Mag-log in"ผมว่าเด็กยังไงก็ยังเป็นเด็ก มีแต่ผู้ใหญ่เนี่ยแหละที่คิดมากไปเอง ผมว่าคุณอย่าเข้มงวดกับลูกไปหน่อยเลย" หมอต้นเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบอยู่นาน "ก็ได้ผมจะปล่อยเด็กไปตามวัยก็ได้ แต่ถ้าโตขึ้นผมไม่รับประกันนะ ว่าจะเป็นยังไง" ภาคินกระดกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่ม "แม้หวงแต่ลูก อย่าลืมหวงเมียด้วยก็แล้วกันค่ะ"
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ สวนส้มพงษ์ไพศาลครอบครัวของภาคินกับหมอต้นมารวมตัวกันอยู่ที่บ้านพักในสวนเพื่อมาผ่อนคลายพักผ่อนกันในวันหยุดและถือโอกาสพาเด็กๆ ทั้งสองบ้านมาเล่นด้วยกัน ระหว่างที่มะลิกับมินกำลังช่วยกันทำกับข้าวลูกๆ ก็พากันวิ่งเล่นไล่จับอยู่บริเวณในสวน ส่วนภาคินกับหมอต้นก็นั่งดื่มพร้อมกับแกล้มเนื้อย่
"แล้วคิดจะมีอีกสักคนไหมคะ" "แล้วมินไหวไหมละ ถามอย่างนี้อยากมีใช่ไหม" "ไม่ใช่ค่ะ มินแค่ถามเฉยๆเอง แค่รินกับตินก็เหนื่อยมากแล้ว พี่ไหวเหรอ" "สำหรับพี่แค่นี้ก็พอแล้ว มีกันแค่สองคนพี่น้องก็พอ และที่สำคัญมีเมียที่น่ารักอยู่ข้างๆแบบนี้ตลอดไป พี่ไม่ขออะไรอีกแล้วล่ะ" จูบหน้าผากมนเบาๆ "มินก็เหมือนกันค
"มะลิกำลังยั่วพี่อยู่ใช่ไหม" "เปล่าสักหน่อยค่ะ" พูดพลางเดินไปยืนตรงใต้ฝักบัวพร้อมกับเปิดน้ำไหลลงมาอาบบนเรือนร่างบาง ภาพตรงหน้ามันช่างยั่วยวนปลุกความกำหนัดของคุณพ่อลูกสามยิ่งนัก ภาคินไม่รอช้ารีบถอดกางเกงยีนส์และกางเกงชั้นในออกด้วยความรวดเร็ว แล้วเข้าไปยืนซ้อนหลังเมียรักพร้อมกับใช้มือหนาลูบไล้ไปตร
ภาคินกับมะลิกำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องเพื่อจะพาเด็กๆ เข้าไปเล่นในสวนส้มด้วยในวันนี้ ทั้งสองคนกำลังจูบคลอเคลียกันอย่างดูดดื่มอยู่ตรงหน้ากระจกแต่งตัว ริมฝีปากหนาจูบดูดกลืนความหวานจากริมฝีปากอ่อนนุ่มไม่ยอมหยุด จนคนที่ถูกเล้าโลมแทบจะหายใจไม่ออกจึงผลักไหล่หนาออกเบาๆ "พอได้แล้วค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นทันที
ภาคินพอดูออกว่ามะลิยังคงน้อยใจเรื่องเมื่อตอนกลางวันอยู่ เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดทำร้ายจิตใจเธอสักหน่อย ก็แค่พูดเล่นๆเองแต่เธอก็จริงจังไปได้มันน่าน้อยใจนัก ร่างหนาขยับตัวเข้าไปสวมกอดร่างบางเอาไว้พร้อมกับสูดดมกลิ่นกายหอมๆ เข้าสู่ปอดด้วยความชื่นใจ "ยังงอนพี่อยู่เหรอ" "เปล่าค่ะ นอนเถอะ" "มะลิอยากให้พี
หลายวันต่อมา ภาคินลืมตาตื่นขึ้นในเช้าวันใหม่ โดยมีร่างบอบบางนอนหลับสนิทอยู่ข้างกาย เขาหันไปมองพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มเนียนเบาๆ มองจ้องหน้าหวานอยู่อย่างนั้นจนอดใจไม่ไหว ก้มหน้าลงไปประกบริมฝีปากบางเบาๆ จากนั้นก็เลื่อนริมฝีปากหนาลงไปตามลำคอระหงด้วยความหื่นกระหาย จนเจ้าตัวเริ่มรู้สึกตัวลืมตาตื่นข
ระหว่างทานมื้อเย็นทุกคนบนโต๊ะอาหารต่างก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน โดยมีหมอต้นมาร่วมโต๊ะด้วย ทั้งสองคู่ต่างก็เอาอกเอาใจกันด้วยการตักกับข้าวให้กันและกัน จนเฉพาะมะลิที่ตักโน้นตักนี้ใส่จานของภาคินจนเกือบจะล้นจาน ทุกคนที่ร่วมโต๊ะต่างก็มองไปทางภาคินกับมะลิเป็นตาเดียวกัน พอตกเป็นเป้าสายตาทั้งคู่จึงทำตัวไม่ถูก
"พี่คินทำอะไรคะ" "ก็คนมันคิดถึงขอชื่นใจหน่อยนะ แต่ถ้าได้หอมแก้มก็คงจะดี" "ไม่เอาแล้วค่ะ มะลิเอากระเป๋าไปเก็บดีกว่า" หมุนตัวหันหลังให้ภาคินด้วยความเขินอาย "เธอเขินฉันเหรอ" "เปล่าค่ะ" ยิ้มแก้มปริเดินออกไปทันที หลังจากที่มะลิเอากระเป๋าไปเก็บก็พาภาคินไปทานข้าวเช้า เพราะเจ้าตัวไม่ยอมออกไปทานเอง
เช้าวันใหม่พอภาคินลืมตาตื่นขึ้นก็หยิบมือถือขึ้นมาโทรออกหามะลิทันที รอสักพักปลายก็กดรับพร้อมเสียงหวานกรอกใส่หูเขา เขารู้ว่ามันเช้าเกินไปแต่ก็อดใจไม่ไหวอยากจะได้ยินเสียงเธอ อยากจะเห็นใบหน้าหวาน ได้แต่หวังว่าเธอจะตัดสินใจมาดูแลเขาต่อในเร็ววัน "ฮัลโหลค่ะ ทำไมโทรมาเช้าจัง" "ฉันอยากได้ยินเสียงเธอ รับเช







