Pustaka
Cari
Short
ร้างรักจิงหลาน สิ้นขาดเยื่อใย

ร้างรักจิงหลาน สิ้นขาดเยื่อใย

Cerita Pendek · รักโบราณ
Oleh:  ขี่หอยทากซิ่งTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
16Bab
6.1KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

Sinopsis

ความรักทรมาน

ย้อนกลับ

ความลำเอียง/ความเห็นแก่ตัว

เสแสร้ง

มีสติและเป็นอิสระ

เคาท์ดาวน์

การแต่งงาน

ไล่ล่าภรรยา

เมืองหลวงต้าเซี่ยมีเรื่องขบขันเล่าลือกันว่า เสิ่นจิงหลาน เทพสงครามหญิงแห่งต้าเซี่ย แต่งงานมาห้าปีแล้วแต่ยังคงเป็นสาวบริสุทธิ์ นั่นก็เพราะสามีของนางคือเซี่ยเสวียนจี้ ราชครูแห่งต้าเซี่ย กฎของบรรพชนตระกูลเซี่ยมีอยู่ว่า หากมีเรื่องสำคัญใดๆ ราชครูจะต้องเป็นผู้เสี่ยงทายด้วยตัวเอง ต้องได้ฤกษ์มงคลเท่านั้นถึงจะดำเนินการได้ มิฉะนั้นจะเกิดเภทภัยใหญ่หลวง เซี่ยเสวียนจี้เสี่ยงทายเพื่อจะเข้าหอกับเสิ่นจิงหลานมาแล้วถึงเก้าสิบแปดครั้ง แต่กลับไม่มีสักครั้งที่ได้ฤกษ์ดี ข่าวลือซุบซิบในเมืองหลวงจึงค่อยๆ แพร่สะพัดไปทั่ว “หรือว่าเสิ่นจิงหลานจะฆ่าคนมาเยอะเกินไป จนบรรพบุรุษตระกูลเซี่ยรับไม่ได้กันนะ!” “นั่นนะสิ เป็นผู้หญิงแท้ๆ แต่ดันไปออกรบ ขลุกตัวอยู่กับผู้ชายเป็นฝูงในค่ายทหารทุกวี่ทุกวัน ป่านนี้คงแปดเปื้อนไปหมดแล้วมั้ง!” จนกระทั่งการเสี่ยงทายครั้งที่เก้าสิบเก้า เสิ่นจิงหลานถึงได้ตาสว่างว่าแท้จริงแล้วสามีที่เป็นเพื่อนสมัยเด็กที่เติบโตมาด้วยกัน แอบเปลี่ยนคำทำนายจากดีเป็นร้ายมาตลอด เพียงเพื่อต้องการรักษาความบริสุทธิ์ของตนเองไว้ให้ซูเฉียนเยว่ ศิษย์น้องหญิงของเขา นางจึงบุกเข้าวังไปทูลขอพระราชทานอนุญาตหย่าขาด วันที่นางจากไป เซี่ยเสวียนจี้วิ่งตามหลังมาอ้อนวอนขอร้องไม่ให้นางไป “จิงหลาน ข้าเสี่ยงทายได้ฤกษ์มงคลแล้ว”

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

The floor was cold.

My right cheek was against it and the cold went in through the bone, all the way up into the roots of my teeth. I wanted to turn my head. I couldn't.

My fingers still worked, a little. My nails were scraping the edge of the rug, back and forth through the pile, and the sound was so small I could barely hear it myself. But I kept doing it. Your mind stops taking orders at a certain point. It grabs one small thing and lets go of everything else.

My breathing was wrong too. It went in fine. It wouldn't come all the way back out. Something heavy was sitting on my chest, like a thick book.

There was a taste in my mouth. Rust, and behind the rust, something faintly sweet.

I couldn't feel my legs. I knew they were still there. I just couldn't reach them anymore.

My eyes were working sideways. The whole living room was tilted.

I could see a table leg. Under the table leg there was a small ball of dust the cleaner had missed. I had lived in that house for five years. That was the night I learned there was dust under our table.

Three meters past it, two pairs of shoes.

One pair was a man's. Dark brown, the heels worn down more on the outside than the inside — he walked with his feet turned out. I'd mentioned it to him once. He said he couldn't fix it, he'd walked that way since he was a boy.

Those were my husband's shoes.

The other pair was a woman's. Flats, cream-colored. I didn't look closely and I didn't think about it. It was late. One of the girls hadn't gone home yet.

I remember thinking I ought to tell her she could go.

There was sound in my ears, like it was coming through water. Someone was talking. I couldn't make out the words, only the pace of them — unhurried, even, one sentence and then the next.

Then the dark brown shoes moved.

He came over and crouched down.

Before he crouched he braced a hand on his knee and hissed through his teeth.

"My leg's gone numb," he said.

---

He was close. Close enough that I could see a small spot of grease on his shirt, below the second button. At lunch he had served me soup and his hand had jogged and a little had gone over the side.

His hand never jogged.

He took his phone out of his pocket and set it face down on the rug.

"You can hear me," he said. "Good. I don't want to say this to someone who can't hear it."

He paused.

"I've been saving it five years. I should get to say it once."

He didn't sound angry. He didn't sound pleased with himself, either. He sounded like a man at the end of a long shift going through what he'd done that day so somebody could sign off on it.

I tried to open my mouth. It didn't open. I couldn't tell whether any part of me was moving at all.

"Your hands are cold," he said.

"The first time I held your hand was at the cinema, on the way out. You didn't notice. You said you weren't cold. From that night on, before I went to sleep, I'd put your hands against my stomach for a while to warm them up."

"Five years."

"Did you ever wonder about that? How a man remembers for five years that your hands are cold?"

He waited, as though he were really waiting for an answer.

"People don't. Nobody holds onto five years, Zhao. I don't have a good memory. I have a list, and I go through it in my head every morning when I wake up."

"Orange juice was number two."

"Four oranges, strained, no ice, because you said ice hurt your teeth."

"I don't drink orange juice."

"The smell makes me sick. That juicer has been in our kitchen five years and I have never gotten the smell out of it. Every morning, before I take the lid off, I have to stop and take a breath."

I drank that glass every morning. I never once left any.

I used to think it made him happy, watching me finish it.

"I always drive you home along the river road."

"You told me once — once — that you liked being stuck in traffic because we got to talk longer. You forgot you ever said it. That road adds forty minutes at rush hour."

"I worked it out. Five years. Fourteen hundred hours on that road."

"I hate that road."

He stood up.

I thought he was finished. He wasn't. He went to the sideboard, poured a glass of water, drank it standing there, and came back.

He didn't look at me once on the way.

When he crouched down again he put a hand to the small of his back.

"My memory really is bad. So I keep a notebook. Everything you like, everything you don't. You hate coriander. You won't touch food that's too hot, you wait for it to cool. You talk most when we're stuck in traffic. The two days around your mother's anniversary, nobody touches your hair."

"Five years of it."

"I read through the whole thing again this morning."

"In case I'd missed something."

He said that last part flat. The way a man checks a list one more time before he clocks out.

One year I went through his bag looking for a charger and found a black notebook, the corners worn soft. I asked him what it was.

He said, work.

I didn't ask again.

"There's one on the list you don't even know about."

"When you're nervous you dig your thumbnail into your index finger. Here, the second joint. You've built up a callus. It's small. You can't feel it yourself."

"I've watched you do it for five years."

My fingers were still scraping at that rug.

I'd been digging into myself the whole time.

"The two days around your mother's anniversary, I book the car a week ahead. I choose the flowers myself, because you don't like the shiny ribbon the shop uses, so I have them redo it. The night before, I press your black dress and hang it on the back of the door."

"Those two days I don't touch your hair. And I don't let anyone else touch it."

"That one's circled."

"I never show up for your birthday."

"You and Tang-Tang have your own thing. You've had it every year since you were seven. I stay out of it. You thanked me for that once. You said I knew where the line was."

"I do know where the line is."

A car went past outside. The headlights swept across the ceiling and were gone.

"That show you were watching last year. Eighty episodes. I watched every one of them with you."

"I didn't take in a single one. I was watching to see when you laughed. I wrote down the parts that made you laugh, and the next day at dinner I'd bring them up myself."

"You said we had the same sense of humor."

I did say that. I said it at the table, with my mouth full, and I remember being happy when I said it.

He yawned.

He was actually tired.

"Tomorrow —"

He stopped.

"Never mind. Tomorrow isn't your problem anymore."

"You weren't blind, either," he said. "One winter. Downstairs, we were having hotpot, and you looked up and asked me — Rang, why don't your eyes move when you smile?"

"I told you I was scalded as a child and it damaged the nerve."

"You said oh. You asked whether it had hurt."

I laughed that night.

I told him he should smile less, then.

"And you never asked again."

"You believe everything."

He looked down at his wrist.

I watched him check the time. There was somewhere he needed to be, apparently. Or something he needed to be done with.

"That's about it," he said. "One more."

"It isn't that I can't be gentle."

"I've just never spent any of it on you."

Then he turned his head and smiled at someone across the room.

That smile was alive.

I lived in that house with that man for five years.

That was the night I found out his face could move.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Anda juga akan menyukai

Ulasan-ulasan

Nongkran Wungrach
Nongkran Wungrach
ไม่มีต่อแล้ว หรือ
2026-08-30 12:06:07
0
0
16 Bab
บทที่ 1
ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยเองก็มีสีหน้าท่าทางต่อนางแย่ลงเรื่อยๆ คำพูดคำจาก็ยิ่งไม่น่าฟัง ทว่าเซี่ยเสวียนจี้กลับใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดจัดการกับข่าวลือเหล่านั้นทุกครั้ง หนำซ้ำยังลงโทษโบยตัวเองในศาลบรรพชนถึงเก้าสิบเก้าแส้ บีบจนฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยไม่กล้าสร้างความลำบากใจให้นางอีก ในการเสี่ยงทายครั้งที่เก้าสิบเก้า เสิ่นจิงหลานซ่อนเร้นกลิ่นอายหลบอยู่บนขื่อคานในศาลบรรพชน นางไม่อาจทนเห็นเซี่ยเสวียนจี้ต้องทนทุกข์เพราะนางได้อีกแล้ว ในมือกำเข็มเงินไว้แน่น เตรียมพร้อมที่จะซัดออกไปเพื่อเปลี่ยนทิศทางไม้ปวยให้กลายเป็นฤกษ์มงคลก่อนที่มันจะตกลงถึงพื้น ภายในศาลบรรพชนจุดธูปควันลอยคลุ้ง แสงสลัวราง เซี่ยเสวียนจี้ล้างมือชำระกายและจุดธูป หลังจากคุกเข่าโขกศีรษะต่อบรรพบุรุษแล้ว เขาก็เริ่มเสี่ยงทาย เสิ่นจิงหลานยังไม่ทันได้ลงมือ คำทำนายก็ปรากฏขึ้นเสียก่อน คว่ำหนึ่ง หงายหนึ่ง เป็นฤกษ์มงคลเมื่อเสิ่นจิงหลานเห็นคำทำนาย หินก้อนใหญ่ที่ทับถมอยู่ในใจมาเนิ่นนานก็ถูกยกออกไปเสียที นางเก็บเข็มเงินในมือ ใบหน้าเห่อร้อนแดงซ่าน เตรียมตัวลุกขึ้นจากไป ทว่า เซี่ยเสวียนจี้กลับหยิบไม้ปวยขึ้นมาเสี่ยงทายใหม่อีกครั้ง เขาโยนติดต่อกันถ
Baca selengkapnya
บทที่ 2
เสิ่นจิงหลานก้าวเข้ามาในลานเรือน ความหนาวเหน็บของสายฝนซึมลึกทะลุเสื้อผ้าเข้าไปถึงกระดูก มวยผมที่หนักอึ้งหลุดลุ่ยแนบชิดติดกับลำคอไป๋จื่อมองเห็นมาแต่ไกล จึงรีบร้องบอกเข้าไปในห้องโถงด้านในด้วยความดีใจ “ฮูหยินกลับมาแล้วเจ้าค่ะ!” สิ้นเสียง ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากด้านใน เซี่ยเสวียนจี้ก้าวพรวดเดียวออกมา รวบตัวนางเข้าไปกอดไว้แน่นไออุ่นจากกายเขาส่งผ่านเสื้อผ้าที่เปียกชื้น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยและปวดใจ “เจ้าไปไหนมา เหตุใดถึงได้เปียกปอนดูไม่ได้เช่นนี้? รีบตามข้าเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องเถิด ระวังจะจับไข้เอาได้”“ไม่เป็นไร” นางตอบเสียงแผ่ว น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่นใดๆ พลางผละออกจากอ้อมอกของเขาอย่างช้าๆ “ข้าเข้าวังมา” เซี่ยเสวียนจี้ดูเหมือนมีเรื่องในใจ จึงไม่ได้ซักไซ้ต่อว่านางเข้าวังไปทำไม เพียงแต่ร้องสั่งให้สาวใช้รีบไปต้มน้ำร้อน แล้วหยิบผ้าสะอาดมาเช็ดผมให้นาง เขาเอื้อมมือจะช่วยถอดเสื้อผ้าที่เปียกชื้นออกให้ เสิ่นจิงหลานถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ แต่งงานมาห้าปีไม่เคยเข้าหอ เซี่ยเสวียนจี้รักษาระยะห่างระหว่างชายหญิงอย่างเคร่งครัดมาตลอด การใกล้ชิดกันเพี
Baca selengkapnya
บทที่ 3
เซี่ยเสวียนจี้มีสีหน้าราบเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์ ทว่าน้ำหนักมือที่จับนางไว้กลับเผยให้เห็นถึงความปีติยินดีในยามนี้เสิ่นจิงหลานนับเลขในใจเงียบๆ หนึ่ง สอง สาม...ท้ายที่สุดเมื่อนับถึงสาม มือของนางก็ถูกปล่อยออกอย่างรวดเร็ว เซี่ยเสวียนจี้มีสีหน้ารู้สึกผิดเต็มประดา “จิงหลาน จู่ๆ ก็มีงานราชการด่วน ข้าจัดการเสร็จเมื่อไหร่จะรีบไปรับเจ้าที่เรือนท่านแม่ทันที” พูดจบเขาก็ไม่รอให้เสิ่นจิงหลานตอบรับ พาคนเดินจ้ำอ้าวออกไปนอกจวนอย่างเร่งรีบ เบื้องหน้าราวกับมีม่านหมอกบางๆ บดบัง แผ่นหลังของเซี่ยเสวียนจี้เลือนรางลงเรื่อยๆ เมื่อมาถึงเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า นางก็ถูกพาตัวไปยังห้องพระเล็กโดยตรง ตั้งแต่เซี่ยเสวียนจี้สั่งประหารหลานชายเพียงคนเดียวของบ้านเดิมฮูหยินผู้เฒ่า โทษฐานที่ล่วงเกินนางต่อหน้าธารกำนัล เสิ่นจิงหลานก็ไม่ได้พบหน้าฮูหยินผู้เฒ่าอีกเลย คัมภีร์เล่มหนาและกระดาษถูกเตรียมไว้พร้อมสรรพ เสิ่นจิงหลานคุกเข่าลงเตรียมคัดลอกพระสูตรอย่างคุ้นชิน ทว่ากลับพบว่าครั้งนี้ไม่มีการเตรียมน้ำหมึกไว้ให้เสียงแหลมบาดหูของฉินมามาดังขึ้น “ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวว่า เป็นเพราะเจ้าก่อกรรมทำเข็ญฆ่าคนไว้มากเกินไปแน่ๆ ถึงได้เสี
Baca selengkapnya
บทที่ 4
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ณ ห้องอาหารจวนราชครูอาหารเช้ารสเลิศจัดวางเรียงรายเต็มโต๊ะ เซี่ยเสวียนจี้กำลังคีบผักใบเขียวอ่อนวางใส่ชามของซูเฉียนเยว่อย่างใจเย็น พลางเอ่ยกล่อมเสียงนุ่มให้นางกินผักให้มากหน่อย ซูเฉียนเยว่เบ้ปากอย่างแง่งอน ทว่าสายตากลับหันไปมองเสิ่นจิงหลานที่เอาแต่ก้มหน้ากินโจ๊กเปล่าอยู่อีกฝั่ง รอยยิ้มไร้เดียงสาสว่างไสวผุดขึ้นบนใบหน้า“พี่สะใภ้อย่าถือสาเลยนะเจ้าคะ ศิษย์พี่ดูแลข้าจนชินแล้ว เขายังชอบทำเหมือนข้าเป็นเด็กไม่รู้จักโตอยู่เรื่อยเลย” น้ำเสียงของนางดูไร้เดียงสา ก่อนจะหันไปมองเซี่ยเสวียนจี้ด้วยท่าทีแง่งอนกึ่งออดอ้อน “ศิษย์พี่ อย่ามัวแต่ดูแลข้าสิ คีบกับข้าวให้พี่สะใภ้บ้างสิเจ้าคะ” เมื่อเซี่ยเสวียนจี้ได้ยินดังนั้น มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นอย่างจนใจทว่าเปี่ยมไปด้วยความตามใจ เขาเอื้อมมือไปบีบจมูกซูเฉียนเยว่เบาๆ อย่างเป็นธรรมชาติ ท่วงท่าดูคุ้นเคยและสนิทสนมเป็นอย่างยิ่ง“พี่สะใภ้ของเจ้าเป็นถึงแม่ทัพที่ผ่านศึกสงครามมานับไม่ถ้วน ยืนหยัดได้ด้วยตัวเองแถมยังเข้มแข็งปานนั้น จะต้องให้ข้าดูแลอะไรอีก กลับเป็นเจ้าเสียอีก รอนแรมอยู่ข้างนอกมาตั้งหลายปี ผอมลงไปตั้งเยอะ คงไม่ได้ดูแลตัวเองให้ดีล่ะส
Baca selengkapnya
บทที่ 5
ริมสระน้ำ อาหารปลาถูกโปรยปรายลงไป ดึงดูดฝูงปลาหลีฮื้อให้แย่งกันกระโดดขึ้นเหนือน้ำจนเกิดเสียงดังเซ็งแซ่“พี่สะใภ้ช่างอารมณ์ดีเสียจริงนะเจ้าคะ”เสิ่นจิงหลานไม่ได้หันกลับไปมอง เพียงแค่ฟังจากเสียงฝีเท้าก็รู้ว่าเป็นซูเฉียนเยว่ นางเดินเข้ามาใกล้ด้วยท่วงท่าของผู้ชนะอย่างช้าๆ มาหยุดยืนอยู่ข้างกายเสิ่นจิงหลาน น้ำเสียงหวานหยดย้อยทว่าอาบไปด้วยยาพิษ“พี่สะใภ้สมกับเป็นแม่ทัพหญิงที่เคยผ่านสมรภูมิรบมาจริงๆ รู้ความจริงถึงขนาดนั้นแล้ว ยังอุตส่าห์มีกะจิตกะใจมายืนให้อาหารปลาหน้าตาเฉยอยู่อีก” เสิ่นจิงหลานช้อนตาขึ้น ปรายตามองนางอย่างเรียบเฉย ที่แท้นางก็รู้เรื่องนั้นมาตั้งนานแล้ว“เจ้าต้องการอะไร?”รอยยิ้มบนใบหน้าของซูเฉียนเยว่ยิ่งสว่างไสว และยิ่งเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ “แน่นอนว่า ย่อมต้องขอให้พี่สะใภ้คืนตำแหน่งที่เดิมทีไม่ใช่ของท่าน กลับคืนสู่เจ้าของที่แท้จริงน่ะสิเจ้าคะ หากไม่ใช่เพราะปีนั้นข้าหนีไปด้วยความน้อยใจ มีหรือที่ตำแหน่งฮูหยินราชครูนี้ จะตกมาถึงหัวเด็กกำพร้าไร้ที่พึ่งพิงอย่างท่านได้?” เด็กกำพร้า?คำสองคำนี้ราวกับมีดสั้นที่แหลมคมที่สุด ทิ่มแทงทะลุบาดแผลที่ลึกที่สุดในใจนางอย่างแม่นยำ ย้อนกลั
Baca selengkapnya
บทที่ 6
วันต่อมา อำนาจการดูแลจวนราชครูก็ถูกส่งมอบให้ซูเฉียนเยว่อย่างเปิดเผย เซี่ยเสวียนจี้กับซูเฉียนเยว่ยิ่งทำตัวติดกันไปไหนมาไหนด้วยกันในจวนอย่างโจ่งแจ้ง ท่าทางสนิทสนมแนบชิด ข่าวลือเรื่องที่นางเป็นตัวกาลกิณีแพร่สะพัดไปทั่วอย่างหนักหน่วง นางรู้ดีว่านี่คือการที่เซี่ยเสวียนจี้กำลังบีบบังคับนาง ไป๋จื่อโกรธจนขอบตาแดงก่ำ ทว่าเสิ่นจิงหลานกลับสงบนิ่งผิดปกติ นางเพียงแค่เช็ดกระบี่ประจำกายเงียบๆ ยังไงซะอีกไม่กี่วันนางก็จะจากไป ชาตินี้ไม่กลับมาอีกแล้วจนกระทั่งบ่าวชราที่เฝ้าจวนเก่าตระกูลเสิ่นวิ่งกระหืดกระหอบล้มลุกคลุกคลานเข้ามา น้ำตาอาบหน้า “คุณหนู แย่แล้วขอรับ มีคน มีคนอยู่ที่หน้าหลุมศพท่านแม่ทัพเฒ่า” เสิ่นจิงหลานหัวใจกระตุกวาบ ควบม้าห้อตะบึงไปยังชานเมืองสายฝนปะปนกับโคลนตม ภาพตรงหน้าทำเอาเลือดในกายของนางไหลย้อนกลับในพริบตาป้ายหลุมศพของท่านพ่อถูกทุบจนแหลกละเอียด เลือดสุนัขดำสกปรกสาดกระเซ็นไปทั่ว ชายฉกรรจ์หน้าตาเหี้ยมเกรียมหลายคนกำลังหัวเราะเยาะ พลางกวัดแกว่งแส้ที่ชุ่มไปด้วยเลือดสุนัขเฆี่ยนตีและเหยียบย่ำโครงกระดูกของท่านพ่อที่จมอยู่ในโคลน“ตี! ตีให้ข้าแรงๆ เลี้ยงตัวกาลกิณีออกมาทำร้ายผู้คน ตายไ
Baca selengkapnya
บทที่ 7
พรุ่งนี้ก็คือวันที่เสิ่นจิงหลานจะจากไป และก็เป็นวันที่เซี่ยเสวียนจี้จะแต่งภรรยาเอกร่วมเข้ามา เสิ่นจิงหลานนั่งอยู่ในห้องที่ว่างเปล่า ด้านหน้าของนางมีหีบใบใหญ่สองใบวางอยู่ ด้านในเต็มไปด้วยของขวัญที่เซี่ยเสวียนจี้เคยมอบให้นางตลอดหลายปีที่ผ่านมา กลองป๋องแป๋งธรรมดาๆ ในตอนเด็ก ปิ่นปักผมตอนถึงวัยปักปิ่น มีดสั้นก่อนออกรบ เครื่องประดับและชาดทาปากหลังแต่งงาน นางโยนของขวัญเหล่านั้นลงในเตาไฟ ไม่นานนักก็ถูกเผาจนมอดไหม้ไปหมดสิ้น ในมือของนางเหลือเพียงกล่องไม้จันทน์อันประณีตเพียงใบเดียว ด้านในอัดแน่นไปด้วยจดหมายที่เซี่ยเสวียนจี้เขียนถึงนางตลอดห้าปีที่อยู่ชายแดน จากช่วงแรกที่ได้รับทุกวัน จนกระทั่งตอนหลังต้องรอหลายเดือนกว่าจะได้รับจดหมายที่มีข้อความเพียงไม่กี่คำ นางโยนมันลงเตาไฟทีละฉบับๆ สายลมพัดเอาเถ้าถ่านปลิวว่อน ร่วงหล่นกระจัดกระจายไปทั่วทิศ“เจ้ากำลังเผาอะไรอยู่?” เซี่ยเสวียนจี้ว่าที่เจ้าบ่าวปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้“ไม่มีอะไร ก็แค่ของเก่าที่ไม่เอาแล้ว” เสิ่นจิงหลานไม่ได้มองเขา น้ำเสียงราวกับล่องลอยมาจากความว่างเปล่า เซี่ยเสวียนจี้เองก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร
Baca selengkapnya
บทที่ 8
ภายในโถงประดับประดาด้วยผ้าแพรสีแดงสว่างไสว แขกเหรื่อมาร่วมงานกันเนืองแน่น เซี่ยเสวียนจี้จูงมือซูเฉียนเยว่เดินทอดน่องมาบนพรมทอ ลานสองข้างทางมีสาวใช้คอยโปรยกลีบดอกไม้ใส่บ่าวสาวไม่ขาดสาย“บ่าวสาวควงคู่ ครองรักนิรันดร์!” ผู้ประกอบพิธีร้องตะโกนอวยพรดังก้อง เสียงแสดงความยินดีดังระเบ็งเซ็งแซ่ไปทั้งโถง สองแก้มของซูเฉียนเยว่แดงระเรื่อ ความสุขเอ่อล้นทะลัก เสิ่นจิงหลานเป็นเทพสงครามหญิงแล้วอย่างไร สุดท้ายก็ต้องยอมให้นางแต่งเข้าประตูมาอยู่ดี นายหญิงแห่งจวนราชครูนี้ ต้องเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้นมีแขกที่ช่างสังเกตกระซิบกระซาบกันเสียงเบา “ดูสิ งานแต่งใหญ่โตปานนี้ แต่ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยกับฮูหยินเซี่ยกลับไม่โผล่หน้ามาเลย นี่มันเป็นขั้นตอนการรับอนุชัดๆ”เมื่อถึงขั้นตอนที่สองกราบไหว้ฟ้าดิน แขกทั้งงานต่างก็เริ่มรู้สึกตัว ซูเฉียนเยว่หน้าถอดสีทันที นางกระชากผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออก แล้วตวาดสั่งเสียงกร้าว “ยังไม่รีบไปเชิญฮูหยินผู้เฒ่าออกมาอีก!” ตอนนี้เอง เซี่ยเสวียนจี้ถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าท่านแม่กับเสิ่นจิงหลานดูเหมือนจะไม่ปรากฏตัวออกมาเลย ลางสังหรณ์ใจคอไม่ดีสายหนึ่งก่อตัวขึ้นในใจไม่ยอมจางหา
Baca selengkapnya
บทที่ 9
แผ่นหินสีเขียวบนถนนในวังหลวงแผ่ซ่านความหนาวเหน็บ เซี่ยเสวียนจี้คุกเข่าอยู่ที่นี่มาสามวันแล้ว เหล่านางกำนัลขันทีที่เดินผ่านไปมาต่างซุบซิบนินทากัน “ราชครูดึงดันจะแต่งศิษย์น้องของตัวเองเข้ามาเป็นภรรยาเอกร่วมจนบีบให้ท่านแม่ทัพเสิ่นต้องจากไป ตอนนี้กลับมาขอร้องให้ฝ่าบาททรงเรียกคืนราชโองการหย่าขาด ช่างเหลวไหลสิ้นดี......” คำวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้นราวกับเข็มที่ทิ่มแทงลงกลางใจเขา ความรู้สึกนับหมื่นพันตีรวนขึ้นมา ท้ายที่สุดก็กลั่นตัวกลายเป็นคำว่า “เสียใจ” อันหนักอึ้งหวงกงกง ขันทีคนสนิทข้างกายฮ่องเต้กางร่มเดินเข้ามา ในแววตาของเซี่ยเสวียนจี้ก็ปรากฏประกายแห่งความหวังขึ้นมาทันที “หวงกงกง ขอร้องล่ะ ให้ข้าได้เข้าเฝ้าฝ่าบาทสักครั้งเถิด” หยาดฝนร่วงหล่นลงมาตามขอบร่มเป็นสาย “ฝ่าบาททรงรับสั่งให้บ่าวชรามาถามท่านราชครูเรื่องหนึ่ง หากท่านตอบได้ ก็สามารถเข้าเฝ้าฝ่าบาทได้ขอรับ”“ฝ่าบาททรงถามว่า เซี่ยเสวียนจี้ เจ้ายังจำคำสาบานที่ให้ไว้ตอนที่มาขอพระราชทานสมรสกับเสิ่นจิงหลานเมื่อหลายปีก่อนได้หรือไม่?” เซี่ยเสวียนจี้ชะงักงันอยู่กับที่ ปีนั้นในใจเขามีเพียงความคิดที่อยากจะใช้งานแต่งงานอันยิ่งใหญ่บีบให้ซูเฉียนเ
Baca selengkapnya
บทที่ 10
ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยเห็นแสงไฟสว่างโรจน์มาจากเรือนของเซี่ยเสวียนจี้ ท้ายที่สุดด้วยความห่วงใยลูกชายจึงรีบรุดมา นึกไม่ถึงเลยว่า เพิ่งจะมาถึงหน้าประตู กลับได้ยินความลับอันน่าตกตะลึงเช่นนี้เข้านางใช้ไม้เท้าพยุงร่างเดินงกๆ เงิ่นๆ ไปหยุดอยู่ตรงหน้าเซี่ยเสวียนจี้ “ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านฟังข้าอธิบายก่อนสิเจ้าคะ” ซูเฉียนเยว่พยายามจะเข้ามาขวางฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ย ทว่ากลับถูกนางใช้ไม้เท้าฟาดกระเด็นไปด้านข้างนางจ้องมองเซี่ยเสวียนจี้ด้วยสายตาเย็นเยียบ “เรื่องที่นางพูดเมื่อครู่ เป็นความจริงหรือไม่” เซี่ยเสวียนจี้หลบตาด้วยความละอายใจ ภายใต้สายตาคาดคั้นของมารดา เขาจำใจกัดฟันตอบออกไป “เป็น... เป็นความจริงขอรับ!”“เพียะ!” ฝ่ามือตบฉาดลงบนใบหน้าของเซี่ยเสวียนจี้อย่างแรง“เซี่ยเสวียนจี้ เจ้าทำกับนางเช่นนี้ได้อย่างไร นางเป็นถึงเทพสงครามแห่งต้าเซี่ย แต่เจ้ากลับใช้ฤกษ์ร้ายเก้าสิบเก้าครั้งนั่นมาหยามเกียรตินาง เหยียบย่ำให้นางกลายเป็นตัวกาลกิณีที่มือเปื้อนเลือด”“นางคือน้องสาวที่เติบโตเคียงข้างเจ้ามาตั้งแต่เด็ก เป็นผู้มีพระคุณที่เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเจ้าในยามวิกฤต จิตใจเจ้าทำด้วยอะไรถึงได้โหดเหี้ยมเช่นนี้!”
Baca selengkapnya
Lihat lebih banyak
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status