All Chapters of ร้านแพรลับของคุณหนูสาม: Chapter 1 - Chapter 10

เว่ยหย่งฮวาอยากจะกลับไปพักผ่อนที่บ้านเต็มที เธอจึงตอบข้อความกลับไปว่าให้ลูกพี่ลูกน้องคนนั้นปิดร้านได้เลยเมื่อถึงเวลา เพราะวันนี้เธอจะไม่เข้าไป เว่ยหย่งฮวาไปที่ร้านสะดวกซื้อ ตั้งใจจะซื้ออะไรไว้กลับไปทานที่บ้านเพิ่ม อาหารงานเลี้ยงปิดกองมีมากมายแต่เธอแทบไม่ได้แตะอะไรบรรยากาศแบบนั้นคนที่จะกินได้อร่อยก็คือคนที่ไม่มีปัญหากับใคร เว่ยหย่งฮวาเชื่อว่าตัวเองไม่เคยมีปัญหากับใครมาก่อน ส่วนใหญ่เป็นการหาเรื่องจากฝ่ายนั้นเองทั้งนั้น ทั้งที่วันนี้หน้าตาอาหารน่าทานเป็นอย่างมาก แต่บรรยากาศงานเลี้ยงกลับแย่ที่สุดที่เธอเคยเจอ งานก่อนหน้านี้ไม่ว่าภาพยนตร์หรือซีรี่ส์ ทุกคนให้เกียรติเธอแม้ว่าเป็นนักแสดงอิสระ เว่ยหย่งฮวายืนรอขึ้นรถบัสสายประจำที่ป้ายรถ แต่แล้วฝนก็ตกลงมาอย่างหนักไม่ทันตั้งตัว เธอรีบเข้าไปหลบในซุ้มที่นั่งแบบมีหลังคา เว่ยหย่งฮวาอดคิดไม่ได้ว่าชีวิตวันนี้จะซวยซ้ำซวยซ้อนเกินไปแล้ว และเพื่อตอบสนองความคิดนั้นให้เด่นชัดขึ้นไป รถยนต์ที่ขับผ่านมาด้วยความเร็วระดับหนึ่งก็เหยียบน้ำขังที่พื้นก็กระเด็นมาโดนตัวเธอ นักแสดงสาวอยากจะกรี๊ดแต่ก็กรี๊ดไม่ออก สงสัยว

เรือนไม้แห่งหนึ่งเงียบสงัด แสงจากตะเกียงริบหรี่ลง ทุกคนล้วนมีสีหน้าโศกเศร้า ผู้เป็นพ่อแม่ยังไม่อยากเชื่อว่านี่จะเป็นความจริง สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนเย็นเมื่อวานกระทันหันเกินกว่าจะตั้งตัวได้ทันเสียงร้องไห้ของผู้เป็นแม่กรีดหัวใจคนฟังแทนไปแล้วว่านางเจ็บปวดเพียงใด คุณหนูสามบุตรสาวแท้ๆ เพียงคนเดียวของเสนาบดีเว่ยพลัดตกน้ำจนเสียชีวิตสร้างความตกตะลึงให้คนทั้งจวนก่อนจะกลายเป็นความเศร้าในเวลาต่อมา ใบหน้าของนางถูกผ้าสีขาวปักลายละเมียดละไมคลุมไว้หนิงชิงชิงน้ำตานองหน้า ปาดแล้วปาดอีกก็ยังไหลอยู่ นางสะอึกสะอื้นแทบไม่เป็นอันทำงาน จัดดอกไม้ขาวประดับรอบโลงแต่ละครั้งมือก็สั่น แต่นางก็ไม่ยอมให้คนอื่นทำแทน"คุณหนูเจ้าขา เป็นเพราะชิงชิงดูแลคุณหนูไม่ดีเอง ขอให้คุณหนูไปอยู่ที่ชอบๆ นะเจ้าคะ"เสียงรบกวนที่ดังแว่วเข้าหูนางมาได้ระหนึ่งรบกวนการนอนเป็นอย่างมากจนอดไม่ได้ที่จะลืมตาขึ้นมา ทว่าตัวนางกลับไม่มีเรี่ยวแรงจะขยับเลย ถ้ารู้ว่าจะหมดแรงง่ายขนาดนี้ กินข้าวฝีมืออิงอิงก่อนออกมาก็คงดีผ้าคลุมหน้าสีขาวถูกลมหายใจเป่ารดจนกระพือขึ้นน้อยๆ คนกำลังเอ่ยลาส่งผู้ตายชะงักมือที่กำลังวางดอกไม้รอบโลงด้านใน"คุณหนู…"ความเศร้าแป

เว่ยหย่งฮวาเหมือนนางแต่เพียงชื่อ นอกจากนั้นแล้วก็ไม่มีอะไรเหมือนกันเลย ขณะที่นางเคยผ่านโลกมาแล้วยี่สิบห้าปี เด็กสาวคนนี้พึ่งอายุสิบเจ็ดปีเท่านั้น แต่ด้วยความดีความชอบที่เคยช่วยเหลือฮ่องเต้ครั้งหนึ่ง เด็กสาวผู้นี้จึงมียศเป็นท่านหญิงจากคำบอกเล่าของหนิงชิงชิง เว่ยหย่งฮวาชอบไปสังสรรค์กับเหล่าคุณหนูด้วยกันแต่ไม่สนิทสนมกับใครเป็นพิเศษคุณหนูเว่ยมีพี่น้องสี่คนรวมตัวนาง และยังมีพี่หญิงอีกหนึ่งคนอีกจากตระกูลสายรอง ที่บิดารับอุปการะหลังจากพ่อแม่ของนางถูกโจรป่าฆ่าและป่วยตาย เรื่องนี้แอบทำให้นักแสดงสาวสะท้อนใจอยู่บ้าง เพราะมันคล้ายคลึงกับชีวิตของนางอยู่หลายส่วนทีเดียว"ท่านพี่!" เสียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งดังมาจากหน้าประตูระยะนี้เว่ยอวี่หยุนเป็นแขกประจำที่เรือนกล้วยไม้ คล้ายกลัวว่าพี่สาวจะอาการทรุดลงอีก กลัวว่าที่นางตื่นมานี้จะเป็นเพียงฝันชั่วคราวเรื่องอื่น ๆ นั้นยังต้องไปเผชิญด้วยตัวเองหลังจากนี้ แต่มีเรื่องหนึ่งที่เว่ยหย่งฮวาแน่ใจ ครอบครัวนี้รักกันดีและให้เกียรติสตรีมาก มันชัดเจนเสียจนไม่อยากเชื่อว่ามีอยู่ในยุคแบบนี้น้องชายคนนี้ห่างกับนางเพียงปีเดียว พี่ชายทั้งสองติดงานราชการไม่อยู่บ้านบ่อย ๆ นาง

นอกจากขนมเซาปิ่งเว่ยอวี่หยุนก็สั่งขนมอย่างอื่นเพิ่มมาให้นางได้ลอง หลังกินกันจนเกือบแน่นท้อง เว่ยอวี่หยุนก็พาเดินไปชมเมืองแล้วเล่าว่าในแต่ละที่พวกเขาเคยมาทำอะไรกันบ้างและเว่ยหย่งฮวาก็ได้รู้ความจริงอีกอย่างหนึ่งว่า สตรีผู้นี้เป็นบุคคลต้องห้ามของโรงพนัน ซึ่งเว่ยหย่งฮวาที่เป็นนักแสดงไม่เคยแตะต้องเรื่องเหล่านี้เลย ถ้าจะมีอะไรที่ทำให้นางความแตกได้ก็คงเป็นเรื่องนี้นี่แหละ"คุณหนู แดดเริ่มแรงแล้ว เรากลับกันดีหรือไม่เจ้าคะ""เอาสิ" นางก็เดินจนเมื่อยแล้วเหมือนกันหลังกลับมาถึงจวนมารดาก็มีข่าวมาบอก ซึ่งเป็นอะไรที่ทำให้นางอยากกลายร่างเป็นฝุ่นแล้วปลิวหายไปเลยพระพันปีเรียกนางไปเข้าเฝ้าเนี่ยนะ คนที่มารดาของฮ่องเต้และแม่ของเว่ยหย่งฮวา คนที่สูงศักดิ์ระดับนั้นเรียกนางไปหาคุณพระคุณเจ้า ชะตาขาดของจริงแน่คราวนี้ฉากแบบนี้น่าจะได้เห็นแต่ในภาพยนตร์เท่านั้น ที่ฮูหยินกับสาวใช้หลายคน ทั้งหนิงชิงชิงวิ่งวุ่นกันหาผ้ามาทาบตัวนาง เอาเครื่องประดับมาแนบผมเพื่อเทียบสีว่าเข้ากับชุดหรือไม่ การเข้าวังแต่ละครั้งวุ่นวายเช่นนี้เองเว่ยหย่งฮวาต้องยืนนิ่งเป็นหุ่นปั้นอยู่เกือบหนึ่งชั่วยามจึงจะเสร็จ แล้วก็ต้องนำผ้าที่เลือกไป

เว่ยหย่งฮวาเคยทุ่มเทความรักเพื่อหวังให้คนคนหนึ่งหันมามอง แล้วก็เปล่าประโยชน์ คนคนนั้นมองไม่เห็นนางเลยด้วยซ้ำ เขาเลือกคนที่ตนพึงพอใจ ไม่ใช่จากความดีหรือความใส่ใจที่มอบให้ เป็นประสบการณ์สมัยยังเป็นสาวน้อย ที่ทำให้นางเริ่มเข้าใจโลกทีละนิดโลกนี้ไม่มีสีขาวหรือสีดำบริสุทธิ์ ทุกอย่างปะปนกันจนกลายเป็นสีหมอกเทา ๆ ทำถูกในมุมของตัวเอง ทำผิดในมุมของคนอื่น เรื่องบางเรื่องไม่อาจตัดสินได้ด้วยมุมมองฝั่งเดียวเว่ยหย่งฮวาจึงถือว่าสิ่งที่นางทำอยู่นี้คือการเอาตัวรอดโดยชอบธรรม เพราะนางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วนางไม่ได้เรียกร้องวอนขอหรือปรารถนาจะมาอย่างที่แห่งนี้เลย"ท่านยาย ข้ามีความกังวลใจหลายอย่างเกิดขึ้นในช่วงหลายวันมานี้""หากเจ้าเต็มใจจะเล่า ข้าก็ยินดีฟัง""ข้าไม่แน่ใจว่าตนเองสมควรอยู่ที่นี่ เพราะข้าไม่รู้เลยว่าการที่ข้ากลับมาคือข้าที่พวกเขารอคอยหรือเป็นใครคนอื่น""เป็นความกังวลที่น่าหนักใจจริงดังเจ้าว่า แม้แต่ข้าเองก็ไม่อาจตอบได้ว่าหากเป็นสถานการณ์เดียวกันนี้ เปลี่ยนจากเจ้าเป็นข้า ข้าจะไม่กังวลแบบเดียวกัน"สตรีผู้ผ่านโลกมาหลายสิบปีทอดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเอ็นดูและเวทนา"แม่เ