Share

สังหรณ์ใจ

last update Tanggal publikasi: 2025-06-13 01:19:20

“ข้าไม่ได้แตะต้องสตรีขี้ขลาดตาขาวผู้นั้นแม้แต่ปลายเล็บ นางทะเล่อทะล่าเข้ามาเจอเหมยซินกำลังบีบนวดให้ข้า แล้วนางก็เป็นลมล้มพับไปเอง”

“นางคงไม่รู้จักวิธีปรนนิบัติบุรุษเพศกระมัง” ซ่งเหยียนหมิงเห็นภาพ เนื่องจากกระบวนการบีบนวดของตำหนักไป๋อวี้นั้นไม่ธรรมดา

“นางอายุสิบห้าแล้ว แต่ผอมแห้งราวกับเด็กอายุสิบสอง”

“ดอกไม้ที่ขาดน้ำ มิอาจเบ่งบาน” ซ่งเหยียนหมิงพูดสัพยอก ก่อนจะยกจอกสุราดื่มจนหมดจอก

ซ่งหยวนซีมีรสนิยมเป็นเลิศ ทุกสิ่งที่เขาครอบครองต้องผ่านการเลือกเฟ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบกระทั่งบ่าวไพร่นางกำนัลในวังไป๋อวี้ยังคัดสรรค์รูปร่างหน้าตา พระชายาและพระสนมทุกนางล้วนเป็นสุดยอดโฉมสะคราญ และมีเรือนร่างงามสะพรั่งเต็มเปี่ยมล้นด้วยเสน่ห์แห่งสตรีเพศ ยกเว้น... พระชายาน้อยหลี่น่า นางคือความอัปยศ ที่เขาได้มาเพราะตำแหน่งทางการเมือง!

เวลาบ่ายคล้อย ขันทีฉางเจ๋อเดินประคองถาดป้ายหัวเขียว เข้ามาภายในตำหนักหนิงเฉิงอย่างนอบน้อม

“กระหม่อมนำป้ายหัวเขียว มาให้ไท่จื่อเลือกพระสนมชายาที่จะถวายงานคืนนี้พะย่ะค่ะ” ฉางเจ๋อกล่าวเสียงเบา

“ให้อี๋ชินอ๋องเลือกแทนข้า”

ซ่งหยวนซียิ้มให้ญาติผู้น้องอย่างมีความหมาย ไม่ต้องพูดให้เปลืองน้ำลาย เขากับซ่งเหยียนหมิงรู้ใจกันดียิ่งกว่าฝาแฝดร่วมครรภ์มารดา หลังจากทั้งคู่ดื่มเมรัยจนเมามายได้ที่ เลือดลมในกายก็ไหลไปรวมกันอยู่ที่ความเป็นบุรุษเพศ

ซ่งเหยียนหมิงกวาดตามองป้ายชื่อสาวงามบนถาดทองคำ พลางทำท่าครุ่นคิด... สิบสองนารีที่เขาไม่เคยลิ้มรสสวาทเห็นจะมีเพียงแค่พระชายาหลี่น่า นอกนั้นก็วัวเคยค้าม้าเคยขี่

ยามนี้อารมณ์หนุ่มว้าวุ่นเกินระงับยับยั้ง สตรีที่สามารถรองรับความปรารถนาอันบ้าระห่ำของพวกเขา จะต้องเป็นหญิงร่านราคะที่สุดในพระราชวังไป๋อวี้

“ข้าเลือกพระสนมหลี่รี่” อี๋ชินอ๋องปรายตามองไปที่ป้ายหัวเขียวอันสุดท้าย

“กระหม่อม น้อมรับพระบัญชา” ขันทีฉางเจ๋อถวายความเคารพแล้วก้าวถอยหลังออกไปอย่างสำรวม

“ดูท่าทางเจ้าจะชื่นชอบพี่น้องสกุลหลี่เป็นพิเศษ” ซ่งหยวนซีสัพยอก

พระสนมหลี่รี่คือพี่สาวต่างมารดาของพระชายาน้อยหลี่น่า ทว่ามารดาของหลี่รี่เป็นเพียงนางกำนัลผู้ติดตามอี้กุ้ยเฟยมารดาของหลี่น่า เมื่อหลี่รี่มีอายุครบสิบเจ็ดปี รูปโฉมอันงดงามของนางโดดเด่นจนเป็นที่กล่าวขวัญไปทั่วใต้หล้า ครึ่งปีที่แล้วหลี่รี่จึงได้รับเลือกให้เป็นสตรีบรรณาการที่แคว้นฉงเยว่นำมาเป็นของกำนัลให้กับแคว้นซ่งเยว่

“อาจเป็นได้” ซ่งเหยียนหมิงยอมรับคำกล่าวหาอย่างไม่สะทกสะท้าน

ตอนนี้เขาไม่อยากสิ้นเปลืองอารมณ์ต่อล้อต่อเถียงกับซ่งหยวนซี เพราะอยากเก็บอารมณ์เอาไว้ใช้กับเรื่องที่สำเริงสำราญมากกว่า

ครั้นสองชายฉกรรจ์บุกมาเยือนตำหนักพร้อมกัน สัญชาตญาณเพศเมียของหลี่รี่พลันตื่นตะลึงพรึงเพริด นางรู้ทันทีว่าราตรีนี้จะต้องรับศึกหนัก!

ทว่า... หลี่รี่กลับยิ้มแย้มยินดี บนผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาลไร้ที่สิ้นสุดแห่งนี้ ไม่มีสตรีนางใดโชคดีเทียมเท่า หญิงสาวที่ได้ผ่านค่ำคืนร้อนหนาวร่วมกับสองยอดบุรุษ ซึ่งถูกกล่าวขวัญว่าเป็น กงจื่ออันดับหนึ่งและอันดับสองในใต้หล้า

พระสนมคนงามถวายการต้อนรับพวกเขาด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ยามขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวร่างอวบอัดอรชรอ่อนพริ้วเหมือนต้นอ้อลู่ลม เนินนมที่อวบล้นขอบรัดทรวงดีดสะท้อนน่าจับต้อง ยามพูดคุยมองสบตากับชายหนุ่มทั้งสอง ดวงตาคู่งามเป็นประกายแพรวพราวเต็มไปด้วยจริตมารยา ท่วงท่าเย้ายวนยั่วยุให้เพศผู้เกิดกำหนัดปรารถนาในตัวนางผู้ร่านสวาท

“เราสามคนต้องการความเป็นส่วนตัว พวกเจ้าออกไปได้แล้ว” ซ่งหยวนซีสะบัดแขนเสื้อไล่ขันทีและบ่าวไพร่นางกำนัล

เมื่อหนึ่งหญิงสองชายได้อยู่ร่วมกัน ความรัญจวนพลันครอบงำบรรยากาศภายในห้อง หลี่รี่กลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ร้อนรักตำหนักใน   ตอนจบ

    “หยวนซี! ท่านนอนอยู่เฉยๆ ไม่เป็นใช่ไหม” นางขบริมฝีปากมองชายหนุ่มอย่างมีแง่งอน พลางหอบหายใจจนทรวงอกอวบอิ่มสะท้อนขึ้นลง“เป็นเพราะข้าอยากเข้าไปในตัวเจ้าเร็วๆ” ซ่งหยวนซีมองหญิงสาวด้วยสีหน้าแววตาเว้าวอน สองมือใหญ่กุมรอบเอวคอดกิ่วเอาไว้ เขาจับนางนั่งคร่อมหน้าตัก แล้วหยัดยกลำลึงค์เสียดสีร่องเสียวระบายความอึดอัด“ลีน่า... เอาข้าเข้าไปข้างในตัวเจ้าสักที” เขาพูดน้ำเสียงต่ำเมื่อครู่ซ่งหยวนซีเล่นงานลีน่าแบบไม่ออมแรง จนเธอเสร็จสมคามือเขา ทว่ามันกลับทำให้ไฟปราถนาในตัวหญิงสาวยิ่งโหมกระพือ“หยวนซี คืนนี้ท่านไม่ได้นอนแน่!”ซ่งหยวนซีระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เมื่อร่างของทั้งคู่สอดประสานกัน ลีน่ากระดกสะโพกผายแล้ววาดแขนไปด้านหลัง พลางใช้ฝ่ามือเรียวเล็กยึดต้นขากำยำของคนใต้ร่างเพื่อทรงตัว จากนั้นเธอก็ควบขี่เขาด้วยท่วงท่าเร้าอารมณ์ ท่ามกลางเสียงคำรามต่ำของชายหนุ่ม เริ่มจากจังหวะเนิบช้าและล้ำลึก สู่ความเร่าร้อนรุนแรง “อ่ะ! อ๊าาา...” หญิงสาวครวญครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน เธอบีบรัดเขาเอาไว้แน่น ก่อนที่ทั้งคู่จะทะยานไปถึงจังหวะแห่งความหฤหรรษ์ พลันซ่งหยวนซีได้ที เขาพลิกตัวขึ้นมาอยู่ด้านบนร่างบางอย่างรวดเร

  • ร้อนรักตำหนักใน   แน่นิ่งคามือเขา

    “เพราะว่ากลางดึกคืนนั้น อี๋ชินอ๋องได้ลอบเข้าหาหม่อมฉัน และเป็นเวลาที่หม่อมฉันมีเรื่องร้อนอยู่ในใจพอดีเพคะ” “เหตุใดเหยียนหมิงจึงเรียกเจ้าว่า ลีน่า” หญิงสาวยิ้มเจื่อน ก้มหน้าหลบสายตา “เรื่องนั้น...” “เล่าความจริงมาให้หมด” เขาทำเสียงดุ“หลังจากไท่จื่อเสด็จกลับวังฯ หม่อมฉันรู้สึกเหงาจึงดื่มสุราจนเมาและเผลอหลุดปากบอกความลับออกไป” ลีน่าเว้นระยะสังเกตปฏิกิริยาของชายหนุ่ม ก่อนจะเล่าต่อ “วิญญาณของพระสนมหลี่น่าตัวจริงไปเกิดใหม่นานแล้วเพคะ นางตายตั้งแต่ตอนที่เป็นลมหมดสติครั้งสุดท้าย และหม่อมฉันคือวิญญาณชื่อ ‘ลีน่า’ ที่มาเกิดใหม่ในร่างกายนี้” ซ่งหยวนซีนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะพลิกตัวขึ้นคร่อมเหนือร่างบางและจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวด้วยแววตาพินิจระคนหลงใหล เขาใช้นิ้วเขี่ยเส้นผมออกจากข้างแก้มขาวนวลด้วยสัมผัสอ่อนโยนซึ่งทำให้นางรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นลูกแมวน้อยแสนเชื่อง“ดวงตาคู่นี้งดงามเพราะเจ้า... ลีน่า” ซ่งหยวนซียังจดจำความรู้สึกเหมือนโดนสายฟ้าไหลผ่านร่าง ตอนมองสบตากับนางครั้งแรกวันที่ทั้งคู่เดินชนกันในตลาดเช้าได้ชัดเจน ราวกับทุกอย่างเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน“ไท่จื่อ---” เขาใช้ฝ่ามือปิดปากนา

  • ร้อนรักตำหนักใน   นี่คือสาเหตุที่เขาปั้นปึ่งใส่นางหรือ

    หลังจากเกิดเรื่องขึ้น... ซ่งหยวนซีกับซ่งเหยียนหมิงก็มีปัญญาที่รอให้พวกเขาต้องจัดการตามมาอีกมากมาย ทำให้ระยะนี้ไม่มีการจับป้ายเขียวเลือกพระสนมชายาเข้าถวายการปรนนิบัติรับใช้ไท่จื่อ ดั่งเช่นที่ผ่านมา ที่ตำหนักโม่ลี่ฮวาได้รับนางกำนัลใหม่เพิ่มมาหนึ่งคน คือจูเยี่ยนแต่ไหนแต่ไร พระสนมหลี่น่าไม่เคยถือตัวกับนางกำนัลในตำหนักฯ นอกจากจะบังคับให้ทุกคนลุกขึ้นมาบริหารร่างกายตอนเช้า บางครั้งหญิงสาวก็ชักชวนพวกนางเล่นหมากรุกและสรรหาของอร่อยกินด้วยกันในยามบ่าย บางทีนางก็ลงมือปลูกดอกไม้ในสวนด้วยตนเองและเล่นกับเจ้ากระต่ายอ้วนตัวโปรด วันนี้เป็นอีกวันที่พระสนมตัวน้อยนอนแกว่งขาอ่านหนังสืออย่างมีความสุข “พระสนมร่าเริงเช่นนี้ทุกวันหรือ” จูเยี่ยนป้องปากกระซิบถามแม่นมหวงหญิงสูงวัยหันไปมองอีกฝ่่าย “ใช่แล้ว ปกติถ้าคนเราไม่เจ็บป่วยหรือมีเรื่องกลัดกลุ้ม เหตุใดจึงต้องโศกเศร้าด้วยเล่า”จูเยี่ยนพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วย จูเยี่ยนในวัยสามสิบห้านางเพิ่งตระหนักว่ายังมีสิ่งที่ตนต้องเรียนรู้อีกมาก “จริงของท่าน เป็นตัวข้าที่ไม่ปกติ เมื่อก่อนที่อยู่ตำหนักเหม่ยฮวา ทุกวันเจ้านายเก่าของข้าคอยแต่จะคิดหาอุบายกำจัดผู้อื่น ใกล้ชา

  • ร้อนรักตำหนักใน   หม่อมฉันถูกปรักปรำ

    ไม่... เขาไม่มีหลักฐานเอาผิดกับนาง!“หลี่รี่ เจ้าหวาดกลัวอะไรรึ ? ” ซ่งหยวนซีย่างสามขุมไปหยุดตรงหน้าพระชายาหลี่รี่ และใช้สายตาคาดคั้นจ้องมองนาง ระหว่างนั้น ไม่มีใครกล้าบังอาจปริปากพูดแทรก... ภายในตำหนักเหม่ยฮวาจึงตกอยู่ในบรรยากาศกดดันชวนอึดอัด เป็นเวลานานครู่ใหญ่“ไท่จื่อ... ทรงกริ้วหม่อมฉัน ? ” หลี่รี่แสร้งถามเพื่อกลบเกลื่อนท่าทางมีพิรุธของนาง“หากเจ้าอยากรักษาชีวิตของตัวเองกับลูกในท้องเอาไว้ จงสารภาพความจริงออกมาเสียตั้งแต่ตอนนี้” น้ำเสียงพูดของซ่งเหยียนทั้งเยือกเย็นและบีบคั้น“ความจริง? เรื่องอะไรกันเพคะ” นางพยายามเฉไฉชายหนุ่มเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรี้ยม“เส้าฉี นำตัวพยานมานี่!” ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียดด้วยอารมณ์โทสะการปรากฏตัวของจูเยี่ยนทำให้เกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที ทุกคนแหวกออกเป็นสองข้างทั้งซ้ายขวา ดวงตาทุกคู่เบิกกว้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่เว้นแม้แต่ผู้ที่ตกเป็นจำเลยข้อกล่าวหา“จูเยี่ยน! เจ้าหายไปไหนมาตั้งหลายวัน ข้าเป็นห่วงเจ้า จนแทบจะกินไม่ได้นอนไม่หลับ” หลี่รี่ปรี่เข้าหาข้ารับใช้เก่า แต่จูเยี่ยนเบี่ยงตัวหลบอย่างว่องไว“พระชายาหลี่รี่ลวงหม่อมฉันออกจากวังฯ และให้คนขององค์ชา

  • ร้อนรักตำหนักใน   คนที่เพิ่งผ่านความตาย

    ลีน่าระบายลมหายใจยาวออกมา “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความมั่นคงของราชสำนักฯ หากข้ากราบทูลให้ไท่จื่อทรงทราบ หลังจากนี้สถานะของเจ้าและพระชายาหลี่รี่อาจจะเปลี่ยนไป” “ทุกเรื่องที่หม่อมฉันได้กราบทูลพระสนมทั้งหมดล้วนเป็นความจริงเพคะ หม่อมฉันขอสาบานด้วยชีวิต” คนที่เพิ่งผ่านความเป็นความตายเช่นจูเยี่ยนในตอนนี้ ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ในความคิด “ตราบใดที่เรื่องนี้ยังไม่มีข้อสรุปแน่ชัด เจ้าห้ามก้าวออกจากประตูตำหนักโม่ลี่ฮวาเป็นอันขาด” ลีน่ากล่าวกำชับ น้ำเสียงเยือกเย็นจูเยี่ยนรีบก้มลงเอาศีรษะโขกพื้น “ต่อจากนี้ไปจนวันตาย ชีวิตของหม่อมฉันเป็นของพระสนมเพคะ!”“หยุดได้แล้ว เดี๋ยวเจ้าก็ได้ตายจริงๆ” แม่นมหวงเข้าไปห้ามจูเยี่ยน“ข้ายังสงสัยอยู่เรื่องหนึ่ง” หลี่น่าขมวดคิ้ว“เจ้าแอบเข้ามาในตำหนักฯ ได้อย่างไร ? ”จูเยี่ยนก้มหน้ายิ้มกระดาก “ระหว่างที่ซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้าติดกับชายป่าด้านหลังวัง หม่อมฉันบังเอิญเหลือบเห็นโพรงสุนัขตรงกำแพง จังหวะนั้นหม่อมฉันได้ยินเสียงคนวิ่งตามมา จึงลอดเข้าไปในโพรงสุนัข และทำให้หม่อมฉันโผล่มาที่ตำหนักโม่ลี่ฮวาเพคะ”ตั้งแต่ยามจื่อ... ฝนก็ตกๆ หยุดๆ อยู่ต่อเนื่องทั้งวัน ทว่าไม่

  • ร้อนรักตำหนักใน   กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

    หลี่รี่ได้แต่ยืนกำหมัดระงับโทสะเอาไว้ คนของเยว่หัวไม่เพียงแค่ทำงานผิดพลาด แต่ยังไม่สามารถพิสูจน์ความเป็นความตายของจูเยี่ยนได้ ตอนนี้นางไม่สามารถวางใจใครได้อีกแล้ว กระทั่งนางกำนัลที่เยว่หัวส่งมาแทนคนเก่าแก่อย่างจูเยี่ยน ตำหนักโม่ลี่ฮวา... วันถัดมาในยามราตรีกาลปลายฤดูใบไม้ผลิ แม้ประตูหน้าต่างจะถูกปิดเอาไว้อย่างมิดชิด ภายในเรือนที่ไม่มีผู้อาศัยก็ยังเย็นยะเยือก ครั้นเจ้าของเรือนหวนคืนที่พำนัก ห้องหับต่างๆ จึงได้รับความอบอุ่นจากเตาไฟและไอร้อนของร่างกายคนภายหลังที่กลับมาจากตำหนักเคียงจันทร์ แม่นมหวงซูปี้และซูลี่มัววุ่นวายกับการจัดเก็บและตระเตรียมข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของนายหญิง สำหรับใช้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะเข้านอน พระสนมตัวน้อยเพิ่งจะเดินเข้ามายังห้องนอนที่เป็นห้องชั้นในของตำหนักโม่ลี่ฮวา คือคนแรกที่ได้ยินเสียงกุกกักซึ่งดังแว่วมาจากด้านหลังห้อง หลี่น่าเดินไปสะกิดสามนางกำนัล พลางยกนิ้วขึ้นมาแตะริมฝีปากเตือนให้ทุกคนเงียบและชี้ไปทางต้นกำเนิดสุ้มเสียงน่าสงสัยหากความเงียบในฉับพลันทำให้สตรีร่างผอมบาง ที่หลบซ่อนอยู่ในตู้เก็บเสื้อผ้ารู้ตัวแล้วว่าถูกสังเกตได้ นางจึงรวบรวมกำลังกายที่เหล

  • ร้อนรักตำหนักใน   แววตาไม่ไหวติง

    “พอได้แล้ว” ซ่งเหยียนหมิงฉุดหญิงสาวขึ้นมาเกยทับบนร่าง “ต่อให้เจ้าเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อน หรือเป็นสตรีไม่รู้ประสีประสาอะไรเลย ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็รักเจ้า”เขาหยัดสะโพกให้ส่วนปลายองชาตเสียดเสย

  • ร้อนรักตำหนักใน   ไม่อาจบรรเทา

    หญิงสาวเงื้อฝ่ามือขึ้นอย่างเชื่องช้า แล้ววางลงบนโต๊ะเสียงดังปัง! ใบหน้างามปรากฏรอยยิ้มภาคภูมิใจ นัยน์ตากลมโตหวานฉ่ำราวกับเคลือบคลอด้วยหยาดน้ำผึ้ง“คำพูดคนเมา

  • ร้อนรักตำหนักใน   หวานฉ่ำดุจหยาดน้ำผึ้ง

    “หลี่น่า ข้ามีความสัมพันธ์กับหญิงอื่นเพราะหน้าที่ แต่สำหรับเจ้า... ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะความปรารถนาของตัวข้าเอง”กอดอบอุ่นและน้ำเสียงอ่อนโยนทำให้ทิฐิที่ลีน่าใช้เป็นเกราะป้องกันหัวใจพังทลายลง น้ำในดวงตาเอ่อล้นออกมาอย่างไม่อาจจะกลั้น

  • ร้อนรักตำหนักใน   เฉื่อยชาผิดวิสัย

    ลีน่าถูกเขาเคี่ยวกรำอย่างหนัก เธอสุดจะกลั้นเสียงร้องครวญคราง ร่างอรชรบิดเร่าแอ่นระแน้ด้วยความสยิวทรมาน สาสมใจคนเจ้าเล่ห์“อาา... ข้างในของเจ้าเหมือนสวรรค์ ช่าง... ดี... ดีเหลือเกิน” ซ่งเหยียนหมิงใช้ฝ่ามือใหญ่โอบอุ้มสะโพกผายกลมกลึงเอาไว้ เขาโก่งบั้นท

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status