รักแรกพบ

ปิ่นปัก....

ฉันที่ยืนมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย แม้จะเห็นอะไรไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ว่าเขากำลังทะเลาะกับใครอยู่เพราะมันมืดแต่คำพูดของเขาฉันได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ เขามีคนที่เขาแอบชอบอยู่แล้ว ทำไมพอได้ยินแบบนี้แล้วฉันรู้สึกใจแป้วด้วยก็ไม่รู้ ฉันรีบเดินกลับมาที่โต๊ะเพราะไม่อยากให้เขาเห็นว่าฉันมาแอบดู

"มึงไปต่อยไอ้เหนือทำไมวะ" พี่ทิวถามพี่นนท์หลังจากพากันกลับมาที่โต๊ะแล้ว

"กูเกลียดขี้หน้ามันก็แค่นั้น"

"ไม่น่าใช่เพราะปกติมึงไม่ชอบมีเรื่องกับใครนี่หว่า หรือเป็นเพราะผู้หญิงที่ชื่อดาวอะไรนั่น"

"หรือว่าดาวกับไอ้ทิศเหนือ??"

"อืมม ตามที่พวกมึงเข้าใจ"

"แล้วนี่มึงจะทำยังไง"

"กูจะจีบดาว"

"จีบ??"

"อืมม"

"กูชักอยากจะเห็นซะแล้วสิว่าผู้หญิงแบบไหนที่ทำให้มึงชอบได้ขนาดนี้"

"นั่นดิกูก็อยากเห็นเหมือนกัน"

"มึงไม่ต้องมาอยากเห็นหรอกพวกมึงรู้แต่ว่าดาวเป็นคนน่ารักนิสัยดี กูตกหลุมรักเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่กูเจอหน้า" ฉันลอบมองหน้าพี่นนท์ที่ตอนนี้ตาเขาเป็นประกายเวลาที่พูดถึงผู้หญฺิงคนนั้น ทำไมฉันถึงรู้สึกอิจฉาผู้หญิงคนนั้นด้วยก็ไม่รู้

"อื้มม หืมม รักแรกพบสินะ"

"จะว่างั้นก็ได้เพราะกูไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อนดาวเป็นคนแรก" ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินยังไงก็ไม่รู้ ฉันก็เลยแสร้งทำเป็นหลับ

ไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหนแต่ฉันรู้สึกเหมือนกับทุกอย่างเงียบไป พอฉันลืมตาขึ้นมาก็พบว่าทั้งโต๊ะไม่มีใครอยู่แล้วฉันรีบลุกออกจากโต๊ะแล้วรีบวิ่งไปที่ลานจอดรถปรากฏว่ารถของพี่นนท์ยังอยู่ฉันรีบเดินไปแล้วก็เจอเขากำลังนั่งเล่นมือถืออยู่บนรถ เขาเงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉันแวบหนึ่งก่อนจะก้มดุมือถือต่อ ฉันอดน้อยใจเขาไม่ได้ที่เขาปล่อยให้ฉันนั่งหลับอยู่คนเดียวในผับ

"พี่นนท์ทำไมไม่เรียกปิ่นคะ"

"ทำไมต้องเรียกในเมื่อฉันไม่ได้เป็นคนชวนเธอเข้าไปเธออยากเสือกเข้าไปเอง"

"คนใจร้าย ถ้ามีใครมาทำอะไรปิ่นคุณนนท์จะทำยังไง"

"ถ้าเธอจะซวยขนาดนั้นก็ช่วยไม่ได้" เขาพูดอย่างไม่แคร์

"นั่นสินะคะคุณจะมาห่วงปิ่นทำไมปิ่นไม่ใช่ผู้หญิงที่ชื่อดาวนี่ใช่มั้ยล่ะคะเพราะถ้าเป็นเธอคนนั้นคุณนนท์คงนั่งเฝ้าด้วยความเป็นห่วงเป็นใยไม่ปล่อยให้อยู่แบบนั้นเหมือนที่คุณทำกับปิ่น"

"เธอไม่มีสิทธิ์เอ่ยถึงดาวเพราะดาวเค้ามีค่ามากกว่าเธอหลายร้อยหลายพันเท่า"

"ในสายตาของคุณนนท์ปิ่นคงไม่มีค่าอะไรสินะคะ"

"หน้าตาก็ฉลาดแต่ไม่น่าถามคำถามโง่ๆ แบบนี้เลยนะ เธอคิดว่าเธอมีค่าอะไรอย่างงั้นเหรอหึก็แค่ลูกของผู้หญิงสาระเลวคนนึงเท่านั้น"

ฉันกำหมัดแน่นไม่อยากโกรธไม่อยากแสดงความรู้สึกเพราะรู้ว่ามันไม่มีอะไรดีขึ้นมา

"ขึ้นรถฉันจะกลับ หรือถ้าจะไม่กลับก็ตามใจ" พูดจบเขาก็สตาร์ทรถ ฉันจำใจเดินขึ้นรถเพราะตอนนี้มันตีสองกว่าแล้วคงหารถกลับยากและมันก็อันตรายด้วย ถ้าฉันรู้ว่าตัวเองต้องมาเจออะไรแบบนี้ฉันคงยอมเสียเงินค่าแท็กซี่กลับบ้านไปตั้งแต่ตอนหัวค่ำจะได้ไม่ต้องมาเห็นไม่มาได้ยินอะไรที่มันทำร้ายความรู้สึกของตัวเอง

บนรถ...

ฉันนั่งเงียบมาตลอดทางไม่พูดอะไรเพราะพูดไปก็จะโดนเขาว่าเขาแซะให้เจ็บอีก สักพักเขาก็ขับรถมาจอดรถหน้าร้านสะดวกซื้อก่อนจะเดินลงไปส่วนฉันนั่งรอเขาอยู่บนรถจนกระทั่งเขากลับมาพร้อมเบียร์จำนวนหลายสิบกระป๋อง ตอนแรกฉันคิดว่าเขาจะซื้อกลับไปดื่มที่บ้านแต่ไม่ใช่อย่างนั้นเขาขับรถมาจอดตรงสวนสาธารณะที่เงียบไม่มีคนไม่มีแสงไฟมันมืดไปหมดจนฉันรู้สึกกลัว ฉันนั่งมองเขาอยู่เงียบๆ เห็นเขาดื่มไม่หยุด พอหมดกระป๋องนึงเขาก็เปิดอีกกระป๋องนึงเขาดื่มอยู่แบบนั้นไม่มีพัก อย่าบอกนะว่าเขาจะดื่มมันจนหมดเพราะถ้าเขาดื่มมันจนหมดฉันเกรงว่าเขาขับรถกลับไปไม่ไหวและฉันก็ขับรถไม่เป็นด้วย

"คุณนนท์จะดื่มหมดนี่เลยเหรอคะ" ฉันอดถามเขาไม่ได้

"อย่ามายุ่ง"

"แต่ถ้าคุณกินหมดนี่คุณจะขับรถกลับไม่ไหวนะคะ"

"ถ้ากลัวฉันจะพาไปตายก็ลงไปแล้วหารถกลับเอง ไป๊!!!" เขาหันมาตะคอกใส่ฉันเสียงดังมากจนฉันตกใจทั้งที่ฉันควรจะชินได้แล้ว

ฉันนั่งเงียบๆ ไม่พูดอะไรทั้งนั้น ตอนนี้เขาจะไม่มีสติแล้วเขาเพ้อถึงผู้หญิงที่เขาชอบ

"ดาวทำไมเธอถึงต้องไปชอบคนแบบมัน อึก ดาวฉันชอบเธอนะดาว ฉันชอบเธอ" เขาพร่ำเพ้อถึงผู้หญิงที่เขาชอบอยู่แบบนั้น ฉันไม่คิดว่าจะได้เห็นมุมนี้ของเขาผู้ชายที่ดูนิ่งๆ ปากร้ายไม่แคร์ใครแต่ทำไมเขาถึงแคร์เธอคนนั้นได้มากขนาดนี้ ถ้าฉันจะอิจฉาเธอคนนั้นจะผิดไหม

"ปิ่นกูไม่ดีตรงไหน มึงคิดว่ากูสู้ไอ้เชี่ยเหนือได้ไหม" เขาหันมาถามฉันด้วยน้ำเสียงยานคางไหนจะคำพูดมึงกูนั่นแปลว่าเขาเมาหนักแล้ว

"ปิ่นไม่รู้ค่ะ"

"ไม่รู้?? มึงไม่ทราบได้ไงห๊ะมึงต้องรู้ดิ"

"ก็ปิ่นไม่รู้จริงๆ นี่คะ" ฉันตอบเขาเสียงสั่นเพราะตอนนี้ดูเหมือนเขาจะโกรธที่ฉันไม่สามารถตอบคำถามของเขาได้

"ผู้หญิงชอบคนเลวสินะคนดีๆ ไม่ชอบหึ"

"ไม่มีใครชอบผู้ชายเลวหรอกนะคะคุณนนท์ แต่ถ้าเรารักใครชอบใครสักคนต่อให้เค้าเลวยังไงเราก็รักค่ะ"

"รู้ได้ไง มึงรู้ได้ไง!!! มึงมีคนรักเหรอมึงถึงพูดแบบนี้น่ะห๊ะ!!!"

"ปิ่นแค่พูดตามความรู้สึก"

"หึความรู้สึกงั้นเหรอ มึงพูดเหมือนมึงแอบชอบใครสักคน ใครวะใครที่เป็นผู้ชายที่ดวงซวยคนนั้นที่มึงไปแอบชอบ"

"............" ฉันไม่ตอบเพราะฉันก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่าไอ้ความรู้สึกน้อยใจเขา อิจฉาผู้หญิงที่ชื่อดาวมันคืออะไรกันแน่

"กูถามทำไมไม่ตอบห๊ะมึงตอบกูมา!!!"

"ปิ่นตอบไม่ได้"

"แต่มึงต้องตอบเพราะถ้ามึงไม่ตอบคืนนี้มึงได้เดินกลับแน่จะตอบไม่ตอบถ้าไม่ตอบมึงก็ลงไปเลยลงไป๊!!!" เขาพยายามผลักฉันให้ลงจากรถแต่ฉันจับเบาะเอาไว้แน่น

"ปิ่นตอบก็ได้ค่ะ....คือปิ่นไม่แน่ใจว่าความรู้สึกของปื่นที่มีให้คุณนนท์มันคืออะไรกันแน่" ฉันจำเป็นต้องบอกความจริงกับเขาเพราะเขาบังคับให้ฉันพูด พอเขาได้ยินแบบนั้นเขาก็อึ้งแล้วก็นิ่งไป เมื่อก่อนฉันคิดว่าตัวเองมีความผิดปกติทางด้านความคิดหรือเปล่าที่รู้สึกอะไรกับเขาเพราะเราเป็นพี่น้องกันต่อให้คนละแม่ก็ตาม เริ่มแรกฉันแค่รู้สึกสงสารและเห็นใจทุกครั้งที่ได้ยินคุณแม่กับคุณพ่อทะเลาะกันเรื่องของพี่นนท์ตอนนั้นคุณพ่ออยากให้พี่นนท์กลับมาแต่เขาไม่ยอมกลับแม่ของฉันก็คอยพูดกรอกหูคุณพ่อทุกวันว่าพี่นนท์ไม่นับถือว่าท่านเป็นพ่อแล้ว ทำให้ตอนนั้นคุณพ่อรู้สึกเสียใจที่ผลักไสลูกชายของตัวเองไปมารู้ตัวก็สายเกินไปแล้ว ตอนนั้นฉันพูดปลอบใจคุณพ่อไม่ให้ท่านคิดมาก คุณพ่อก็พูดแต่เรื่องที่ตัวเองเคยทำผิดพลาดนั่นก็คือเรื่องของคุณแม่แต่ฉันก็ไม่ได้โกรธอะไรคุณพ่อเพราะฉันรู้ว่าคุณแม่ทำไม่ถูกต้องที่มายุ่งเกี่ยวกับคุณพ่อทั้งที่รู้ว่าคุณพ่อมีภรรยามีลูกแล้ว แต่ฉันเป็นลูกฉันจะพูดอะไรจะทำอะไรได้ฉันทำได้แค่ปลอบใจคุณพ่อเท่านั้น คุณพ่อมักจะเล่าเรื่องราวความน่ารักในวัยเด็กของเขาให้ฉันฟังเสมอแต่สุดท้ายความโกรธความเกลียดก็ทำให้เขาเปลี่ยนไปกลายเป็นเด็กก้าวร้าวเจ้าคิดเจ้าแค้นฉันเข้าใจความรู้สึกของเขาได้เป็นอย่างดีจนกระทั่งวันที่ฉันรู้ความจริงว่าเขาไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ มันเหมือนกับว่าความรู้สึกบางอย่างได้ถูกปลดล็อกฉันดีใจที่เราไม่ได้เกี่ยวข้องกันเราไม่ได้เป็นพี่น้องกันจริงๆ วันนั้นก่อนที่ท่านจะเกิดอุบัติเหตุท่านเรียกฉันเข้าไปพบ