ตอนที่7 กลับมา

“ถ้ามึงไม่ได้คิดแบบที่กูว่า งั้นกูจีบนับหนึ่งนะ”

“ไอ้เหี้ย! มึงหยุดพูดสักที”

“งั้นก็บอกกูมาว่าระหว่างมึงกับนับหนึ่งมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น”

“แม่ง!! ขี้เสือกว่ะ”สกายแกล้งต่อว่าเพื่อนออกไป ทั้งที่ในใจคือเขาไม่รู้ว่าจะเริ่มเล่าให้เพื่อนฟังตั้งแต่ตอนไหน อีกทั้งมีเหตุผลอะไรที่เขาจะไปหวงเธอ ไม่อยากให้เพื่อนจีบ ในเมื่อเขากับเธอตอนนี้ไม่ได้เป็นอะไรกัน และยอมรับว่าความรู้สึกในใจเขา มันไม่ถึงขั้นชอบหรือรัก เพียงแต่เป็นความไม่เข้าใจที่ยังไม่ได้รับคำตอบ ทุกอย่างมันเลยหนักอึ้งอยู่ในอกของเขาจนถึงตอนนี้

“ถ้ามึงไม่ถือเรื่องได้ผู้หญิงคนเดียวกับเพื่อน กูก็ไม่มีอะไรจะพูด”

“สัดกาย ทำไมปากหมาจังว่ะ ว่าแต่คืนงานเลี้ยงส่งของรุ่นพี่ใช่ไหมว่ะ กูเห็นหลังจากวันนั้นนับหนึ่งก็หายไปเลย”

“…..”

สกายไม่ตอบ คีรินก็เลยทึกทักเอาเองว่าต้องเป็นคืนนั้นแน่นอน ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้เพื่อนหัวร้อนออกมาทันที“ได้แล้วไม่รัก ได้แล้วไม่ชอบ จะหวงทำเหี้ยไรว่ะ จะมองเขาตาเป็นมันขนาดนั้นทำไม”

“กูไม่ได้หวง แค่ไม่เข้าใจ ว่าเขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ยังไง”

“อ้าว เขาไม่พูด มึงไม่พูด ก็แค่คิดว่ามันเป็นวันไนต์สแตนด์สิว่ะ จะไปยากอะไร เขาไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกที่มึงนอนด้วยสักหน่อย หรือมึงติดใจเขา”

สกายเงียบไปอีกครั้ง เขาปาก้นบุหรี่ลงบนพื้น ใช้เท้าเหยียบด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว เพราะยังหาคำตอบให้เรื่องนี้ไม่ได้“กูไม่ได้ติดใจ”

“งั้นก็ปล่อยผ่านไปดิว่ะ ทำเหมือนที่เธอทำนั่นแหละ เธอคงไม่อยากให้ใครรู้มั้ง ว่าพลาดนอนกับมึง”

“เหอะ นอนกับกูมันน่าอายตรงไหนว่ะ อายคนอื่นกูไม่ว่านะ แต่กับกูก็หลบหน้า มันหมายความว่าไงว่ะ เขาทำตัวไม่ปกติก่อน ทำให้กูอยากรู้เลยว่ะ ว่าทำแบบนี้เพราะอะไร”

“มึงแม่ง!! ย้อนแย้งว่ะไอ้กาย ไม่ติดใจแต่ไม่พอใจที่เขาเมิน ไม่ชอบไม่รักแต่อยากหาเหตุผลที่เขาหลบหน้า”

“…..”

“หรือว่าที่เขาหนีหน้า เพราะเซ็กซ์มึงมันไม่ได้เรื่อง มึงห่วยเหรอว่ะ”

“ไอ้เหี้ยคีริน หุบปากมึงไปสักที”

คีรินหลุดขำท่าทางของเพื่อน มันคงยังไม่รู้ตัว ที่มันสับสนอยู่ตอนนี้ เพราะมันติดใจเขา รู้สึกเหมือนถูกหยามที่โดนทิ้งให้นอนคนเดียวบนเตียง

ทั้งสองคนกลับเข้ามาในงานแต่งอีกครั้ง จนถึงช่วงอาฟเตอร์ปาร์ตี้ของกลุ่มเพื่อน ตอนแรกสกายคิดจะใช้เวลาช่วงนี้เข้าไปคุยกับนับหนึ่งให้รู้เรื่อง แต่ทว่าเธอกลับหนีกลับไปเสียก่อน มันแน่ชัดแล้วว่าเธอหนีหน้าเขาจริง ๆ เพราะหลังจากนั้นเธอก็หายไปทันที เธอบล็อกช่องทางติดต่อเขาหมดทุกช่องทาง

ปัจจุบัน

แฟ้มเอกสารในมือของสกาย เป็นแฟ้มของแผนกบุคคลที่ส่งรายชื่อของวิศวกรคอมพิวเตอร์ ที่ประจำอยู่สาขาเชียงใหม่ รายชื่อตรงหน้าคือรายชื่อในหนังสือที่เขาเพิ่งเซ็นต์อนุมัติให้เธอย้ายกลับมาทำงานที่บริษัท โลกมันช่างกลมอะไรขนาดนี้ เขาเองก็เพิ่งได้สัมผัสเหมือนกัน ว่าจะมีเรื่องบังเอิญเกิดขึ้นได้ขนาดนี้ ไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนที่หายไปเป็นปี ที่แท้เธอจะอยู่ใต้จมูกเขาแค่นี้เอง

หากไม่ใช่เพราะแผนกวิศวกรคอมพิวเตอร์ขาดบุคลากร เขาก็คงไม่รู้ว่าบริษัทที่พ่อของเขาเป็นคนควบรวมกิจการเมื่อปีที่แล้ว คือบริษัทพ่อของนับหนึ่ง ตอนนั้นเขาไม่ได้สนใจ เพราะมันอยู่นอกเหนือจากหน้าที่การทำงานของเขา

แต่ตอนนี้เหมือนเรื่องนี้มันจะน่าสนใจขึ้นมา ในเมื่อเธออยากหนี เขาก็จะพาเธอให้กลับมาอยู่ใกล้ตัวเขา อยากรู้เหมือนกันว่าที่เธอลงทุนทำไปทั้งหมดมันเพราะอะไร เขาเดาว่าเธอเองก็คงไม่รู้ว่าบริษัทที่ส่งเธอไปทำงานมันคือบริษัทของพ่อเขา ไม่ใช่บริษัทพ่อของเธอ

ทางด้านนับหนึ่งตอนนี้ เธอเตรียมเก็บกระเป๋า ถึงจะไม่อยากกลับไปก็คงปฏิเสธไม่ได้แล้ว เพราะมีหนังสือออกมาอย่างเป็นทางการแบบนั้น หากขัดคำสั่งก็เท่ากับว่าเธอต้องโดนไล่ออก กว่าจะหางานทำที่ตรงกับสายที่เรียนมาได้ สมัยนี้มันเป็นเรื่องยาก เธอคงไม่ฝืนตัวเองไปเริ่มต้นหางานใหม่ในสภาพสภาวะเศรษฐกิจแบบนี้แน่

"เห้อออ"

นั่งถอนหายใจอยู่หลายครั้ง ก็เริ่มต้นเก็บของที่ไม่ได้มีมากนักใส่กระเป๋าเดินทาง ส่วนใหญ่แล้วก็มีแค่เสื้อผ้ากับของใช้กระจุกกระจิกส่วนตัวอีกเล็กน้อย

ติ้ง! ติ้ง! ติ้ง!

เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นหลายครั้ง คราวนี้เธอยกโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่าน เป็นแชทส่วนตัวจากใยไหม คงจะสงสัยที่เธอหายเงียบไปทั้งวัน ไม่ตอบข้อความในแชตกลุ่ม

ใยไหม: ตกลงมึงจะมาหรือเปล่านับ

ใยไหม: กูอยากให้มึงมาเจอหลานนะ

ใยไหม: ส่งรูป

ภาพเด็กผู้ชายวัยเจ็ดเดือนตัวอ้วนกลม หน้าตาถอดแบบคนเป็นพ่อไม่มีผิดเพี้ยน ทำให้นับหนึ่งคลี่ยิ้มออกมาทันที เข้าใจว่าเพื่อนกำลังเอาหลานมาล่อเธอ คงไม่รู้ว่าตอนนี้เธอกำลังเก็บของเตรียมตัวจะไปกรุงเทพฯ ในวันพรุ่งนี้ ไม่ใช่แค่ไปงานเลี้ยงรุ่น แต่เธอจะกลับไปอยู่ที่นั่นถาวร

โทรศัพท์ในมือถูกยกขึ้นถ่ายภาพของกระเป๋าเดินทางใบโตในสภาพเปิดอ้าอยู่ ข้างในมีของที่เธอเก็บไว้แล้วบางส่วน กับที่ตั้งกระจัดกระจายวางเรียงรายล้อมรอบ ก่อนจะกดส่งให้เพื่อนสนิทดูทันที

นับหนึ่ง: ส่งรูป

ใยไหม: กรี๊ดดด มึงจะกลับมาใช่ไหม

ใยไหม: กูโทรหานะ

Rrrr Rrrr

“มึงเป็นแม่คนแล้วค่ะเพื่อน ไม่ควรใจเร็วด่วนได้อะไรขนาดนี้นะ”

(ฮือ อีนับ กูดีใจ มึงจะกลับมาแล้วใช่ไหม)

“อือ”

(กูร้องไห้แล้วนะ มึงคิดถึงกูแล้วใช่ไหมว่ะ วิดีโอคอลได้ไหม กูอยากให้มึงคุยกับหลาน)

“เหอะ ได้คืบจะเอาศอก”

(นะ นะ กูอุ้มลูกอยู่ตอนนี้ ใส่ชุดนอนที่มึงซื้อให้ด้วยนะ กูบอกน้องเซ้นต์แล้วว่าน้านับซื้อให้)

“พรุ่งนี้กูถึงกรุงเทพฯ สี่โมงเย็น”

(จริงใช่ไหม มึงไม่ได้หลอกกูนะ)

“หลอกเหี้ยไร กูจะไปหาหลาน”

พูดประโยคนี้ออกไปแล้วน้ำตาก็รื้นออกมา ใช้ชีวิตที่นี่เธอแทบไม่มีเวลาอ่อนแอเลย หากเมื่อไหร่ที่รู้สึกเหงา เธอก็จะพยายามหาซีรีย์ที่ฮีลใจดู เพื่อให้ผ่านช่วงเวลานั้นไปได้ หากเลือกที่จะติดต่อเพื่อน เธอก็กลัวว่าตัวเองจะยิ่งรู้สึกดิ่ง เหมือนตอนนี้ที่แค่ได้ยินเสียงเพื่อน เธอก็อยากร้องไห้ เธอเป็นคนรักเพื่อนมาก ยิ่งเป็นใยไหม เธอยิ่งรู้สึกรักเพื่อนคนนี้ ยอมรับว่ารักมากกว่าเอวากับใบหม่อน เพราะสองคนนั้นเข้มแข็งกว่าใยไหม ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

(กูจะรอที่สนามบินนะ)

“เออ มึงพักผ่อนเหอะ”

วันต่อมา

เครื่องบินจากเชียงใหม่ลงจอดที่สนามบินตอนสี่โมงตรง นับหนึ่งก้าวออกจากเกตด้วยกระเป๋าเดินทางใบเดียวที่หนักอึ้งด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย หนึ่งในนั้นคือความตื่นเต้น ที่ได้กลับมาเมืองกรุงศรีวิไลที่เธอปรารถนา เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ ผมลอนยาวสีน้ำตาลทองปล่อยยาว กำลังมองหาเพื่อนสนิทที่บอกเธอว่าจะมารอเธอที่สนามบิน ไม่นานดวงตากลมโตก็เบิกกว้าง พร้อมกับริมฝีปากคลี่ยิ้มออกมาทันที

ใยไหมยืนอยู่ตรงนั้น อุ้มน้องเซ้นต์ตัวอ้วนกลมไว้แนบอก เด็กชายเจ็ดเดือนในชุดบอดี้สูท มืออวบอ้วนกำเข้าหากันแน่น ดวงตากลมโตมองเพื่อนสนิทของแม่ที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนด้วยความสงสัย

“อีนับ”เสียงใยไหมสั่นเครือ เธอวิ่งเข้ามากอดเพื่อนสนิทจนน้องเซ้นต์ที่อยู่ตรงกลางดีดดิ้นตัวเล็กน้อย“กูคิดว่าจะไม่ได้เจอมึงแล้วเสียอีก มึงใจดำทิ้งกูไปได้ลงคอ”

นับหนึ่งกอดตอบแน่นน้ำตาผุดซึมออกมา"กูก็มาแล้วนี่ไง ร้องไห้ขี้แยเป็นเด็กไปได้ ดูสิหลานกูยังไม่งอแงเลย”

น้องเซ้นต์เอื้อมมือมาจับแก้มเธอ มือเล็กลูบแก้มนุ่มให้อย่างไม่รู้ตัว