ไปเดินตลาดครั้งแรก...

เว่ยหย่งฮวาเหมือนนางแต่เพียงชื่อ นอกจากนั้นแล้วก็ไม่มีอะไรเหมือนกันเลย ขณะที่นางเคยผ่านโลกมาแล้วยี่สิบห้าปี เด็กสาวคนนี้พึ่งอายุสิบเจ็ดปีเท่านั้น แต่ด้วยความดีความชอบที่เคยช่วยเหลือฮ่องเต้ครั้งหนึ่ง เด็กสาวผู้นี้จึงมียศเป็นท่านหญิง

จากคำบอกเล่าของหนิงชิงชิง เว่ยหย่งฮวาชอบไปสังสรรค์กับเหล่าคุณหนูด้วยกันแต่ไม่สนิทสนมกับใครเป็นพิเศษ

คุณหนูเว่ยมีพี่น้องสี่คนรวมตัวนาง และยังมีพี่หญิงอีกหนึ่งคนอีกจากตระกูลสายรอง ที่บิดารับอุปการะหลังจากพ่อแม่ของนางถูกโจรป่าฆ่าและป่วยตาย เรื่องนี้แอบทำให้นักแสดงสาวสะท้อนใจอยู่บ้าง เพราะมันคล้ายคลึงกับชีวิตของนางอยู่หลายส่วนทีเดียว

"ท่านพี่!" เสียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งดังมาจากหน้าประตู

ระยะนี้เว่ยอวี่หยุนเป็นแขกประจำที่เรือนกล้วยไม้ คล้ายกลัวว่าพี่สาวจะอาการทรุดลงอีก กลัวว่าที่นางตื่นมานี้จะเป็นเพียงฝันชั่วคราว

เรื่องอื่น ๆ นั้นยังต้องไปเผชิญด้วยตัวเองหลังจากนี้ แต่มีเรื่องหนึ่งที่เว่ยหย่งฮวาแน่ใจ ครอบครัวนี้รักกันดีและให้เกียรติสตรีมาก มันชัดเจนเสียจนไม่อยากเชื่อว่ามีอยู่ในยุคแบบนี้

น้องชายคนนี้ห่างกับนางเพียงปีเดียว พี่ชายทั้งสองติดงานราชการไม่อยู่บ้านบ่อย ๆ นางกับเขาเลยเล่นด้วยกันมาแต่เด็ก

"มาหาทุกวันไม่เบื่อหรือ" นี่ก็สามวันแล้วที่นางมาอยู่ที่นี่ พอรู้ความเป็นไปของคนที่นี่และวิถีชีวิตของพวกเขาบ้าง

"ปกติข้าก็มาหาพี่หญิงทุกวันอยู่แล้ว" เว่ยหย่งฮวาพยักหน้าให้ว่าตนเข้าใจตามนั้นแล้ว

นอกจากหนิงชิงชิงแล้วก็มีน้องชายคนนี้ที่ทำตัวเป็นเหมือนพระอาทิตย์เคลื่อนที่รอบ ๆ ตัวนาง ไม่รู้ไปเอาความสดใสกันมาจากไหนมากมาย หรือเป็นนางที่เซื่องซึมเองกันแน่

"พี่จำพี่หญิงได้ไหม"

"หมายถึงพี่หญิงเจียงจื่อหรือ?"

"พี่จำได้เหรอ"

"ข้าจำไม่ได้ แต่ฟังเรื่องของนางมาแล้ว"

นางบอกตามจริง แต่พอบอกไปแบบนั้น แววตาเป็นประกายของเขาก่อนหน้านี้ก็หายไปวูบหนึ่ง

"ไม่เป็นไร ๆ ท่านพี่อย่าคิดมากนะ วันนี้เราลองไปที่ตลาดกันดีไหม"

ตลาดเหรอ บางทีอาจมีอะไรน่าสนใจก็ได้ เช่น ผ้า

ในที่สุดเว่ยหย่งฮวาก็ทำสีหน้าอย่างอื่นให้เห็นบ้าง

"อย่างนั้นพี่ไปกับข้าเดี๋ยวนี้เลย วันนี้มีผ้าจากต่างเมืองมาลงใหม่"

"ผ้า?"

"จำได้หรือไม่ว่าตัวเองชอบปักผ้า"

"ข้าจำไม่ได้ แต่ข้าชอบปักผ้าจริง ๆ"

ซึ่งนางทำใจไว้แล้วว่าถ้าต้องกลับไปทำงานเดิมคงมือหงิกเป็นแน่ ต่อให้มีจักรเย็บทุ่นแรงก็ไม่เท่าแบบไฟฟ้า

เว่ยอวี่หยุนไม่ได้พูดอะไรอีกเกี่ยวกับเรื่องนั้น เขาไปเรียกรถม้าของที่บ้านมาแล้วพานางขึ้นไป หนิงชิงชิงฝากงานที่กำลังทำไว้กับสาวใช้คนอื่นแล้วติดตามคุณหนูไปด้วย นางอยู่ด้านหน้ากับคนคุมรถ

ทันทีที่ถึงย่านการค้าก็รู้ได้ทันทีจากเสียงเซ็งแซ่ของชาวบ้าน เว่ยอวี่หยุนยื่นมือให้พี่สาวจับประคองก่อนลงจากรถ

ก่อนหน้านี้เดินเหินอยู่แต่ในจวน เลยไม่ทันสังเกตสภาพร่างกายตัวเองให้ดี ๆ เว่ยหย่งฮวาพึ่งพบว่าตนเองตัวเบามากเมื่อสู้กับแรงโน้มถ่วง

"ข้าเคยฝึกยุทธ์หรือเปล่า?"

"หืม? ไม่ เท่าที่ข้ารู้พี่ไม่เคย"

แต่นี่รู้สึกว่าจะตัวเบาผิดปกตินะ

นางเปรียบเทียบได้ว่าความรู้สึกมันต่างจากที่เคยสัมผัสได้ในโลกก่อน หาไม่แล้วก็เป็นปกติของที่นี่ที่แรงโน้มถ่วงไม่เทียบเท่า

เมื่อยืนยันจากปากน้องชาย ว่านางไม่เคยฝึกฝนจึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้อีก เว่ยอวี่หยุนจับมือถือแขนพี่สาวเดินตลาด เว่ยหย่งฮวาเกือบสะบัดมือออก ถ้าไม่ติดว่านางเห็นชายหญิงจับมือถือแขนกันเป็นปกติ

"จับได้หรือ?" เพราะนางก็เห็นสัมผัสกันแม้คนในวัยแรกรุ่น

"คนในครอบครัวนี่ มีปัญหาอะไรเล่า พี่เคยได้ยินที่แตะต้องกันไม่ได้หรือ?"

"ข้าแค่คิดว่าอาจจะเป็นอย่างนั้น"

เว่ยอวี่หยุนเป็นหนุ่มน้อยที่ไม่คิดอะไรซับซ้อน เขาจึงไม่ได้ติดใจอะไรกับการทำตัวแปลก ๆ ของพี่สาวระยะนี้ด้วย เพราะเข้าใจดีว่านางผ่านเรื่องอะไรมา

เว่ยอวี่หยุนพานางมาถึงร้านขายผ้าร้านหนึ่ง พาเจ้าของร้านเห็นพวกเขาก็ทักทายเหมือนจำได้ทันที ราวกับเป็นลูกค้าประจำ

"คุณหนูสาม มาๆ เข้ามาก่อนสิ ได้ยินข่าวท่านเมื่อวันก่อน ข้าตกใจแทบแย่ ดีขึ้นแล้วใช่หรือไม่"

เถ้าแก่เนี้ยจูงมือหญิงสาวเข้าไปด้านในจัดหาที่นั่งให้อย่างดี บิดาบอกแล้วว่าเรื่องข่าวที่นางตายนั้นจะปิดไว้ ข่าวที่ออกไปมีเพียงแค่ว่านางป่วยจากการพลัดตกน้ำ เรื่องการตายแล้วฟื้นเป็นความลับในครอบครัว คุณหนูสามจึงไม่ได้แปลกใจกับท่าทีของเถ้าแก่เนี้ย

ตรงหน้า นอกจากม้วนผ้าที่ต้องเดินไปเลือกเองแล้ว เจ้าของร้านก็นำด้ายและชุดปัก รวมถึงลูกปัดและพู่ไหมมาวางให้เลือก เหมือนรู้อยู่แล้วว่าคุณหนูสามต้องสั่งแบบนี้ นี่ก็เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ทำให้เว่ยหย่งฮวาประหลาด เพราะนางมีงานอดิเรกหรือความชอบแบบเดียวกันกับเจ้าของร่าง