MasukShare
เกิดในร่างใหม่ 1/2
Tanggal publikasi:
2025-06-13 01:17:00บรรยากาศภายในตำหนักโม่ลี่ฮวา(ดอกมะลิ) ที่เงียบเหงาราวกับวัดร้าง พลันเกิดความโกลาหลอลหม่านขึ้น เมื่อร่างบอบบางของพระชายาลำดับสี่ในองค์รัชทายาทหยวนซี ซึ่งบรรทมหลับอยู่บนเตียงเป็นเวลาสามวันสามคืนเต็ม มีความเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย
“องค์หญิงหลี่น่าทรงขยับได้แล้ว!” แม่นมหวงหลาน ซูปี้กับซูลี่นางกำนัลที่ติดตามองค์หญิงน้อยมาจากแคว้นฉงเยว่ ทั้งสามต่างพากันดีอกดีใจ
“ข้าจะไปตามหมอหลวงเฉิง” ซูปี้ขันอาสา
ไม่มีใครรู้สาเหตุที่องค์หญิงหลี่น่าเป็นลมหมดสติ เพราะหลังจากนางถูกองค์รัชทายาทเรียกตัวไปปรนนิบัติที่ตำหนักหนิงเฉิง (ความสำเร็จแห่งสันติสุข) เวลาผ่านไปเพียงครึ่งชั่วยาม ทหารองครักษ์ประจำพระราชวังไป๋อวี้ (หยกขาว) ก็นำร่างไร้สัมปชัญญะขององค์หญิงหลี่น่ากลับมาส่งที่ตำหนักโม่ลี่ฮวา โดยปราศจากคำอธิบาย
องค์รัชทายาทไม่ได้ย่างกรายมาเยี่ยมเยือนนางแม้แต่ครั้งเดียว มิหนำซ้ำพระองค์ยังมีรับสั่งให้พระชายาหลี่น่าเสวยโอสถรักษาพระวรกายอยู่ภายในตำหนักเป็นเวลาหนึ่งเดือน กล่าวตามตรงก็คือ หยวนซีลงโทษกักบริเวณหลี่น่านั่นเอง
หมอหลวงเฉิงตรวจชีพจรและฝังเข็มเงินกระตุ้นเลือดลมให้พระชายาตัวน้อย ครู่ต่อมาเปลือกตาบางใสที่ปิดสนิทก็ค่อยๆ กะพริบตอบสนองการมองเห็น
“ทรงฟื้นแล้ว!”
ร่างผอมบางลุกขึ้นนั่งบนเตียง ลีน่าหลียวมองผู้คนแปลกหน้าที่ห้อมล้อมด้วยแววตาสับสนระคนงุนงง เพราะเธอไม่รู้สึกคุ้นเคยกับใครเลย
“นี่เรากำลังฝันเหรอ? เฮ้ย!!” หญิงสาวเอาฝ่ามือปิดปากด้วยความตกใจ ทำไม... ไม่ใช่เสียงของเธอ ?
‘พี่สาว ตอนนี้ท่านอยู่ในร่างองค์หญิงหลี่น่า’ เสียงหวานใส ดังกังวานในโสตประสาทของลีน่า
ลีน่ามองหาคนพูดท่าทางเลิ่กลั่ก เพราะแน่ใจว่าผู้หญิงแต่งตัวโบราณทั้งสามคนที่ยืนเรียงแถวหน้ากระดาน ไม่ได้ขยับปาก รึว่านางกำลังอยู่ในรายการล้อกันเล่น?
ทว่า... สังเกตจากความงดงามอลังการณ์ของวัสดุตกแต่งและเครื่องใช้ภายในห้องหับรโหฐานอันวิจิตรตระการตา รวมถึงเสื้อผ้าแบบโบราณทอจากวัสดุชั้นดีที่ทุกคนสวมใส่ ทุกสิ่งทุกอย่างดูหรูหราราวกับเป็นส่วนหนึ่งในพระราชวังต้องห้าม คาดเดาไว้ก่อนว่าต้องเป็นโปรดักชั่นของรายการบันเทิงระดับโลกอย่างแน่นอน
“พระชายาทรงตื่นบรรทมแล้วพะยะค่ะ”
หมอหลวงเกาเฉิงเป็นผู้ตอบ
“ตกลง... ข้าคือองค์หญิงหลี่น่า หรือพระชายาขี้เซากันแน่?” ลีน่ารับมุกไปตามน้ำ นางเริ่มก้าวสู่เส้นทางมายาตั้้งแต่อายุเพียงสิบห้าปี กระทั่งอายุยี่สิบแปดปีแล้ว พบเจอผู้คนมาทุกรูปแบบ เรื่องทำตัวให้กลมกลืนกับสถานการณ์คือความชำนาญพิเศษ
‘องค์หญิงหลี่น่าคือพระชายาคนที่สี่ขององค์รัชทายาทหยวนซี’
‘เริ่ด! มีสต๊าฟบอกบทผ่านอุปรกรณ์สื่อสารติดตามตัวซะด้วย’ ดาราสาวเจ้าบทบาทคิดในใจ
‘ข้าไม่ใช่อุปกรณ์สื่อสารติดตามตัว ข้าคือวิญญาณขององค์หญิงหลีน่า เจ้าของร่างกายที่ท่านอาศัยอยู่ตอนนี้’
หญิงสาวเอามือลูบคลำบริเวณใบหูซึ่งว่างเปล่าไร้เครื่องประดับ แล้วก้มลงมองร่างกายผ่ายผอมที่มีความเป็นไปได้ว่าคือตัวของเธอเอง พลันดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นตระหนก เมื่อตระหนักถึงความเปลี่ยนแปลงที่ไม่มีทางเกิดขึ้นได้ด้วยการเมคอัพหรือวิธีศัลยกรรม!
“กระจก... กระจกอยู่ไหน?”
แม่นมหวงชี้ไปที่กระจกทองเหลืองบานยาวที่ตั้งอยู่ข้างโต๊ะเครื่องแป้ง
“กระจกส่องเงาอยู่ตรงนั้นเพคะ”
ข้าราชบริพารสี่ชีวิตที่อยู่ในห้อง เหลียวมองหน้ากันไปมาด้วยสายตามีคำถาม เหมือนพระชายาตัวน้อยจะจดจำอะไรไม่ได้เลย แต่ท่าทางของนางดูแข็งแรงไม่เหมือนคนที่เพิ่งฟื้นจากการหลับใหลเป็นเวลานาน
วิญญาณดาราสาวซึ่งอยู่ในร่างกายของพระชายาหลี่น่ายืนนิ่งประหนึ่งต้องคำสาป ดวงตากลมโตคู่งามเบิกกว้าง ขณะจ้องมองภาพสะท้อนบนกระจกส่องเงาทำจากทองเหลือง ราวกับมองเห็นสัตว์ประหลาด
หมายความว่ายังไง! นี่... เธอตายแล้ว แต่วิญญาณของเธอข้ามมิติมาอยู่ในร่างกายของเด็กสาวยุคโบราณ ใช่ไหม?
นัยน์ตาสีอำพันเจิดจรัสราวกับลูกแก้วเพ่งจ้องมองตอบโต้กับเธออย่างไม่ลดละ มาตรว่าจิตวิญญาณของลีน่าที่เชื่อมโยงกับร่างกายผ่ายผอมนี้ ได้หวนคืนสู่อดีตในวัยเยาว์ของเธอ
น่าทึ่งมาก...
Bab terbaru
ร้อนรักตำหนักใน ตอนจบ
“หยวนซี! ท่านนอนอยู่เฉยๆ ไม่เป็นใช่ไหม” นางขบริมฝีปากมองชายหนุ่มอย่างมีแง่งอน พลางหอบหายใจจนทรวงอกอวบอิ่มสะท้อนขึ้นลง“เป็นเพราะข้าอยากเข้าไปในตัวเจ้าเร็วๆ” ซ่งหยวนซีมองหญิงสาวด้วยสีหน้าแววตาเว้าวอน สองมือใหญ่กุมรอบเอวคอดกิ่วเอาไว้ เขาจับนางนั่งคร่อมหน้าตัก แล้วหยัดยกลำลึงค์เสียดสีร่องเสียวระบายความอึดอัด“ลีน่า... เอาข้าเข้าไปข้างในตัวเจ้าสักที” เขาพูดน้ำเสียงต่ำเมื่อครู่ซ่งหยวนซีเล่นงานลีน่าแบบไม่ออมแรง จนเธอเสร็จสมคามือเขา ทว่ามันกลับทำให้ไฟปราถนาในตัวหญิงสาวยิ่งโหมกระพือ“หยวนซี คืนนี้ท่านไม่ได้นอนแน่!”ซ่งหยวนซีระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เมื่อร่างของทั้งคู่สอดประสานกัน ลีน่ากระดกสะโพกผายแล้ววาดแขนไปด้านหลัง พลางใช้ฝ่ามือเรียวเล็กยึดต้นขากำยำของคนใต้ร่างเพื่อทรงตัว จากนั้นเธอก็ควบขี่เขาด้วยท่วงท่าเร้าอารมณ์ ท่ามกลางเสียงคำรามต่ำของชายหนุ่ม เริ่มจากจังหวะเนิบช้าและล้ำลึก สู่ความเร่าร้อนรุนแรง “อ่ะ! อ๊าาา...” หญิงสาวครวญครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน เธอบีบรัดเขาเอาไว้แน่น ก่อนที่ทั้งคู่จะทะยานไปถึงจังหวะแห่งความหฤหรรษ์ พลันซ่งหยวนซีได้ที เขาพลิกตัวขึ้นมาอยู่ด้านบนร่างบางอย่างรวดเร
ร้อนรักตำหนักใน แน่นิ่งคามือเขา
“เพราะว่ากลางดึกคืนนั้น อี๋ชินอ๋องได้ลอบเข้าหาหม่อมฉัน และเป็นเวลาที่หม่อมฉันมีเรื่องร้อนอยู่ในใจพอดีเพคะ” “เหตุใดเหยียนหมิงจึงเรียกเจ้าว่า ลีน่า” หญิงสาวยิ้มเจื่อน ก้มหน้าหลบสายตา “เรื่องนั้น...” “เล่าความจริงมาให้หมด” เขาทำเสียงดุ“หลังจากไท่จื่อเสด็จกลับวังฯ หม่อมฉันรู้สึกเหงาจึงดื่มสุราจนเมาและเผลอหลุดปากบอกความลับออกไป” ลีน่าเว้นระยะสังเกตปฏิกิริยาของชายหนุ่ม ก่อนจะเล่าต่อ “วิญญาณของพระสนมหลี่น่าตัวจริงไปเกิดใหม่นานแล้วเพคะ นางตายตั้งแต่ตอนที่เป็นลมหมดสติครั้งสุดท้าย และหม่อมฉันคือวิญญาณชื่อ ‘ลีน่า’ ที่มาเกิดใหม่ในร่างกายนี้” ซ่งหยวนซีนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะพลิกตัวขึ้นคร่อมเหนือร่างบางและจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวด้วยแววตาพินิจระคนหลงใหล เขาใช้นิ้วเขี่ยเส้นผมออกจากข้างแก้มขาวนวลด้วยสัมผัสอ่อนโยนซึ่งทำให้นางรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นลูกแมวน้อยแสนเชื่อง“ดวงตาคู่นี้งดงามเพราะเจ้า... ลีน่า” ซ่งหยวนซียังจดจำความรู้สึกเหมือนโดนสายฟ้าไหลผ่านร่าง ตอนมองสบตากับนางครั้งแรกวันที่ทั้งคู่เดินชนกันในตลาดเช้าได้ชัดเจน ราวกับทุกอย่างเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน“ไท่จื่อ---” เขาใช้ฝ่ามือปิดปากนา
ร้อนรักตำหนักใน นี่คือสาเหตุที่เขาปั้นปึ่งใส่นางหรือ
หลังจากเกิดเรื่องขึ้น... ซ่งหยวนซีกับซ่งเหยียนหมิงก็มีปัญญาที่รอให้พวกเขาต้องจัดการตามมาอีกมากมาย ทำให้ระยะนี้ไม่มีการจับป้ายเขียวเลือกพระสนมชายาเข้าถวายการปรนนิบัติรับใช้ไท่จื่อ ดั่งเช่นที่ผ่านมา ที่ตำหนักโม่ลี่ฮวาได้รับนางกำนัลใหม่เพิ่มมาหนึ่งคน คือจูเยี่ยนแต่ไหนแต่ไร พระสนมหลี่น่าไม่เคยถือตัวกับนางกำนัลในตำหนักฯ นอกจากจะบังคับให้ทุกคนลุกขึ้นมาบริหารร่างกายตอนเช้า บางครั้งหญิงสาวก็ชักชวนพวกนางเล่นหมากรุกและสรรหาของอร่อยกินด้วยกันในยามบ่าย บางทีนางก็ลงมือปลูกดอกไม้ในสวนด้วยตนเองและเล่นกับเจ้ากระต่ายอ้วนตัวโปรด วันนี้เป็นอีกวันที่พระสนมตัวน้อยนอนแกว่งขาอ่านหนังสืออย่างมีความสุข “พระสนมร่าเริงเช่นนี้ทุกวันหรือ” จูเยี่ยนป้องปากกระซิบถามแม่นมหวงหญิงสูงวัยหันไปมองอีกฝ่่าย “ใช่แล้ว ปกติถ้าคนเราไม่เจ็บป่วยหรือมีเรื่องกลัดกลุ้ม เหตุใดจึงต้องโศกเศร้าด้วยเล่า”จูเยี่ยนพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วย จูเยี่ยนในวัยสามสิบห้านางเพิ่งตระหนักว่ายังมีสิ่งที่ตนต้องเรียนรู้อีกมาก “จริงของท่าน เป็นตัวข้าที่ไม่ปกติ เมื่อก่อนที่อยู่ตำหนักเหม่ยฮวา ทุกวันเจ้านายเก่าของข้าคอยแต่จะคิดหาอุบายกำจัดผู้อื่น ใกล้ชา
ร้อนรักตำหนักใน หม่อมฉันถูกปรักปรำ
ไม่... เขาไม่มีหลักฐานเอาผิดกับนาง!“หลี่รี่ เจ้าหวาดกลัวอะไรรึ ? ” ซ่งหยวนซีย่างสามขุมไปหยุดตรงหน้าพระชายาหลี่รี่ และใช้สายตาคาดคั้นจ้องมองนาง ระหว่างนั้น ไม่มีใครกล้าบังอาจปริปากพูดแทรก... ภายในตำหนักเหม่ยฮวาจึงตกอยู่ในบรรยากาศกดดันชวนอึดอัด เป็นเวลานานครู่ใหญ่“ไท่จื่อ... ทรงกริ้วหม่อมฉัน ? ” หลี่รี่แสร้งถามเพื่อกลบเกลื่อนท่าทางมีพิรุธของนาง“หากเจ้าอยากรักษาชีวิตของตัวเองกับลูกในท้องเอาไว้ จงสารภาพความจริงออกมาเสียตั้งแต่ตอนนี้” น้ำเสียงพูดของซ่งเหยียนทั้งเยือกเย็นและบีบคั้น“ความจริง? เรื่องอะไรกันเพคะ” นางพยายามเฉไฉชายหนุ่มเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรี้ยม“เส้าฉี นำตัวพยานมานี่!” ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียดด้วยอารมณ์โทสะการปรากฏตัวของจูเยี่ยนทำให้เกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที ทุกคนแหวกออกเป็นสองข้างทั้งซ้ายขวา ดวงตาทุกคู่เบิกกว้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่เว้นแม้แต่ผู้ที่ตกเป็นจำเลยข้อกล่าวหา“จูเยี่ยน! เจ้าหายไปไหนมาตั้งหลายวัน ข้าเป็นห่วงเจ้า จนแทบจะกินไม่ได้นอนไม่หลับ” หลี่รี่ปรี่เข้าหาข้ารับใช้เก่า แต่จูเยี่ยนเบี่ยงตัวหลบอย่างว่องไว“พระชายาหลี่รี่ลวงหม่อมฉันออกจากวังฯ และให้คนขององค์ชา
ร้อนรักตำหนักใน คนที่เพิ่งผ่านความตาย
ลีน่าระบายลมหายใจยาวออกมา “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความมั่นคงของราชสำนักฯ หากข้ากราบทูลให้ไท่จื่อทรงทราบ หลังจากนี้สถานะของเจ้าและพระชายาหลี่รี่อาจจะเปลี่ยนไป” “ทุกเรื่องที่หม่อมฉันได้กราบทูลพระสนมทั้งหมดล้วนเป็นความจริงเพคะ หม่อมฉันขอสาบานด้วยชีวิต” คนที่เพิ่งผ่านความเป็นความตายเช่นจูเยี่ยนในตอนนี้ ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ในความคิด “ตราบใดที่เรื่องนี้ยังไม่มีข้อสรุปแน่ชัด เจ้าห้ามก้าวออกจากประตูตำหนักโม่ลี่ฮวาเป็นอันขาด” ลีน่ากล่าวกำชับ น้ำเสียงเยือกเย็นจูเยี่ยนรีบก้มลงเอาศีรษะโขกพื้น “ต่อจากนี้ไปจนวันตาย ชีวิตของหม่อมฉันเป็นของพระสนมเพคะ!”“หยุดได้แล้ว เดี๋ยวเจ้าก็ได้ตายจริงๆ” แม่นมหวงเข้าไปห้ามจูเยี่ยน“ข้ายังสงสัยอยู่เรื่องหนึ่ง” หลี่น่าขมวดคิ้ว“เจ้าแอบเข้ามาในตำหนักฯ ได้อย่างไร ? ”จูเยี่ยนก้มหน้ายิ้มกระดาก “ระหว่างที่ซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้าติดกับชายป่าด้านหลังวัง หม่อมฉันบังเอิญเหลือบเห็นโพรงสุนัขตรงกำแพง จังหวะนั้นหม่อมฉันได้ยินเสียงคนวิ่งตามมา จึงลอดเข้าไปในโพรงสุนัข และทำให้หม่อมฉันโผล่มาที่ตำหนักโม่ลี่ฮวาเพคะ”ตั้งแต่ยามจื่อ... ฝนก็ตกๆ หยุดๆ อยู่ต่อเนื่องทั้งวัน ทว่าไม่
ร้อนรักตำหนักใน กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
หลี่รี่ได้แต่ยืนกำหมัดระงับโทสะเอาไว้ คนของเยว่หัวไม่เพียงแค่ทำงานผิดพลาด แต่ยังไม่สามารถพิสูจน์ความเป็นความตายของจูเยี่ยนได้ ตอนนี้นางไม่สามารถวางใจใครได้อีกแล้ว กระทั่งนางกำนัลที่เยว่หัวส่งมาแทนคนเก่าแก่อย่างจูเยี่ยน ตำหนักโม่ลี่ฮวา... วันถัดมาในยามราตรีกาลปลายฤดูใบไม้ผลิ แม้ประตูหน้าต่างจะถูกปิดเอาไว้อย่างมิดชิด ภายในเรือนที่ไม่มีผู้อาศัยก็ยังเย็นยะเยือก ครั้นเจ้าของเรือนหวนคืนที่พำนัก ห้องหับต่างๆ จึงได้รับความอบอุ่นจากเตาไฟและไอร้อนของร่างกายคนภายหลังที่กลับมาจากตำหนักเคียงจันทร์ แม่นมหวงซูปี้และซูลี่มัววุ่นวายกับการจัดเก็บและตระเตรียมข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของนายหญิง สำหรับใช้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะเข้านอน พระสนมตัวน้อยเพิ่งจะเดินเข้ามายังห้องนอนที่เป็นห้องชั้นในของตำหนักโม่ลี่ฮวา คือคนแรกที่ได้ยินเสียงกุกกักซึ่งดังแว่วมาจากด้านหลังห้อง หลี่น่าเดินไปสะกิดสามนางกำนัล พลางยกนิ้วขึ้นมาแตะริมฝีปากเตือนให้ทุกคนเงียบและชี้ไปทางต้นกำเนิดสุ้มเสียงน่าสงสัยหากความเงียบในฉับพลันทำให้สตรีร่างผอมบาง ที่หลบซ่อนอยู่ในตู้เก็บเสื้อผ้ารู้ตัวแล้วว่าถูกสังเกตได้ นางจึงรวบรวมกำลังกายที่เหล
ร้อนรักตำหนักใน เนิ่นนานราวกับความตาย
ดรุณีร่างน้อยก้าวไปหยุดยืนตรงหน้ากระจกส่องเงาบานยาวในห้องแต่งตัว และปลดชุดคลุมอาบน้ำผืนบางออกจากกายที่เปลือยเปล่า“ในสายตาของพวกเจ้า ข้าดูเป็นอย่างไรบ้าง” “พระสนมทรงงดงามราวกับเทพธิดาเพคะ” คนตอบมีน้ำเสียงชื่นชมแม่นมหวงหันไปพยักเพยิดกับซูปี้และซูลี่ที่หน้าแดงก่ำด้วยความกระดาก สองนางกำนัลไม่กล้าจ้อ
ร้อนรักตำหนักใน โฉมสะคราญผู้ทรงเสน่ห์
ไม่รู้ว่าเป็นความโชคดีหรือเป็นความอาภัพ ที่องค์ไท่จื่อไม่เคยแสดงความโปรดปรานในตัวองค์หญิงหลี่น่า พระองค์ผลักไสนางพร้อมกับบริวารทุกชีวิตมาอาศัยที่ตำหนักโม่ลี่ฮวา ซึ่งอยู่ห่างไกลจากตำหนักหนิงเฉิงชนิดที่ว่ายืดคอยาวเป็นยีราฟก็ไม่สามารถมองเห็นกระเบื้องมุงหลังคา อีกทั้งตำหนักโม่ลี่ฮวายังอยู่ทางทิศใต้ด้าน
ร้อนรักตำหนักใน ย้ายสำมะโนครัว
นอกจากทหารรักษาความปลอดภัยกับข้ารับใช้ที่นำอาหารมาส่ง ปกติก็ไม่มีผู้คนแปลกหน้าย่างกรายเข้ามาที่ตำหนักโม่ลี่ฮวา อีกทั้งมีผู้ประสงค์ร้ายปล่อยข่าวลือออกไปว่า องค์หญิงหลี่น่าคือตัวกาลกิณีแห่งแคว้นฉงเยว่ จึงไม่มีใครอยากจะคบค้าสมาคมกับนางและพวกพ้อง และมองเมินพระชายาหลี่น่าราวกับนางเป็นอากาศธาตุที่ไร้ตัวต
ร้อนรักตำหนักใน รอให้นางโตเป็นสาว
ปวดกะบาลจริงๆ... นี่มันคล้ายกับฉากดราม่าในละครย้อนยุคของซีรี่ส์ไต้หวันเรื่องล่าสุด ซึ่งลีน่าเคยรับเล่นเป็นนางร้ายอันดับสอง แถมบรรยากาศยังดูเหมือนกันอย่างกับว่าใช้พล็อตเรื่องเดียวกัน!“เฮ้อ... ค่อยยังชั่วหน่อย วันนี้มีกับข้าวแค่ห้าอย่าง ปกติข้าก็กินไม่เคยหมด อะไรที่มีมากเกินไปก็ดูสิ้นเปลืองและเปล่าป
Anda juga akan menyukai
เกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน88.5K Dibaca(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก132.9K Dibacaโทษทัณฑ์พิพาทใจ
ซูซี93.0K Dibacaเพื่อนเกย์สอนกาม
อลิซาเบธ ลี63.3K Dibacaท่านรองคลั่งรัก
จินต์พิชา74 Dibacaข่าวลือร้าย กลายเป็นรัก ลงทุกวัน 19.30 น. จนจบ
Ziaka138 Dibacaรุมสวาทดาวกลางดิน
กาสะลอง111 Dibacaคุณนายกับสามลุงชาวเล
กาสะลอง205 Dibaca
