LOGINตอนที่สิบเจ็ด
ร่วมมือกันเอาไว้
มือบางจับแก่นกลาง
ตอนที่สิบเก้า กลืนกิน“เป็นอย่างไรบ้าง สนุกสุขสมจนติดอกติดใจแล้วล่ะสิ” หมอหญิงซางไป๋อันเอ่ยทันทีที่เห็นหน้าของว่านจินเจียวโผล่ออกมาจากห้องนอน“ข้ายอมรับว่ามีความสุข แต่หากเป็นเช่นนี้ต่อไปข้าคงหมดแรงตายแน่ พี่อันอัน พี่ช่วยบอกพี่เหว่ย เอ่อ...ท่านแม่ทัพใหญ่ให้ปล่อยข้าได้หลับสนิทสักคืนได้หรือไม่” ว่านจินเจียวโอดครวญ“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าไม่เคยเห็นผู้ใดตายจากการร่วมรักอย่างสุขสม จินจิน เจ้าลองคุยกับท่านแม่ทัพเองเถิด ร้องขอดีดี เขาย่อมรับฟัง ข้าไม่เคยเห็นเขาเอาอกเอาใจดูแลหญิงใดมากเท่าเจ้ามาก่อน”“ดูแลหรือ เขาเพียงอยากให้ข้ายินยอมทอดกายให้ดีดีมากกว่า” ว่านจินเจียวงอแง“จินจินเอ๊ย เจ้าไม่รู้หรือว่าทุกวันเขาต้องมาเร่งเอาอาหารดีดีจากข้าเพื่อนำไปให้เจ้ากินด้วยตนเอง เขายกถังน้ำไปให้เจ้าเช็ดเนื้อเช็ดตัว อีกทั้งยังคอยดูแลเรื่องเสื้อผ้าให้สะอาด ยามเจ้านอนหลับอยู่ เขาเดินวนเวียนเข้าออกอยู่หลายคราด้วยกังวลว่าเจ้าจะตื่นแล้วหิวแต่ไม่อยากปลุกให้เจ้าเสียอารมณ
ตอนที่สิบแปด อาหารเลิศรส ชายหนุ่มเปิดประตูซึ่งเชื่อมติดกันก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นมาอีกคราร่างน้อยถูกจับหันหลังเข้าพิงร่างแกร่งโดยหันหน้าออกเพื่อมองดูได้อย่างชัดเจน ดุ้นลำอวบถูกสอดใส่เข้ามาทางก้นขาวอย่างชำนาญหนทางก่อนมือหนาจะจับเรียวขางามแยกออกแล้วยกร่างน้อยขึ้นเดินไปในห้องข้างพร้อมกระเด้งเอวเพื่อส่งท่อนเอ็นเข้าออกเป็นจังหวะจะโคนว่านจินเจียวถูกยกทั้งร่างขึ้นโดยมีเพียงท่อนกายใหญ่ตอกทิ่มอยู่ในร่องรูสวาท ขาเรียวถูกจับอ้ากว้างจนเผยร่องดอกไม้แดงซึ่งสองกลีบถูกแหวกออกด้วยลำดุ้นแกร่งทรวงอวบอิ่มกระเด็นกระดอนไปตามแรงโยกกระแทก ขณะน้ำใสไหลฉ่ำกระเด็นออกจากร่องดอกไม้แดงกระเซ็นเปื้อนไปทั่วพื้นว่านจินเจียวรู้สึกอับอายด้วยท่วงท่านี้ช่างน่าหวาดเสียวยิ่งนัก หากมีผู้เปิดประตูเข้ามาย่อมปะทะกับร่องรูเสียวของนางจนเต็มตาด้วยเปิดอ้าราวชวนเชิญยิ่งอายความเสียวซ่านยิ่งพุ่งสูงจนร่างน้อยสุขสมอย่างรวดเร็วและต่อเนื่องไปถึงสองครากว่าฮัวจางเหว่ยจะตามมาได้ทันแม่ทัพหนุ่มยังหาเหตุให้ว่านจินเจียวเป็นผู้นำน้ำชาและอาหารมาส่งให้ที่ห้องทำงานทุกวัน โดยอ้าง
ตอนที่สิบเจ็ด สำรวจเรือจนทั่ว ก้นขาวนุ่มยังคงเด้งเข้าเด้งออกตามแรงโยกขย่มอย่างเป็นจังหวะ จนมือเล็กต้องจับจิกมือหนาเอาไว้ให้แน่น“อ้า...ร่องดอกไม้ของเจ้าไยรัดแน่นเช่นนี้ โอ้ว...”ฮัวจางเหว่ยร้องอย่างเสียวกระสันด้วยไม่เคยพบเจอความคับแน่นที่ตอดรัดดีเช่นนี้ตับ ตับ ตับเสียงตอกกระแทกรุนแรงขึ้นตามห้วงอารมณ์ร้อนแห่งแรงราคะ ไฟสวาทซึ่งแผดเผาเร่าร้อนส่งสองร่างให้เด้งกระหน่ำทิ่มแทงไหวระรัวจนเสียงดังก้องสะท้านสะเทือนพาให้ร่างน้อยเกรงคนด้านล่างจะได้ยิน“เบาหน่อย ...ซี้ดดด...อู๊ยยยย”“ไม่ต้องกังวล เสียงย่อมลอยตามลมไป อ้า...ช่องทางของเจ้าช่างคับแน่นยิ่งนัก”“อู๊ยยยยย..ข้าเสียว ท่านแม่ทัพ...ช้าหน่อย...ซี้ดดดด”ร่างบางถูกตอกอัดทิ่มแทงจนแทบไม่ยืนติดพื้น ทรวงอกอิ่มถูกบดขยี้จนบี้แบนด้วยแรงอารมณ์ร้อน ขณะช่องทางรักโดนกระแทกกระทั้นจนกระเด็นกระเด้งพร้อมร่างที่โยกขย่มขึ้นลง“ซี้ดดดด ข้าไม่ไหวแล้ว อ้ายยยย เสียวววว”ร่างน้อยก้าวขึ้นสวรรค์ไปด้วยอารมณ์
ตอนที่สิบเจ็ด สำรวจเรือจนทั่ว ว่านจินเจียวกำลังเคลิ้มไหวหรือจะเข้าใจจุดประสงค์อย่างแท้จริง หญิงสาวพยักหน้าคล้อยตามไปกว่าจะรู้ตัวอีกทีทั้งร่างก็ถูกอุ้มลอยพร้อมการก้าวเดินอย่างรวดเร็วฮัวจางเหว่ยพาร่างน้อยออกมาถึงด้านนอกก็สะกิดเท้ากระโดดลอยสองสามทีจนถึงเสาเรือด้านบนซึ่งเป็นจุดให้ทหารได้เฝ้าระวังภัยโดยมองเห็นได้ไกล“เจ้าลงไปก่อน หากข้าไม่เรียกยังไม่ต้องขึ้นมา” แม่ทัพหนุ่มเอ่ยไล่สองทหารอย่างดุดันส่งให้สองหนุ่มรีบตาลีตาเหลือกปีนลงมาจากเสาทั้งที่ไม่เข้าใจว่านจินเจียวถูกวางลงอย่างนุ่มนวลโดยมือหนายังคงโอบประคองด้วยลมแรงจนพัดร่างบางแทบปลิว“โอ้ว...สูงมาก พวกเราอยู่บนเสาเรือหรือเจ้าคะ” หญิงสาวร้องทันทีที่เห็นว่าตนเองคล้ายลอยสูงเหนือท้องทะเล“ใช่ เจ้าลองมองดูสิ เรืออีกสองลำแล่นขนาบข้างอยู่ทั้งสองด้าน ส่วนอีกสองลำแล่นตามมาด้านหลัง” แม่ทัพฮัวจางเหว่ยชี้ให้ว่านจินเจียวมองตามด้วยอยากนำเสนอให้สาวน้อยได้ตื่นตาตื่นใจว่านจินเจียวมองตามอย่างตื่นเต้น แม้ท้องฟ้าจะมืดสนิท แต่แสงจากลำเรือทั้งสี่ยั
ตอนที่สิบหก ความเสน่หา ว่านจินเจียวปวดเกร็งท้องด้วยไม่เคยเสียวซ่านยาวนานเพียงนี้ นางถูกจับพลิกคว่ำ พลิกหงายเพื่อสอดแท่งกายเข้าออกจนร่องรูเต็มท่วมไปด้วยน้ำข้นขาวริมฝีปากแดงถูกบดขยี้จนบวมช้ำ เม็ดบัวชมพูถูกบีบบี้จนแทบแบน เต้าทรวงอิ่มเด้งสะท้อนกระเพื่อมไหวจนไม่เป็นรูป ความเสียดร้าวจากการบุกทะลวงอย่างต่อเนื่องพาให้หญิงสาวทั้งสุขสันต์ทั้งทรมานฮัวจางเหว่ยบดคว้านสะโพก โยกขยับซ้ายทีขวาทีจนกระทบครูดถูกส่วนอ่อนไหว ทุกครั้งที่เขาจ้วงโจนทะลุทะลวงเข้าออกในช่องคับแคบ ผนังอันยืดหยุ่นนุ่มนวลสัมผัสกับความแข็งแน่นอันร้อนผ่าว เรียกความวาบหวิวซาบซ่านจนไม่อาจรั้งรอเมื่อชายหนุ่มหลั่งน้ำครั้งที่สามจนเปรอะเปื้อน หญิงสาวจึงอ่อนเพลียเกินทานทนจนหลับพับไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวผ่านค่ำคืนอันอิ่มเอมเกษมสันต์ ม่านหมอกแห่งความเสน่หาก็คลุมแผ่เปลี่ยนแม่ทัพใหญ่ผู้ดุดันกลายเป็นชายหนุ่มผู้อ่อนโยนเอาใจใส่ จนเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาต่างซุบซิบนินทาแต่ไม่กล้าเอ่ยต่อหน้าปากด้วยยังกริ่งเกรง“จินจิน เจ้าไม่ต้องทำอาหารแล้ว หาไม่ ท่านแม่ทัพใหญ่ต้องสั่งลงโทษข้าที่
ตอนที่สิบห้า อิ่มเอม เมื่อเห็นว่าว่านจินเจียวสงบแล้ว ร่างด้านบนจึงขยับเข้าขยับออกช้าๆเพื่อสร้างความคุ้นเคย หญิงสาวยังไม่ทันรับรู้ความซ่านเสียว ท่อนเอ็นแกร่งก็มุดเข้ามุดออกราวคุ้นเคยกับช่องทางหวานฉ่ำแม่ทัพฮัวสอดส่ายย้ายเอวเข้าออก จ้วงโจนใส่ร่องกลีบแดงโดยไม่ยั้งแรง สะโพกหนาสาวเข้าสาวออกอย่างไม่เกรงกลัวฟ้าดิน แท่งเนื้อถูกสอดแทรกกระทบโดนทุกจุดเสียวในถ้ำนุ่มด้านใน รวมทั้งเม็ดติ่งสีแดงซึ่งถูไปมากับท่อนเอ็น“อื้อ...”หญิงสาวค่อยๆคลายความเจ็บโดยแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ซึ่งส่งให้ร่างบิดเกร็งเอวสอบถอนลำท่อนกายออกก่อนจะสวนเข้าไปใหม่จนกายบางสะท้านสะเทือน ท่อนเอ็นหนาตอกอัดเข้าไปในโพรงอุ่นจนมิดลำแม้แท่งเนื้อจะโดนความคับแคบบีบรัดจนเจ็บปวด แต่แม่ทัพหนุ่มหรือจะยอมถอยเสียงผิวกายกระทบกันดังก้องกังวานผสานเสียงครวญครางซ่านกระเส่าของว่านจินเจียวตับ ตับ ตับ“อื้อ...เสียว...ช้าๆหน่อย...อู๊ยยย...เบาหน่อย...อ้า...”กายบางเอนตัวไปข้างหน้าเมื่อแท่งเนื้อถูกชักออก และแอ่นไปด้านหลัง







