Masukตอนพิเศษสี่
คู่ที่ลงตัว
องค์ชายหกสงสารร่างน้อยอ
ตอนที่ยี่สิบห้า สตรีของแม่ทัพทหารซึ่งมีอายุที่สุดบอกก่อนจะลงไม้พายก่อนคนแรกขบวนผู้หลบหนีพายออกมาอย่างเชื่องช้าด้วยน้ำหนักที่เกินกำลังของเรือ กว่าจะถึงกลางทางทุกคนก็เหงื่อตกกันแล้ว“เฮ้ย! พวกมันหนีไปโน้นแล้ว” โชคร้ายที่ทหารข้าศึกคนหนึ่งเหลือบมาเห็น“รีบพายเร็วเข้า” ชุนเหนียงเอ่ยเร่งอย่างแตกตื่นเมื่อมองเห็นทหารข้าศึกบนเรือต่างปรี่กันมาทางกราบเรือเพื่อหาทางมาล้อมจับพวกนางยิ่งเร่งเรือยิ่งแกว่งจนน่าหวาดเสียว“ใจเย็นๆ อย่าให้เรือล่ม” ว่านจินเจียวเอ่ยเตือน“พวกเจ้ารีบไปก่อนพวกเราไม่อยากเป็นภาระ” ทหารคนหนึ่งกระโดดลงจากเรือลงไปแช่ในน้ำทะเลอย่างผู้เสียสละ“ไม่ อย่าได้โง่เช่นนี้ หากถูกจับตัวได้ย่อมกลายเป็นภาระยุ่งยาก เจ้าเข้าใจหรือไม่ รีบเกาะเรือตามมา” ว่านจินเจียวตวาดอย่างโมโหทหารผู้นั้นคิดใคร่ครวญแล้วจึงยอมมาเกาะข้างลำเรือพลางช่วยตีขาพาเรือให้เร็วขึ้นเมื่อเห็นว่าการตีขาช่วยให้เรือเร็วขึ้นได้ ทหารที่ยังพอไหวจึงกระโดดลง
ตอนที่ยี่สิบสี่ เราต้องหนี “ห้องเก็บเสบียงดีหรือไม่เจ้าคะ ถึงอย่างไรก็ยังมีประตูที่คล้องกุญแจได้” ว่านจินเจียวเสนออาฉิวมองหญิงสาวอย่างไม่ไว้วางใจด้วยตั้งแต่ขึ้นเรือมานางมีท่าทางช่วยเหลืออย่างผิดแปลก“อย่าได้มองเช่นนั้น ข้าเพียงอยากอยู่อย่างสบาย ห้องเก็บเสบียงมีอาหารอยู่หลายอย่าง อีกทั้งยังไม่แคบจนอึดอัด” สาวน้อยรีบแก้ตัวทหารด้านหน้าวิ่งไปสำรวจห้องเสบียงแล้วกลับมารายงาน“เป็นห้องมิดชิด ไม่มีของสำคัญและมีกุญแจคล้องอยู่จริงขอรับ”“เห็นไหม ข้าบอกแล้ว” หญิงสาวรีบเอาความดีใส่ตัว“เช่นนั้นพวกเจ้ารีบเข้าไปอย่าได้ชักช้า” อาฉิวตะโกนเร่ง หมอทั้งสามและแม่ครัวสาวให้ช่วยกันพยุงทหารที่บาดเจ็บเดินเข้าไปกองที่ในห้องเสบียงจนแน่นขนัด“ส่วนเจ้า ข้าเคยได้ยินจากทหารว่าทำอาหารได้ รีบไปทำอะไรง่ายๆมาให้พวกเรากิน” อาฉิวชี้ดาบมาทางว่านจินเจียว“ให้พี่ชุนเหนียงช่วยได้หรือไม่เจ้าคะ นางคือแม่ครัวตัวจริง ส่วนข้าเป็นเพียงผู้ช่วยเท่
ตอนที่ยี่สิบสี่ เราต้องหนี ว่านจินเจียวเดินไปรวมกับหมอทั้งสามและแม่ครัวชุนเหนียง โดยมีทหารที่บาดเจ็บนั่งนอนกองอยู่หญิงสาวพยายามขยิบตาส่งสัญญาณกับหมอหญิงซางไป๋อันและแม่ครัวสาวด้วยหวังว่าพวกนางจะเข้าใจการกระทำในครั้งนี้“พวกมันถอดไม้และปลอกเหล็กออกไปบางส่วนอย่างที่คาด พวกเรารีบไปค้นหาให้พบ ถึงอย่างไรพวกมันย่อมต้องซ่อนไว้ในเรือลำนี้แน่” ข้าศึกที่ทำทีเป็นคนเจ็บแล้วลอบขึ้นเรือมาเร่งหาทางขับเคลื่อนเรือรบเพื่อให้ห่างออกจากชายฝั่งของตนเองว่านจินเจียวทบทวนความจำที่แม่ทัพใหญ่ฮัวจางเหว่ยเคยบอกเอาไว้ว่าเรือรบเฉียงต้าลำนี้เป็นเรือที่ใช้ใบและอาศัยแรงลมในการเคลื่อนที่ จึงมีเสาใบที่หัวเรือและกลางเรือด้วยแม่ทัพหนุ่มเคยพานางไปร่วมรักกระแทกกระทั้นกันบนเสาทั้งสองต้นอย่างน่าหวาดเสียว หญิงสาวจึงจำคำอธิบายได้อย่างแม่นยำ“จินจินน้อย เจ้ามองดูสิ เสาที่กางใบนี้ทำด้วยไม้สักใหญ่โต แล้วยังมีปลอกเหล็กคาดเป็นเปลาะๆ ที่สำคัญคือไม้นี่ เจ้าลองมองดูให้ดี ไม้นี้แม้จะเล็กแต่ใช้ป้องกันไม่ให้ใบเรือมาติดปลอกเหล็กแม้จะ
ตอนที่ยี่สิบสาม อย่าได้คิดต่อสู้รุ่งเช้า กองทหารต่างเตรียมตัวอย่างฮึกเหิม เสียงโห่ร้องดังก้องปลุกให้ว่านจินเจียวผวาตื่นและรีบลุกขึ้นวิ่งออกมา“พวกเขาจะไปกันแล้วหรือ” สาวน้อยหันไปถามแม่ครัวชุนเหนียงอย่างแตกตื่น“ใช่ แม่ทัพใหญ่มีคำสั่งให้เคลื่อนขบวนลงจากเรือแล้ว” แม่ครัวสาวตอบอย่างเคร่งขรึม สายตาห่วงใยมองออกไปโดยหยุดอยู่ที่กุนซือหลิวหยางนานเป็นพิเศษเหล่าทหารต่างทยอยลงเรือเล็กมุ่งหน้าไปใกล้ชายฝั่งของข้าศึกเพื่อรวมตัวโดยพร้อมเพรียงรอสัญญาณการบุกจากแม่ทัพหนุ่ม มองเห็นเป็นแนวยาวจากเรือทั้ง5ลำฮัวจางเหว่ยหันมาเห็นว่านจินเจียวจึงเดินเข้ามาหา“จำพื้นที่เรือเฉียงต้าได้ทั้งหมดแล้วใช่หรือไม่”“ได้” หญิงสาวพยักหน้า“หากเกิดเหตุร้าย หรือมีข้าศึกบุกขึ้นมาให้รีบหนีออกไป อย่าได้สนใจเรือ ขอเพียงพวกเจ้าปลอดภัย พวกมันย่อมไม่มีตัวประกันไว้ต่อรอง” แม่ทัพหนุ่มกำชับก่อนจะก้มหน้ากดจุมพิตหนักลงมาแล้วผละจากไปโดยเร็วว่านจินเจียวผวาจะตามไปแต่เมื่
ตอนที่ยี่สิบสอง เตรียมตัวทำศึกว่านจินเจียวและแม่ทัพฮัวจางเหว่ยยังคงร่วมรักร้อนแรงกันทุกคืนโดยไม่มีเหน็ดเหนื่อยเพื่อตักตวงความหอมหวานก่อนจะถึงเวลาทำศึกอย่างเคร่งเครียดจนขบวนเรือแล่นใกล้ถึงชายฝั่งของแคว้นหลิว ฮัวจางเหว่ยจึงขอส่งท้ายจนฟ้าสางแล้วเดินเข้าร่วมประชุมเหล่าทหารโดยไม่มีทีท่าอ่อนแรง“ท่านแม่ทัพใหญ่ฟานส่งข่าวมาแจ้งว่าให้พวกเราหาทางลอบเข้าเมืองไปเปิดประตูใหญ่เพื่อให้ทัพของเขาบุกเข้ามาได้อย่างรวดเร็ว” กุนซือหลิวหยางเอ่ยขึ้นก่อน“พวกทหารแคว้นหลิวเพิ่มการเฝ้าระวังและป้องกันด้านชายฝั่งอย่างหนาแน่น คงรู้ว่าพวกเราต้องส่งกองกำลังมาทางน้ำแน่ หากเห็นเรือของพวกเราแล่นเข้าใกล้ การลอบเข้าเมืองอาจยากลำบาก” รองแม่ทัพหวังซีฮันรีบบอกสถานการณ์“การสอบเค้นชายสองคนที่ลอบมาขโมยแผนที่เป็นอย่างไรบ้าง รู้แล้วหรือไม่ว่าพวกเขามีแผนการใด” แม่ทัพฮัวจางเหว่ยหันไปสอบถามรองแม่ทัพของเรืออีกลำ“พวกเขาดื้อด้านมาก มีเพียงคนเดียวที่ดูขลาดกลัวและมีทีท่าจะปริปาก”“เช่นนั
ตอนที่ยี่สิบเอ็ด คลื่นลมรุนแรง เสียงตะโกนบ่งบอกความเสียวจนเกินทนไหวพร้อมน้ำเหนียวสีขาวถูกพ่นใส่ในโพรงถ้ำจนหญิงสาวรู้สึกได้ถึงความอุ่นร้อนซึ่งไหลเข้ามาจนล้นร่องเมื่อกุนซือหนุ่มถอนตัวตนออกมาจึงเป็นจังหวะให้ทหารชายที่เหลือพุ่งร่างเข้าไปเติมเต็มอย่างหิวโหยชายทั้งสี่ต่างสลับกันเข้า สลับกันออก ในช่องทางรักของแม่ครัวสาว ร่องด้านหน้าถูกเติมเต็มตลอดเวลา ในขณะที่ร่องด้านหลังยังพอมีช่วงให้ได้พักบ้าง โพรงปากอุ่นถูกจับยัดด้วยดุ้นอวบจนแทบไม่ได้เปล่งเสียงร้องครวญครางหญิงสาวเกร็งกระตุกไม่หยุด ทั้งร่างกายเต็มด้วยน้ำรักที่หลั่งไหลจากหลายท่อนเอ็น ชุนเหนียงเสร็จอีกครั้งและอีกครั้ง จนร่องรักที่ปีนป่ายไปถึงสวรรค์แล้วฟื้นตื่นขึ้นมาเสียวซ่านต่อสร้างแรงปรารถนาจนหมดสิ้นเรี่ยวแรงห้องของหมอหญิงซางไป๋อันย่อมไม่ต่างกัน แม้รองแม่ทัพหวังซีฮันจะไม่อยากให้นางรองรับความกำหนัดมากเท่าแม่ครัวสาวซึ่งร่างอวบใหญ่กว่าแต่หมอหญิงเห็นว่าทหารบางคนยังไม่เคยได้สุขสมตั้งแต่ขึ้นเรือมาจึงอยากเปิดโอกาสให้คืนนี้ จึงมีทหารรอต







