ตอนที่ 1 ฟื้นผิดเรือน  1/3

“เลือด! เลือดไหลไม่หยุด!”

เสียงกรีดร้องของสาวใช้ดังลั่นเรือนจันทร์ฉาย ก่อนที่ร่างหนึ่งจะวิ่งพรวดออกมาจากห้องชั้นใน มือทั้งสองเปื้อนเลือดสดจนแดงฉาน ใบหน้าซีดเผือดราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่างไปก่อนผู้เป็นนายเสียแล้ว

“เร็วเข้า! ไปตามหมอหลี่!”

“แต่หมอหลี่เพิ่งกลับไป—”

“ก็ไปตามกลับมาสิ!!”

สาวใช้อีกคนคว้าโคมไฟ วิ่งฝ่าความมืดออกไปอย่างไม่คิดชีวิต

เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินดังระรัว ข่าวการตกเลือดของอนุสี่แห่งเรือนจันทร์ฉายแพร่ไปทั่วจวนแม่ทัพทันที

ภายในห้องคลอด

กลิ่นคาวเลือดเจือกลิ่นสมุนไพรแรงเสียจนแทบหายใจไม่ออก

ร่างของกู้หวั่นถงนอนนิ่งอยู่กลางฟูก ผิวขาวซีด ริมฝีปากไร้สี เลือดไหลซึมผ่านผ้ารองจนเปียกชุ่มไปหลายผืน

หญิงทำคลอดคุกเข่าอยู่ปลายเตียง มือสั่นจนแทบจับสิ่งใดไม่อยู่

“กดไว้! กดตรงนี้!”

“กดแล้วเจ้าค่ะ แต่มันยังไม่หยุด!”

“น้ำร้อนเล่า!”

“กำลังมาเจ้าค่ะ!”

เสียงวุ่นวายดังขึ้นรอบตัว ทว่าคนบนเตียงกลับไม่ได้ยินสิ่งใดอีกแล้ว

ลมหายใจของนางขาดห้วงลงอย่างเงียบงัน

ปลายนิ้วเย็นเฉียบ

ในเวลาเดียวกันนั้น วิญญาณของกู้หวั่นถงค่อย ๆ ลอยออกจากร่าง นางหันกลับมามองบุตรชายที่เพิ่งคลอดได้เพียงชั่วครู่ ดวงหน้าซีดเซียวเต็มไปด้วยความอาลัย

แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยคำลา เงาร่างสีดำสองสายก็ปรากฏขึ้นข้างกาย

โซ่คล้องวิญญาณสั่นไหว

หญิงสาวถูกนำออกไปจากเรือนโดยไม่มีผู้ใดมองเห็น

และในชั่วขณะที่ร่างนั้นว่างเปล่า วิญญาณอีกดวงหนึ่งกลับถูกดูดเข้ามาแทนที่อย่างผิดที่ผิดทาง

ปลายนิ้วซีดขาวบนเตียงกระตุกขึ้นหนึ่งครั้ง

หัวใจที่หยุดเต้นไปแล้วเริ่มสั่นไหว

ตุบ...

ตุบ...

ตุบ...

ลมหายใจเฮือกหนึ่งถูกสูดเข้าปอดอย่างรุนแรง

ดวงตาของคนที่ควรตายไปแล้วพลันเบิกขึ้น

‘เจ็บ!’

เป็นความเจ็บชนิดที่ทำให้นางอยากตายกลับไปอีกรอบ

ทั่วทั้งร่างราวกับถูกม้าศึกวิ่งเหยียบ ซ้ำยังย้อนกลับมาเหยียบอีกรอบเพราะเกรงว่าจะไม่ทั่วถึง

หน้าท้องปวดบีบรุนแรง กระดูกทุกชิ้นคล้ายถูกถอดออกไปล้างแล้วใส่กลับมาผิดตำแหน่ง

วันทองพยายามสูดลมหายใจ

กลิ่นคาวเลือดกลับพุ่งเข้าเต็มจมูก

‘นี่ข้าฟื้นในโรงเชือดสัตว์หรืออย่างไร’

นางฝืนลืมตาให้กว้างขึ้น

ม่านไหมสีอ่อน เตียงไม้แกะสลัก เครื่องเรือนประณีต และสาวใช้หลายคนที่กำลังวิ่งวุ่นจนแทบชนกันเอง

ไม่ใช่เรือนของหญิงชาวบ้านที่นางตกลงจะรับร่างต่อ

ผิดตั้งแต่เพดานแล้ว

วันทองกะพริบตาช้า ๆ

‘สวรรค์ส่งข้าผิดเรือนหรือ’

ยังไม่ทันคิดต่อ ความร้อนวูบหนึ่งก็ไหลออกจากร่างพร้อมกับความรู้สึกหนาวเย็นที่คืบคลานขึ้นมาตามปลายเท้า

นางเหลือบมองผ้าที่เปียกชุ่มด้วยเลือด

สถานการณ์ไม่สู้ดีนัก

หากปล่อยไว้อีกไม่นาน นางคงได้กลับไปถามยมบาลด้วยตนเองว่าเหตุใดจึงทำงานผิดพลาดถึงเพียงนี้

วันทองหลับตาลง พยายามรวบรวมสติ

โชคดีที่ร่างจะเปลี่ยน

แต่วิชาอาคมซึ่งฝังอยู่กับดวงจิตยังคงติดตามมา

นางขยับปลายนิ้วลงบนหน้าท้องอย่างยากลำบาก ปรับลมหายใจทีละน้อย ก่อนจะขยับริมฝีปากซีดขาว

“โลหิตหยุด...ลมปราณตั้ง...”

เสียงของนางเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“ดุจสายน้ำพบตลิ่ง อย่าหลั่ง อย่าริน จงคืนสู่ทางเดิม”

ความอุ่นวาบขึ้นใต้ฝ่ามือ แล้วค่อย ๆ แผ่ซ่านเข้าสู่ภายในร่าง

เลือดที่เคยไหลออกมาไม่ขาดสายเริ่มช้าลง

จากไหลเป็นสาย กลายเป็นเพียงหยด

วันทองผ่อนลมหายใจออกช้า ๆ

‘ดี อย่างน้อยคาถาห้ามเลือดยังไม่ลืมข้า’

ทว่าการฝืนใช้มนต์กับร่างซึ่งอ่อนแรงใกล้ตายทำให้เรี่ยวแรงที่เหลืออยู่แทบหมดสิ้น

นางนอนนิ่ง ฟังเสียงคนรอบข้างอย่างอดทน

“เมื่อครู่...เหมือนนางหายใจหรือไม่”

หญิงทำคลอดหยุดมือ ก้มลงมองใบหน้าของคนบนเตียง

สาวใช้อีกคนรีบเข้ามาใกล้ ก่อนจะร้องออกมาด้วยความตกใจ

“อี้เหนียงสี่ลืมตาแล้ว!”

วันทองเหลือบตามองนาง

‘ไม่เพียงลืมตา ข้ายังได้ยินเจ้าตะโกนจนหูแทบแตกด้วย’

แต่ไม่มีแรงพอจะพูดออกไป

หญิงทำคลอดรีบจับชีพจร

สีหน้าพลันเปลี่ยนจากหวาดกลัวเป็นตกตะลึง

“ชีพจรกลับมาแล้ว!”

“จริงหรือเจ้าคะ”

“เลือดก็กำลังหยุด...”

ผู้คนในห้องมองหน้ากันอย่างไม่อยากเชื่อ

คนหนึ่งถึงกับทรุดตัวลงนั่งกับพื้น

พึมพำคำขอบคุณเทพยดาไม่หยุดปาก

วันทองหลับตาลงอีกครั้งอย่างเหนื่อยอ่อน

‘เทพยดาไม่ได้ช่วย เจ้านายของพวกเจ้าช่วยตัวเองทั้งนั้น’

เฮ้อ!!  หวั่นถงถอนหายใจอีกครั้ง