เข้าสู่ระบบตอนที่ห้า
กี่งานก็เหมือนเดิม
หลิวซื่อผู้มารดามีท่าทางห่อเหี่ยวลงก่อนจะเอ่ยถามขึ้นอีก
“แล้วองค์ชายองค์อื่นล่ะ มีผู้ใดแสดงท่าทีสนใจเจ้าบ้างหรือไม่”
“หญิงสาวมากมายต่างแข่งกันยืนชม้ายชายตาจนลูกตาแทบหลุดออกมาอยู่แล้ว จะมีแก่ใจมามองเพียงลูกได้อย่างไรเจ้าคะ”
“แล้วคุณชายเหล่านั้นเล่า”
“หญิงสาวอีกหลายคนก็ทิ้งสายตาและยืนกระบิดกระบวนให้ท่ากันอย่างเปิดเผย พวกเขาจะมาเหลือบแลเห็นลูกได้อย่างไร”
“หรือท่านแม่จะให้ลูกทำเช่นพวกนาง ให้ท่าชายตาไปทั่ว” ฟางเจียอีเอ่ยถามขึ้นอย่างหยั่งเชิง
“เพียงยั่วยวนให้เป็น มิต้องให้ท่าอย่างโจ่งแจ้งเพียงนั้น ลูกเข้าใจหรือไม่” ผู้มารดาสั่งสอน
“เข้าใจเจ้าค่ะ ในเมื่อเป็นคำสั่งของท่านแม่ ลูกจะปฏิบัติตามอย่างเต็มที่เจ้าค่ะ” ฟางเจียอีรับคำอย่างมุ่งมั่น เมื่อได้รับคำอนุญาตกลายๆจากมารดา สาวน้อยจึงคิดอย่างหมายมาด
ได้เลยเจ้าคะท่านแม่ นางจะยั่วยวนให้ท่าจนทั้งองค์ชายทั้งคุณชายเหล่านั้นเลือดกำเดาไหลไปตามๆกัน มิเช่นนั้นอย่ามาเรียกนางว่าอิงดาว ฮ่า ฮ่า ฮ่า
“ระหว่างนั้นก็เลือกให้จงดี หากชื่นชอบผู้ใดก็รีบมาบอกแม่เข้าใจหรือไม่” มารดาของนางบอกอีกเพื่อไม่ให้ผิดพลาด
แม้บิดาของนางจะมีความมุ่งหวังอยากให้บุตรสาวเป็นชายาขององค์ชาย แต่ในเมื่อยังไม่มีราชโองการหรือการหมั้นหมาย ฟางเจียอีย่อมมีโอกาสเลือกชายหนุ่มที่ชื่นชอบได้ด้วยตนเอง หากชายหนุ่มผู้นั้นไม่ได้เลวร้ายจนเกินไปดังเช่นครูพิณที่หลอกลวงสาวน้อยผู้นั้น ฟางเจียอีเชื่อว่าบิดามารดาน่าจะยินยอมตามใจนาง
หลังจากนั้นฟางเจียอีก็ได้ติดตามมารดาไปงานเลี้ยงน้ำชาของหมู่ชนชั้นสูงอีกสองสามงาน แต่หญิงสาวไม่พบชายหนุ่มที่พึงใจแม้สักราย นางจึงไม่แสดงท่าทางการให้ท่าอย่างที่มารดาบอกเอาไว้ หญิงสาวเพียงนั่งเบื่อหน่ายจนได้เวลากลับเท่านั้นทั้งๆที่มีคุณชายหลายสกุลพยายามเข้ามาทักทายอยากรู้จักด้วยความสนใจ
“เหตุใดพวกเขาจึงน่าเบื่อนัก” หญิงสาวบ่นพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์
“เจ้าไม่ชอบพวกเขาสักคนหรือ” มารดาผู้รักใคร่บุตรสาวถามอย่างใส่ใจ
“ไม่เลยเจ้าค่ะ พวกเขาพูดคุยแต่เรื่องซ้ำซาก บางรายก็เอาแต่โอ้อวดตนเอง บางรายก็เอาแต่พูดเรื่องของบิดา บางรายยิ่งน่าเบื่อชวนพูดคุยแต่เรื่องไร้สาระ ให้พูดคุยเรื่องอาหารการกินยังจะน่าฟังเสียกว่า” ฟางเจียอีบ่นออกมา
“หญิงสาวเหล่านั้นก็เช่นกัน กี่งานกี่งานก็แสดงท่าทางเดียวกันราวกับทำเป็นอยู่ท่าเดียว เรื่องที่พูดคุยก็หนีไม่พ้นเรื่องการแต่งกายและโอ้อวดเครื่องประดับหรือความสวยงาม ไม่มีเรื่องอื่นที่น่าสนใจสักนิด”
“ลูกคิดว่า ความจริงไม่ต้องไปหลายงานเลยนะเจ้าคะท่านแม่ จะกี่งานพวกเขาก็ทำเช่นเดียวกัน หากจะชื่นชอบก็คงชอบไปนานแล้ว จะวนเวียนดูกันไปดูกันมาหลายคราเพื่ออันใด”
“อีอีเอ๋ย...ลูกยังเยาว์วัยนัก ความชื่นชอบบางคราย่อมต้องใช้เวลาบ้าง พวกเขาพูดคุยกันหลายคราเข้าก็อาจจะถูกอกถูกใจกันได้ในสักวัน พวกเราจึงต้องจัดงานกันบ่อยครั้งอย่างไรเล่า” หลิวซื่อผู้มารดาพยายามอธิบาย
“ลูกไม่คิดเช่นนั้นเลยนะเจ้าคะ จะกี่คราหากไม่ชื่นชอบก็คือไม่ชื่นชอบ ลูกไม่อยากไปงานเลี้ยงพวกนี้แล้ว ลูกไม่ไปได้หรือไม่เจ้าคะ” ฟางเจียอีออกอาการงอแง
“งานอื่นอาจจะหลีกเลี่ยงได้ แต่อีกไม่กี่วันทางวังหลวงจะจัดงานเลี้ยงชมจันทร์ขึ้นโดยฮองเฮาเป็นผู้จัดงาน พระองค์เชิญขุนนางคนสำคัญและครอบครัวไปด้วย พวกเราคงไม่ไปไม่ได้”
เมื่อได้ฟังว่าต้องเข้าวังเพื่อไปร่วมงาน ฟางเจียอีจึงแตกตื่น
“ลูกต้องเข้าวังไปด้วยหรือเจ้าคะ”
ตอนที่ยี่สิบเอ็ด คลื่นลมรุนแรง เสียงตะโกนบ่งบอกความเสียวจนเกินทนไหวพร้อมน้ำเหนียวสีขาวถูกพ่นใส่ในโพรงถ้ำจนหญิงสาวรู้สึกได้ถึงความอุ่นร้อนซึ่งไหลเข้ามาจนล้นร่องเมื่อกุนซือหนุ่มถอนตัวตนออกมาจึงเป็นจังหวะให้ทหารชายที่เหลือพุ่งร่างเข้าไปเติมเต็มอย่างหิวโหยชายทั้งสี่ต่างสลับกันเข้า สลับกันออก ในช่องทางรักของแม่ครัวสาว ร่องด้านหน้าถูกเติมเต็มตลอดเวลา ในขณะที่ร่องด้านหลังยังพอมีช่วงให้ได้พักบ้าง โพรงปากอุ่นถูกจับยัดด้วยดุ้นอวบจนแทบไม่ได้เปล่งเสียงร้องครวญครางหญิงสาวเกร็งกระตุกไม่หยุด ทั้งร่างกายเต็มด้วยน้ำรักที่หลั่งไหลจากหลายท่อนเอ็น ชุนเหนียงเสร็จอีกครั้งและอีกครั้ง จนร่องรักที่ปีนป่ายไปถึงสวรรค์แล้วฟื้นตื่นขึ้นมาเสียวซ่านต่อสร้างแรงปรารถนาจนหมดสิ้นเรี่ยวแรงห้องของหมอหญิงซางไป๋อันย่อมไม่ต่างกัน แม้รองแม่ทัพหวังซีฮันจะไม่อยากให้นางรองรับความกำหนัดมากเท่าแม่ครัวสาวซึ่งร่างอวบใหญ่กว่าแต่หมอหญิงเห็นว่าทหารบางคนยังไม่เคยได้สุขสมตั้งแต่ขึ้นเรือมาจึงอยากเปิดโอกาสให้คืนนี้ จึงมีทหารรอต
ตอนที่ยี่สิบ ประสานเสียง กุนซือหลิวหยางจับมือบางมารูดท่อนเอ็นของตัวเองไปพลางระหว่างมองดูความเร่าร้อน“อ้า...โดนกระแทกครั้งละสองท่อนช่างเสียวซ่านสุดทานทนจริงๆ ซี้ดดดด... พวกเจ้าแทงเข้ามาพร้อมกัน อย่าได้ยั้งแรง อ้า...อื้อ...แรงอีก...โอวววว...”ชุนเหนียงมีนิสัยชอบการร่วมรักด้วยความรุนแรงและชื่นชอบการโดนรุมล้อมเอาใจ จึงทำให้ทหารต่างแย่งชิงที่จะได้เข้ามารวมร่างกับนางด้วยไม่ต้องออมมือท่อนลำยาวด้านหน้าบดขยี้ช่องทางสีแดงจนร้อนฉ่า ยิ่งมีเสียงเร่งร่างหนายิ่งกระเด้งสะโพกกระแทกเนินโหนกดังสนั่นหวั่นไหวปัก ปัก ปัก “โอ้ว แม่ครัวชุน ขนาดโดนสอดใส่ไปจนนับไม่ถ้วน ร่องรูของเจ้ายังตอดแน่นจนท่อนก่อนของข้าแทบละลายแล้ว”เสียงชื่นชมมาพร้อมแรงโยกขย่ม ขณะท่อนด้านหลังโยกขยับจนรู้สึกได้ว่าแทบจะชนกันเต้าทรวงอวบถูกบีบจนก้อนเนื้อปลิดปลิ้น เม็ดติ่งถูกบีบบี้ด้วยความกระสันซ่าน ขณะกุนซือหลิวหยางมือยังกุมท่อนเนื้อของตนเองแต่ตามองกลีบอวบอูมซึ่งปลิ้นไปปลิ้นมาตามจังหวะของลำเอ็น
ตอนที่ยี่สิบ ประสานเสียงลิ้นร้อนยังคงดูดกลืนท่อนเอ็นอุ่นโดยใช้ริมฝีปากปากรูดเข้ารูดออก พร้อมดุนลิ้นสู้บ๊วบ บ๊วบ บ๊วบแม่ทัพหนุ่มเสียวจนเกร็งตัว กำมือแน่น มืออีกข้างเอื้อมมาลูบผมสลวยในขณะช่วยโยกเอวสอบเพื่อให้การเข้าออกล้ำลึกขึ้นว่านจินเจียวโยกหัวให้แท่งเนื้อมุดเข้ามุดออกในโพรงปากนุ่ม ขณะชายหนุ่มโยกสะโพกตอบรับเป็นจังหวะสร้างความลึกจนหญิงสาวแทบหายใจไม่ทันยิ่งกระสันซ่าน ลำแท่งแกร่งยิ่งกระแทกรัวเร็วจนหญิงสาวแทบจะอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้นด้วยตอบรับการโยกคลอนของเอวสอบได้ไม่ทันใจฮัวจางเหว่ยถูกความนุ่มชื้นปลุกความหฤหรรษ์จนกระตุกลำท่อนปล่อยน้ำเข้าปากบางอย่างไม่อาจทานทน“อ่า...เจ้าเก่งยิ่งนัก” เสียงชื่นชมดังออกมาก่อนมือสากจะตรงเข้าเคล้นคลึงเต้าทรวงอิ่มเพื่อตอบแทนร่างบางถูกจับนอนลงเปิดอ้าความฉ่ำหวานให้ได้สอดปลายนิ้วผ่านกลีบบุปผาไปสัมผัสเม็ดแข็งสีชมพูฮัวจางเหว่ยละเลงนิ้วบดคลึงขยี้ติ่งเกสรไม่ได้หยุด ทั้งคลึงแล้วหมุนวนถูไถจนน้ำหวานใสไหลเยิ้ม นิ้วเรียวขยับรัวในโพรงอุ่นพลาง
ตอนที่สิบเก้า กลืนกิน“เป็นอย่างไรบ้าง สนุกสุขสมจนติดอกติดใจแล้วล่ะสิ” หมอหญิงซางไป๋อันเอ่ยทันทีที่เห็นหน้าของว่านจินเจียวโผล่ออกมาจากห้องนอน“ข้ายอมรับว่ามีความสุข แต่หากเป็นเช่นนี้ต่อไปข้าคงหมดแรงตายแน่ พี่อันอัน พี่ช่วยบอกพี่เหว่ย เอ่อ...ท่านแม่ทัพใหญ่ให้ปล่อยข้าได้หลับสนิทสักคืนได้หรือไม่” ว่านจินเจียวโอดครวญ“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าไม่เคยเห็นผู้ใดตายจากการร่วมรักอย่างสุขสม จินจิน เจ้าลองคุยกับท่านแม่ทัพเองเถิด ร้องขอดีดี เขาย่อมรับฟัง ข้าไม่เคยเห็นเขาเอาอกเอาใจดูแลหญิงใดมากเท่าเจ้ามาก่อน”“ดูแลหรือ เขาเพียงอยากให้ข้ายินยอมทอดกายให้ดีดีมากกว่า” ว่านจินเจียวงอแง“จินจินเอ๊ย เจ้าไม่รู้หรือว่าทุกวันเขาต้องมาเร่งเอาอาหารดีดีจากข้าเพื่อนำไปให้เจ้ากินด้วยตนเอง เขายกถังน้ำไปให้เจ้าเช็ดเนื้อเช็ดตัว อีกทั้งยังคอยดูแลเรื่องเสื้อผ้าให้สะอาด ยามเจ้านอนหลับอยู่ เขาเดินวนเวียนเข้าออกอยู่หลายคราด้วยกังวลว่าเจ้าจะตื่นแล้วหิวแต่ไม่อยากปลุกให้เจ้าเสียอารมณ
ตอนที่สิบแปด อาหารเลิศรส ชายหนุ่มเปิดประตูซึ่งเชื่อมติดกันก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นมาอีกคราร่างน้อยถูกจับหันหลังเข้าพิงร่างแกร่งโดยหันหน้าออกเพื่อมองดูได้อย่างชัดเจน ดุ้นลำอวบถูกสอดใส่เข้ามาทางก้นขาวอย่างชำนาญหนทางก่อนมือหนาจะจับเรียวขางามแยกออกแล้วยกร่างน้อยขึ้นเดินไปในห้องข้างพร้อมกระเด้งเอวเพื่อส่งท่อนเอ็นเข้าออกเป็นจังหวะจะโคนว่านจินเจียวถูกยกทั้งร่างขึ้นโดยมีเพียงท่อนกายใหญ่ตอกทิ่มอยู่ในร่องรูสวาท ขาเรียวถูกจับอ้ากว้างจนเผยร่องดอกไม้แดงซึ่งสองกลีบถูกแหวกออกด้วยลำดุ้นแกร่งทรวงอวบอิ่มกระเด็นกระดอนไปตามแรงโยกกระแทก ขณะน้ำใสไหลฉ่ำกระเด็นออกจากร่องดอกไม้แดงกระเซ็นเปื้อนไปทั่วพื้นว่านจินเจียวรู้สึกอับอายด้วยท่วงท่านี้ช่างน่าหวาดเสียวยิ่งนัก หากมีผู้เปิดประตูเข้ามาย่อมปะทะกับร่องรูเสียวของนางจนเต็มตาด้วยเปิดอ้าราวชวนเชิญยิ่งอายความเสียวซ่านยิ่งพุ่งสูงจนร่างน้อยสุขสมอย่างรวดเร็วและต่อเนื่องไปถึงสองครากว่าฮัวจางเหว่ยจะตามมาได้ทันแม่ทัพหนุ่มยังหาเหตุให้ว่านจินเจียวเป็นผู้นำน้ำชาและอาหารมาส่งให้ที่ห้องทำงานทุกวัน โดยอ้าง
ตอนที่สิบเจ็ด สำรวจเรือจนทั่ว ก้นขาวนุ่มยังคงเด้งเข้าเด้งออกตามแรงโยกขย่มอย่างเป็นจังหวะ จนมือเล็กต้องจับจิกมือหนาเอาไว้ให้แน่น“อ้า...ร่องดอกไม้ของเจ้าไยรัดแน่นเช่นนี้ โอ้ว...”ฮัวจางเหว่ยร้องอย่างเสียวกระสันด้วยไม่เคยพบเจอความคับแน่นที่ตอดรัดดีเช่นนี้ตับ ตับ ตับเสียงตอกกระแทกรุนแรงขึ้นตามห้วงอารมณ์ร้อนแห่งแรงราคะ ไฟสวาทซึ่งแผดเผาเร่าร้อนส่งสองร่างให้เด้งกระหน่ำทิ่มแทงไหวระรัวจนเสียงดังก้องสะท้านสะเทือนพาให้ร่างน้อยเกรงคนด้านล่างจะได้ยิน“เบาหน่อย ...ซี้ดดด...อู๊ยยยย”“ไม่ต้องกังวล เสียงย่อมลอยตามลมไป อ้า...ช่องทางของเจ้าช่างคับแน่นยิ่งนัก”“อู๊ยยยยย..ข้าเสียว ท่านแม่ทัพ...ช้าหน่อย...ซี้ดดดด”ร่างบางถูกตอกอัดทิ่มแทงจนแทบไม่ยืนติดพื้น ทรวงอกอิ่มถูกบดขยี้จนบี้แบนด้วยแรงอารมณ์ร้อน ขณะช่องทางรักโดนกระแทกกระทั้นจนกระเด็นกระเด้งพร้อมร่างที่โยกขย่มขึ้นลง“ซี้ดดดด ข้าไม่ไหวแล้ว อ้ายยยย เสียวววว”ร่างน้อยก้าวขึ้นสวรรค์ไปด้วยอารมณ์







