ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ

ตอนที่ 1 แย่กว่าเดิม “เลือด—! เลือดไม่หยุด!” สาวใช้วิ่งออกมาจากเรือน หน้าซีดเผือด มือเปื้อนแดงอีกคนรีบคว้าโคมไฟ พลางเร่งฝีเท้าไปยังเรือนหน้า“เร็วเข้า! ไปตามหมอประจำตระกูล!”เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินดังระรัวข่าวการตกเลือดของ อนุสี่กู้หวั่นถง แพร่ไปทั่วในเวลาอันสั้นเรือนจิ้งซู่ เรือนฮูหยินผู้เฒ่า เสิ่นเหล่าฟูเหริน เซี่ยเหวินหรู กำลังสวดมนต์เบา ๆ ใต้แสงตะเกียง เมื่อสาวใช้คุกเข่ารายงาน เสียงนั้นก็เงียบลงทันที“เกิดเรื่องใด”“อนุสี่…ตกเลือดหนักเจ้าค่ะ”เสิ่นเหล่าฟูเหรินนิ่งไปครู่หนึ่ง มือที่จับลูกประคำหยุดเคลื่อนไหว “เจ้าไปดูสักหน่อยเถอะ…”น้ำเสียงนั้นมิได้เร่งเร้า หากแฝงความเมตตาที่พึงมี“อย่างน้อย นางก็คลอดทายาทให้ตระกูลเสิ่น”“เจ้าค่ะ” สาวใช้รับคำแล้วรีบถอยออกไปเรือนจันทร์ฉายหลินจิงเจียวยืนรออยู่หน้าห้อง นางกำมือแน่นดวงตาจับจ้องไปยังม่านประตูที่ยังปิดสนิทในที่สุด—ม่านก็ถูกแหวกออกหมอหลี่ก้าวออกมา สีหน้าอิดโรยกว่าตอนเข้าไป เคราขาวสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเขาหยุดยืนจิงเจียวอี๋รีบก้าวเข้าไป “ท่านหมอหลี่…”เสียงนางเผลอสั่นเล็กน้อย “อาการของอนุสี่เป็นอย่างไรบ้าง”หมอหลี่ถอนหายใจยาว

แม่นมหลิวเห็นท่าทีของหวั่นถง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที นางรีบก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว คุกเข่าลงอย่างนอบน้อมแต่แฝงเจตนาจะกดดัน “อี้เหนียงสี่เจ้าคะ” เสียงนั้นรีบเร่งราวกับกลัวจะเสียการควบคุม “ให้เป็นหน้าที่ของบ่าวเถอะเจ้าค่ะ ท่านยังต้องพักฟื้นร่างกายให้ดี... ถนอมตัวไว้ก่อนนะเจ้าคะ”หวั่นถงมิได้เงยหน้าขึ้นมอง ปลายนิ้วเรียวสวยยังคงลูบแผ่นหลังเด็กน้อยอย่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอ“ตอนนี้ข้าอยู่ตรงนี้” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานด้วยอำนาจบางอย่างที่ทำให้คนฟังใจสั่น “เจ้าจะแย่งเขาไปจากมือข้าหรือ?”แม่นมหลิวสะดุ้งเฮือก รีบก้มหน้าลงจนชิดพื้น “บ่าว... มิกล้าเจ้าค่ะ”หวั่นถงไม่ใส่ใจต่อท่าทีนั้น นางคลายผ้าห่อตัวออกอย่างเชี่ยวชาญ แม่นมหลิวลอบสังเกตอยู่เงียบๆ ในใจยังคงลำพองว่าตนเองถือไพ่เหนือกว่า อี้เหนียงสี่ผู้นี้ยังเยาว์นัก นี่ก็เป็นบุตรคนแรก ซ้ำร่างกายเพิ่งเจ็บหนักจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด จะมีน้ำนมได้อย่างไร... สุดท้ายเด็กก็ต้องร้องไห้จ้านจนต้องพึ่งพานางอยู่ดีและเมื่อถึงตอนนั้น นางจะใช้เหตุผลนี้รายงานฮูหยินน้อย เพื่อรับคุณชายสามไปดูแลเสียเองแต่แล้ว ภาพตรงหน้ากลับทำให้แม่นมหลิวต้องขยี้ตา ท่าทางของ

หวั่นถงพักฟื้นอยู่หลายวันจนไอแห่งไสยเวทแทรกซึมสมานร่างกายจนเข้าที่ เมื่อความเจ็บปวดจางหาย นางก็ไม่คิดจะแสร้งนอนซมเป็นผักต้มให้เสียเวลา หญิงสาวลุกขึ้นยืนบิดกายไล่ความเมื่อยขบ ท่วงท่ากระฉับกระเฉงผิดกับสตรีที่เพิ่งผ่านความเป็นความตายมาหมาด ๆเมื่อไร้ความเจ็บปวดที่คอยเหนี่ยวรั้ง ใจของนางก็คล้ายจะโบยบินตามไปด้วย ความรู้สึกหนักอึ้งที่เคยแบกไว้ในวันที่ลมหายใจรวยรินถูกแทนที่ด้วยความสดใสประหลาด ราวกับดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาได้รับน้ำค้างยามเช้าจนชูคอขึ้นอีกครั้งนางอุ้มบุตรชายไว้แนบอก ทอดมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่กำลังหลับปุ๋ยอย่างรักใคร่พลางสูดกลิ่นแป้งเด็กจาง ๆ เข้าปอดด้วยความชื่นใจ นางหอมแก้มเด็กน้อยฟอดใหญ่หนึ่งที ก่อนจะส่งคืนให้แม่นมหลิวที่ยืนรออยู่ด้วยรอยยิ้ม“ฝากแม่นมหลิวด้วยนะ”แม่นมหลิวรับคำอย่างกระตือรือร้น อุ้มคุณชายสามออกไปราวกับอุ้มทองคำล้ำค่า เมื่อบานประตูเปิดออก ความเงียบก็กลับมาปกคลุมอีกครั้ง หวั่นถงปรายตามองชิงยวนที่กำลังพับผ้าอยู่มุมห้อง ริมฝีปากสีระเรื่อคลี่รอยยิ้มบาง... รอยยิ้มแฝงความหมายบางอย่างที่ชวนให้คนมองรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก“เจ้าเป็นคนของผู้ใด?” เสียงนั้นราบเรียบ ทว่ากลับมีพลัง

ยามเช้า หวั่นถงประคองบุตรชายออกมารับไอแดดอ่อนหน้าลานเรือนจันทร์ฉาย แสงสีทองรำไรอาบไล้ปรางแก้มยุ้ยของเด็กน้อยที่ขยับมือไม้ไปมาอย่างร่าเริง ทว่าดวงตาคมสวยของหวั่นถงกลับกวาดมองความวุ่นวายรอบตัวด้วยแววตามาดมั่นบ่าวไพร่เดินกันขวักไขว่ผิดหูผิดตา ทั้งขัดถูพื้นจนขึ้นเงา ล้างแจกันล้ำค่า และเปลี่ยนผ้าม่านใหม่เอี่ยม เสียงกระซิบกระซาบเร่งรีบดังมาตามลม หญิงสาวขมวดคิ้วน้อยๆ ก่อนปรายตามองชิงยวนที่ยืนก้มหน้าสำรวมอยู่ข้างกาย“ในจวนมีงานมงคลอันใดหรือ เหตุใดจึงดูโกลาหลนัก”ชิงยวนรีบรายงาน “เรียนอี้เหนียงสี่ ท่านรองแม่ทัพเสิ่นเยี่ยนเหิงกำลังจะกลับจวนในอีกไม่กี่วันข้างหน้าเจ้าค่ะ!”หวั่นถงชะงักกึก ปลายนิ้วที่ประคองบุตรชายกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว “กลับจวนอย่างนั้นหรือ...”เมื่อเห็นนายสาวนิ่งเงียบ ชิงยวนจึงรีบเอ่ยเอาใจ “อีกไม่นานคุณชายสามจะได้พบหน้าบิดาเป็นครั้งแรก นับเป็นเรื่องที่น่ายินดีจริง ๆ เจ้าค่ะ”พบหน้าอย่างนั้นหรือ...หวั่นถงก้มมองเด็กน้อยในอ้อมแขน ริมฝีปากบางคลี่รอยยิ้มที่เดาใจยาก สำหรับรุ่ยเอ๋อร์ การกลับมาของบิดาคือความมั่นคง ทว่าสำหรับนาง... การปะทะหน้ากับบุรุษผู้เป็นสามีในนามครั้งนี้คือจุดเริ

แสงแดดส่องกระทบริมฝีปากของ เสิ่นอวี้เหยา จนเป็นประกายระยับสะดุดตา เพื่อนร่วมสำนักต่างพากันละสายตาจากตำราไม้ไผ่ มาจับจ้องที่ใบหน้าของนางเป็นตาเดียวราวกับต้องมนต์สะกด“สีปากของเจ้า... เหตุใดจึงดูสดใสชวนมองนัก” เด็กสาวคนหนึ่งโพล่งขึ้นด้วยความริษยาแกมสงสัย “มิใช่สีชาดธรรมดาแน่ เจ้าไปได้ขี้ผึ้งมาจากร้านใดกัน? บอกพวกเรามาเดี๋ยวนี้เลยนะ!”เสียงซุบซิบดังระงมขึ้นทันที บ้างก็ทึ่งในความงามที่ดูแดงระเรื่อเป็นธรรมชาติ บ้างก็พยายามสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาตามลม อวี้เหยาคลี่ยิ้มอย่างมั่นใจ วาจาที่เอื้อนเอ่ยออกมานั้นนุ่มนวลจับใจคนฟังอย่างประหลาดจนทุกคนต้องนิ่งฟัง“ข้าก็ไม่แน่ใจนักเจ้าค่ะ” นางตอบเสียงใสควบคู่ไปกับรอยยิ้มพิมพ์ใจ “เป็นของที่ผู้ใหญ่ในเรือนทำให้ด้วยมือ มิได้มีขายตามร้านรวงทั่วไป”“นั่นไง! ข้าว่าแล้ว!” เพื่อนอีกคนรีบเอ่ยอวยทันควัน “ของจากจวนตระกูลเสิ่นย่อมไม่สามัญ ของล้ำค่าเช่นนี้ต้องเป็นสูตรลับเฉพาะที่มีเพียงคนในตระกูลแม่ทัพเท่านั้นถึงจะได้ครอบครอง”“น่าอิจฉานัก... สูตรลับประจักษ์แก่สายตาเช่นนี้ พวกข้าคงไม่มีวาสนาได้ใช้เป็นแน่” อีกคนเอ่ยพลางทอดถอนใจ สายตายังคงจับจ้องที่ริมฝีปากของอวี้เหยาไ