บทที่ 2

เสิ่นจิงหลานก้าวเข้ามาในลานเรือน ความหนาวเหน็บของสายฝนซึมลึกทะลุเสื้อผ้าเข้าไปถึงกระดูก มวยผมที่หนักอึ้งหลุดลุ่ยแนบชิดติดกับลำคอ

ไป๋จื่อมองเห็นมาแต่ไกล จึงรีบร้องบอกเข้าไปในห้องโถงด้านในด้วยความดีใจ “ฮูหยินกลับมาแล้วเจ้าค่ะ!”

สิ้นเสียง ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากด้านใน เซี่ยเสวียนจี้ก้าวพรวดเดียวออกมา รวบตัวนางเข้าไปกอดไว้แน่น

ไออุ่นจากกายเขาส่งผ่านเสื้อผ้าที่เปียกชื้น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยและปวดใจ “เจ้าไปไหนมา เหตุใดถึงได้เปียกปอนดูไม่ได้เช่นนี้? รีบตามข้าเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องเถิด ระวังจะจับไข้เอาได้”

“ไม่เป็นไร” นางตอบเสียงแผ่ว น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่นใดๆ พลางผละออกจากอ้อมอกของเขาอย่างช้าๆ “ข้าเข้าวังมา”

เซี่ยเสวียนจี้ดูเหมือนมีเรื่องในใจ จึงไม่ได้ซักไซ้ต่อว่านางเข้าวังไปทำไม เพียงแต่ร้องสั่งให้สาวใช้รีบไปต้มน้ำร้อน แล้วหยิบผ้าสะอาดมาเช็ดผมให้นาง

เขาเอื้อมมือจะช่วยถอดเสื้อผ้าที่เปียกชื้นออกให้ เสิ่นจิงหลานถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ แต่งงานมาห้าปีไม่เคยเข้าหอ เซี่ยเสวียนจี้รักษาระยะห่างระหว่างชายหญิงอย่างเคร่งครัดมาตลอด การใกล้ชิดกันเพียงเล็กน้อยก็เคยทำให้นางใจเต้นแรง ทว่ายามนี้นางกลับรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว

“เรื่องพวกนี้ให้ไป๋จื่อทำเถอะ!”

เมื่อได้ยินดังนั้น มือของเซี่ยเสวียนจี้ที่ยื่นออกไปก็ชะงักค้างกลางอากาศ ความตื่นตระหนกวูบหนึ่งพาดผ่านก้นบึ้งของหัวใจ ทว่าใบหน้ายังคงอ่อนโยนและสงบนิ่ง เขาถอยฉากออกไปจากห้องด้านในอย่างว่าง่าย

ไอน้ำร้อนกรุ่นลอยอวลจนชวนให้ง่วงงุน เสิ่นจิงหลานเอนกายพิงขอบอ่างอาบน้ำ เรื่องราวในอดีตหลั่งไหลเข้ามาดั่งกระแสน้ำ ทลายกำแพงในใจจนหมดสิ้น

มารดาผู้ให้กำเนิดของนางด่วนจากไปตั้งแต่ยังเล็ก นางจึงถูกฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยเลี้ยงดูมา

เซี่ยเสวียนจี้ในตอนนั้นซุกซนเหมือนลิงค่าง ชอบปีนป่ายหลังคา เขาชอบแกล้งซ่อนดอกไม้ผ้าที่นางหวงแหน พอเห็นนางร้อนใจจนน้ำตาแทบจะร่วง เขาก็จะหยิบมันออกมาดั่งเล่นกลแล้วแกว่งไปมาอย่างได้ใจ หรือแอบวาดรูปเต่าน้อยขี้เหร่ลงบนกระดาษที่นางใช้คัดลายมือ จนนางต้องวิ่งไล่ตีเขาไปทั่วลานเรือน เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังจนฝูงนกบนต้นไม้แตกตื่น

เขามักจะมีวิธีรบกวนจิตใจนางเสมอ และก็มักจะมีวิธีที่งุ่มง่ามยิ่งกว่าในการง้อนางให้กลับมาหัวเราะได้ทั้งน้ำตา การหยอกล้อตีกันในตอนนั้น การถูกเนื้อต้องตัวล้วนเป็นไปอย่างเปิดเผย แฝงไว้ด้วยความจริงใจบริสุทธิ์แบบเพื่อนสมัยเด็กที่เติบโตมาด้วยกัน

วันที่นางหอบชัยชนะกลับมา เขาต้อนรับนางด้วยขบวนสินสอดที่ทอดยาวเป็นสิบลี้ นับแต่นั้นมาเขาก็ปฏิบัติต่อนางอย่างอ่อนโยนและเอาใจใส่จนไม่มีที่ติ

แต่นางกลับรู้สึกเสมอว่า ระหว่างพวกเขามีม่านบางๆ ที่มองไม่เห็นขวางกั้นอยู่ มาวันนี้นางถึงได้เข้าใจกระจ่างแจ้งแล้วว่า เด็กหนุ่มที่เคยรักนางคนนั้น ท้ายที่สุดแล้วก็ได้ตกหลุมรักคนอื่นไปแล้วในช่วงเวลาที่เฝ้ารอนาง

หยดน้ำอุ่นๆ หยดหนึ่งกลิ้งหล่นจากหางตา ร่วงหล่นลงผสมกับน้ำในอ่าง จนแยกไม่ออกว่าเป็นน้ำตาหรือน้ำอาบ

เสิ่นจิงหลานจัดการแต่งตัวจนเรียบร้อย นางเอนกายพิงตั่งนุ่มอย่างเหม่อลอย แต่รอบกายกลับคล้ายกับว่ายังคงมีไอเย็นของค่ำคืนฝนตกวนเวียนอยู่

จังหวะนั้นเอง เซี่ยเสวียนจี้ก็ประคองชามน้ำขิงเดินเข้ามา เขาวางชามกระเบื้องเคลือบสีขาวลงข้างมือนางอย่างแผ่วเบา เอ่ยเสียงนุ่ม “รีบดื่มตอนที่ยังร้อนๆ เถิด จะได้ขับไล่ความเย็น”

เสิ่นจิงหลานไม่ได้ดื่ม นางเพียงแค่ใช้ช้อนกระเบื้องเคลือบคนเบาๆ จนผิวน้ำกระเพื่อมเป็นวงคลื่น จู่ๆ นางก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น “วันนี้ เสี่ยงทายได้ฤกษ์มงคลหรือไม่?”

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันทันที

เซี่ยเสวียนจี้นิ่งเงียบอยู่นาน ลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย ก่อนจะเค้นสองคำออกมาแผ่วเบาในที่สุด “ไม่ได้”

เสิ่นจิงหลานช้อนตาขึ้นมองเขาเงียบๆ สายตาใสกระจ่างดุจน้ำแข็ง ราวกับสามารถมองทะลุเปลือกนอกที่เขาเสแสร้งไว้ได้ทั้งหมด

ความรู้สึกผิดวูบผ่านใบหน้าของเซี่ยเสวียนจี้ไปอย่างรวดเร็ว เขาหลบสายตานางตามสัญชาตญาณ “พวกเรายังเด็กอยู่ เรื่องการ... เข้าหอ ไม่เห็นต้องรีบร้อนเลย”

มือที่กำลังคนช้อนหยุดชะงักงัน ช้อนกับชามกระเบื้องเคลือบกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง

“ท่านแม่ก็อายุมากแล้ว ตระกูลเซี่ยก็สืบทอดทายาทสายตรงเพียงคนเดียวมาถึงเก้าชั่วอายุคน มิสู้พวกเรา...”

คำว่า “หย่าขาด” แขวนอยู่ที่ริมฝีปากแล้ว ทว่ากลับถูกเสียงเรียกจากหน้าประตูดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน “ฮูหยินเจ้าคะ ฮูหยินผู้เฒ่าเชิญท่านไปพูดคุยด้วยเจ้าค่ะ”

คิ้วของเซี่ยเสวียนจี้ขมวดเข้าหากันแน่นในพริบตา หลายปีมานี้ มารดาของเขาค่อนข้างหมกมุ่นกับการอยากได้หลาน การเรียกนางไปในเวลานี้ ย่อมไม่มีเรื่องดีแน่

“ข้าจะไปกับเจ้าด้วย” น้ำเสียงของเขาหนักแน่นเฉียบขาด

“ไม่ต้อง”

เสิ่นจิงหลานเบี่ยงตัวหลบ ทว่าเขากลับชิงคว้ามือนางไว้ได้ก่อน มืออีกข้างหนึ่งบีบจมูกนางเบาๆ สองสามที น้ำเสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยน “มีสามีอยู่ทั้งคน จะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องเสียเปรียบหรอก”

ตอนเด็กๆ เวลานางทำผิดแล้วถูกท่านพ่อลงโทษ เขาก็มักจะจูงมือนางแบบนี้เสมอ “มีข้าอยู่ ไม้เรียวของท่านลุงไม่มีทางได้แตะต้องตัวเจ้าแม้แต่ทีเดียวหรอก”

ความทรงจำทิ่มแทงหัวใจของนางจนปวดแปลบขึ้นมา

ทั้งสองเดินมาถึงประตูเรือน บ่าวรับใช้คนสนิทของเขาก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาด้วยสีหน้าดีใจสุดขีด แต่พอเห็นว่าเสิ่นจิงหลานอยู่ด้วย ความยินดีนั้นก็แข็งค้างอยู่บนใบหน้า หุบยิ้มแทบไม่ทัน

เซี่ยเสวียนจี้หน้าตึง น้ำเสียงเย็นเยียบขึ้นมาทันที “ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง! ทะเล่อทะล่าเข้ามา ระวังจะชนฮูหยินเข้า!”

บ่าวรับใช้รีบค้อมตัวลง แล้วขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเซี่ยเสวียนจี้อย่างร้อนรน

เสิ่นจิงหลานหูไวมาก คำพูดของบ่าวรับใช้จึงดังเข้าหูนางอย่างชัดเจน

“นายท่าน คุณหนูเฉียนเยว่กลับมาแล้วขอรับ ตอนนี้มาถึงนอกประตูเมืองแล้ว”