MasukShare
บทที่ 7 ความบังเอิญ..หรือพรหมลิขิต
Terakhir Diperbarui:
2025-11-02 21:33:16บริษัท อภิพัฒน์วัฒนากุล กรุ๊ป ห้องทำงานประธาน
แสงแดดยามสายลอดผ่านกระจกสูงสะท้อนลงบนโต๊ะทำงานหรูที่เต็มไปด้วยเอกสารสำคัญ
คีรติพิงเก้าอี้ พลางจิบกาแฟอย่างใจเย็น ก่อนจะละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์
เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ
“ก๊อก… ก๊อก…”
“เข้ามาได้”
เลขาคนสนิทของเขา ทรงพล เดินเข้ามาพร้อมแฟ้มสีเทาในมือ
“ข้อมูลของผู้หญิงที่คุณคีรติให้สืบมาครับ ทั้งคนที่อยู่กับคุณคืนนั้น… และข้อมูลของคุณณิชาวดีด้วยครับ”
คีรติขมวดคิ้วเล็กน้อย พลิกแฟ้มในมืออย่างใช้ความคิด แต่ก่อนที่ทรงพลจะเริ่มรายงาน
ครืด… ครืด… ครืด…
เสียงโทรศัพท์ดังแทรกขึ้น
หน้าจอขึ้นชื่อว่า “ครีม”
คีรติรีบรับสายทันที
“ครีม ว่ายังไงพี่ทำงานอยู่”
เสียงปลายสายสั่นเครือ
“พี่คีย์… ครีมขับรถชนค่ะ พี่มาหาครีมหน่อยได้ไหม”
คีรติลุกพรวดจากเก้าอี้ทันที สีหน้าเปลี่ยนจากเรียบนิ่งเป็นเคร่งเครียดในพริบตา
“ครีมบาดเจ็บไหม? อยู่ตรงไหนส่งโลเคชั่นมาพี่จะรีบไปหาเดี๋ยวนี้”
เขาถามไถ่น้องสาวด้วยความห่วงใย
“ไม่ค่ะ ครีมไม่เป็นไรเลย”
คีรติหายใจโล่งเมื่อรู้ว่าน้องสาวไม่ได้รับบาดเจ็บ
“รอตรงนั้น ห้ามขยับรถ พี่จะรีบไปเดี๋ยวนี้”
“ค่ะพี่คีย์…”
สายถูกตัดไป คีรติหันไปสั่งเลขาทันทีด้วยน้ำเสียงเข้ม
“คุณทรงพล ไปกับผม”
“ครับ คุณคีย์”
ทั้งคู่รีบออกจากห้องทำงานโดยไม่ทันเหลียวมองแฟ้มเอกสารที่เปิดค้างอยู่บนโต๊ะ
สถานที่เกิดเหตุ
“น้องไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?”
เสียงหญิงสาวคนหนึ่งถามขึ้น พลางยกมือแตะที่หน้าผากตัวเองซึ่งมีเลือดซึม
“ไม่เป็นไรค่ะ หนูต้องขอโทษจริง ๆ นะคะ หนูขับรถประมาทเอง ทำให้พี่ต้องเจ็บตัว”
ครีมพูดทั้งน้ำเสียงสั่นและสายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
หญิงสาวอีกคนยกมือขึ้นห้าม
“ไม่เป็นไร แค่น้องไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว เดี๋ยวเรียกประกันมาจัดการก็พอ”
“แต่พี่หัวแตกนะคะ ให้หนูทำแผลให้ก่อนดีกว่า”
“ไม่ต้อง เราออกจากตรงนี้ก่อน รถยังจอดขวางอยู่ พี่เรียกคนของพี่แล้ว เดี๋ยวเขามาจัดการเรื่องประกัน”
“ค่ะ หนูเรียกคนของหนูให้มาช่วยจัดการด้วย เขาน่าจะใกล้ถึงแล้วค่ะ”
ครีมพูดพลางพยายามกลั้นน้ำตา
“งั้นก็ดีค่ะ เดี๋ยวคนของพี่มาก็คงเรียบร้อย”
หญิงสาวตอบเรียบ ๆ ก่อนจะยกมือแตะศีรษะตัวเองอีกครั้งอย่างเจ็บแปลบ
ครีมรีบยกมือไหว้
“ต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะพี่ หนูไม่ได้ตั้งใจเลย”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
เสียงตอบนุ่มแต่แฝงด้วยความเหนื่อยล้า
ทันใดนั้น รถหรูสีดำเงาวับก็จอดเทียบข้างทางอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มร่างสูงก้าวลงจากรถพร้อมแววตาเต็มไปด้วยความกังวล
“ครีม! เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม?”
คีรติเอ่ยถามพลางจับแขนน้องสาวสำรวจทั่วทั้งตัว
“หนูไม่เจ็บค่ะพี่คีย์ มีแต่พี่สวยนี้ที่หัวแตก หนูผิดเองหมดเลยค่ะ…”
คำพูดยังไม่ทันขาด คีรติก็หันไปมอง “คู่กรณี”
แต่ทันทีที่สายตาเขาได้สบกับใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้า…
เขาชะงัก
“คุณ…”
เสียงเขาแผ่วลงอย่างตกตะลึง
ณิชาชะงักเช่นกัน ดวงตาเบิกเล็กน้อยก่อนจะขมวดคิ้วแน่น
“คุณอีกแล้วเหรอ… เวรกรรมอะไรของฉันเนี่ย ทำไมต้องเจอคุณบ่อยขนาดนี้!”
มุมปากของคีรติยกขึ้นนิด ๆ
“ผมว่า… คงไม่ใช่เวรกรรมหรอกครับ แต่เป็นโชคชะตาพรหมลิขิตมากกว่าครับ”
เขาพูดแซว แต่แววตากลับจับจ้องไปยังเลือดที่ซึมออกจากขมับของเธอ
“คุณหัวแตก”
คีรติหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวจากกระเป๋า สูทออกมา ก่อนจะยื่นมือเข้าไปเช็ดเลือดให้
“อยู่นิ่ง ๆ สิ เดี๋ยวแผลจะติดเชื้อ”
ณิชาขยับตัวหลบ
“ไม่ต้องยุ่ง ฉันจัดการเองได้”
เธอแย่งผ้าเช็ดหน้ามาจากมือเขา แล้วกดแผลของตัวเองอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่งชั่วขณะ ทั้งสองสบตากัน
สายตาเขามีทั้งความห่วงใยและความรู้สึกบางอย่างที่ณิชาไม่อยากยอมรับว่าตัวเอง “หวั่นไหว”
เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อรถของเลขาคุณประสิทธิ์ พ่อของณิชา แล่นเข้ามาจอด
เขารีบลงมาจัดการเรื่องประกันกับเลขาของคีรติที่เพิ่งตามมาถึง
ณิชาหันมามองคีรติอีกครั้ง
“พี่ไปก่อนนะคะ ต่อไปขับรถระวังหน่อย อย่าประมาทอีก”
เธอพูดกับครีม ก่อนจะหมุนตัวเดินไปขึ้นรถอีกคันอย่างสง่างาม
คีรติยังคงยืนนิ่ง มองแผ่นหลังของเธอจนลับตา ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ
“ไปเถอะครีม กลับบ้าน ที่นี่ให้คนของพี่จัดการเอง”
“ค่ะพี่คีย์… แต่เมื่อกี้พี่กับพี่คนสวย รู้จักกันเหรอคะ?”
ครีมถามอย่างสงสัย
คีรติปรายตามองน้องสาว ยกยิ้มมุมปากนิด ๆ
“เรื่องผู้ใหญ่… อย่ารู้เลย กลับบ้านเถอะ”
ครีมพยักหน้ารับอย่างไม่เข้าใจ ขณะที่เขายังคงมองตามรถคันนั้นที่แล่นห่างออกไปเรื่อย ๆ
พร้อมความรู้สึกบางอย่าง… ที่เริ่มปั่นป่วนในใจอย่างห้ามไม่อยู่
เสียงเครื่องยนต์ดังแผ่ว ๆ ในบรรยากาศเงียบสงบหลังเหตุการณ์วุ่นวายผ่านไป
คีรติขับรถด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในแววตากลับแฝงความคิดลึกล้ำ
“เธอคือใครกันแน่นะ…”
เขาพึมพำในลำคอเบา ๆ ขณะสายตายังคงทอดมองไปบนถนนเบื้องหน้า
ริมฝีปากของเขาคลี่ยิ้มบาง รอยยิ้มที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็นบ่อยนัก
ครีมที่นั่งข้าง ๆ เหลือบมองพี่ชาย ก่อนจะย่นจมูกยิ้ม
“อะไรคะพี่คีย์ ยิ้มอะไรอยู่คนเดียว ไม่ใช่ว่าถูกใจพี่สาวคนเมื่อครู่เข้าแล้วหรอกนะ”
คีรติหัวเราะในลำคอ แล้วเอื้อมมือไปดีดหน้าผากน้องสาวเบา ๆ
“นี่แน่ะ ปากดีนัก รู้มากไปหรือเปล่าเรา”
“โอ๊ย! หนูแค่แซวเองงง~”
ครีมทำเสียงอ้อนก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน
“แต่ดูจากสีหน้าพี่ตอนนี้ ไม่ต้องเดาก็รู้เลยว่ากำลังนึกถึงเธออยู่แน่ ๆ”
คีรติส่ายหน้า ยิ้มมุมปาก
“อย่าพูดมากเลยน่า กลับบ้านไปเตรียมโดนคุณพ่อคุณแม่บ่นเถอะ ขับรถแบบนี้น่ะโชคดีแล้วที่ไม่มีใครเป็นอะไร และเขาไม่เอาเรื่อง”
ครีมทำหน้าหงอย
“พี่ต้องช่วยหนูนะ ไม่งั้นหนูโดนสวดแน่เลย”
“ผิดก็ต้องรับผิดสิ”
เขาตอบเสียงเรียบ แต่แววตายังมีความอ่อนโยน
“อยากโตเป็นผู้ใหญ่ ต้องรู้จักรับผลของสิ่งที่ทำ”
“โธ่… พี่ชายที่แสนดีของหนู ช่วยหน่อยก็ไม่ได้”
ครีมทำปากยื่นแบบงอน ๆ จนคีรติหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ
เสียงหัวเราะนั้นค่อย ๆ แผ่วลง เหลือเพียงเสียงเครื่องยนต์และความคิดในใจของเขา
ภาพของหญิงสาวในชุดเดรสเรียบหรู... แววตาเข้มแข็งแต่แฝงความเปราะบางของเธอ
ยังวนเวียนอยู่ในหัวเขาไม่หยุด
Bab terbaru
ร้อนรักเมียร้าย (NC 20++) บทที่ 98 จบบริบูรณ์
เช้าวันรุ่งขึ้นแสงแดดอ่อนยามเช้าสาดลอดผ่านกระจกหน้ารถ ขณะที่คีรติพาณิชาขับรถออกจากตัวเมือง มุ่งหน้าไปยังพื้นที่ชานเมืองที่เขาเก็บเงียบไว้ในใจมานาน ถนนทอดยาวเงียบสงบ สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้เขียวชอุ่ม เสียงลมพัดผ่านใบไม้ดังแผ่วเบา ราวกับต้อนรับผู้มาเยือนเมื่อรถแล่นเข้าสู่พื้นที่กว่าสิบไร่ ภาพตรงหน้าก็เปิดกว้างขึ้นอย่างนุ่มนวล ทะเลสาบขนาดใหญ่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้า ผิวน้ำสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นระลอกระยับ บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบจนแทบได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองคีรติจอดรถ หันไปมองหญิงสาวข้างกาย สายตาของเขานุ่มลึก ไม่ต่างจากทุกครั้งที่มองเธอ“ณิชาครับ…ชอบที่นี่ไหม”ณิชาผลักประตูรถลงไปยืนสูดอากาศยามเช้า สายลมอ่อนพัดมากระทบใบหน้า เธอหันมามองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตา แววตาเป็นประกายโดยไม่ต้องพยายามซ่อน“ชอบค่ะ ที่นี่สวยมาก” เสียงเธอเต็มไปด้วยความประทับใจ “มันเงียบ…แล้วก็สบายใจมากเลยค่ะ”คีรติยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากความภูมิใจในทรัพย์สิน แต่เป็นความอิ่มเอมจากการได้เห็นคนที่รักมีความสุข สำหรับเขา ภาพณิชายืนอยู่ตรงนี้ ไม่ต่างจากการได้เห็นอนาคตของตัวเองชัดเจนขึ้นทุกวัน“พี่ตั้งใจไว้แล้ว
ร้อนรักเมียร้าย (NC 20++) บทที่ 97 อ้อมกอดกันและกัน (X5)
ค่ำคืนเงียบสงบ ห้องนอนถูกจัดเตรียมไว้อย่างตั้งใจเตียงสีขาวสะอาดถูกโปรยไปด้วยกลีบกุหลาบสีแดงสด กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยอบอวลไปทั่วห้อง แสงไฟสีอุ่นสะท้อนกับผ้าม่านบางเบา สร้างบรรยากาศโรแมนติกที่ชวนให้หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัวณิชานั่งอยู่ในอ้อมกอดของเขา ร่างบางแนบชิดกับอกกว้างที่อบอุ่น แขนแข็งแรงโอบรั้งเธอไว้ราวกับกลัวว่าเพียงปล่อยมือ เธอจะหายไปจากชีวิตอีกครั้ง“ณิชารู้ไหม…”เขาพูดเสียงแผ่ว แฝงความจริงจัง“ถ้าวันนี้ณิชาแต่งงานกับคนอื่นจริง ๆ พี่คงไปต่างประเทศ และไม่กลับมาที่นี่อีก”เธอเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาไหววูบ“ขนาดนั้นเลยหรือคะ”“ใช่” เขาตอบโดยไม่ลังเล“เพราะณิชาใจร้ายกับพี่มาก พี่คิดว่าจะเสียณิชาไปจริง ๆ แล้ว”ณิชายิ้มบาง ๆ มือเล็กแตะที่อกเขาเบา ๆ“ใครจะกล้าทิ้งพี่ค่ะ พี่ทำทุกอย่างเพื่อณิชามากขนาดนี้”เขาก้มหน้าลงใกล้ จนลมหายใจประสานกัน“ต่อให้พี่ต้องแลกด้วยชีวิต พี่ก็ยอม ขอแค่ณิชาปลอดภัย แค่นั้นพี่ก็พอใจแล้ว”“แต่พี่ก็ไม่เคยถามณิชา ว่าสิ่งที่พี่ทำ นั่นคือสิ่งที่ณิชาต้องการหรือเปล่า”เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่น“ถ้าวันหนึ่งพี่พลาด และต้องจากไปตลอดกาล ณิชาก็อยู่ไม่ได้เหมือนกั
ร้อนรักเมียร้าย (NC 20++) บทที่ 96 เจ้าบ่าวคือใคร?
งานแต่งถูกจัดขึ้นที่โรงแรมของเตชทัต โถงจัดเลี้ยงถูกเนรมิตให้กลายเป็นพื้นที่แห่งความหรูหรา ดอกไม้สีขาวและฟ้าถูกจัดเรียงอย่างประณีต แซมด้วยสีทองที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับ เพิ่มความสง่างามและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน กลิ่นดอกไม้หอมอ่อน ๆ คลอไปกับเสียงดนตรีบรรเลงเบา ๆ ทำให้บรรยากาศทั้งงานสมบูรณ์แบบราวกับภาพฝันบริเวณหน้าเวทีมีป้ายชื่อคู่บ่าวสาวขนาดใหญ่ ตัวอักษรสีทองเรียบหรูเขียนไว้ว่า“N & K”สำหรับแขกในงาน มันคือชื่อย่อที่ดูเหมาะสมและงดงามแต่สำหรับใครบางคน ตัวอักษรเพียงสองตัวนั้นกลับแทงลึกลงกลางหัวใจยิ่งกว่าคำพูดใด ๆเจ้าสาวปรากฏตัวในชุดสีครีมเรียบหรู ตัวชุดตัดเย็บอย่างประณีต แนบรับกับรูปร่างอย่างงดงาม ผ้าซาตินเนื้อนุ่มสะท้อนแสงไฟเป็นประกายอ่อน ๆ ชายกระโปรงยาวพลิ้วตามทุกย่างก้าว เธอถือช่อดอกไม้โทนขาวฟ้าในมือ เสียงชื่นชมดังขึ้นรอบงานโดยไม่อาจกลั้นไว้ได้นายดำรง อรสา ภารดี ประสิทธิ์ ครีม รวมถึงของขวัญ เตชทัต พอร์ช คุณฉี และคุณทรงพล ทุกคนต่างมาร่วมแสดงความยินดีอย่างพร้อมหน้า รอยยิ้มและคำอวยพรอบอวลไปทั่วทั้งโถงโรงแรมคีรติยืนมองเธออยู่ไม่ไกล สายตาของเขาไม่อาจละไปจากร่างบางในชุดเจ้าสาวได้เลย ความตะ
ร้อนรักเมียร้าย (NC 20++) บทที่ 95 พี่ยอมรับผิดทกอย่าง
สามวันผ่านไปคีรติปรากฏตัวขึ้นที่โรงแรมของเตชทัตในสภาพยังไม่หายดีนัก สีหน้าตึงเครียด ดวงตาแดงก่ำเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายคืน“ไอ้เต…ณิชาอยู่ไหน”เสียงทุ้มเอ่ยถามทันทีที่เห็นเพื่อนเตชทัตชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถอนหายใจยาว“อยู่ด้านใน กำลังเตรียมงานแต่งอยู่”คำว่า งานแต่งเหมือนค้อนหนักกระแทกเข้ากลางอกคีรติ“มึงยังไม่หายดีมึงมาทำไมว่ะไอ้คีย์” เตชทัตถามเสียงเข้ม“สภาพมึงยังไม่ควรออกจากโรงพยาบาลด้วยซ้ำ”คีรติกำมือแน่น“กูต้องคุยกับณิชาให้รู้เรื่อง กูไม่เชื่อว่าณิชาจะไม่รักกูแล้วจริง ๆ กูไม่เชื่อว่าณิชาจะลืมกูได้”“ไอ้คีย์ทำใจเถอะว่ะ.... ในเมื่อเธอเลือกแล้ว”“ไม่...”เขาสวนกลับทันที ดวงตาแข็งกร้าว“เรายังไม่ได้คุยกันให้รู้เรื่อง กูยังไม่ได้อธิบายอะไรเลย”เตชทัตมองหน้าเพื่อนนิ่ง ๆ ก่อนจะพูดช้า ๆ“คีย์…มึงแน่ใจนะว่าการโผล่มาตอนนี้ จะไม่ทำใ
ร้อนรักเมียร้าย (NC 20++) บทที่ 94 แผนเอาคืน
ห้องพักฟื้นผู้ป่วย VIPกลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ คลุ้งอยู่ในอากาศเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอเปลือกตาคีรติขยับช้า ๆ ก่อนจะลืมขึ้นอย่างยากลำบากภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าคนในครอบครัวที่ล้อมรอบเตียงแต่ไม่ใช่คนที่เขารอคอยที่สุด“แม่ครับ…”เสียงเขาแหบพร่า“ณิชาล่ะครับแม่”อรสานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง“ณิชาไม่ได้มาหรอกลูก”เธอถอนหายใจเบา ๆ“เธอบอกว่าไม่ได้เป็นแฟน ไม่ได้เป็นอะไรกับลูกแล้ว เลยไม่มีความจำเป็นต้องมา”คำพูดนั้นเหมือนของมีคมกรีดลงกลางอกคีรติเขาหันไปมองเตชทัตทันที“แล้วทำไม…ทุกคนไม่บอกเธอครับว่าผมไม่ได้เลิกจริง ๆ”น้ำเสียงสั่นอย่างห้ามไม่อยู่“ไอ้เต มึงไม่ได้ช่วยพูดให้กูเหรอ”เตชทัตขบกรามแน่น ก่อนจะตอบอย่างตรงไปตรงมา“กูพูดแล้ว…แต่เธอไม่เชื่อ”เขาพูดเสียงต่ำ“กูว่ามึงพักให้หายก่อน แล้วค่อยไปอธิบายกับเธอด้วยตัวเอง มันจะดีกว่า”คีรติหลับตาลง น้ำตาซึมออกมาอย่างห้ามไม่ได้“ณิชา…ทำไมใจร้ายกับพี่จัง”เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ“ก๊อก…ก๊อก”ภารดีเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน“เป็นยังไงบ้างคีรติลูก ดีขึ้นไหม”“ดีขึ้นครับคุณแม่”เขาตอบ แม้หัวใจจะไม่ได้ดีขึ
ร้อนรักเมียร้าย (NC 20++) บทที่ 93 ความจริงเปิดเผย
คีรติถูกนำส่งโรงพยาบาลเป็นการด่วน เตชทัตรีบโทรแจ้งครอบครัวของเขา ทุกคนต่างมาถึงพร้อมกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ขวัญที่อยู่คอนโดของณิชาก็ทราบข่างจากเตชทัต เธอไม่รีรอที่จะแจ้งให้ ณิชาทราบ“ณิชา…พี่คีย์ถูกยิง ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล พี่เตให้พวกเราไปเดี๋ยวนี้เลยนะ อาการพี่คีย์ไม่ค่อยดีนัก”ทันทีที่ขวัญพูดจบ ณิชาใบหน้าซีดเผือด หัวใจหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่มแม้ในใจจะพร่ำบอกว่าตัวเองเกลียดเขา เกลียดที่เขาทิ้งเธอไปโดยไม่หันกลับมาแต่ทำไม…แค่ได้ยินว่าเขาเจ็บ ใจเธอกลับเจ็บยิ่งกว่า “แล้วขวัญจะให้ณิชาไปในฐานะอะไรล่ะ” เธอถามเสียงสั่น“ในเมื่อเขาก็มีแฟนแล้ว”ขวัญเม้มริมฝีปาก ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างหนักใจ“ณิชา…เรื่องทั้งหมดมันไม่ใช่อย่างที่ณิชาคิด”คำพูดนั้นทำให้ณิชาชะงัก“หมายความว่ายังไง ขวัญบอกณิชามาเถอะ” ณิชาจับแขนเพื่อนเขย่าเบา ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนและอยากรู้จนแทบกลั้นไม่อยู่ขวัญถอนหายใจยาว“มันถึงเวลาแล้วที่ณิชาต้องรู้ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา…มันคือเรื่องโกหก”ณิชาจ้องหน้าเพื่อนด้วยความงุนงง รอคอยคำอธิบายด้วยหัวใจที่เริ่มสั่นไหว“ตั้งแต่วันที่พี่
Anda juga akan menyukai
ผู้หญิงของมาเฟีย
Davide6.4K Dibacaคลั่งรักคุณหมอมาเฟีย
มดตัวจี๊ด24.6K DibacaState Red Sun ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
Yaygoh5.9K Dibacaผัวแก่ 25++( nc ไม่อั้น )
ศานิชล13.1K Dibacaนางบำเรอ SM20+
Naya Solene62.0K Dibacaแม้รักนี้ไม่ตรงสเปค
แพรสีนิล304 DibacaMY DEAR พันธนาการรักนายมาเฟีย
ยี่สิบห้าเมษา ฯ.297 Dibacaหลงกลรัก มาเฟียเถื่อน
MaRich_7.2K Dibaca
