ร้านซ่อนรัก

CHAPTER  1 ตกหลุมรัก

LEWIS CIRCUIT 

สนามแข่งรถแห่งนี้ตั้งอยู่ท่ามกลางทิวทัศน์ที่งดงาม หรูหรามีระดับ โครงสร้างสนามถูกออกแบบมาอย่างพิถีพิถัน โดยใช้เทคโนโลยีทันสมัยที่คำนึงถึงทั้งความปลอดภัยและความสะดวกสบายของผู้เข้าแข่งขันและผู้ชม แทร็กมีลักษณะโค้งคำนับเป็นพิเศษ ท้าทายความสามารถของนักแข่ง แต่ก็ถูกออกแบบให้ไม่ขัดแย้งกับความเร็วอันราบรื่น รถซูเปอร์คาร์ที่พุ่งทะยานไปตามเส้นทางดูลื่นไหลราวกับถูกขับเคลื่อนด้วยพลังมหาศาล

ทว่าในขณะนี้เสียงเครื่องยนต์คำรามในสนามแข่งดังสนั่นท่ามกลางความตื่นเต้นของผู้ชมมากมายบนอัฒจันทร์ที่คอยลุ้นผลการแข่งขัน แต่ท่ามกลางเสียงเชียร์ทั้งหมดนั้น สายตาของทุกคนกลับจับจ้องไปที่รถซูเปอร์คาร์คันหรูของทายาทคนโตเจ้าของสนามแห่งนี้ที่แล่นเข้าสู่เส้นชัยเป็นคันแรก คว้าชัยชนะอันดับหนึ่งไปในรอบการแข่งขันนี้ ทันทีที่รถแล่นเข้าจอดสนิทในพิตชายหนุ่มก็เปิดประตูเดินลงจากรถด้วยท่าทางนิ่งสงบราวกับไม่เคยตื่นเต้นกับการแข่งขันใดๆ มาก่อนและนี่ก็เป็นอีกครั้งที่เขายืนอยู่บนยอดแห่งชัยชนะ 

“มึงกะจะไม่ให้ใครชนะเลยไง” เสียงเข้มคุ้นเคยปนหัวเสียของเพื่อนสนิทอย่างเวย์เดินเข้ามาเอ่ยถามยังลูคัสที่พึ่งเดินลงจากรถด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่สะทกสะท้าน เมื่อรู้ว่าทำไมเพื่อนของเขานั้นเดินเข้ามาโวยวายเพราะเสียเงินพนันไปเดิมพันรถคู่แข่งคันอื่น  

“ละใครใช้ให้มึงพนันคันอื่นล่ะไอ้ควาย” เขาตวัดสายตาคมกริบหันไปตอบเพื่อนสนิทด้วยนัยน์ตาฉายคำด่าออกมามากมาย 

“มึงก็ยอมอ่อนข้อให้คนอื่นเขามั่งเถอะ เป็นถึงลูกเจ้าของสนามจะชนะแม่งทุกครั้งเลยไงว่ะ” คริสเพื่อนสนิทอีกคนเดินเข้ามาเอ่ยเสริม ถึงแม้เขาจะชนะพนันก็ตาม แต่เขากลับรู้สึกว่าบางทีเพื่อนของเขาก็หิวชัยชนะจนเกินไป

“มึงเสียพนันอีกคน?” ลูคัสเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย เพราะรู้ว่าคริสไม่มีทางไปพนันคันอื่นเหมือนเวย์แน่นอน  

“ไม่…กูได้เต็ม ๆ” ไม่ว่าเปล่า คริสยื่นโทรศัพท์ให้เพื่อนทั้งสองดูยอดเงินที่ถูกโอนเข้าเมื่อ 5 นาทีก่อนหลังจบการแข่งขัน

“เชี้ยเอ้ย….หงุดหงิดว่ะ” เมื่อเวย์เห็นยอดเงินที่คริสได้รับจากการชนะพนันก็อดไม่ได้ที่จะสบถออกมาด้วยความหัวเสีย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทำใจยอมรับความโง่เขลาของตัวเองไป รู้ทั้งรู้อยู่เต็มอกว่ายังไงลูคัสก็ไม่มีทางแพ้ยิ่งในสนามมีคู่แค้นคู่แข่งอย่างไอ้เจคอยู่ด้วยยิ่งไม่มีทางยอมแพ้แน่นอน 

“ไป ๆ ไม่ต้องเศร้าเดี๋ยวกูเลี้ยงเหล้าปลอบใจ” แขนแกร่งของคริสตวัดโอบคอหนาของเพื่อนทั้งสองแล้วพากันเดินออกจากพิตไปทันที 

“ว่าแต่วันนี้พวกมึงอยากจะไปดื่มที่ไหนกันดีครับเพื่อน ๆ ” คริสตั้งคำถามกับเพื่อนทั้งสองที่พากันเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าตึกผู้บริหารสนาม  

“คอนโดกูแล้วกัน วันนี้ขี้เกียจออกไปเที่ยวร้านเหล้า” ลูคัสเสนอขึ้นด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าหลังจากการแข่ง

“เออ ๆ งั้นเดี๋ยวกูไปแวะซื้อเหล้าก่อน มึงต้องไปเปลี่ยนชุดใช่ไหม”

“งั้นไปเจอกันที่คอนโดกูเลย” คริสพยักหน้ารับก่อนจะหันไปเรียกเวย์ที่มัวแต่ยืนเหม่อมองพริตตี้สาว ๆ ที่กำลังเดินผ่านหน้าตรงไปที่สนามแข่ง

“ไปไอ้เวร ไปซื้อเหล้ากับกูมัวแต่มองพริตตี้อยู่ได้” คริสหันไปตบบ่าแกร่งของเวย์ไม่แรงนักเพื่อเรียกให้หันกลับมา

“กูชื่อเวย์ไอ้ห่านี่” พูดจบทั้งสองก็พากันเดินออกไป ปล่อยให้ลูคัสไปทำธุรของตัวเองให้เสร็จแล้วไปเจอกันที่จุดหมายปลายทางที่นัดหมายกันเอาไว้ 

ทายาทคนโตเจ้าของสนามชื่อดังเดินเลี้ยวเข้าไปในตึกผู้บริหารหลังจากสนทนากับเพื่อนสนิททั้งสองเสร็จ เพื่อเข้าไปเปลี่ยนชุดแข่งรถกลับเป็นชุดปกติ ลูคัสเดินมาถึงห้องทำงานส่วนตัวของเขาก็จัดการเปิดประตูเข้าไปในห้องด้วยความรวดเร็ว มือหนาไม่รอช้าถอดชุดแข่งรถตัวแพงสีดำตัดแดงสีโปรดของเขาออกอย่างชำนาญเผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่ได้สัดส่วน ก่อนจะหยิบเสื้อยืดสีดำเรียบ ๆ ขึ้นมาสวมใส่ตามด้วยกางเกงยีนส์สีซีด เสยผมขึ้นลวก ๆ แล้วเดินออกจากห้องไปทันที 

สองเท้าหนาเดินตรงไปที่ลานจอดรถไม่ไกลจากตึกของผู้บริหารมากนัก ทว่าจู่ ๆ ขณะที่เดินเลี้ยวเข้าที่ตึกลานจอดรถก็มีผู้หญิงเดินก้มหน้าก้มเล่นแต่โทรศัพท์ชนเข้าที่ตัวเข้าอย่างจัง ซึ่งตรงนั้นเป็นมุมอับที่ไม่สามารถมองเห็นได้ว่าจะมีคนเดินมาออกมา   

ปึก !

“อ๊ะ!ขอโทษค่ะ” เสียงเล็กเอ่ยขอโทษด้วยความรู้สึกผิด ใบหน้าเรียวสวยจิ้มลิ้มเงยมองยังชายหนุ่มตรงหน้า ดวงตากลมเบิกโพลงโตเล็กน้อย เมื่อชายหนุ่มตรงหน้าคือนักแข่งรถที่เธอชื่นชอบเป็นอย่างมาก 

“เดินไม่ดูทางเดี๋ยวรถก็ชนตายหรอก” เสียงเข้มเรียบนิ่งดังขึ้น เรียกสติให้หญิงสาวรู้สึกตัวออกจากภวังค์ความคิด แล้วกล่าวขอโทษเขาอีกครั้ง

“ขอโทษค่ะ ไม่ได้ตั้งใจ” เสียงเล็กเต็มไปด้วยความประหม่าและรู้สึกผิดเต็มประดา เมื่อถูกอีกฝ่ายต่อว่าด้วยสายตาเย็นชาน้ำเสียงเยียบเย็น 

“ถอยไปได้แล้ว” เขาเอ่ยขึ้นพลางส่งสายตาเชิงไล่ 

“อ๋อ ค่ะ ๆ” เจ้าของส่วนสูงร้อยหกสิบเซนติเมตรรีบขยับปลายเท้าหลบทางอย่างไว ก่อนที่ร่างสูงตรงหน้าจะเดินผ่านหน้าไปทันที 

นัยน์ตากลมประกายน้ำตาลเหลือบมองตามแผ่นหลังกว้างไปเล็กน้อย ก้อนเนื้ออกข้างซ้ายเต้นแรงไม่เป็นส่ำ เธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็นวันนี้มีโอกาสได้เจอกันแบบใกล้ ๆ นั่นยิ่งย้ำว่าเธอรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ ไม่ใช่แค่รู้สึกปลื้มแบบคนอื่น ๆ 

ครืด ครืด ~~~

ก่อนที่เสียงโทรศัพท์ในมือจะสั่นดังขึ้น เรียกความสนใจให้โซ่ละสายตาจากร่างสูงที่เดินออกไปไกลแล้วก้มลงมองรายชื่อที่ปรากฎบนหน้าจอ 

“ว่าไงไอ้พีท” คนตัวเล็กกดรับสายทันที ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น

“มึงอยู่ไหนเนี่ย เขาแข่งกันจบละไหนว่าจะมาสนาม ว่าที่สามีในอนาคตของมึงเอาที่หนึ่งไปแดกอีกแล้วเนี่ย” เสียงเข้มคุ้นเคยของเพื่อนชายคนสนิทก่นบ่นด้วยวาจาหยาบโลนออกมาจากปลายสายด้วยความเคยชิน

“กูอยู่ลานจอดรถกำลังเดินไปแค่นี้” ฉันกดตัดสายไอ้พีทไปด้วยสีหน้ารำคาน ก่อนจะก้าวขาเดินตรงไปที่สนามด้วยความรวดเร็ว 

ฉันเดินมาถึงทางขึ้นอัฒจรรย์ก็มองไปเห็นไอ้พีทกำลังยืนรอรับเงินจากคนที่รับพนันการแข่งขันอยู่ใบหน้าหล่อเหลานั้นฉายรอยยิ้มกว้างบ่งบอกว่ามันชนะพนัน 

“กว่าจะถ่อมาถึงเขาเลิกแข่งละไอ้เวร” เสียงฝีเท้าหนาของพีทเดินเข้ามาหาโซ่ที่ยืนรออยู่ด้านล่างพร้อมพ่นคำด่าออกมาตามประสาคนสนิท 

“แม่กูใช้รถกว่าจะได้ออกมานึกว่าจะทัน” 

“มึงมาเอาป่านนี้ว่าที่ผัวมึงไปไหนต่อไหนละ อดเห็นหน้าเดี๋ยวก็นอนไม่หลับหรอก”

“รู้ได้ไงว่ากูมาไม่ทันเขา” ฉันยักคิ้วกวนประสาทใส่มันด้วยท่าทางมาเหนือ

“เรื่องผู้ชายนี่ไม่พลาดเลยนะมึงเนี่ย” พีทได้แต่ส่ายหัวอย่างปลง 

“มึงเอาหูมานี่” ฉันควักมือเรียกให้มันเอาหูลงมาใกล้ ๆ 

“อะไรว่ะ” มันก็ยอมโน้มตัวลงตามที่ฉันบอก

“มึงกลิ่นตัวพี่เขาหอมมาก ”

“มึงไปเอากันมาละหรอ” 

“ไอ้พีท!” ฉันรีบตวัดมือเล็ก ๆ ไปปิดปากมันทันที ก็เล่นพูดเสียงดังขนาดนี้คนเดินผ่านไปผ่านมาก็หันมามองที่ฉันเป็นสายตาเดียวอย่างสนใจ อย่างว่าเรื่องชาวบ้านคืองานของเรา ไม่แปลกหรอกที่คนจะอยากรู้อยากเห็นอีกอย่าง ฉันเองก็ฮอตฮิตพอตัว 

“มึงจะแหกปากทำไม กูยังไม่ได้เอากับเขา แค่เดินผ่านระยะประชิด” ฉันค่อย ๆ ลดมือลงจากริมฝีปากหนาของพีท แล้วค่อยเล่าเหตุการณ์เมื่อก่อนหน้านี้ให้มันฟัง

“พึ่งจะ 18 ได้มาด ๆ ความแรดก็ฉายแววมาเลยนะ”  

“กูเพื่อนมึงนะคะ ช่วยเป็นกำลังใจให้กับการตกหลุมรักของกูด้วย กูจะทำเต็มที่” 

“กูเชื่อว่ามึงทำเต็มที่ไม่งั้นมึงคงไม่ลากกูเข้าคณะบริหาร มหาลัยคิงคอเลช เพื่อไปเรียนตามผู้ชายหรอก” 

“แหะ….กูอยากเรียนอยู่แล้วเหอะ” ฉันขำแห้ง ๆ ใส่มัน ความจริงคืออยากเรียนอยู่แล้ว ประจวบเหมาะไปสืบรู้มาว่าพี่ลูคัสเรียนที่นั่นพอดี ทำให้การตัดสินใจเลือกคณะและมหาลัยของฉันนั้น ตัดสินใจได้แบบร้อยเปอร์เซนต์แถมยังลากไอ้พีทไปด้วย 

“ตอแหล” พีทด่าออกมาพลางส่ายหัวอย่างปลง ๆ ให้กับความกระดี๊กระด๊าของเพื่อนสาวคนสนิทแล้วเดินออกไปจากตรงนั้นทันทีโดยไม่ยืนอยู่กับที่รอให้โซ่ด่ากลับ  

“เห้ย ! ด่าแล้วอย่ามาหนีไอ้พีทไอ้บ้า รอกูด้วย” ริมฝีปากเล็กขมุบขมิบด่าเพื่อนเสียงไม่ดังนักเพราะเกรงใจคนอื่นที่เดินผ่านไปผ่านมา ก่อนสองเท้าเล็กจะเร่งฝีเท้าวิ่งตามเพื่อนไปอย่างรวดเร็ว 

---------------------------

เปิดเรื่องใหม่แล้วค้าบ

ฝากกดไลค์ กดติดตาม คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ

มารอติดตามความรักของทั้งคู่ว่าจะหวานหรือจะขม