CHAPTER 3 ลูคัส

CHAPTER 3 ลูคัส

ไม่นานนัก จูน เพื่อนสาวคนสนิทของเลอาก็มาถึง พวกเราทั้งสี่คนเดินไปนั่งรวมกับนักศึกษาชั้นปีที่ 1 คนอื่น ๆ โดยมีรุ่นพี่ปี 2 และปี 3 คอยดูแลให้พวกเรานั่งเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ

“มึงพี่คนนั้นหล่อว่ะ” เสียงของจูนดังขึ้นเบา ๆ เมื่อเธอหันมาซุบซิบกับฉันและเลอา และส่งสายตาไปที่รุ่นพี่ผู้ชายที่ยืนอยู่ห่าง ๆ

“คนนั้นเพื่อนพี่ชายกู ชื่อพี่คริส” เลอาตอบ

“มึงมีพี่ชายด้วยหรอ” โซ่เหลือบสายตาไปถามด้วยความสงสัย 

“นู่นไงเดินมานู่นละ พี่ชายกู” ทว่าเลอากลับพยักเพยิดหน้าไปอีกทาง ซึ่งอยู่คนละทางกับคนที่ชื่อพี่คริสยืนอยู่ ทำให้ฉันและจูนต่างพากันหันไปมองตาม 

ดวงตากลมเบิกโพลงโตในทันทีที่เห็นพี่ชายของเลอา หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำ ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบาอย่างไม่เชื่อสายตา“พี่คนนั้นพี่ชายมึงหรอ” โซ่ถามด้วยสุ้มเสียงอึ้งเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“ใช่เฮียลูคัสพี่ชายแท้ ๆ คลานตามกันมาเลย” เลอายืนยันด้วยเสียงหนักแน่น ซึ่งทำให้เธอนึกขึ้นได้ว่าเหตุใดในครั้งแรกที่เจอเลอา ใบหน้าของเลอาจึงดูคุ้นตา ตอนนี้เธอได้คำตอบแล้ว

“พี่ชายมึงกูมองจนเบื่อ ตอนนี้กูชอบพี่คริสกร้าวใจสุด ๆ” 

จูนพูดด้วยเสียงเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยความสนใจ

“เลิกแรดก่อนค่ะหนู มาเรียนเนอะ” เลอาพูดพลางเบ้ปากอย่างหมันไส้ ทว่าขณะนั้นโซ่ได้เงียบไปราวกับคนที่ตกอยู่ในภวังค์ สายตากลมคู่นั้นจับจ้องมองไปที่ลูคัสอย่างไม่คาดสายตา 

“นี่!...” เลอาเลื่อนมือไปหยิกเข้าที่แขนเรียวของโซ่ เพื่อเรียกสติ

“เจ็บนะ” ฉันหันไปแหวใส่เลอาเบา ๆ

“เช็ดน้ำลายที่ขอบปากหน่อย จะแดกพี่ชายกูเข้าไปทั้งตัวละ” 

“ก็หล่อขอมองหน่อย”

“ก็ลองจีบดูดิ เผื่อจีบติด” จูนพูดสนับสนุนโซ่อย่างเต็มที่ เพราะสายตาของโซ่ที่มองลูคัสนั้นเต็มไปด้วยความชื่นชอบอย่างเปิดเผย

“จีบได้หรอ?” ฉันเลิกคิ้วถามยังเลอา 

“ได้ดิ พี่ชายไม่ใช่ผัวนะ ฉันไม่ได้หวงขนาดนั้น แต่จีบยากหน่อยนะคนต่อคิวรอเป็นร้อย” เลอาไหวไหล่ขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ 

ก่อนที่เสียงของรุ่นพี่ปี 2 คนหนึ่งจะดังขึ้นผ่านไมโครโฟนเรียกความสนใจให้นักศึกษาปี 1 ทุกคนที่นั่งพูดคุยกันหันไปสนใจข้างหน้า เสียงพูดคุยจึงเงียบลงโดยอัตโนมัติ “สวัสดีค่ะน้อง ๆ ทุกคน! ยินดีต้อนรับสู่คณะของเรานะคะ! พวกเรารุ่นพี่ปี 2 และปี 3 จะคอยช่วยเหลือน้อง ๆ ในทุก ๆ เรื่อง หากมีคำถามหรือไม่เข้าใจอะไร อย่าลังเลที่จะถามพวกเรานะคะ”

“ค่ะ/ครับ” เสียงขานตอบของนักศึกษาใหม่นับห้าสิบคนขานตอบพร้อมเพรียงกัน 

“วันนี้เป็นวันแรกพวกพี่ ๆ มีกิจกรรมต้อนรับน้อง ๆ เล็กน้อยก่อนจะปล่อยให้ไปเข้าเรียนตามตารางครับ” เสียงรุ่นพี่อีกคนเอ่ยพูดขึ้น 

สายตาของฉันจับจ้องไปที่พี่ลูคัสและแก๊งเพื่อนของเขาที่ยืนอยู่ห่างจากกลุ่มของพวกเราไม่มากนัก ดูเหมือนพวกเขาจะแค่มายืนดู ไม่ได้มาร่วมกิจกรรม

“พี่ชายมึงดูไม่เอากิจกรรมเลยนะ” จูนพูดนินทาพี่ชายเพื่อนสนิทขึ้นเสียงแผ่วเบา 

“ไม่ชอบด้วยซ้ำที่มายืน ๆ ทำทรงเนี่ยมาส่องสาวดูก็รู้” เลอาตอบเพื่อนอย่างเข้าใจนิสัยของพี่ชายดี

“พี่ชายมึงเจ้าชู้หรอ” ฉันหันไปเอ่ยถามทันที 

“ตัวพ่อเลยล่ะ” 

“น้องกลุ่มนั้นคุยอะไรกับครับ!!!” เสียงเข้มของรุ่นพี่หนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมชี้นิ้วมาที่กลุ่มของฉัน

“พี่ถามว่าคุยอะไรกันครับ คนอื่นเขาตั้งใจฟังกิจกรรมกันอยู่นะ” เสียงเข้มดุพวกฉันด้วยสีหน้าจริงจัง 

“ขอโทษค่ะ พอดีเหมือนมดจะกัดเลยถามเพื่อนว่าโดนกัดไหม” ฉันขอโทษไปทันที พร้อมพยายามหาทางออกจากสถานการณ์ด้วยการโกหก 

“งั้นก็ย้ายมานั่งข้างหน้าครับ ทั้งสามคนเลย” 

“เชี้ยเอ้ย…” ฉันได้ยินเสียงจูนสบถเบา ๆ อย่างหัวเสีย แต่เราทั้งสามก็ยอมลุกขึ้นเดินไปนั่งตามที่พี่คนนั้นบอก โดยทางที่ฉันต้องเดินมันต้องอ้อมเพื่อนอีก 50 คนที่นั่งอยู่และยังเป็นทางที่ต้องเดินผ่านกลุ่มของพี่ลูคัส 

“มึงเดินนำดิ” จูนหันไปบอกให้เลอาเดินนำ ตามด้วยจูนและฉันเป็นคนสุดท้าย 

ทั้งสามสาวพากันเดินก้าวช้า ๆ ไปที่ด้านหน้า ขณะที่เดินผ่านกลุ่มของลูคัส ซึ่งมี ลูคัส คริส และเวย์ยืนอยู่ด้วยกัน ทันใดนั้นคนตัวเล็กก็ได้ยินเสียงเรียบเข้มของชายหนุ่มที่เธอหมายปองดังขึ้น 

“มาวันแรกก็สร้างเรื่องเลยนะเลอา” ลูคัสพูดกับเลอาขณะที่น้องสาวกำลังจะเดินผ่านไป แต่เลอากลับเงียบ ไม่ตอบอะไร นอกจากสายตาค้อนที่มองพี่ชายด้วยความรำคาญเมื่อถูกแซว 

ก่อนที่เลอาจะเดินผ่านกลุ่มของพี่ชายไป ตามด้วยจูนและฉัน ฉันแอบเหลือบมองพี่เขาเป็นระยะ ๆ แต่เมื่อเดินผ่านเขากลับไม่สนใจที่จะมองฉันเลย สายตาของเขาหันไปคุยกับเพื่อนแทน ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาจะจำฉันได้หรือเปล่า... ในวันนั้นที่สนาม

“จำกันไม่ได้สินะ” ฉันพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง ก่อนจะรู้ตัวอีกทีก็นั่งลงที่แถวหน้าสุดพร้อมกับเพื่อนอีกสองคนแล้ว หลังจากนั้นเราก็เงียบ ไม่มีการพูดคุยกัน ตั้งใจฟังกิจกรรมของพี่ ๆ ส่วนไอ้พีทนั่งแยกจากพวกเราตามที่พี่ ๆ เขาบอกให้แยกผู้ชายผู้หญิง

จวบจนเวลาล่วงเลยไปรุ่นพี่ปี 2 ก็ปล่อยให้พวกเราไปเข้าเรียนตามตารางปกติ กิจกรรมเมื่อกี้ที่ได้ทำคือการจับพี่รหัสซึ่งฉันได้ผู้หญิง เลอาได้ผู้ชาย จูนได้ผู้ชาย ไอ้พีทได้ผู้หญิง 

“ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ มีใครจะไปไหม” ฉันบอกเพื่อนทั้งสามคนที่เดินจับกลุ่มกันมา เมื่อใกล้จะถึงหน้าห้องเรียน ซึ่งเพื่อนทั้งสามก็ส่ายหัวพร้อมกันแทนการปฏิเสธ ฉันจึงรีบสาวเท้าเดินตรงไปที่ห้องน้ำคนเดียวด้วยความรวดเร็ว 

“เราเป็นวันนั้นของเดือน วันนี้ทำไม่ได้หรอก” ทว่าในขณะที่ฉันกำลังนั่งยอง ๆ เพื่อปลดปล่อยปัสสาวะ  ก็ได้ยินเสียงเล็ก ๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งดังลอยเข้ามาในหู ให้เดาคงอยู่ถัดจากห้องของฉันไปประมานสองห้องได้ 

“งั้นทำให้ฉันหน่อยไม่ได้หรอ” เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นลอยมากระทบหู ดวงตากลมก็เบิกโพลงโตด้วยความตกใจ ทำไมมีเสียงผู้ชายอยู่ในห้องน้ำด้วย 

“ตอนเย็นได้ไหม เค้าต้องไปเรียนแล้ว” สุ้มเสียงออดอ้อนของผู้หญิงคนนั้นเอ่ยจบ ก็ได้ยินเสียงประตูถูกเปิดออก ฉันที่ทำธุรของตัวเองเสร็จแล้วจึงตัดสินใจเปิดออกไปทันที 

“พะ…พี่ลูคัส” ทันใดนั้นที่ฉันก้าวขาออกมาจากห้องน้ำ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่เดินผ่านหน้าฉันไปกับกลิ่นน้ำหอมที่เป็นเอกลักษณ์ก็ลอยเข้ามาแตะที่ปลายจมูก ฉันเรียกชื่อของเขาในลำคออย่างแผ่วเบา พลันสายตาเหลือบไปเห็นผู้หญิงใส่ชุดนักศึกษาเดินออกมาจากห้องน้ำห้องเดียวกันด้วยเสื้อนักศึกษาที่หลุดลุ่ย นั่นยิ่งย้ำชัดว่าพวกเขาทั้งสองคนเข้าไปทำอะไรกันในห้องน้ำห้องนั้น ดวงหน้าของฉันก็ชาวาบร้อนผ่าวขึ้นมาในทันที ก่อนที่หญิงสาวรุ่นพี่คนนั้นก็จัดแจงเสื้อผ้าเสร็จแล้วเดินผ่านหน้าฉันออกไปอย่างไม่สะทกสะท้านราวกับเป็นเรื่องปกติ ฉันรีบตั้งสติและรีบเดินกลับไปที่ห้องเรียน 

ไม่คิดว่าความเจ้าชู้ของพี่ลูคัสจะสามารถแสดงออกมาได้อย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้ แต่ก็ช่างเถอะเขาเป็นชายโสดจะทำอะไรก็ได้ นั่นแปลว่าฉันก็ยังมีสิทธิ์ที่จะจีบเขา 

-------------------------

ฝากกดไลค์ กดติดตาม คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้า