วจะทำไงต่อดีครับ หลอกล่อยังไงดี”

“หลอกล่ออะไร” สองแขนแกร่งเท้าเอวไว้หลวมๆก่อนจะตวัดหางตามาถามเลขาด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

“สิ่งที่คุณมาร์ตินทำอยู่ครับ เขาเรียกว่าหลอกล่อเด็ก”

“แล้วยังไง นายพอจะหาไลน์ของลิษาให้ฉันได้ไหม” คนเจ้าแผนการอย่างเขาไม่มีทางยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้ง่ายๆแน่

วันนี้เขาปวดสมองกับงานมาหลายชั่วโมงต้องการปลดปล่อยจะแย่และอีกอย่าง เขาอยากโชว์ลีลาให้ลิษาเห็นอีกรอบ รอบนี้เขาจะจัดหนักกว่าเดิมด้วย ต้องทำให้ยัยเด็กนั่นติดใจเซ็กส์ของเขาให้ได้!

“ครับ? ก็น่าจะมีทางอยู่”

“ไม่เกินสองทุ่ม ฉันต้องได้ไลน์ของลิษา” สั่งจบร่างสูงสมส่วนก็เตรียมตัวจะก้าวเท้าไปขึ้นลิฟท์

“แล้วนั่นจะไปไหนครับ”

“ไปอาบน้ำที่ห้อง” พูดจบมาร์ตินก็เดินหายเข้าไปในลิฟท์ โดยไม่สนใจสายตาของเลขาหนุ่มที่มองตามไปเลยสักนิด

นิ้วหนากดจิ้มไปที่ตัวเลขชั้นบนสุดเพราะห้องพักของเขาอยู่บนนั้น แต่เวลาจะเรียกผู้หญิงมาปรนนิบัติมาร์ตินมักจะใช้รีสอร์ทด้านล่างเป็นรังรักแทน

“เอาแต่ใจตัวเองชะมัดเลย” ปกรณ์บ่นออกมาอย่างไม่จริงจังนัก

ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงเขาก็สามารถหาไลน์ส่วนตัวของลิษามาให้มาร์ตินได้สำเร็จ โดยเลื่อนหารายชื่อของเธอในกลุ่มไลน์ของโรงแรมเท่านั้นก็ได้มาแล้ว

มาร์ตินเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพตัวเปียก หยดน้ำเกาะร่างแพรวพราวไปหมด ชายหนุ่มแสยะยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจเมื่อได้เห็นไลน์ของคนที่เขาอยากได้ มือหนาไม่รอช้า รีบกดเพิ่มเพื่อนและส่งข้อความหาเธอทันที

Line

Martin: ออกมาหาฉันตอนนี้

Martin: ก่อนหน้านี้ฉันติดงาน

Martin: ถ้าเธอไม่มาอย่าหาว่าฉันไม่เตือน

พอส่งข้อความไปข่มขู่อีกคนเสร็จเขาก็โยนโทรศัพท์ทิ้งไว้บนเตียงก่อนจะเดินเข้าห้องแต่งตัวไปอย่างอารมณ์ดี หัวใจแกร่งมีความหวังว่าจะได้เจอกับเธออีกครั้งในคืนนี้ เขาอยากจัดหนักให้ร่างเล็กจะแย่อยู่แล้ว

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป…

“ทำไมไม่อ่านวะ” ใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อกดเข้ากดออกไปยังเเชทของลิษาแล้วไม่มีวี่แววว่าเธอจะตอบกลับมา

หัวใจดวงโตเริ่มร้อนรุ่ม ไม่รู้ว่าอีกคนจงใจไม่ตอบหรือว่านอนหลับไปแล้วก็เลยไม่เห็นข้อความที่เขาส่งไป สุดท้ายมาร์ตินก็ต้องกินแห้ว เขานั่งรอเธอตอบข้อความมาทั้งคืนแต่ก็ไม่มีท่าทีว่าร่างบางจะเปิดอ่าน!

รุ่งเช้า

ร่างสมส่วนของลิษาค่อยๆยันกายขึ้นมาเมื่อเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น หญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปิดเสียงก่อนที่ใบหน้าสวยจะฉายออกมาถึงความวิตกกังวล เมื่อได้เห็นข้อความจากใครคนหนึ่ง คนที่เธอไม่อยากจะเสวนากับเขาเลยสักนิด

ลิษาเลือกที่จะเมินเฉยต่อข้อความของมาร์ติน เมื่อวานเธอกินยาแก้แพ้เข้าไปจึงเผลอนอนหลับไปตั้งแต่หัวค่ำ ไม่ว่ายังไงหญิงสาวก็ตัดสินใจแล้วว่าเธอจะไม่ไปหาเขาอีกเด็ดขาด หากเขาจะใจร้ายใจดำ ไล่เธอออกจากงานแบบไม่มีเหตุผลก็ให้มันรู้กันไป

ตลอดระยะเวลาการทำงานของวันนี้ค่อนข้างผ่านไปได้ด้วยดี ลิษาหายจากอาการไข้เป็นปลิดทิ้งและที่ดีไปกว่านั้นคือเธอได้เข้างานคนละกะกับฟ้าใส ตารางงานของเดือนนี้ออกมาแล้ว ส่วนใหญ่ลิษาจะได้เข้างานเวลาเดียวกันกับพีพีมากกว่า

อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเที่ยงแล้ว เวลานี้ไม่ค่อยมีแขกลิษากับพีพีจึงอาสาพี่ๆในห้องอาหารออกมายืนเอาจานใส่เครื่องล้างด้วยกันสองคน

“ทำไมนายถึงมาฝึกงานที่นี่ล่ะ” น้ำเสียงหวานๆเอ่ยถามคนข้างๆที่กำลังทำตัวขยันขันแข็งอยู่

“ไม่รู้สิ ฉันแค่อยากลองอยู่ไกลบ้านดู”

“อ๋อ เบื่อบ้านสินะ”

“แล้วเธอล่ะ?”

“อยากได้เงินเยอะๆก็เลยมานี่” เธอตอบกลับอย่างไม่ปิดบัง ซึ่งนั่นทำให้พีพีรู้สึกถูกใจเธอจริงๆ อันที่จริง…เขาถูกใจลิษาตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นหน้าแล้ว

“หึ เป็นคนพูดตรงจริงๆสินะ แล้วมาอยู่ไกลแบบนี้ไม่คิดถึงแฟนเหรอ” เขาหลอกถามเธออย่างมีชั้นเชิง

“ไม่หรอก เพราะฉันไม่มีแฟน” เธอไหวไหล่ตอบกลับอย่างไม่ค่อยสนใจ

“งั้นฉันก็จีบได้นะสิ”

“….” หญิงสาวชะงักหันไปมองหน้าเพื่อนใหม่ด้วยสีหน้ายุ่งเหยิง ก่อนที่เธอจะหัวเราะออกมาเพราะคิดว่าพีพีแค่พูดเล่น

“ฮ่าๆๆ นายนี่มันตลกชะมัด”

“ฉันตลก? ตรงไหน”

“ตลกตรงที่นายจะมาจีบเลสเบี้ยนแบบฉัน”

“ฮะ? ถามจริง” พีพีหันมาสบตากับลิษาอย่างไม่เชื่อหู ซึ่งคำตอบนั้นทำให้เขาเผลอทำสีหน้าเหว๋อออกมาให้เธอเห็น

“ฮ่าๆๆ ดูหน้านายสิ ตลกกว่าเดิมอีก” เธอชี้หน้าเขาก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาดังกว่าเดิม ส่งผลให้พีพีเข้าใจได้ในทันทีว่าตัวเองกำลังโดนแกล้ง

“นี่เธอแกล้งฉันเหรอ”

“ฉันเเค่หยอกน่ะ ฉันเป็นผู้หญิง”

“แบบนั้นก็แล้วไป” ประโยคถัดมาพีพีเหมือนบ่นกับตัวเองมากกว่า เขาสนใจในตัวของลิษาและอาจจะจีบเธอในอนาคต

ส่วนลิษาก็ได้ยืนคิดมาก เธอไม่ได้คิดมากเรื่องที่พีพีพูดออกมา เธอกำลังคิดมากเรื่องของมาร์ตินต่างหาก ไม่รู้ว่าเขาจะโกรธไหมที่เธอไม่ตอบแชท เธออยากให้เขาปล่อยเธอไป ไม่ใช่มาตามติดกันแบบนี้

ไอ้ผู้ชายโรคจิต! ถ้าไม่ติดว่าเป็นเจ้าของเกาะอันดารา เธอคงเอาไม้หน้าสามฟาดเขาไปแล้ว