All Chapters of ร้านซ่อนรัก : Chapter 1 - Chapter 10

CHAPTER 1 ตกหลุมรักLEWIS CIRCUIT สนามแข่งรถแห่งนี้ตั้งอยู่ท่ามกลางทิวทัศน์ที่งดงาม หรูหรามีระดับ โครงสร้างสนามถูกออกแบบมาอย่างพิถีพิถัน โดยใช้เทคโนโลยีทันสมัยที่คำนึงถึงทั้งความปลอดภัยและความสะดวกสบายของผู้เข้าแข่งขันและผู้ชม แทร็กมีลักษณะโค้งคำนับเป็นพิเศษ ท้าทายความสามารถของนักแข่ง แต่ก็ถูกออกแบบให้ไม่ขัดแย้งกับความเร็วอันราบรื่น รถซูเปอร์คาร์ที่พุ่งทะยานไปตามเส้นทางดูลื่นไหลราวกับถูกขับเคลื่อนด้วยพลังมหาศาลทว่าในขณะนี้เสียงเครื่องยนต์คำรามในสนามแข่งดังสนั่นท่ามกลางความตื่นเต้นของผู้ชมมากมายบนอัฒจันทร์ที่คอยลุ้นผลการแข่งขัน แต่ท่ามกลางเสียงเชียร์ทั้งหมดนั้น สายตาของทุกคนกลับจับจ้องไปที่รถซูเปอร์คาร์คันหรูของทายาทคนโตเจ้าของสนามแห่งนี้ที่แล่นเข้าสู่เส้นชัยเป็นคันแรก คว้าชัยชนะอันดับหนึ่งไปในรอบการแข่งขันนี้ ทันทีที่รถแล่นเข้าจอดสนิทในพิตชายหนุ่มก็เปิดประตูเดินลงจากรถด้วยท่าทางนิ่งสงบราวกับไม่เคยตื่นเต้นกับการแข่งขันใดๆ มาก่อนและนี่ก็เป็นอีกครั้งที่เขายืนอยู่บนยอดแห่งชัยชนะ “มึงกะจะไม่ให้ใครชนะเลยไง” เสียงเข้มคุ้นเคยปนหัวเสียของเพื่อนสนิทอย่างเวย์เดินเข้ามาเอ่ยถามยังลูคัสที่พึ่งเ

CHAPTER 3 ลูคัสไม่นานนัก จูน เพื่อนสาวคนสนิทของเลอาก็มาถึง พวกเราทั้งสี่คนเดินไปนั่งรวมกับนักศึกษาชั้นปีที่ 1 คนอื่น ๆ โดยมีรุ่นพี่ปี 2 และปี 3 คอยดูแลให้พวกเรานั่งเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ“มึงพี่คนนั้นหล่อว่ะ” เสียงของจูนดังขึ้นเบา ๆ เมื่อเธอหันมาซุบซิบกับฉันและเลอา และส่งสายตาไปที่รุ่นพี่ผู้ชายที่ยืนอยู่ห่าง ๆ“คนนั้นเพื่อนพี่ชายกู ชื่อพี่คริส” เลอาตอบ“มึงมีพี่ชายด้วยหรอ” โซ่เหลือบสายตาไปถามด้วยความสงสัย “นู่นไงเดินมานู่นละ พี่ชายกู” ทว่าเลอากลับพยักเพยิดหน้าไปอีกทาง ซึ่งอยู่คนละทางกับคนที่ชื่อพี่คริสยืนอยู่ ทำให้ฉันและจูนต่างพากันหันไปมองตาม ดวงตากลมเบิกโพลงโตในทันทีที่เห็นพี่ชายของเลอา หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำ ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบาอย่างไม่เชื่อสายตา“พี่คนนั้นพี่ชายมึงหรอ” โซ่ถามด้วยสุ้มเสียงอึ้งเต็มไปด้วยความประหลาดใจ“ใช่เฮียลูคัสพี่ชายแท้ ๆ คลานตามกันมาเลย” เลอายืนยันด้วยเสียงหนักแน่น ซึ่งทำให้เธอนึกขึ้นได้ว่าเหตุใดในครั้งแรกที่เจอเลอา ใบหน้าของเลอาจึงดูคุ้นตา ตอนนี้เธอได้คำตอบแล้ว“พี่ชายมึงกูมองจนเบื่อ ตอนนี้กูชอบพี่คริสกร้าวใจสุด ๆ” จูนพูดด้วยเสียงเล็ก ๆ ที่เต็ม

CHAPTER 5 ตึงเครียด “ไอ้พีท กูถามหน่อยที่นี่ทำไมดูไม่เหมือนร้านแทงสนุ๊กธรรมดาเลยว่ะ”เลอาดึงชายเสื้อของพีทเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ขณะที่ทั้งกลุ่มกำลังเดินไปยังโต๊ะสนุกที่พีทจัดการจองไว้เรียบร้อย“ที่นี่มีบ่อนอยู่ชั้นบน” “กูว่าละ ทำไมบรรยากาศมันชอบพามากล” เมื่อพีทเดินนำมาหยุดอยู่หน้าประตูบานหนึ่ง เขาเลื่อนมือหนาไปผลักเปิดประตูอย่างไม่รีรอ ทันทีที่บานประตูเปิดกว้าง สายตาของทั้งสามสาวที่เดินตามหลังต่างเบิกโพลงด้วยความตื่นตา ภายในห้องเต็มไปด้วยโต๊ะสนุ๊กเกอร์เกือบสี่สิบตัวเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ บรรยากาศคึกคักไปด้วยผู้คนที่กำลังเล่นและยืนเชียร์กันอยู่รอบโต๊ะต่าง ๆ บรรยากาศภายในดูหนาแน่นไปด้วยเสียงหัวเราะและการพูดคุย พลันสายตาหลายคู่ของเหล่าผู้ชายในห้องก็หันมาจับจ้องมาที่พวกเธออย่างพร้อมเพรียง จนทั้งสามรู้สึกเกร็งเล็กน้อยกับความสนใจที่ได้รับอย่างไม่คาดคิดพีทเดินนำพวกเราไปจนถึงโต๊ะหมายเลข 25 ที่ตั้งอยู่บริเวณมุมหนึ่งของห้องสนุ๊กเกอร์ โต๊ะดังกล่าวมีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้ว เขาสวมชุดนักศึกษาที่ดูต่างจากมหาวิทยาลัยของพวกเรา ใบหน้าคมคายโดดเด่นจัดว่าอยู่ในระดับน่ามอง

CHAPTER 7 ไม่ใช่คนง่ายอย่างที่คิด KING COLLEGE “อาจารย์สั่งการบ้านอย่างกับพรุ่งนี้โลกจะแตก” เสียงเข้มของพีทดังขึ้นพร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย ขณะเดียวกันก็เดินมุ่งหน้าไปที่โรงอาหารพร้อมกับเพื่อนสาวทั้งสามคนที่ตามมาอย่างไม่รีบร้อน “นั่นดิ แต่ยังดีที่กำหนดส่งอาทิตย์หน้าถ้าส่งพรุ่งนี้นะมึงเอ้ย…วันนี้พวกเราต้องอดไปปาร์ตี้แน่ ๆ” โซ่พูดเสริมเสียงเบื่อหน่ายพร้อมกับส่ายหน้าไปมาอย่างเซ็ง ๆ “ว่าแต่มึงพาพวกกูเข้าผับได้จริง ๆ นะ กูไม่อยากเสียเวลาไปเก้อ” พีทหันไปถามจูนที่เดินอยู่ข้าง ๆ “เออได้แน่ ๆ เชื่อมือกู” จูนตอบอย่างมั่นใจพลางยักคิ้วให้หนึ่งที “เชื่อมันเถอะ กูเคยเข้าได้เพราะมัน” เลอายืนยันให้อีกเสียง “กินไรดีน้าวันนี้” จวบจนทั้งสี่เดินมาถึงโรงอาหารของคณะที่ตอนนี้ผู้คนกำลังพลุกพล่านเดินมาจากทั่วสารทิศ เพื่อมารวมกันที่โรงอาหารใหญ่แห่งนี้ในเวลาเที่ยงตรง พวกเขาต้องเดินฝ่าฝูงชนเพื่อหาที่นั่ง “ก่อนหาของกินหาที่นั่งก่อนไหม คนโครตเยอะเลย” พีทบอก ทำให้พวกเรากวาดสายตาช่วยกันหาโต๊ะว่างสำหรับสี่คน “ตรงนั้นว่าง” ฉันว่าพลางชี้ไปที่โต๊ะทางด้านขวามือ เห็นมีรุ่นพี่ผู้หญิงนั่งก

CHAPTER 9 ต้องทำยังไง“เจ๊ ไอ้จูนออกมารับแล้ว” ฉันหันไปบอกเจ๊ซินขณะชี้ไปยังร่างบาง ๆ ของจูนที่เดินออกมาจากประตูผับ ดวงตาของเธอหลุบมองโทรศัพท์ในมือ ทำท่ากำลังจะต่อสายหาฉัน“โอเค ลงไปเถอะ ระวังตัวด้วยล่ะ ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากล รีบโทรมาหาฉันทันที หลาย ๆ สายเลยนะ” ซินกำชับเสียงเรียบ แต่แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย ก่อนจะเหลือบมองใบหน้าของจูน เพื่อนคนใหม่ของน้องสาวผ่านกระจกหน้าอย่างตั้งใจ เพื่อจดจำใบหน้าไว้ให้ขึ้นใจ“เจ๊กลับดี ๆ นะ” ฉันยิ้มให้พี่สาวแล้วเปิดประตูรถลงไปหาเพื่อน พลางโบกมือให้เจ๊ซินที่ค่อย ๆ ขับรถออกไปจากหน้าผับ“กูต้องทำยังไงต่อ” ฉันถามเสียงเบา ขณะเดินเข้าไปหาเพื่อนที่ยืนรออยู่ตรงหน้า“เดินเข้าไปได้เลย” จูนตอบอย่างมั่นใจ พร้อมพยักหน้าเป็นเชิงยืนยัน“แน่ใจนะ” ฉันถามย้ำอีกครั้ง สายตาหันไปมองพี่ ๆ บอดี้การ์ดร่างใหญ่ที่ยืนคุมประตูด้วยสีหน้าจริงจัง ทำให้รู้สึกหวั่น ๆ อยู่ในใจ“แน่ใจสิ เลอากับไอ้พีทก็เข้าไปแล้ว มากันเถอะ” จูนตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นใจ ก่อนจะเดินนำหน้าไปทางประตูฉันมองตามร่างบางของจูนที่ก้าวฉับ ๆ อย่างไม่ลังเล พลางพยักหน้าตอบรับแทนคำพูด ถึงแม้ความรู้สึกกังวลจะยังแฝงอยู่ใ