All Chapters of ร้างรักจิงหลาน สิ้นขาดเยื่อใย: Chapter 1 - Chapter 10

ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยเองก็มีสีหน้าท่าทางต่อนางแย่ลงเรื่อยๆ คำพูดคำจาก็ยิ่งไม่น่าฟัง ทว่าเซี่ยเสวียนจี้กลับใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดจัดการกับข่าวลือเหล่านั้นทุกครั้ง หนำซ้ำยังลงโทษโบยตัวเองในศาลบรรพชนถึงเก้าสิบเก้าแส้ บีบจนฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยไม่กล้าสร้างความลำบากใจให้นางอีก ในการเสี่ยงทายครั้งที่เก้าสิบเก้า เสิ่นจิงหลานซ่อนเร้นกลิ่นอายหลบอยู่บนขื่อคานในศาลบรรพชน นางไม่อาจทนเห็นเซี่ยเสวียนจี้ต้องทนทุกข์เพราะนางได้อีกแล้ว ในมือกำเข็มเงินไว้แน่น เตรียมพร้อมที่จะซัดออกไปเพื่อเปลี่ยนทิศทางไม้ปวยให้กลายเป็นฤกษ์มงคลก่อนที่มันจะตกลงถึงพื้น ภายในศาลบรรพชนจุดธูปควันลอยคลุ้ง แสงสลัวราง เซี่ยเสวียนจี้ล้างมือชำระกายและจุดธูป หลังจากคุกเข่าโขกศีรษะต่อบรรพบุรุษแล้ว เขาก็เริ่มเสี่ยงทาย เสิ่นจิงหลานยังไม่ทันได้ลงมือ คำทำนายก็ปรากฏขึ้นเสียก่อน คว่ำหนึ่ง หงายหนึ่ง เป็นฤกษ์มงคลเมื่อเสิ่นจิงหลานเห็นคำทำนาย หินก้อนใหญ่ที่ทับถมอยู่ในใจมาเนิ่นนานก็ถูกยกออกไปเสียที นางเก็บเข็มเงินในมือ ใบหน้าเห่อร้อนแดงซ่าน เตรียมตัวลุกขึ้นจากไป ทว่า เซี่ยเสวียนจี้กลับหยิบไม้ปวยขึ้นมาเสี่ยงทายใหม่อีกครั้ง เขาโยนติดต่อกันถ

เซี่ยเสวียนจี้มีสีหน้าราบเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์ ทว่าน้ำหนักมือที่จับนางไว้กลับเผยให้เห็นถึงความปีติยินดีในยามนี้เสิ่นจิงหลานนับเลขในใจเงียบๆ หนึ่ง สอง สาม...ท้ายที่สุดเมื่อนับถึงสาม มือของนางก็ถูกปล่อยออกอย่างรวดเร็ว เซี่ยเสวียนจี้มีสีหน้ารู้สึกผิดเต็มประดา “จิงหลาน จู่ๆ ก็มีงานราชการด่วน ข้าจัดการเสร็จเมื่อไหร่จะรีบไปรับเจ้าที่เรือนท่านแม่ทันที” พูดจบเขาก็ไม่รอให้เสิ่นจิงหลานตอบรับ พาคนเดินจ้ำอ้าวออกไปนอกจวนอย่างเร่งรีบ เบื้องหน้าราวกับมีม่านหมอกบางๆ บดบัง แผ่นหลังของเซี่ยเสวียนจี้เลือนรางลงเรื่อยๆ เมื่อมาถึงเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า นางก็ถูกพาตัวไปยังห้องพระเล็กโดยตรง ตั้งแต่เซี่ยเสวียนจี้สั่งประหารหลานชายเพียงคนเดียวของบ้านเดิมฮูหยินผู้เฒ่า โทษฐานที่ล่วงเกินนางต่อหน้าธารกำนัล เสิ่นจิงหลานก็ไม่ได้พบหน้าฮูหยินผู้เฒ่าอีกเลย คัมภีร์เล่มหนาและกระดาษถูกเตรียมไว้พร้อมสรรพ เสิ่นจิงหลานคุกเข่าลงเตรียมคัดลอกพระสูตรอย่างคุ้นชิน ทว่ากลับพบว่าครั้งนี้ไม่มีการเตรียมน้ำหมึกไว้ให้เสียงแหลมบาดหูของฉินมามาดังขึ้น “ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวว่า เป็นเพราะเจ้าก่อกรรมทำเข็ญฆ่าคนไว้มากเกินไปแน่ๆ ถึงได้เสี

ริมสระน้ำ อาหารปลาถูกโปรยปรายลงไป ดึงดูดฝูงปลาหลีฮื้อให้แย่งกันกระโดดขึ้นเหนือน้ำจนเกิดเสียงดังเซ็งแซ่“พี่สะใภ้ช่างอารมณ์ดีเสียจริงนะเจ้าคะ”เสิ่นจิงหลานไม่ได้หันกลับไปมอง เพียงแค่ฟังจากเสียงฝีเท้าก็รู้ว่าเป็นซูเฉียนเยว่ นางเดินเข้ามาใกล้ด้วยท่วงท่าของผู้ชนะอย่างช้าๆ มาหยุดยืนอยู่ข้างกายเสิ่นจิงหลาน น้ำเสียงหวานหยดย้อยทว่าอาบไปด้วยยาพิษ“พี่สะใภ้สมกับเป็นแม่ทัพหญิงที่เคยผ่านสมรภูมิรบมาจริงๆ รู้ความจริงถึงขนาดนั้นแล้ว ยังอุตส่าห์มีกะจิตกะใจมายืนให้อาหารปลาหน้าตาเฉยอยู่อีก” เสิ่นจิงหลานช้อนตาขึ้น ปรายตามองนางอย่างเรียบเฉย ที่แท้นางก็รู้เรื่องนั้นมาตั้งนานแล้ว“เจ้าต้องการอะไร?”รอยยิ้มบนใบหน้าของซูเฉียนเยว่ยิ่งสว่างไสว และยิ่งเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ “แน่นอนว่า ย่อมต้องขอให้พี่สะใภ้คืนตำแหน่งที่เดิมทีไม่ใช่ของท่าน กลับคืนสู่เจ้าของที่แท้จริงน่ะสิเจ้าคะ หากไม่ใช่เพราะปีนั้นข้าหนีไปด้วยความน้อยใจ มีหรือที่ตำแหน่งฮูหยินราชครูนี้ จะตกมาถึงหัวเด็กกำพร้าไร้ที่พึ่งพิงอย่างท่านได้?” เด็กกำพร้า?คำสองคำนี้ราวกับมีดสั้นที่แหลมคมที่สุด ทิ่มแทงทะลุบาดแผลที่ลึกที่สุดในใจนางอย่างแม่นยำ ย้อนกลั

พรุ่งนี้ก็คือวันที่เสิ่นจิงหลานจะจากไป และก็เป็นวันที่เซี่ยเสวียนจี้จะแต่งภรรยาเอกร่วมเข้ามา เสิ่นจิงหลานนั่งอยู่ในห้องที่ว่างเปล่า ด้านหน้าของนางมีหีบใบใหญ่สองใบวางอยู่ ด้านในเต็มไปด้วยของขวัญที่เซี่ยเสวียนจี้เคยมอบให้นางตลอดหลายปีที่ผ่านมา กลองป๋องแป๋งธรรมดาๆ ในตอนเด็ก ปิ่นปักผมตอนถึงวัยปักปิ่น มีดสั้นก่อนออกรบ เครื่องประดับและชาดทาปากหลังแต่งงาน นางโยนของขวัญเหล่านั้นลงในเตาไฟ ไม่นานนักก็ถูกเผาจนมอดไหม้ไปหมดสิ้น ในมือของนางเหลือเพียงกล่องไม้จันทน์อันประณีตเพียงใบเดียว ด้านในอัดแน่นไปด้วยจดหมายที่เซี่ยเสวียนจี้เขียนถึงนางตลอดห้าปีที่อยู่ชายแดน จากช่วงแรกที่ได้รับทุกวัน จนกระทั่งตอนหลังต้องรอหลายเดือนกว่าจะได้รับจดหมายที่มีข้อความเพียงไม่กี่คำ นางโยนมันลงเตาไฟทีละฉบับๆ สายลมพัดเอาเถ้าถ่านปลิวว่อน ร่วงหล่นกระจัดกระจายไปทั่วทิศ“เจ้ากำลังเผาอะไรอยู่?” เซี่ยเสวียนจี้ว่าที่เจ้าบ่าวปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้“ไม่มีอะไร ก็แค่ของเก่าที่ไม่เอาแล้ว” เสิ่นจิงหลานไม่ได้มองเขา น้ำเสียงราวกับล่องลอยมาจากความว่างเปล่า เซี่ยเสวียนจี้เองก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร

แผ่นหินสีเขียวบนถนนในวังหลวงแผ่ซ่านความหนาวเหน็บ เซี่ยเสวียนจี้คุกเข่าอยู่ที่นี่มาสามวันแล้ว เหล่านางกำนัลขันทีที่เดินผ่านไปมาต่างซุบซิบนินทากัน “ราชครูดึงดันจะแต่งศิษย์น้องของตัวเองเข้ามาเป็นภรรยาเอกร่วมจนบีบให้ท่านแม่ทัพเสิ่นต้องจากไป ตอนนี้กลับมาขอร้องให้ฝ่าบาททรงเรียกคืนราชโองการหย่าขาด ช่างเหลวไหลสิ้นดี......” คำวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้นราวกับเข็มที่ทิ่มแทงลงกลางใจเขา ความรู้สึกนับหมื่นพันตีรวนขึ้นมา ท้ายที่สุดก็กลั่นตัวกลายเป็นคำว่า “เสียใจ” อันหนักอึ้งหวงกงกง ขันทีคนสนิทข้างกายฮ่องเต้กางร่มเดินเข้ามา ในแววตาของเซี่ยเสวียนจี้ก็ปรากฏประกายแห่งความหวังขึ้นมาทันที “หวงกงกง ขอร้องล่ะ ให้ข้าได้เข้าเฝ้าฝ่าบาทสักครั้งเถิด” หยาดฝนร่วงหล่นลงมาตามขอบร่มเป็นสาย “ฝ่าบาททรงรับสั่งให้บ่าวชรามาถามท่านราชครูเรื่องหนึ่ง หากท่านตอบได้ ก็สามารถเข้าเฝ้าฝ่าบาทได้ขอรับ”“ฝ่าบาททรงถามว่า เซี่ยเสวียนจี้ เจ้ายังจำคำสาบานที่ให้ไว้ตอนที่มาขอพระราชทานสมรสกับเสิ่นจิงหลานเมื่อหลายปีก่อนได้หรือไม่?” เซี่ยเสวียนจี้ชะงักงันอยู่กับที่ ปีนั้นในใจเขามีเพียงความคิดที่อยากจะใช้งานแต่งงานอันยิ่งใหญ่บีบให้ซูเฉียนเ