CHAPTER 2 เพื่อนใหม่

CHAPTER 2 เพื่อนใหม่

สองเดือนต่อมา 

ก๊อก ๆ

เสียงเคาะประตูห้องพร้อมกับน้ำเสียงหวานของผู้เป็นแม่เอ่ยเรียกชื่อลูกสาวคนเล็กในตอนเช้า

“โซ่….โซ่…” 

“น้องโซ่….ตื่นหรือยัง” เกศหรือเกศราหญิงสาววัยกลางคนอายุราว ๆ สี่สิบเจ็ดปีเปล่งเสียงเรียกชื่อลูกสาวคนสวยนานแล้วนานเล่าก็ไม่มีสัญญาณตอบรับ จนต้องกลอกตามองบนด้วยความเหนื่อยใจ 

ปัง ๆ

กำปั้นเล็ก ๆ ถูกทุบลงที่ฝาประตูห้องอย่างดัง ถ้าเคาะดี ๆ ไม่ตื่นก็ต้องทุบแบบนี้แหละ 

“น้องโซ่!!!!”จากน้ำเสียงหวาน ๆ ของสัตวแพทย์หญิงที่เอ่ยเรียกชื่อลูกสาวในคราแรกแปลเปลี่ยนเป็นเสียงเจือน้ำโหในครานี้ 

“เฮือก!!! พี่ลูคัส” ร่างบางที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงคิงไซส์ผ้าปูสีเขียวอ่อน ๆ อย่างสบายใจ หลับฝันถึงใบหน้าคมคายของชายหนุ่มที่เธอหมายปอง แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นจากฝันดีด้วยเสียงแผดดังจากนอกห้องนอนที่ปลุกให้เธอตื่นขึ้น

“เจ๊เกศ โซ่ตื่นแล้ว” ฉันรีบขานตอบคุณแม่สุดสวยที่ให้เดาว่าตอนนี้หน้าของท่านน่าจะทมึงถึงพร้อมด่าฉันเต็มทนแล้ว 

“ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำย่ะ ฉันมายืนปลุกแกเป็นสิบนาที เดี๋ยวก็ไปมหาลัยวันแรกสายเดี๋ยวก็ไม่มีใครคบ” สิ้นเสียงหวานเอ่ยก็ได้ยินฝีเท้าของแม่เดินออกไปจากหน้าห้อง นี่แหละแม่ฉันยังวัยรุ่นคำพูดคำจาก็จะวัยรุ่นตามทันลูกทุกอย่าง

อ่อลืมบอกแม่ฉันเป็นสัตวแพทย์ส่วนพ่อเป็นหมอฟัน  ฉันเติบโตมาในครอบครัวที่พ่อและแม่เป็นหมอ แต่ยังโชคดีที่ท่านทั้งสองมีนิสัยที่โครตจะทันสมัยและยังทำตัวเหมือนวัยรุ่น ไม่เคยบังคับฉันกับพี่สาวต้องเรียนหมอตามเส้นทางที่ท่านเป็น อยากทำอะไรก็ทำ อยากจะไปเที่ยวไหนก็พาไป ฐานะที่บ้านของฉันไม่ได้ถึงกับรวยล้นฟ้าแต่ก็พอมีพอกินโดยที่ไม่ลำบาก 

มัวแต่โม้ว่าแล้วฉันก็ลากร่างของตัวเองลงจากเตียงตรงไปที่ห้องน้ำ ถึงแม้จะไม่อยากตื่นจากฝันดีที่ได้เห็นหน้าหล่อ ๆ ของพี่ลูคัสก็ตาม สงสัยวันนี้จะได้เจอกันอีกครั้งในรอบสองเดือนนับจากวันที่สนาม คงตื่นเต้นจนเก็บไปฝัน

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ร่างบางในชุดนักศึกษาของมหาวิทยาลัยคิงคอลเลชก็เดินปรากฎตัวลงมายังห้องทานอาหารกลางโถงบ้าน 

“อ่าวพ่อกับแม่อ่ะ เจ๊ซิน” เมื่อฉันเดินมาถึงที่โต๊ะอาหารก็เจอแต่พี่สาวคนสวยนั่งอยู่คนเดียวด้วยใบหน้าบึ้งตึง กอดอกมองหน้าด้วยความเบื่อหน่าย 

“ไปเปิดคลินิก ใครจะตื่นสายแบบแก” 

“ปกติก็ไม่ค่อยตื่นสาย ทำไมต้องทำหน้าเหมือนนางยักษ์” 

“เพราะฉันรอลงมากินข้าวด้วยกัน จะครึ่งชั่วโมงแล้วโซ่” ไม่ว่าเปล่าเธอยื่นข้อมือเล็กข้างที่ใส่นาฬิกาให้น้องสาวดูด้วยท่าทางประชดประชัน 

“แหะ…ขอโทษน้าเจ๊ กินข้าวกัน ๆ เดี๋ยวไปมหาลัยสาย” ฉันยิ้มแหย ๆ พร้อมเอ่ยขอโทษเสียงแผ่วเบาด้วยความรู้สึกผิด 

เวลาต่อมา รถ Audi A5 สีดำขลับคันหนึ่งเคลื่อนตัวมาจอดอย่างนุ่มนวลที่หน้าตึกหรูของคณะบริหาร 

“อย่าซ่ามากนักล่ะ” เสียงหวานบอกยังน้องสาวของตัวเองที่นั่งอยู่เบาะข้าง ๆ 

“รับทราบครับ!” คนตัวเล็กทำท่าตะเบ๊ะด้วยความกระฉับกระเฉง รอยยิ้มขี้เล่นผุดขึ้นบนใบหน้าพร้อมเสียงหนักแน่นที่เปล่งออกเลียนแบบเสียงของผู้ชาย 

“หึ…ไปได้แล้ว” ซินส่ายหัวพร้อมหลุดหัวเราะกับท่าทางขี้เล่นของน้องสาว 

“ค่ะ เจอกันตอนเย็นนะ” ฉันหันพยักหน้าพร้อมขานตอบ แล้วจัดการหันไปเปิดประตูลงจากรถและหยิบกระเป๋าถุงผ้าใบโปรดขึ้นมาคล้องบ่าอย่างคล่องแคล่ว ฉันยกมือขึ้นโบกไปมาเพื่อบอกลาพี่สาวที่อยู่ในชุดเสื้อช็อปซึ่งบ่งบอกถึงคณะที่เธอเรียน 

ฉันมองตามรถคันหรูของพี่สาวจนลับสายตา ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาไอ้พีท ถามว่ามันมาถึงคณะหรือยัง พลางก้มมองนาฬิกาเรือนใหม่ที่พ่อเพิ่งซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด ซึ่งยังบอกเวลาว่ามีเวลาเหลืออีกตั้ง 20 นาทีก่อนที่รุ่นพี่จะเรียกรวมตัว

“ไอ้พีทอยู่ไหนอ่ะ” 

“ยังไม่ถึง” 

“ใกล้ยัง เหงาไม่มีเพื่อนเลย” คนตัวเล็กพูดกับเพื่อนสนิทในปลายสายพลางกวาดสายตาสำรวจรอบ ๆ คณะที่มีนักศึกษาเดินสวนกันไปมาอย่างคับคั่ง บางกลุ่มก็ดูเป็นรุ่นพี่ที่อยู่มานาน บางกลุ่มก็ดูออกว่าเป็นเด็กปีหนึ่งมาเข้าเรียนวันแรกเหมือนกันกับฉัน 

“เออใกล้ถึงแล้วแค่นี้ กูขี่บิ๊กไบค์อยู่” สิ้นเสียงเข้มคุ้นเคยของเพื่อนชายคนสนิทเอ่ยมันก็ตัดสายไป ฉันจึงเลือกที่จะเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าถุงผ้าใบโปรดแล้วตัดสินใจเดินสำรวจรอบ ๆ คณะสักหน่อยระหว่างรอเพื่อนมาถึง

ทันใดนั้น ก็มีหญิงสาวที่สูงกว่าฉันเกือบสิบเซนติเมตรเดินตรงเข้ามาหาด้วยสีหน้าเป็นมิตร 

“หวัดดี…” น้ำเสียงสดใสเอ่ยทักทายฉันพร้อมกับรอยยิ้มหวาน ๆ ที่ปรากฎขึ้นบนดวงหน้าจิ้มลิ้ม

“หวัดดีจ้า” ฉันจึงตอบกลับไปตามมารยาท ทว่าผู้หญิงตรงหน้ากลับมีใบหน้าที่ดูคุ้นตา เหมือนกับใครบางคนที่ฉันเคยเห็นมาก่อน แต่ก็ไม่สามารถนึกออกได้

“เธอพึ่งเข้าปี 1 เหมือนเราไหม” ร่างบางตั้งคำถามขึ้น 

“อ่อ…ไม่ใช่อ่ะ” รอยยิ้มแฝงความกลั่นแกล้งปรากฏที่มุมปากของโซ่ขณะตอบกลับ

“ขะ…ขอโทษค่ะ หนูไม่รู้ว่าพี่เป็นรุ่นพี่” เธอแสดงอาการตกใจและหน้าถอดสีเมื่อรู้ว่าเธอทักผิด เพราะตอนแรกเธอคิดว่าเราน่าจะเป็นรุ่นเดียวกันจากการสังเกตใบหน้าและท่าทางที่ดูไม่เหมือนคนที่เรียนที่นี่ 

“ฮ่า ๆ ฉันแกล้งเล่น” โซ่ทนแกล้งต่อไปไม่ได้ด้วยความสงสาร ก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาเมื่อกลั่นแกล้งคนตรงหน้าได้สำเร็จ

“อ่าว….นี่แกล้งกันหรอ” คนตรงหน้าวางมือบนเอว มองอย่างคาดโทษ น้ำเสียงอ่อนหวานที่เคยทักทายเธอเมื่อครู่ กลับเปลี่ยนเป็นเสียงหวานแหลมที่ดูเป็นตัวของเธอมากขึ้น

“หึ…ฉันชื่อโซ่ เธอชื่ออะไร” ฉันลอบหัวเราะเบา ๆ กับท่าทางของเธอ ก่อนจะเอ่ยถามชื่อของเธอในประโยคที่สองหลังจากแนะนำชื่อของตัวเองเสร็จ

“ฉันชื่อเลอา” ใบหน้าบึ้งตึงในคราแรกเริ่มคลายลงเหลือแต่ยิ้มบาง ๆ มุมปาก 

“เลอา ชื่อเก๋จัง ไม่เหมือนฉันชื่ออย่างกับผู้ชาย” 

“ชื่อเธอก็เท่ดีออก” 

“ว่าแต่ทำไมเธอถึงเข้ามาทักฉันล่ะ” 

“ฉันเห็นเธอเดินเหมือนสำรวจคณะอยู่คนเดียว เดาว่าต้องมาใหม่เหมือนกันแน่ ๆ เลยอยากเข้ามาทำความรู้จักน่ะ ถูกชะตาตั้งแต่เห็นไกล ๆ” 

“แต่ตอนเดินเข้ามาทักดูไม่ใช่ตัวเธอเดินเข้ามาเลยนะ ไม่เหมือนตอนทำหน้าเป็นตูดเมื่อกี้ เสียงวีนแตกตัวแม่สุด ๆ” 

“ฮ่า ๆ ก็เก็บทรงนิดหน่อย ปกติขี้วีน จะทำความรู้จักกับคนใหม่ ๆ ก็ต้องอ่อนหวานกันสักหน่อย” 

“ไม่ต้องหรอก ฉันไม่อยากมีแบบอ่อนหวาน ฉันชอบที่เธอเป็นตัวเองสุด ๆ ดูตัวแม่” 

“แล้วโซ่มาสมัครเข้าเรียนที่นี่คนเดียวไหม ฉันมีเพื่อนสนิทมาเรียนที่นี่ด้วยหนึ่งคนชื่อจูน แต่นางน่าจะยังมาไม่ถึงรายนั้นก็แซ่บตัวแม่”

“มี…ชื่อพะ…” 

“ไอ้โซ่!!!” ยังไม่ทันพูดจบประโยค เสียงเข้มคุ้นเคยของพีทก็ตะโกนเรียกชื่อเธอมาจากด้านหลัง ทำให้ฉันถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย รำคาญที่เขาตะโกนจนคนทั้งคณะหันมามองพร้อมกันทั้งฉัน เลอาและเขา

“มึงทำไรอยู่” เสียงพีทเดินเข้ามาตั้งคำถาม พลางมองหน้าฉันสลับกับหน้าของเลอา แม่งเสียมารยาทสุด ๆ 

“มึงช่วยมีมารยาทสักนิดได้ไหมไอ้พีท” อดไม่ได้ที่จะด่ามันสักหน่อย

“กูมีมารยาทแต่ไม่ได้มีไว้ใช้กับมึง” 

“แต่กูยืนอยู่กับเพื่อใหม่ ช่วยเก็บปากหมา ๆ หน่อยได้ไหม” 

“เพื่อนใหม่หรอ คนแบบมึงมีคนกล้าเดินเข้าหาด้วย” 

“เอ่อ…คือขอขัดได้ป่ะ” เลอาที่ฟังฉันกับไอ้พีทเถียงกันอยู่นานก็เอ่ยขึ้นแทรกกลางคัน 

“ว่าไงครับคนสวย” 

“ไอ้พีท….” ฉันถลึงตาใส่มันเล็กน้อย

“นี่เพื่อนสนิทเธอหรอโซ่” เลอาถามพลางชี้ไปที่พีท

“ใช่มันเนี่ยแหละที่ฉันกำลังจะพูดถึงแต่มันตายยากโผล่ออกมาซะก่อน”

“ยินดีที่ได้รู้จักฉันชื่อเลอา” เลอาหันไปทักทายพีทด้วยรอยยิ้ม

“ชื่อพีทครับ ยังโสดยังซิง” 

ผลั้ว!

“โอ้ย! กระบาลกู” ฝ่ามืออรหันต์ของโซ่ฟาดลงบนกลางกระบาลพีททันทีที่เขากำลังทำตัวกระล่อนใส่เพื่อนใหม่ 

“ทำตัวดี ๆ” 

“มึงดีตายแหละ นี่แค่วันแรกนะเลอาดี๋ยวรอดูมันได้เลยแสบกว่าที่เห็นแน่นอน”

“หึ….” เสียงเลอาแค่นหัวเราะในลำคอ “งั้นถ้าเป็นแบบนี้ก็ไม่ต้องพูดอะไรให้มันดูดีหรอกพวกมึง กูก็กระดากปากมากที่ต้องพูดเธอ ๆ ฉัน ๆ” สิ้นเสียงเลอาบอกยังเพื่อนใหม่ทั้งสอง

หมับ!

“มันต้องงี้ดิว่ะมึง” พีทตวัดแขนแกร่งลำคอบางของเลอาอย่างถือวิสาสะ 

“ไอ้เชี้ยพีท….” ฉันจิกตกมองมันด้วยความอาฆาต ถึงเนื้อถึงตัวเลอาเกินหน้าเกินตาไปละ 

“ไม่เป็นไร พวกมึงไม่ต้องคิดมาก ต่อไปนี้เราคือแก๊งเดียวกัน” เลอาไม่ว่าเปล่าเลื่อนมือไปตบเบา ๆ ที่แขนแกร่งของพีทอย่างไม่ถือตัว

--------------------

ฝากกดไลค์ กดติดตาม คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ

สปอย!

"พี่คนนั้นพี่ชายมึงหรอเลอา..."