로그인"ผมว่าเด็กยังไงก็ยังเป็นเด็ก มีแต่ผู้ใหญ่เนี่ยแหละที่คิดมากไปเอง ผมว่าคุณอย่าเข้มงวดกับลูกไปหน่อยเลย" หมอต้นเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบอยู่นาน "ก็ได้ผมจะปล่อยเด็กไปตามวัยก็ได้ แต่ถ้าโตขึ้นผมไม่รับประกันนะ ว่าจะเป็นยังไง" ภาคินกระดกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่ม "แม้หวงแต่ลูก อย่าลืมหวงเมียด้วยก็แล้วกันค่ะ"
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ สวนส้มพงษ์ไพศาลครอบครัวของภาคินกับหมอต้นมารวมตัวกันอยู่ที่บ้านพักในสวนเพื่อมาผ่อนคลายพักผ่อนกันในวันหยุดและถือโอกาสพาเด็กๆ ทั้งสองบ้านมาเล่นด้วยกัน ระหว่างที่มะลิกับมินกำลังช่วยกันทำกับข้าวลูกๆ ก็พากันวิ่งเล่นไล่จับอยู่บริเวณในสวน ส่วนภาคินกับหมอต้นก็นั่งดื่มพร้อมกับแกล้มเนื้อย่
"แล้วคิดจะมีอีกสักคนไหมคะ" "แล้วมินไหวไหมละ ถามอย่างนี้อยากมีใช่ไหม" "ไม่ใช่ค่ะ มินแค่ถามเฉยๆเอง แค่รินกับตินก็เหนื่อยมากแล้ว พี่ไหวเหรอ" "สำหรับพี่แค่นี้ก็พอแล้ว มีกันแค่สองคนพี่น้องก็พอ และที่สำคัญมีเมียที่น่ารักอยู่ข้างๆแบบนี้ตลอดไป พี่ไม่ขออะไรอีกแล้วล่ะ" จูบหน้าผากมนเบาๆ "มินก็เหมือนกันค
"มะลิกำลังยั่วพี่อยู่ใช่ไหม" "เปล่าสักหน่อยค่ะ" พูดพลางเดินไปยืนตรงใต้ฝักบัวพร้อมกับเปิดน้ำไหลลงมาอาบบนเรือนร่างบาง ภาพตรงหน้ามันช่างยั่วยวนปลุกความกำหนัดของคุณพ่อลูกสามยิ่งนัก ภาคินไม่รอช้ารีบถอดกางเกงยีนส์และกางเกงชั้นในออกด้วยความรวดเร็ว แล้วเข้าไปยืนซ้อนหลังเมียรักพร้อมกับใช้มือหนาลูบไล้ไปตร
ภาคินกับมะลิกำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องเพื่อจะพาเด็กๆ เข้าไปเล่นในสวนส้มด้วยในวันนี้ ทั้งสองคนกำลังจูบคลอเคลียกันอย่างดูดดื่มอยู่ตรงหน้ากระจกแต่งตัว ริมฝีปากหนาจูบดูดกลืนความหวานจากริมฝีปากอ่อนนุ่มไม่ยอมหยุด จนคนที่ถูกเล้าโลมแทบจะหายใจไม่ออกจึงผลักไหล่หนาออกเบาๆ "พอได้แล้วค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นทันที
ภาคินพอดูออกว่ามะลิยังคงน้อยใจเรื่องเมื่อตอนกลางวันอยู่ เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดทำร้ายจิตใจเธอสักหน่อย ก็แค่พูดเล่นๆเองแต่เธอก็จริงจังไปได้มันน่าน้อยใจนัก ร่างหนาขยับตัวเข้าไปสวมกอดร่างบางเอาไว้พร้อมกับสูดดมกลิ่นกายหอมๆ เข้าสู่ปอดด้วยความชื่นใจ "ยังงอนพี่อยู่เหรอ" "เปล่าค่ะ นอนเถอะ" "มะลิอยากให้พี
พอไอซ์ถึงสถานีตำรวจก็สารภาพเรื่องที่ตัวเองก่อขึ้นทั้งหมดให้ตำรวจฟัง รวมถึงเรื่องที่บ่อนด้วย เธอหวังว่าตำรวจจะไปกวาดล้างไอ้บ่อนนรกให้สิ้นซากโดยเฉพาะไอ้เสี่ยซาดิสม์นั้น ถูกจับตายเลยก็ยิ่งดีรวมถึงพลด้วย ผู้ชายที่ทำร้ายเธอได้อย่างเลือดเย็นเห็นแก่เงินจนสามารถหักหลังเธอครั้งแล้วเล่า มันน่าเจ็บใจนัก จากน
หลายวันต่อมา มินเดินถือเค้กกับกาแฟเดินตรงไปหาหมอต้นที่ร้านอาหารในโรงพยาบาล หลังจากที่สอบถามจากพยาบาลว่าหมอหนุ่มมาทานที่นี้ พอเดินไปถึงก็เห็นหมอต้นกับรสากำลังนั่งทานข้าวด้วยกันอยู่ เธอจึงเดินตรงเข้าหาคนทั้งคู่ ด้วยสีหน้าปกติแต่ในใจลึกๆ ของเธอกำลังร้องไห้อยู่ "มินเอาเค้กกับกาแฟมาฝากพี่ค่ะ" ส่งยิ้มให
"ถ้าเขารักพี่จริงๆ ก็ต้องทนได้สิ" "รสากลัวเธอจะหายไปเฉยๆมากกว่าค่ะ แล้วพี่อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน เล่นอะไรไม่เข้าเรื่อง มีอย่างที่ไหนคบกันสามคนโรคจิตชัดๆ" "เอาน่า ถ้าพี่พอใจเมื่อไหร่ พี่จะบอกมินเองโอเคไหม" "ก็ได้ค่ะ" รับคำทั้งที่หน้างอ หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ไอซ์เดินออกจากห้องน้ำด้วยสภาพมีผ้าข
ช่วงเย็นของวันมินกำลังล๊อคประตูหน้าร้านกาแฟเพื่อจะกลับบ้าน หมอต้นกับรสาก็มายืนอยู่ตรงหน้าเธอพอดี มินมองหน้าคนทั้งคู่สลับกันไปมาเป็นคำถาม ยิ่งหมอหนุ่มโอบกอดเอวของผู้หญิงอีกคนต่อหน้าเธอยิ่งทำให้เธอเจ็บปวด แต่ต้องเก็บความรู้สึกไว้ข้างใน "พี่มาชวนมินไปทานข้าวด้วยกัน "หมอหนุ่มเอ่ยขึ้น "ไปทานด้วยกันนะคะ







