ตอนที่8 เพื่อนที่แสนดี

“หม่ำ หม่ำ”เสียงอ้อแอ้ที่ดังขึ้นทำให้นับหนึ่งเอ็นดูเป็นที่สุด ได้แต่คิดว่าเธอหายไปนานจนหลานโตขนาดนี้ได้ยังไง

"กูคิดถึงมึง"ใยไหมยิ้มทั้งน้ำตา“กูจะไม่ถามว่าที่ผ่านมามึงหายไปทำไม แต่หลังจากนี้อย่าทำแบบนี้อีกได้ไหมว่ะ”

"เออ กูไม่ไปไหนแล้ว จะอยู่เกาะติดมึง จนมึงเบื่อกูเลยดีไหม"นับหนึ่งเอ่ยออกมา พลางหัวเราะเบา ๆ รับหลานตัวน้อยมาอุ้ม เด็กน้อยเกาะคอของเธอแน่น“ไหนน้องเซ้นต์ของน้าครับ ดื้อกับแม่หรือเปล่าเอ๋ย”

ทั้งสองคนเดินออกจากสนามบิน ใยไหมเป็นคนเข็นกระเป๋าให้เพื่อน ส่วนนับหนึ่งอุ้มหลานชายตัวอ้วนที่หลับตาพริ้มในอ้อมแขน จากที่คิดว่ากลับมาแล้ว บรรยากาศระหว่างเพื่อนคงแปลกไป กลับไม่ได้เป็นอย่างนั้น เธอกับใยไหมยังคงต่อกันติด มีเรื่องเล่าให้ฟังกันไปตลอดทาง จนถึงบ้านหลังโตของเพื่อน

“พ่อแม่ผัวมึงไม่อยู่เหรอ”นับหนึ่งถามพลาง มองสำรวจไปรอบบ้าน ที่ดูเงียบผิดปกติ นอกจากมีแค่แม่บ้านที่เดินมาช่วยเข็นกระเป๋าของเธอ

“พ่อกับแม่ไปพักผ่อนที่ลำปาง ส่วนยีนส์กับมิลลิไปนอนคอนโดนะ"

"ปกติมึงอยู่คนเดียวแบบนี้เหรอ ถ้าผัวมึงไปทำงาน"

ใยไหมพยักหน้า รับเอาลูกชายที่กำลังหลับมาวางบนที่นอนอย่างเบามือ

นับหนึ่งที่เห็นภาพนั้นก็คลี่ยิ้มออกมา คิดภาพไม่ออกเลยว่าเพื่อนสนิทจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ เมื่อแต่งงานมีครอบครัว

“มึงมีความสุขดีนะ แล้วลูกคนที่สองจะมีเมื่อไหร่”

"รออีกสักนิดดีกว่า กูถึงจะปล่อย ขอมีแค่สองคนพอ เลี้ยงเด็กไม่ใช่ง่าย ๆ เลยนะมึง เดี๋ยวมึงมีเอง มึงจะรู้"

นับหนึ่งหน้าตึงไปเล็กน้อย เมื่อเพื่อนพูดเรื่องนี้ ก่อนจะทำเป็นยิ้มขำออกมา"ยังหาพ่อพันธุ์ไม่ได้เลย จะมีลูกได้ยังไงว่ะ"

"มึงก็เปิดโอกาสให้ผู้ชายบ้างสิ ตอนอยู่เชียงใหม่ไม่มีใครมาจีบเพื่อนกูได้ไงอ่ะ ในเมื่อมึงสวยขนาดนี้"

"เว่อร์ค่ะอีไหม กูก็เป็นเหมือนเดิมป่าวว่ะ ติดแค่ว่าไม่ค่อยได้เมาเลย ทำแต่งาน"

"พรุ่งนี้ไง มึงเมาให้เต็มที่เลยนะ"

สีหน้านับหนึ่งเจื่อนลงไปทันที ใยไหมที่ทันเห็นพอดี คิ้วเรียวก็ขมวดเข้าหากัน อดคิดไม่ได้ว่าเพื่อนไม่อยากเจอใครที่งานเลี้ยงรุ่นหรือเปล่า เพราะถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่รู้ถึงสาเหตุที่เพื่อนไปทำงานเชียงใหม่โดยไม่ได้บอกใครสักคน แม้แต่เพื่อนสนิทอย่างเธอเอง

"คืนนี้มึงนอนที่นี่นะ กูอยากนอนคุยกับมึง เดี๋ยวกูทำอาหารให้มึงสุดฝีมือเลย"

"เหอะ ถ้ากูนอนกับมึง แล้วผัวมึงล่ะ เขาจะไม่มาแหกอกกูเหรอว่ะ เอาเมียเขามานอนด้วย"

"แหกก็แหกไปสิ"

ใยไหมเดินออกไปช่วยแม่บ้านเตรียมอาหารเย็น ทิ้งให้นับหนึ่งนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอยู่คนเดียวที่ห้องเลี้ยงเด็ก

"แอ้ แอ่ะ"หลานชายตัวน้อยส่งเสียง ลุกขึ้นนั่ง สีหน้างัวเงียเล็กน้อย

"ตื่นแล้วเหรอครับหลานน้านับ เพิ่งหลับแปบเดียวเอง"

เธอกำลังจะยกน้องเซ้นต์ขึ้นอุ้ม ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ เดินเข้ามาในห้องนี้ เมื่อเงยหน้าดู ถึงได้รู้ว่าเป็นโซลกลับมาจากทำงานพอดี

"มานานแล้วเหรอ"

โซลเอ่ยทักทายเพื่อนร่วมคณะด้วยท่าทางปกติ เขารู้จากใยไหมตั้งแต่เมื่อคืนแล้วว่าวันนี้จะไปรับนับหนึ่งที่สนามบิน เลยไม่ได้แปลกใจที่เห็นเธออยู่ที่บ้านของเขา

"สักพักแล้วล่ะ นายไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าอะไรก่อนเหรอ เดี๋ยวฉันดูน้องเซ้นต์ให้เอง"

คนตัวสูงลังเลเล็กน้อย แต่ทว่าเขาเองก็อยากล้างเนื้อล้างตัวสักหน่อยเหมือนกัน กลับมาจากไปไซด์งานทั้งวัน มีแต่กลิ่นเหงื่อเต็มไปหมด

"เออได้ งั้นฝากหน่อยนะ เดี๋ยวพ่อลงมานะครับ"

เวลาต่อมา

โซลลงมาเล่นกับลูกได้ไม่นาน ก็ถึงเวลาอาหารเย็นพอดี นับหนึ่งเดินเข้าไปช่วยใยไหมในห้องครัว ถึงได้เห็นว่าเพื่อนรักทำอาหารโปรดให้เธอหลายอย่าง

"ชีวิตนี้ กูมีแค่มึง ไม่ต้องมีผัวก็ได้"

"ไม่เอา ผัวมึงต้องมีสิ มึงต้องมีลูกมาเป็นเพื่อนกับลูกกู"

"พูดเหมือนหาได้ง่ายทั่วไปตามตลาดนัดเลยนะ มึงโชคดีได้ผัวดี ก็ใช่ว่าคนอื่นจะโชคดีเหมือนมึงนะไหม ผู้ชายดี ๆ สมัยนี้หายากจะตาย"

ส่วนโซลนั้นขณะนั่งเล่นกับลูก รอเวลาจัดโต๊ะอาหารของคนเป็นภรรยา เสียงแจ้งเตือนแชทกลุ่มของเขาก็ดังขึ้น

ยีนส์: @โซล พรุ่งนี้มึงพาใยไหมมาด้วยไหม

โซล: ถามอะไรแปลก ๆ เมียกูเรียนรุ่นนี้ด้วย ไม่ไปได้ไงว่ะ

ยีนส์: สัดโซล กูหมายถึงพ่อตาแม่ยายกูไม่อยู่ ใครจะดูลูกให้มึง

โซล: สัดยีนส์ กูมีพี่เลี้ยง มึงไม่ต้องห่วงลูกก็เกินเบอร์ ว่าแต่มึงเหอะน้องกูเป็นยังไงบ้าง

ยีนส์: น้องมึงแต่เมียกูครับเพื่อนรัก

สกาย: รำคาญ พวกแม่ง!! มีเมียแล้วชอบอวด

คาเตอร์: แล้วเมื่อไหร่ พวกกูจะได้รำคาญมึงกับไอ้คีรินบ้างว่ะ หรือพวกมึงจะแก่ตายไปคนเดียว

คีริน: สัดเตอร์ มึงแม่ง!! แช่งกูสองคนเหรอว่ะ

"โซลไปกินข้าวได้แล้ว"

เสียงใยไหมเดินมาเรียก เขาจึงเอาลูกชายให้พี่เลี้ยงช่วยดูให้ก่อน ส่วนเขาก็พิมพ์แชทบอกเพื่อนในกลุ่ม

โซล: กูไปแดกข้าวก่อนนะ

โซล: ส่งรูป

เขาถ่ายรูปเมนูอาหารไปยั่วเพื่อนสนิทในกลุ่มแชท มองดูก็รู้ว่าวันนี้คนเป็นเมียทำอาหารเอาใจเพื่อนสนิทที่บ่นคิดถึงอยู่ทุกวัน

ตะวัน: มึงอยู่กันสองคนไม่ใช่เหรอว่ะ ทำไมทำกับข้าวเยอะฉิบหาย

คราวนี้เขาแอบถ่ายเสี้ยวหน้าด้านข้างของนับหนึ่งส่งเข้าไปในกลุ่มแชททันที

โซล: ส่งรูป

คีริน: เชี่ย!! ใครว่ะ สวยฉิบหาย

คาเตอร์: เออ ใครว่ะ หน้าคุ้น ๆ

ยีนส์: ขอหน้าตรง ๆ ไอ้โซล

โซล: พวกมึงทุกตัวแม่งขี้เสือกเหมือนกันนะ แค่นี้แหละกูจะแดกข้าว ก่อนที่เมียกูจะโมโหแล้วแดกหัวกูที่เอาแต่ตอบข้อความพวกมึง

ทุกคนต่างส่งข้อความถามโซลด้วยความสงสัย แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ชะงักไปทันทีตั้งแต่เห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างของเธอ ถึงแม้สีผมเธอจะเปลี่ยนไป แต่ทว่าเขามั่นใจว่าจำได้ดี และไม่คิดว่าเธอจะกลับมาวันนี้ เพราะตามกำหนดเข้ามาทำงานมันคืออาทิตย์หน้า เป็นไปได้ว่าเธอตั้งใจมางานเลี้ยงรุ่นของคณะด้วย

วันต่อมา

นับหนึ่งยังคงอยู่ที่บ้านของใยไหม เธอยังไม่คิดที่จะกลับบ้าน และคงไม่กลับไปอยู่กับพี่สาวคือนับดาว เพราะรายนั้นมีแฟนไปแล้ว

"กูว่าจะหาคอนโดอยู่ มึงมีแนะนำบ้างไหม"

"คอนโดกูไหม ไปอยู่ฟรีเลย กูไม่คิดค่าเช่า"ใยไหมเอ่ยออกมา เธอมีคอนโดที่พ่อของเธอซื้อให้ ตอนแรกว่าจะปล่อยเช่าหรือขายไปเลย แต่หากนับหนึ่งต้องการห้องพัก เธอคิดว่าที่นี่เหมาะสมที่สุด

"ถ้ามึงไม่คิดค่าเช่า กูไม่อยู่นะ ที่จริงคอนโดมึงตอบโจทย์กูเลยนะ เพราะอยู่ใกล้ที่ทำงานกู"

"เกรงใจไรว่ะ กูจะไปคิดค่าเช่ากับเพื่อนได้ยังไง เผื่อเวลากูทะเลาะกับโซลจะได้ไปนอนกับมึงไง"

"นี่มึงคิดจะทะเลาะกับผัวเหรอว่ะ"

ใยไหมหัวเราะออกมา"กูก็พูดไปเรื่อยแหละ กูรักผัวจะตาย มึงก็รู้"

"แหวะ อย่ามาทำตัวเลี่ยนตอนนี้นะ กูจะอ้วก"

"ตกลงมึงไปอยู่คอนโดกูนะ เอาเป็นว่าถ้ามึงอยากจ่ายค่าเช่ามากนัก มึงจะให้เดือนกี่บาทก็เอาเท่านั้นแหละ แต่อย่าเยอะเกินนะ ถ้าเยอะกูโกรธมึงจริงด้วย"

"งั้นไปส่งกูหน่อยได้ไหมว่ะ"

"จะไปเลยเหรอ กูคิดว่ามึงจะไปงานเลี้ยงรุ่นพร้อมกูนะเนี่ย"

"ไม่ล่ะ กูค่อยเข้าไปเองดีกว่า อยากเก็บของก่อนด้วย แต่ถ้ามึงไม่สะดวก เดี๋ยวกูเรียกแท็กซี่เองก็ได้"

"ไม่สะดวกอะไรของมึง กูพร้อมเสมออยู่แล้ว ขอเตรียมตัวหน่อยนะ"