ผู้หญิงคนนั้น...

หลังจากันนั้นก็ร่วมอาทิตย์ได้หลังจากที่เธอไปวีนผู้หญิงคนที่นั่งกอดแขนพี่กรในร้านอาหารวันนั้น.. เธอเลือกที่จะยังไม่ไปหาพี่กรหรือไปเยี่ยมท่านป้าเพราะเธอเองก็กลัวใจตัวเองมากอยู่เหมือนกัน เธอกลัวว่าถ้าเธอไปเจอพี่กรแล้วพี่กรทำท่าทีเมินเฉยใส่เธอหรือว่าพี่กรแสดงความไม่พอใจออกมาใส่เธอ... เธอกลัวว่าเธอจะเผลอร้องไห้ออกมาน่ะสิ.. ดังนั้นเธอเลือกที่จะยังไม่ไปบ้านพี่กร..

"ค่ะ..มีอะไรเอ่ย.. คิดถึงเหรอคะ? ร้อยวันพันปีไม่เคยโทรหาน้องคนนี้.. วันนี้คิดอะไรอยู่คะ?"  

" ออกมาหาหน่อยสิที่ห้างxxxตอนนี้เดี๋ยวนี้ด้วย.. มาเถอะน๊า.. มีค่าจ้างให้ด้วย.. " 

" แหม.. มีเอาของมาล่อแบบนี้.. คิดว่าจะไปเหรอ? ไม่มีทางหรอกกานยังทำงานไม่เสร็จเลย.. " 

"เปลี่ยนเป็นบิ๊กไบค์คันใหม่.. ว่าไงสนใจไหม?" 

" เห็นกานเป็นคนเห็นแก่ได้เหรอคะ? เรารู้จักกันมากี่สิบปีแล้ว... ก็ได้ค่ะตามนั้นว่าแต่คุณพี่อยู่ที่ไหนคะ?"  

เรื่องแบบนี้เธอไม่ปฏิเสธหรอก.. ของสะสมอันแสนสวยของเธอน่ะยังไงก็ต้องอยากได้อยู่แล้วต่อให้คุณแม่กับคุณพ่อบ่นขนาดไหน.. แต่เรื่องของบิ๊กไบค์.. เธอยอมทั้งนั้นค่ะไม่เกี่ยง...

@ห้างxxx

"กาน.. ทางนี้..." 

ตึกตึกตึก..... หมับ!!

" คิดถึงจัง... ไปอยู่ที่ไหนมาคะ กานคิดถึงนะ.. ลืมกานไปแล้วใช่ไหมคะ.. หน้าน้อยใจจัง.. พอตัวเองมีสาวก็ลืมกานคนนี้ไปเสียแล้ว... เฮ้อ.. เกิดเป็นธันยกานต์ทำไมมันช่างอาภัพเสียขนาดนี้นะ..."  

โป๊ก!!! โอ้ย!!

" เจ็บนะ.. เคาะลงมาได้..นั่นมือหรือเท้าคะ.. เจ็บมากๆเลยหนูจะไปฟ้องคุณพ่อว่าพี่นพใช้เท้าเคาะลงมาที่หัวหนู." 

นพดลถึงกับหัวเราะทันที.. ดูสิไม่ว่าจะกี่ปีต่อกี่ปีก็ยังคงทำตัวปัญญาอ่อนเหมือนเดิมเอ้ย.. ไม่ใช่ๆ ทำตัวเหมือนเด็กๆเหมือนเช่นเคย....

" มาเร็วมาช่วยเลือกซื้อของหน่อย..." นพดลรีบคว้าแขนของกานเอาไว้และลากไปยังทิศทางที่เขาต้องการจะไปทันที....

" พี่นพอยากได้อะไรคะ? บอกมาเลยเดี๋ยวกานช่วยเลือกเอง..." เพราะดูท่าแล้วเธอคิดว่าพี่นพน่าจะมาหาเลือกซื้อของให้ผู้หญิงแน่ๆเลย...

" ช่วยเลือกซื้อกระเป๋ารองเท้าอะไรทำนองนี้ให้หน่อยสิ.. พี่ไม่รู้จะซื้ออะไรให้ดี..." พูดไปเขาก็อธิบายไม่ถูกนะ.. เด็กคนนั้นไม่ได้เต็มใจที่จะมาอยู่กับเขาหรอกแต่เป็นเขาต่างหากที่บังคับให้มาอยู่ด้วยแบบว่า... ช่างมันเถอะ....

" อายุ ส่วนสูง? สีผิว สีผม.."  

คำถามที่กานถามเขามันทำให้เขาถึงกับต้องทำหน้าหมางงทันที.. ทำไมมันต้องอยากรู้ขนาดนั้นเลยเหรอ? มันก็ควรจะซื้อๆแล้วจบไหม? 

" เอ๊า... เร็วสิคะ อายุ ส่วนสูง สีผิว สีผม..." ยังอีก ยังจะมองหน้าเธอแล้วทำหน้างงเหมือนหมาอ๋องยาคุมอีก.. 

" ทำไมต้องอยากรู้ด้วย? " จะอยากรู้ไปทำไมวะ.. หรือว่าจะเอาไปฟ้องพ่อ.. 

" อ้าว.. พี่นพถ้าหนูไม่รู้แล้วหนูจะเลือกยังไงได้เล่า หนูต้องรู้อายุเพราะว่าจะได้ก่ะถูกว่าควรจะซื้อแบบไหน สีผมส่วนสูงและสีผิวมันก็สำคัญนะ.. หนูจะได้เลือกเทสของคนที่จะถือและใส่ได้ถูก.. ผู้ชายนี่ช่างไม่รู้อะไรซะเลย...จิจิจิ.." ธันยกานต์ถึงกับส่ายหัวให้กับพี่นพทันที... อยากได้เขาแต่ไม่รู้อายุและรสนิยม.. แล้วแบบนี้เธอจะไปช่วยอะไรได้...

" ส่วนสูงก็เท่าๆเราแป๊บวัดก่อน..." นพดลเดินเข้ามาใกล้ๆกานพร้อมกับจับไหลของกานให้หันมาประชันหน้ากับเขา.. นพดลใชฝ่ามือของเขาวางลงไปที่หัวของกานทันทีพร้อมกับวัดก่ะเกณฑ์เอาว่ามันน่าจะสูงเท่าไร...

" โอเคๆ สูงกว่าเรานิดนึง... สีผิว.. ขาวหมวย ผมดำประบ่าแล้วก็..." เขากำลังจะอธิบายต่อแต่เพียงแค่เขาก้มลงมามองยังคนที่เขากำลังอธิบายอยู่เขาก็มองเห็นสายตาที่โคตรจะเจ้าเล่ห์และยังไอ้อาการของป้าข้างบ้านเข้าสิงนี่อีกมันเลยทำให้เขาหยุดเอาไว้แต่เพียงเท่านี้น่าจะดีกว่า...

" อ้าว.. ต่อสิๆ อยากรู้อ่ะ.. เร็วสิพี่นพ..." อะไรกันเธอกำลังฟังเพลินๆเลยนะทำไมมาหยุดกลางคันแบบนี้เล่า.. นานๆจะได้ยินพี่นพพูดถึงผู้หญิงคนอื่นแบบนี้..

"แค่นั้น.. เร็วรีบเลือกได้แล้ว.. ลีลา..." 

"เชอะ!! ก็ได้.. งั้นเดี๋ยวหนูจัดการให้เองนะคะคุณท่านเจ้าขา..."  

นพดลถึงกับส่ายหัวให้กับธันยกานต์ทันที.. ไม่ไปเลือกเปล่าเจ้าตัวยังสรรหาคำพูดมาพูดกับเขาและดูสิพนักงานขายต่างพากันหัวเราะคิกคักๆชอบใจกันเสียยกใหญ่...ว่าแต่.. ผู้ชายคนนั้นดูคุ้นๆนะ... เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน.. ช่างมันเถอะไม่เกี่ยวกับเขาสักหน่อย....

ธันยกานต์ใช้เวลาอยู่พักใหญ่และสุดท้ายเธอก็ได้เสื้อผ้ารองเท้าและกระเป๋ามาให้พี่นพได้เลือกอีกที... เธอไม่รู้หรอกว่าคนคนนั้นจะต้องอยู่กับพี่นพนานไหม และเพื่อความสบายใจเธอจึงอยากให้พี่นพเป็นคนช่วยยืนยันอีกที

" โป๊ไปอันนี้ไม่ผ่าน.. บางไปมันดูไม่สวย.. มันจะรัดแน่นไปไหมยันกาน.. พี่ให้ไปช่วยเลือกนะไม่ใช่ให้ไปซื้อให้ตัวเอง.." ตายๆแต่ละชุดที่ดูไม่ได้เลย แหวกหน้าเว้าหลัง ผ่าข้างสูง.. ใครมันจะไปใส่ถ้าไม่ใช่ยัยกาน..

" อ้าว.. ก็พี่นพให้หนูช่วยเลือกหนูก็เลือกแบบนี้มาให้สิ พี่นพไม่บอกเลยว่าเธอคนนั้นเป็นคนนิสัยยังไง ใครมันจะไปรู้ละ..." ใครมันจะไปตรัสรู้ได้เล่าว่าผู้หญิงของพี่นพชอบแบบไหนและไม่ชอบแบบไหน..

" ขอเรียบร้อยกว่านี้ได้ไหม ไม่ต้องเอาแบบเรียบร้อยพร้อมบวชนะ แบบว่าไม่โป๊เหมือนของกานก็พอ สีไม่ต้องสดขนาดนั้น คนนะไม่ใช่พระที่จะใส่สีส้มสี.." 

" ไม่ทันสมัยเอาซะเลย.. หลวงเจ้ก็มีนะเผื่อไม่รู้.. โอเคตามนั้นค่ะเดี๋ยวหนูไปหามาให้ใหม่..." ก็น่าจะบอกตั้งแต่แรกว่าเขาเป็นคนเรียบร้อยไม่ชอบสีสดๆแบบเธอ... ก็แหงละจะมีแค่ไม่กี่คนที่กล้าใส่เสื้อผ้าสีสดแบบเธอ ส่วนใหญ่เขาจะใส่สีดำ สีเขียวขี้ม้า สีครีม สีเทาสีอึมครึมๆราวกับว่าเมฆฝนก้อนใหญ่กำลังสุมอยู่บนหัวของพวกหล่อน.. ดูนี่.. ดูเธอสิใส่สีแดง สีส้ม สีฟ้าไปนู้น.. สวยจะตายไป ใครไม่สวยฉันสวยค่ะ สวยสุดในโลกของฉัน.. โอเคนะ...

เมื่อกานออกมารอบสองพร้อมกับเสื้อผ้าที่เธอคิดว่าน่าจะใช้ได้เธอจึงให้พี่พนักงานที่สนิทสนมกันช่วยลากราวเสื้อผ้าออกมาด้วย.. 

" โอเค.. เอาหมดนี้ครับแล้วก็ช่วยเลือกชุดชั้นในให้ทีสิ.." พูดไปเขาก็เขินนะ..

" หนูจะไปรู้ไหมว่าเขาใส่ไซส์อะไร.. โอ๊ะ.. ไปๆ ไปเลือกด้วยกัน.. เดี๋ยวหนูช่วยเลือก.. ยังไงฝากถุงไว้ที่นี่ก่อนนะคะเดี๋ยวกลับมาเอา.. อ้าว.. จ่ายเงินสิคะป๋าขา... เร็วๆหนูมีงานต้องเคลียร์อีกนะคะ.." 

"เออๆๆดุชะมัด.. ยิ่งกว่าหมาก็แกแล้วนะยัยกาน.. นี่ครับบัตร..." นพดลยื่นบัตรเครดิตที่ไม่จำกัดวงเงินให้กับพนักงานทันที.. เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยเขาก็เดินตามกานออกไปยังแผนกชุดชั้นในสตรีทันที... แต่ยังเดินไปไม่ถึงไหนเขาก็ต้องชนหลังของกานเข้าให้....

" เป็นอะไร? หยุดไม่ยอมบอกกัน...." เขาถามกานแต่กานไม่ยอมตอบเขาเขาจึงเลือกที่จะหันมองไปยังทิศทางที่กานจ้องมองอยู่....

" ทำไม? รู้จักเหรอ? เขาไปทักไหม?" เขาเองก็ไม่รู้จักด้วยสิว่าสองคนนั้นเป็นใคร... แต่ผู้ชายคนนั้นเขารู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนแต่เขาก็ไม่ค่อยจะแน่ใจสักเท่าไร....

" ผู้หญิงคนนั้น.... "  

นพดลมองไปยังผู้หญิงคนที่กานพูดลอยๆออกมา.. เขาไม่รู้จักหรอกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ไฮโซ?ก็ไม่ใช่ ลูกคุณหญิงคุณนายก็ยิ่งไม่น่าจะใช่เข้าไปอีก... แล้วเป็นใครกัน?

" รู้จักเหรอ?"  

" ไม่แน่ใจค่ะ.. แต่ผู้ชายหนูรู้จัก.." ธันยกานต์ส่ายหน้าเพื่อเป็นการปฏิเสธว่าเธอไม่รู้จักผู้หญิงคนนั้นแต่เพียงแค่เธอคุ้นหน้าเหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อนแต่นึกไม่ออก ส่วนผู้ชายคนนั้นก็คือพี่กร... พี่กรเปลี่ยนผู้หญิงอีกแล้วเหรอ?...