ตอนที่ห้า กี่งานก็เหมือนเดิม

ตอนที่ห้า

กี่งานก็เหมือนเดิม

“คุณหนู พวกเราไม่ออกไปหรือเจ้าคะ” สาวใช้เสี่ยวถงก้มลงกระซิบนายสาวเมื่อเห็นว่านางยังนั่งนิ่งไม่มีทีท่าจะขยับตัว

หญิงสาวมองไปทางด้านของผู้หลักผู้ใหญ่ซึ่งนั่งพูดคุยกันอย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย มารดาของนางส่งสายตาให้บุตรสาวเดินออกไปกลางสวนเช่นผู้อื่น นั่นจึงทำให้ฟางเจียอีเริ่มขยับตัว

แต่ ด้วยความที่นั่งนานเกินไป กว่าจะรู้ตัว ขาก็ชาจนขยับไม่ได้เสียแล้ว หญิงสาวทรุดลงไปใหม่ด้วยใบหน้าเหยเก

                “คุณหนูเป็นอันใดหรือ” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นด้านหลังก่อนที่ร่างสง่างามจะเดินมาเบื้องหน้า

                องค์ชายสี่นั่นเอง เขาไม่ได้อยู่กลางสวนหรอกหรือ

                ฟางเจียอีคิดขณะค่อยๆบีบนวดขาที่ชาให้คลายตัวลง

                “เพียงนั่งนานไปสักหน่อย อีกครู่น่าจะดีขึ้นเพคะ” สาวน้อยตอบอย่างนอบน้อม

                “เช่นนั้นข้านั่งเป็นเพื่อน” องค์ชายสี่ทรุดตัวลงนั่งเคียงข้างอย่างรวดเร็ว

                “องค์ชายไม่ออกไปพูดคุยกับสาวๆด้านโน้นหรือเพคะ” ฟางเจียอีถามขณะมือยังบีบนวดขาตนเองไม่หยุด

                “มากคนมากความ ข้าอยู่ที่นี่ดีกว่า” เสียงทุ้มนุ่มตอบก่อนจะถามขึ้นอย่างสงสัย

                “ข้าไม่เคยเห็นเจ้ามาก่อน เจ้าคือบุตรสาวผู้ใดหรือ”

                “หม่อมฉันชื่อฟางเจียอี เป็นบุตรสาวของเสนาบดีฟางเจียวและฮูหยินใหญ่หลิวซื่อเพคะ”

                “อ้อ...บุตรสาวเสนาบดีกรมคลังนั่นเอง คงเพิ่งออกงานครั้งแรกสินะ”

                “ใช่แล้วเพคะ น่าขายหน้านัก” ฟางเจียอีแสร้งก้มหน้าลงเพื่อแสดงอาการเขินอายอย่างเช่นสาวๆที่นี่ แต่ที่จริงนางกำลังอมยิ้มอยู่ต่างหาก

                องค์ชายองค์นี้ก็น่ารักดี เดาถูกด้วยว่านางออกงานครั้งแรก

                “ถึงอย่างไรดอกไม้ก็ไม่มีเท้าเดินหนีไปที่ใด หากเจ้าดีขึ้นแล้วค่อยเดินชมดอกไม้เถอะ ไม่ต้องรีบร้อน” องค์ชายสี่ยังบอกอีกก่อนจะเดินออกไปเมื่อเห็นน้องชายกวักมือเรียกอยู่อีกด้าน

                ฟางเจียอีมองตามอย่างเริ่มรู้สึกดีกับองค์ชายองค์นี้ ที่เข้ามาทักทายถามไถ่และยังทิ้งท้ายอย่างน่าสนใจ เมื่อขากลับมามีความรู้สึกแล้วสาวน้อยจึงเดินไปรวมกลุ่มกับหญิงสาวนางอื่นๆที่กลางสวนเพื่อสังเกตหนุ่มๆแต่ละคน และลอบมองปฏิกิริยาของหญิงสาวเหล่านั้นด้วย กว่าจะเสร็จงานก็ยิ้มจนเมื่อยหน้า ยืนจนเมื่อยขา

เมื่อมารดาให้สาวใช้มาตามกลับ ฟางเจียอีถึงกับถลาเดินแกมวิ่งด้วยความดีใจก่อนจะรู้ตัว เปลี่ยนท่าทีเป็นเดินอย่างอ่อนช้อยงดงามจนถึงด้านหน้าของมารดา กว่าจะเสร็จการอำลาอย่างมีมารยาทและขึ้นรถม้าได้ หญิงสาวก็รู้สึกคล้ายทั้งหน้าและขาด้านชาไปเสียแล้ว

                “ท่านแม่ พวกเรายังต้องออกงานเช่นนี้อีกหรือไม่เจ้าคะ” สาวน้อยซบลงไปออดอ้อนกับตักมารดา

                “ต้องสิ มิเช่นนั้นเจ้าจะได้พบเจอกับเหล่าองค์ชายหรือคุณชายเหล่านั้นได้อย่างไร” มารดาของนางบอก

                “แต่ลูกเมื่อยมากเลยเจ้าค่ะ” สาวน้อยโอดครวญ

                “อดทนสักหน่อย กลับไปสาวใช้บีบนวดให้ก็ดีขึ้นแล้ว” มารดาของนางปลอบโยนก่อนจะเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้

                “เป็นอย่างไรบ้าง แม่เห็นองค์ชายสี่มานั่งพูดคุยกับเจ้าอยู่ครู่หนึ่ง”

                “พระองค์ถามเพียงว่าลูกคือผู้ใดไยไม่เคยเห็นหน้าเจ้าค่ะ”

                “เท่านั้นเองหรือ”

                “เจ้าค่ะ”

                หลิวซื่อผู้มารดามีท่าทางห่อเหี่ยวลงก่อนจะเอ่ยถามขึ้นอีก

                “แล้วองค์ชายองค์อื่นล่ะ มีผู้ใดแสดงท่าทีสนใจเจ้าบ้างหรือไม่”

                “หญิงสาวมากมายต่างแข่งกันยืนชม้ายชายตาจนลูกตาแทบหลุดออกมาอยู่แล้ว จะมีแก่ใจมามองเพียงลูกได้อย่างไรเจ้าคะ”

                “แล้วคุณชายเหล่านั้นเล่า”

                “หญิงสาวอีกหลายคนก็ทิ้งสายตาและยืนกระบิดกระบวนให้ท่ากันอย่างเปิดเผย พวกเขาจะมาเหลือบแลเห็นลูกได้อย่างไร”