มีเรื่อง....

ช่วงนี้งานของธันยกานต์เองก็รัดตัวมากเธอไม่ค่อยได้มีเวลาแวะเวียนไปหาพี่กรเลย.. เธอได้แต่หยิบสมาร์ทโฟนราคาแพงของเธอขึ้นมาและดูภาพของพี่กรเอา.. ภาพต่างๆเธอได้มาจากคุณยายังไงล่ะ เธอขอร้องคุณยาว่าให้คุณยาช่วยแอบถ่ายรูปพี่กรให้เธอที แลกกับคอลเลคชั่น เสื้อผ้าแบรนด์หรูที่เธอนั้นมักจะได้รับข่าวสารและคำเชิญให้ไปร่วมงานทุกครั้ง.. และเรื่องแค่นี้ทำไมเธอจะทำไม่ได้ล่ะเพื่อพี่กร.. เธอพร้อมลุยค่ะมาเลยค่ะ

ก๊อกๆๆ

"เชิญค่ะ..." เสียงอันไพเราะของเจ้าของห้องทำงานหรูอนุญาตให้คนที่เคาะประตูเข้ามาได้ ปกติไม่มีใครจะเข้ามาหาเธอหรอกนอกจากคุณเลขาและคุณยา.. 

" ยุ่งอยู่เหรอคะเพื่อนสาว...."  

และนั่นไม่ใช่เสียงใครเพราะนั่นคือเสียงของคุณยานั่นเอง.. วันนี้มาที่นี่ได้แสดงว่าอยากจะชวนเธอไปไหนอีกแน่ๆเลย...

"ไม่ว่างค่ะคุณยา.. แต่ถ้าคุณยาอยากจะไปไหนบอกได้นะคะเพื่อนพร้อมค่ะ.. แต่คงต้องรออีกนิดนะคะ ขอเคลียร์เอกสารนำเข้าฉบับนี้ก่อน.. ไม่เกิน20นาทีรอได้ใช่ไหมคะ" ธันยกานต์รีบบอกให้เพื่อนของตัวเองทราบทันทีเพราะเธอน่ะรู้ดีว่าคุณยาน่ะขี้น้อยใจขนาดไหน.. 

" ได้อยู่แล้วค่ะว่าที่พี่สะใภ้..." 

" หึหึ.. บ้า.. พี่กรยังไม่ยอมตกลงเลยค่ะคุณยาขา.. ทานอะไรก่อนไหม มีลูกพีชฉ่ำๆหวานมาลงด้วยนะคะ มีชมพู่มะเหมี่ยว และยังมีชมพู่น้ำดอกไม้ด้วยนะคะอยากลองไหมเดี๋ยวกานจะให้คนยกมาให้.. อร่อยนะกานชิมหมดไปเกือบโลแล้วเนี่ย..." มันคือเรื่องจริงเพราะผลไม้ที่เธอสั่งมาเธอจะต้องเช็คและคัดเกรดอยู่ทุกครั้ง และเธอก็จะต้องชิมมันก่อนด้วยลูกไหนที่ไม่สวยไม่ได้คุณภาพอย่างที่เธอต้องการเธอจะรีบคัดออกและแบ่งให้พนักงานที่นี่ได้เอากลับไปทานกันรวมถึงเธอด้วย.. ดังนั้นส่วนที่เอาไปจำหน่ายมันคืองานคัดเกรดดีพรีเมี่ยม.. ไม่มีลูกค้ามาติเตียนแน่นอนเธอรับประกัน...

" เอาสิๆยาก็อยากลองชิมบ้างเคยเห็นผ่านๆตาว่าชมพูดน้ำดอกไม้น่ะหาทานยากมากๆเลย ถ้าอร่อยมากเดี๋ยวยาจะซื้อไปฝากท่านแม่กับท่านพ่อด้วย.." 

" ชิมก่อนค่ะ ถ้าอร่อยก็ถือไปเลยไม่ต้องซื้อถือว่าเป็นของกำนันฮิฮิ...." มันคือของกำนันต่างหากไม่ใช่การติดสินบน...อย่าคิดมากน๊า....

" ตามสบายค่ะแล้วแต่จะใช้เลยว่ากานอยากจะใช้คำไหนเพราะมันก็แปลออกมาเป็นความหมายเดียวกัน.." เธอล่ะไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับกานเลยเพราะเถียงทีไรก็แพ้ทุกที.....

~~~~

"วันนี้อยากทานอะไรอีกคะเมื่อกี้ผลไม้ไปก็เยอะยังไม่อิ่มอีกเหรอ?.. ทานเก่งจังนะคะคุณยา.. ดีนะไม่อ้วน.."  

ธันยกานต์ถึงกับส่ายหน้าให้กับคุณยาเพราะคุณยากินเก่งม๊าก... เมื่อกี้ก็ทั้งลูกพีช ชมพู่มะเหมี่ยวและยังชมพู่น้ำดอกไม้อีก... และนี่ยังลากเธอมาร้านปิ้งย่างอีก.. ไม่รู้ว่าคุณยาเอาของกินไปกองไว้ที่ไหน.. แค่ผลไม้อย่างเดียวเธอก็อิ่มจนจุกแล้วแต่คุณยานี่สิ.. ไม่มีทีท่าว่าจะพอเลย....

" ก็มันไม่อิ่มนี่กาน.. ไปเถอะอยากทานปิ้งย่างมาหลายวันแล้ว.. วันนี้อุส่าห์ได้ออกมาแล้วก็พายาไปทานหน่อยนะเพื่อนรักขา~~ " เธอรู้ว่าเพื่อนสนิทของเธอคนนี้ไม่เคยปฏิเสธเธอเพราะกานน่ะนิสัยดีจะตายไป.. ถ้าไม่มีคนมาหาเรื่องกานก่อนกานก็จะไม่ยุ่ง และกานไม่เคยไปหาเรื่องใครก่อนด้วยถึงแม้ว่ากานจะเป็นคนที่ดูร้ายๆหรือว่าแรงๆก็ตาม.. แต่ถ้าใครได้รู้จักกานดีเช่นเธอนะ.. ทุกคนจะหลงรักกานทันทียกเว้น.... คุณชายกรพี่ชายของเธอ... ไม่รู้จะเล่นตัวไปถึงไหนกัน.. เธอล่ะกลัวว่าวันนึงกานจะหมดใจจากพี่กรแล้วไปหาคนใหม่.. คนแบบกานน่ะหาไม่ได้แล้วนะ เก่ง สวยและรวยด้วยลำแข้งของตัวเองแบบนี้.. ถึงแม้ว่าคุณพ่อของกานจะมีฐานะก็ตามแต่กานก็ไม่ได้ร้องขอให้พ่อของตัวเองมาลงทุนให้ กานเก็บหอมรอมริบเงินค่าขนมในแต่ละเดือนๆแล้วค่อยๆเอามาลงทุนทำนั่นทำนี่ จากที่สั่งซื้อเสื้อผ้าจากจีนมาขายแค่ไม่กี่สิบตัวกานก็เริ่มเพิ่มปริมาณการสั่งนำเข้าทีละนิดๆจนในที่สุดกานก็สั่งเข้ามาในปริมาณที่เธอแค่เห็นเธอก็จะเป็นลมแล้วเพราะก่อนที่กานจะเริ่มเช่าโกดังจริงๆจังๆในตอนนั้นเธอจำได้ดีเลยกานสั่งเสื้อผ้ามาทั้งหมดรวมๆแล้วสามหมื่นตัว.. ทั้งเสื้อทั้งกางเกงมันรวมกันแล้วได้สามหมื่นตัว.. เธอแทบจะเป็นลมเลยก็ว่าได้แต่กานคือคนเก่งมาก.. กานช่างพูดช่างเจรจา กานสวมเสื้อผ้าพวกนั้นและไลฟ์ขายบนสื่อโซเชียลในเวลาไม่กี่อาทิตย์เสื้อผ้าของกานก็ขายหมด.. ถ้าเป็นเธอนะป่านนี้ก็คงน่าจะดองเค็มอยู่ที่เดิม.. เธอชอบผู้หญิงแบบกานนะกานเป็นผู้หญิงที่เก่งมาก มั่นใจในตัวเองสุดๆไปเลย เท่อีกต่างหาก... ชอบอ่ะแต่เธอไม่นิยมกินเพื่อนค่ะ...

สองสาวสั่งนั่นสั่งนี่มาเกือบเต็มโต๊ะธันยกานคอยจับนั่นปิ้งนี่ให้คุณยาอยู่ตลอดเธอเองก็ไม่ลืมที่จะทานในส่วนของตัวเองแต่คุณยานี่สิ.. ทานเก่งสุดไปเลย เธอปิ้งแทบจะไม่ทันแล้วนะเนี่ย... 

ในจังหวะที่ธันยกานต์กำลังที่จะหันไปเรียกพนักงานของร้านเพราะเธอต้องการที่จะสั่งของมาเติม..สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นคนที่เธอเหมือนจะรู้จัก....

"เอ๊ะ.. นั้นพี่กรนิ.. คุณยาช่วยดูหน่อยว่านั่นใช่พี่กรรึเปล่าคะ..."  

ทิติยากรรีบหันไปตามทิศทางที่เพื่อนของตัวเองบอกทันที.. และสิ่งที่เธอเห็นก็คือ.. ใช่นั่นมันพี่ชายของเธอนี่.. ทำไมถึงมากับผู้หญิงคนอื่นได้.. แล้วไหนจะยังนั่งใกล้กันเสียขนาดนั้น.. ดูสิดูผู้หญิงคนนั้นทำ... มันน่านัก..

" ยาคิดว่าอ้าว... กาน!!" ไม่ทันแล้วตอนนี้กานเดินตรงไปที่โต๊ะของพี่กรทันที...

" ที่แท้...พี่กรก็พาผู้หญิงคนอื่นมาทานอาหารที่นี่เหมือนกัน... ทีกับคู่หมั้นของตัวเอง.. พี่กรไม่คิดจะพามาเลยสักครั้งเดียว... มันน่าน้อยใจนะคะ.. กับคนอื่นพี่กรมีรอยยิ้มให้เสมอแต่กับคู่หมั้นของตัวเอง.. พี่กรกลับทำหน้าบึ้งตึงใส่ตลอดเวลา... ส่วนเธอ.. ผู้ชายคนที่เธอพยายามจะสิงสู่แฝงกายหยาบของตัวเองเข้าไปน่ะคือคู่หมั้นของฉัน.. " กานรู้สึกถึงแรงกระตุกและแรงจับของใครบางคนเมื่อเธอหันไปเธอก็เห็นคุณยาที่ยืนอยู่ข้างๆเธอและบีบลงมาที่แขนของเธอเบาๆ.... ดังนั้นเธอจึงพยายามที่จะไม่ทำอะไรรุนแรงไปมากกว่าการพูดคุย...

" ยังไงก็อย่าลืมนะคะว่าคนที่คุณนั่งออเซาะอยู่น่ะเขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว... ทานให้อร่อยนะคะ..."  

ฟู่ว.....

ทิติยากรถึงกับผ่อนลมหายใจของเธอออกมาทันทีและไม่วายที่จะหันไปมองพี่ชายของตัวเองด้วย.. ส่วนผู้หญิงอีกคนที่มากับพี่ชายของเธอเธอก็ได้แต่มองด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบไม่อือไม่อออะไรทั้งนั้น... 

ครืด....

" กลับกันไหม..." ตอนนี้เธอรู้สึกเป็นห่วงความรู้สึกของเพื่อนเธอเหลือเกิน.. เธอเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าพี่กรจะทำเช่นนี้.. เพื่อนของเธอคนนี้รักพี่กรยิ่งกว่าอะไร ยอมให้พี่กรกร่นด่าและพูดจาไม่ดีใส่เพียงเพราะว่าเพื่อนของเธอรักพี่กร.. แต่ดูพี่กรสิ.. มันน่านักเดี๋ยวเถอะเธอจะหาผู้ชายดีๆให้เพื่อนของเธอเอาที่พี่กรเทียบไม่ติดเลยคอยดูเถอะ....

"คุณยาทานอิ่มแล้วเหรอ? ทานต่อก็ได้นะ.. ไม่เป็นไรหรอก.. คุณยาก็น่าจะชินนี่.." 

ทิติยากรมองรอยยิ้มที่กานส่งมาให้มันเป็นรอยยิ้มที่แม้แต่เธอเองก็รู้สึกว่ามันเป็นรอยยิ้มที่ขมขื่นและไม่มีความสุขเอามากๆ.... 

เฮ้อ....

" กลับกันดีกว่า.. ทานไม่ลงแล้ว.."  

เมื่อเป็นเช่นนั้นทิติยากรก็ไม่รอช้าที่จะเรียกพนักงานมาคิดเงินของที่พึ่งสั่งมายังไม่ทันได้แตะโชคดีที่เธอสามารถขอคืนเงินได้.. แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญเพราะสิ่งที่สำคัญในตอนนี้ก็คือเพื่อนของเธอต่างหาก.....